Istari

vertaald door Dick Vertaal

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 26-29

Hoofdstuk 26

"Denk erom dat je de hoogste plank ook doet, Trevor," herinnerde Durand zijn jonge slavenjongen eraan. "Of je zult die kleren voor de rest van de dag dragen."

"Ja, meneer," antwoordde de veertienjarige met zijn hoge ongebroken stem. "Ik zal er dit keer meer aandacht aan besteden, dat beloof ik."

"Zorg dat je dat doet. Ik vind het niet leuk je altijd te moeten straffen."

"En ik houd er niet van gestraft te worden, meester," Trevor keek omlaag naar zichzelf en gebaarde naar zijn vernederende kostuum. "Tenminstens, niet zoals dit."

Durand glimlachte naar hem. "Nu weer aan het werk. Niet meer praten of ik zal je moeten knevelen."

Trevor knikte stil en ging verder met stof afnemen en zorgde ervoor deze keer veel grondiger te werk te gaan. Hij haatte het om deze kleren te dragen. Het was beter om gewoon naakt te zijn

Een paar minuiten later ging de bel bij de voordeur.

"Dat zal de heer Hilthorpe zijn. Laat hem binnen, Trevor."

De jongen legde zijn plumeau neer en liep gehoorzaam naar de hal om de deur te openen. De man die stond te wachten was jong en gekleed in een chic kostuum. Hij had een dure aktentas bij zich.

"Goedemiddag, meneer," Trevor boog bij zijn middel. "Mijn meester wil U in zijn werkkamer ontmoeten."

De man glimlachte bij het gezicht van de jonge tiener in meisjeskleren. De gladde slanke benen van de jongen waren van grote schoonheid. Hij pauzeerde bij Trevors kleine geslachtsdelen, niet groter dan die van een vijfjarige en sterk lijkend op die je op oude Griekse standbeelden van geïdealiseerde jongensdelen ziet. Hij was zomaar benieuwd wat ze gedaan hadden om ze tot zo'n klein formaat te laten verschrompelen, en persoonlijk keurde hij de procedure goed.

"Ga maar voor, jongen," antwoordde hij met een accent waar rijkdom en privileges uit sprak.

Goed opgeleid in zijn plichten als huisbediende, boog Trevor opnieuw en stapte snel opzij zodat kon de man naar binnen kon gaan. "Als U mij wilt volgen, meneer," de jongen draaide zich sierlijk om en leidde de gast van zijn meester naar de werkkamer. Hij was nieuwsgierig over de identiteit van de man en wat hij hier deed, maar hij wist dat het niet zijn zaken waren om vragen te stellen. Als zijn meester wilde dat hij het wist, zou het hem worden verteld. Hij opende de dubbele deuren van de werkkamer en gebaarde de man naar binnen. Stil volgde hij hem en hervatte onmiddellijk zijn afstofwerk.

William Durand stond op uit zijn fauteuil en begroette de man met een handdruk.

"Nathaniel Hilthorpe," introduceerde de jonge man zich.

"Ik ben blij U te ontmoeten. Welkom op Gladiator Eiland."

"Ik ben blij hier te zijn. Ik moet bekennen dat ik opgewonden was toen ik de vraag van Mej. Tomlinsin kreeg. Dit is een enorme kans voor me."

"Gaat U alstublieft zitten." Hij schonk een glas wijn in voor de zojuist aangekomen privé-leraar van het eiland. "Ik heb uw curriculum vitae bestudeerd. Zeer indrukwekkend. U hebt een aantal nogal progressieve standpunten over het onderwijs van jonge mannen."

"Ik geloof dat discipline en onderwijs hand in hand gaan. Het bestuur van mijn vorige privé benoeming was het niet volledig eens met mijn experimentele benadering."

"U zult hier zo'n inmenging in Uw methodes niet krijgen, meneer Hilthorpe"

"Uitstekend."

"Wij hebben een appartement voor U in gereedheid gebracht in het hoofdgebouw. Ik heb de vrijheid genomen om de dossiers van de jongens op Uw werkstation daar te kopiëren."

"Ik verheug me erop meer over hen te weten te komen."

"Heeft U zaterdagavond de première gezien?"

Hilthorpe glimlachte breed. "Natuurlijk. Prachtig. De jongens zijn aanbiddelijk en fantastische atleten. Ik hoop dat ze ook intellectueel zo begaafd blijken te zijn."

"Dat zijn ze. Hun intelligentie maakt het enigszins moeilijker ze te leiden, maar wij wilden het op die manier. Hoe wilt U te werk gaan?"

"Ik denk dat ik ze eerst als groep zou moeten ontmoeten. Daarna zou ik ze individueel willen spreken. Men heeft mij gezegd dat er een klaslokaal in het trainingsgebouw gereedgemaakt is?"

"Wij dachten dat dat de logische plaats ervoor was. Als U het niet goed vindt, weet ik er zeker dat er een andere regeling kan worden gemaakt. Volgens hun contracten moeten wij ze onderwijs verstrekken. Ik laat de logistiek hoe dat het best gedaan kan worden aan U over."

"Ik weet zeker dat de bestaande faciliteiten geschikt zullen zijn," antwoorde Hilthorpe. "Uw begroting is nogal royaal. Ik zal Uw onderhoudsteam nodig hebben om een paar zaken voor mij te maken voor we met de lessen van de jongens kunnen beginnen. Schoolborden, speciale tafels naar mijn eigen ontwerp, dat soort dingen."

"Ik zal hen opdragen om Uw projecten de hoogste prioriteit te geven."

"Dank U, meneer. Zodra het klaslokaal goed is ingericht, kunnen wij met hun lessen beginnen. Ik schat op het laatst aan het eind van volgende week. Ik ben van plan hen allen op een tamelijk regelmatige basis lees- en schrijftaken te geven. Zijn er nog bepaalde beperkingen om ze toe te saan dat ze boeken of schriften in hun cellen hebben?"

"Niet zolang die nodig zijn voor Uw leerplan."

"Uitstekend. Zijn er andere beperkingen die ik moet weten?"

De blik in de ogen van Nathaniel Hilthorpe vertelde Durand dat deze vraag wat dieper ging dan lezen, schrijven en rekenen. "U kunt disciplinaire maatregelen nemen die U geschikt vind. Wij proberen het ongeregelde fysiek misbruik tot een minimum te beperken, maar ik vertrouw op Uw discretie wat dat betreft. Als algemene regel worden de jongens in strikte kuisheid gehouden. Ik zou het op prijs stellen als u dat respecteert. Als U om een of andere reden het kuisheidsapparaat van een jongen zou moeten verwijderen, dan verzoek ik U eerst zijn trainer te raadplegen."

Hilthorpe knikte en dronk zijn glas leeg. "Goed, ik veronderstel dat ik me nu moet gaan installeren. Ik heb dossiers om door te lezen en boeken uit te pakken."

"Zal ik één van de muilknapen opdragen om U te helpen?"

"Hemel nee. Ik wil niet dat die onopgeleide kleine dieren mijn boeken aanraken. Ik zal er zelf voor zorgen."

"Zoals U wenst."

De twee mannen gaven elkaar een handen en Trevor leidde de nieuwe leraar gehoorzaam weg.

Onder de arena werden de jongens snel afgespoeld en weer in hun kuisheidsapparaten gesloten. De leren halsbanden, pols- en enkelboeien die hun gespierde kleine lichamen tijdens het lulgevecht hadden versierd werden nu vervangen door de gewone set ijzers en kettingen die nu een soort tweede natuur voor de jongens was geworden.

Niet alle jongens werden echter zo geboeid. Chris en Danny waren opzij getrokken door Jason zodra hun geslachtsdelen veilig waren opgesloten.

"Nul-Zeven en Nul-Vijf, jullie zijn verkregen door VIP-cliënten," informeerde de hoofdtrainer hen, die de informatie van zijn persoonlijke organizer oplas. "Nul-Vijf, jouw diensten zijn voor vierentwintig uur verworven. Nul-Zeven, jij bent voor achtenveertig uur gekocht. Ik leid jullie beiden naar de barak om daar behoorlijk schoongemaakt te worden. Je moet douchen en je tanden poetsen en je wordtgekleed zoals onze cliënten hebben gevraagd." Jason maakte een leren leiband aan de halsband van elke jongen vast en haalde zijn rechterhand door de lus. "Volg me."

Nog in hun leren boeien volgden de twee jongens Jason aan hun leibanden. Het voelde vreemd, zo van één plaats naar een andere te lopen zonder kettingen tussen hun voeten. Het lopen aan een leiband die aan hun halsbanden was vastgehaakt was echter iets dat zij niet langer ongebruikelijk vonden. Nog maar een paar weken geleden zou dat hen angst aangejaagd hebben, nu dachten zij er eigenlijk helemaal niet over na. Op elk moment geboeid zijn werd even normaal voor hen als ademend.

Niet tevreden met het tempo van de jongelieden gaf Jason een harde ruk.

"Sneller, jongens, jullie moeten allebei over een half uur worden afgeleverd. Je zult niet te laat willen zijn."

Chris en Danny werden rechtstreeks naar de douches gestuurd waar zij snel het vuil en het stof van hun lichamen spoelden, steeds onder de waakzame ogen van de bewakers. De jongens wasten hun kortgeknipte haar en schrobden zich achter hun oren en tussen hun tenen. Nog druipend kregen zij hun genummerde tandenborstels en een kleine tube tandpasta voor hen samen.

"Goed, jongens," zei Jason toen het nu brandschone paar zich voor zijn inspectie meldde. "Laten we jullie gereedmaken."

Calvin Mayfair nam jonge Danny over terwijl Jason Chris naar een kleine doos op de tafel leidde. "Jouw eerste cliënten zijn zeer specifiek over hoe je moet worden gekleed," vertelde Jason de zenuwachtige dertienjarige. "Blijf stil staan. Ik moet eerst je lulplug er opnieuw instoppen."

Jason pakte Chris' lulkooi vast en haalde een lulplug te voorschijn die enigszins anders was dan die Chris de laatste dagen had gedragen. Deze was net als de eerste ook van een flens voorzien om ervoor te zorgen dat zodra het in de urinebuis van de jongen was gestoken het er niet per ongeluk uit kon komen, maar deze had aan het eind een grote ring.

"Wij kunnen er een ketting of leiband aan vastmaken," verklaarde Jason met een tikje op de ring die nu uit het eind van lul van de jongen stak.

"Ik denk niet dat ik dat leuk zal vinden, meneer," zei Chris zacht.

"En ik herinner me niet dat ik om jou mening gevraagd heb. Er is een leren broekje in de doos. Pak hem en doe hem aan."

Chris haalde het broekje uit de doos. Het was zonder enige twijfel het vreemdste broekje dat de jonge tiener ooit had gezien. Het was van leer, helemaal zwart, met banden en riemen rond het middel en de dijen. De broek had talrijke ingebouwde ringen, perfect voor het vastzetten van de drager op een verscheidenheid van fantasierijke manieren. Er was ook een aantal kleine hangsloten. Chris legde ze gehoorzaam op de tafel voor hij het broekje over zijn slanke gespierde benen omhoog liet glijden. Onmiddellijk merkte hij dat het broekje heel, heel strak zou zitten.

"Doe je lulkooi erin," instrueerde Jason.

Chris moest het kuisheidsapparaat een beetje tussen zijn benen naar beneden duwen om het in het broekje te stoppen.

"Goed jongen. Je zult moeten leren om het snel aan te trekken en uit te doen. Nu aan de voorzijde de veters vastbinden… net als je je schoenen vastmaakt… "

Dertienjarige trok de veters door de ringen, Jason keek om ervoor te zorgen dat alles goed strak zat. Chris bond ze in een strakke knoop. Hij keek naar Jason met een een ietwat geamuseerde glimlach op zijn gezicht.

"Dat voelt een beetje lekker… Ik bedoel… ik voel me er sexy in, weet U."

"Oh, dat weet ik," zei Jason. Chris zag er fantastisch uit in het leren kuisheidsbroekje. "Trek nu de riemen aan. Eerst die rond je middel, dan die die rond je dijen."

Chris gehoorzaamde. Hij trok de riemen aan en gespte ze vast, zodat het broekje nog strakker ging zitten. "Hoe staat dat?" vroeg hij, strevend naar de goedkeuring van zijn trainer.

"Perfect." Jason pakte de hangsloten en klikte ze een voor een vast over de beugels en de gespen. Er waren alles bij elkaar vijf sloten. Chris was nu in het broekje opgsloten. Hij kon het niet uit doen of de riemen losmaken voor ze sloten geopend waren.

Dezelfde combinatie leren halsband en boeien, die Chris zoëven in de arena had gedragen werd nogmaals om zijn nek, polsen en enkels gedaan. Daarna volgde een paar dijboeien, verbonden door een kort stukje dunne ketting.

Jason deed daarna een zwarte bal-knevel in de mond van de jongen en trok die vast achter zijn hoofd aan en sloot het op zijn plaats. Chris was niet meer zo erg geïntimideerd door dat soorten dingen zoals tijdens de eerste paar dagen op het eiland, maar het dragen van een knevel was nog één van zijn minst favoriete delen van zijn nieuwe leven als slaaf.

"Uw cliënten denken dat je teveel praat," zei Jason zei met een grijns. "Ik neig om het met hen eens te zijn. Ik denk dat die knevel er de komende dagen niet al te vaak uitkomt."

Chris kreunde, want dat vond hij helemaal niet leuk om te horen.

Het laatste stuk van het nieuwe kostuum van jonge Christopher Andrews was een body harness. Twee leren riemen gingen over zijn schouders, nog vier rond zijn borst, en die werden allemaal met elkaar verbonden met riempjes en grote stalen ringen. Chris was verrast hoe zwaar het was en hoe benauwend.

"Te strak?" vroeg Jason toen hij de riemen rond de ribbenkast van de jongen deed.

Chris schudde zijn hoofd. Het was niet precies comfortabel, maar hij wist dat dat voor zijn trainer van geen belang was en nam daarom niet de moeite te klagen.

Jason deed een stap terug en floot.

"Wat ben jij een leuke leer-jongen," zei hij en speelde met Chris' korte blonde haar.

De leren leiband voltooide de uitrusting. Jason leidde de met leer beklede jongen naar de deur. Calvin sloot bij hen aan, met Danny achter hem. De jongen kroop op zijn handen en knieën. De twaalfjarige was als een hondje gekleed met een snuit en een hoofdtuig waar puntige hondenoren aan zaten. Danny droeg een brede halsband met spijkers. Leren wanten omsloten zijn handen. Een plug met hondenstaart zat in zijn leuke kleine kontje genesteld, de staart stak er uit en zwaaide bij elke beweging die hij maakte. Zijn kuisheidsgordel was verwijderd, zodat zijn kleine penis tussen zijn benen bengelde. Zijn ballen waren omlaag getrokken en omgord met een brede leren riem en ze werden al aardige rood terwijl hij kroop. Hij leek een bijzonder ellendige jongen, en dat was hij inderdaad.

Buiten de omheining wachtte Ophelia Winstrom met haar kleine acht jaar oude jongenshuisdier Spike op handen en knieën naast haar. Hij droeg een snuit en een tuig identiek aan dat van Danny en hij had ook een klein hondenstaartje die uit zijn kont stak. Zijn kleine penis was omlaag over zijn kleine balzakje getrokken en werd zijn plaats vastgemaakt door de kuisheidsring die door zijn leuke besneden eikel ging en door een kettinkje was verbonden aan een tweede ring die zijn perineum, vlak achter zijn scrotum, doorboorde. Zijn zachte blauwe gevoelvolle ogen knipperden snel in de heldere morgenzon.

Calvin trok Danny vooruit aan de leiband en overhandigde hem aan de rijke erfgename.

"Ga op je knieën zitten, jongen," zei Ophelia, terwijl ze het eind van de leiband in haar linkerhand nam, waarin ze ook die van de halsband van Spike hield. "Laat me je eens bekijken."

Danny ging op zijn knieën zitten en vouwde zijn handen achter zijn hoofd. Hij keek omhoog naar haar. Ophelia keek hem boos aan. "De ogen van een jongen moeten altijd op de voeten van een dame gericht zijn."

De twaalfjarige verbeterde snel zijn fout.

"Ik zal je het deze keer vergeven. Mijn God, wat heb jij een kleine penis, niet waar? Hij is niet veel groter dan die van Spike. Is dat niet zo, Spike?"

De kleine jongen uitte een hoge 'yip', wat zo veel als een hondje klonk zo veel als een menselijke jongen maar kon nadoen. Hondengeluiden waren in het algemeen de enige geluiden die de jongen ooit mocht maken.

Danny bloosde omdat zijn kleine orgaan nogmaals het onderwerp van spot was, maar hij wist dat het waar was.

"Kom, jongen. Ik heb altijd twee kleine hondjes willen hebben om op te leiden." Zij trok aan Danny's leiband en de heel angstige twaalfjarige kroop naar Spike.

Calvin gaf Ophelia een kleine stoffen zak. Danny's nummer stond op de buitenkant. "Hierin zit zijn kuisheidsgordel, samen met de sleutels. Alles wat wij vragen is dat hij hem aanheeft als U hem terugbrengt."

"Ik weet zeker dat ik het niet nodig zal hebben," zei de vrouw van middelbare leeftijd. "Jij zult geen smerige erectie hebben, hè, jongen?" Zij gaf een harde ruk aan Danny's leiband, aangevend dat het geen vraag was waarop hij moest antwoorden, maar eerder een bevel dat hij maar beter kon gehoorzamen.

Met haar twee jongenshuisdieren die op handen en knieën achter haar kropen, met hun hondenstaartjes heen en weer zwaaiend als hun heupen bewogen, liep Ophelia op haar gemak weg.

Chris stond nog bij de poort en keek naar hen. Hij slaakte een grote zucht van verlichting. Hij had medelijden met Danny, maar niet genoeg om zijn plaats in te willen nemen.

"Jouw cliënten komen eraan," merkte Jason op. Chris keek op en zag twee mannen naderbij komen. Zij stopten en begroeten met Mej. Winstrom en liepen toen weer verder naar de barak. Chris herkende ze onmiddellijk. Het was het zelfde paar dat zijn penis had gewreven en hem tijdens de receptie had laten ejaculeren. Zij waren gekleed in licht gekleurde korte broeken en overhemden. Hij merkte op dat de oudste van de twee een klein rijzweepje in zijn hand had.

"Je gedraagt jezelf," waarschuwde Jason. "Je behoort aan hen voor de volgende drie dagen. Ik wil geen slechte berichten over je krijgen."

Chris schudde hevig met zijn hoofd. Hij was er niet zeker van hoeveel tijd Josh nog in de Zwarte Kamer moest blijven, maar hij dat strafpunten die hij zou krijgen de straf van zijn broer zouden verlengen.

"Hier komen, jongen," sprak de man met de rijzweep streng.

De in leer geklede dertienjarige liep zo dapper als hij kon naar hen toe. De jongste van de twee mannen liet zijn handen over Christophers body harness van de jongen gaan en kneep speels in zijn tepeltjes. Hij pakte toen de leiband die aan de halsband van de jonge haarloze tiener bengelde.

"Wanneer je ergens met ons loopt, moet je altijd een halve meter achter ons blijven."

Chris vond dat die instructie gemakkelijk op te volgen was omdat de leiband ongeveer zo lang was. Jason gaf de sleutels van Christophers lulkooi en van de vele hangsloten die het leren tuig van de jongen vast op hun plaats hielden.

"Is hij geplugd?" vroeg de oudere heer.

"Altijd," antwoordde Jason met een passende glimlach. "Het is een grote. Hij zal een beetje schreeuwen als U hem eruit haalt en een beetje meer als U hem er weer in stopt."

De jongere partner reikte naar achteren en aaide over het sexy kontje van de ruim anderhalve meter lange puber en voelde de harde basis van de metalen plug onder het strakke leren broekje van de jongen.

"Hij heeft een fantastische stel benen," zei de oudste van de twee.

"En voel zijn buikspieren eens," antwoordde de jongere man terwijl hij zijn hand over de strakke maag van de dertienjarige liet gaan, "een stevig klein diertje, niet waar?"

Chris voelde zijn oren rood worden. Één van de vreemdste dingen van het zijn van een slaaf en één van de dingen die het moeilijkst waren om aan te wennen, was dat er over je gepraat werd alsof je er zelf niet bij was. Natuurlijk was Chris niet langer meer een persoon. Slaven waren bezit, goederen, dieren, voorwerpen van schoonheid of minachting of allebei. En dus stond hij daar te blozen terwijl de twee mannen zijn vele eigenschappen bespraken alsof hij prijsvee was. Strikt gesproken was de jongen dat natuurlijk ook. Een stevige ruk aan zijn leiband liet hem weten dat het tijd was om te gaan. Hij wandelde weg achter zijn nieuwe tijdelijke eigenaars. Zij spraken enthousiast met elkaar over de gebeurtenissen op het eiland en leverde zo nu en dan een bepaalde commentaar over de diverse delen van Chris' anatomie die de jonge knaap een beetje zenuwachtig begonnen te maken.

De twee mannen leidden Chris naar de grote bungalow waarin de luxe suites zich bevonden. Het was de eerste keer dat de jongen dit bepaalde gebouw zag. De gladiatoren waren hier niet gebracht tijdens hun tour over het eiland op de eerste dag. Het was een gebouwd van twee verdiepingen in de klassieke Britse koloniale stijl met een grote veranda die door witte pijlers werd gesteund. Het moment dat hij een stap binnen zette voelde hij een vlaag koude lucht en rilde.

'Airconditioning!' dacht de jonge Amerikaanse jongen. Hij was er zo snel aan gewend geraakt om vierentwintig uur per dag aardig warm en zweterig te zijn, dat dit een plotselinge schok gaf. Hij kreeg vrijwel onmiddellijk kippenvel op zijn naakte huid.

"Dat arme ding is niet gewend om in de koude lucht te zijn," zei de jongere man.

"Dan zullen we hem op moeten warmen, niet waar?" antwoordde zijn oudere partner en bekeek Chris met een verdorven grijns op zijn gezicht.

Het rijke mannelijke paar had een suite op de benedenverdieping. Christophers mond zou opengevallen zijn als hij niet was gekneveld. De suite was enorm groot, bijna zo groot als de gehele eerste verdieping van het huis van zijn ouders. Glazen deuren gaven direct toegang op het witte zandstrand.

'Wat een coole plaats voor een vakantie,' dachte Chris.

Bruce en Lance, dat waren hun respectievelijk namen, openden de deuren om de zeewind naar binnen te laten. Lance, de jongere, ging naar het keukentje en keerde terug met twee flesjes koud bier. Chris was een slim joch en hij had vanaf de eerste keer dat hij deze twee ontmoette al opgemerkt dat de jongere zich altijd naar de oudere scheen te voegen. Nu daagde het plotseling dat de gouden ketting rond de nek van de jonge man een symbool was, veel meer dan enkel een duur sieraad. Lance merkte de blik van dagende begrip op het gezicht van de jonge knaap op.

"Dat klopt, jongetje. Ik ben een slaaf, tenminste wettelijk gezien. Ik was maar een beetje jonger dan jij toen ik werd verkocht. Bruce heeft me in bezit sinds ik het verwerkingscentrum verliet. Dat is nu al weer tien jaar geleden, niet waar Bruce?"

"Dat klopt, liefje," zei de oudere man. Zijn haar was al een beetje grijzend, maar hij had nog een jeugdige verschijning over hem. Hij kuste zijn jongere partner onomwonden en stevig op de lippen. Het was de eerste keer in zijn leven dat Chris twee volwassen mannen elkaar zag zoenen. Zelfs als homojongen was het niet iets waar hij echt over nagedacht had. Je kuste je mam, en misschien je oma, en dat was dan het eind van zijn lijst van potentieel te kussen menselijke wezens.

"Dorstig, jongen?" vroeg Bruce met zijn donkere bevelende ogen naar de dertienjarige kijkend.

Chris knikte enthousiast. Hij had sinds zijn sap die ochtend niets meer gehad.

"Lance haalt je knevel eruit en wij zullen je wat te drinken geven. Als je één enkel woord zegt, gaat de knevel er weer in. Begrepen?"

Opnieuw knikte de jongen. Lance ging achter hem staan en ontsloot de bal-knevel en legde hem opzij. Hij gaf Chris zijn bier.

"Neem een paar slokken," instrueerde de jonge man.

Chris gaf hem een twijfelachtige blik. Hij vroeg zich af of die aanbieding één of andere soort val was. Hij was te jong om dat soort spul te drinken, maar hij was ook heel nieuwsgierig. Hij hield de fles aan zijn lippen en nam een aarzelend slokje. Zijn dertienjarige smaak was duidelijk nog niet helemaal klaar voor een alcoholisch brouwsel.

'Tjemig, dat spul smaakt vreselijk,' dacht hij in zichzelf. 'wat zien ze daar nu in?' Hij hoestte en rilde bij de bittere smaak en gaf de fles beleefd terug.

"Misschien is hij blijer met een frisdrank," stelde Bruce voor.

De ogen van de jongen lichtten op. Het was hier pas twee weken, maar voor hij op het eiland kwam had hij wel drie of vier blikjes per dag soldaat gemaakt. Hij was helemaal vergeten hoe zeer hij dat soor dingen miste.

"Het is light," zei Lance toen hij met een ijskoud blikje terugkeerde.

Chris glimlachte uit dankbaarheid en opende het. De eerste slok van de koude sprankelende drank ging zijn keel in. Het was groots. Enkel dit ene kleine gebaar van vriendelijkheid, dit hele kleine beetje van een normale toestand, deze ene korte kans om weer een gewone jongen te zijn, maakte Chris gelukkiger dan hij was geweest sinds de dag dat hij de brief van XB1 ontvangen had.

"Er is niet veel nodig om een slaaf gelukkig te maken," merkte Lance op.

"Jij zou dat beter moeten weten dat dan iedereen, beste jongen," antwoordde Bruce. "Laten we deze middag op de veranda doorbrengen."

De twee mannen liepen naar buiten. Chris volgde hen op zichzelf met zijn leiband die van zijn halsband langs zijn borst omlaag hing. Bruce en Lance gingen op een paar luxe tuinstoelen zitten met uitzicht op de oceaan. Het was een machtig gezicht en een perfecte tropische dag. Chris moest tussen hen in gaan staan en hun flessen vasthouden terwijl zij praatten. Zijn eigen blikje frisdrank was verbannen naar het houten dek tussen zijn naakte voeten. Hij zou moeten wachten tot de mannen klaar waren voor hij het leeg kon drinken. Nu en dan voelde de jongen een hand zacht over zijn benen gaan, of zijn armen, of zijn met leer beklede billen. Het gaf hem een tintelend gevoel van binnen en deed zijn lul tevergeefs binnen de kuisheidskooi zwellen. Hij voelde de spijkers naar binnen dringen en uitte een zacht gejammer.

"Dat ding doet goed werk, jongen," zei Bruce hem terwijl hij hem een harde klap op zijn billen gaf. "Die kooi om je lul is er niet voor niets. Niet hard worden tenzij je het wordt verteld. En jij, Lance," waarschuwde Bruce zijn jonge partner, "maak die jongen niet zo opgewonden."

Vlak buiten de Zwarte Kamer was een kleine controlecabine. Hannah Dubose had er momenteel de wacht en keek op de diverse beeldschermen naar de jonge Josh die in leer en glanzend latex was ingepakt. De digitale klok gaf nu 06:58:32 aan. In de Zwarte Kamer was de temperatuur tweeëndertig graden. Josh stond op dit ogenblik stil. Bij vlagen rukte hij heftig aan de kettingen die hem vasthielden. Hij huilde dan uit hysterische teleurstelling en schreeuwde in zijn knevel, maar de geluiden van zijn nood werden door de leren kap gedempt. Hannah had de interne luidsprekers aangezet zodat zij het klaaglijke gehuil van de elfjarige kon horen. Momenteel kwamen er nauwelijks hoorbare snikgeluiden uit de luidsprekers.

Josh was ongeveer twee uur geleden definitief gebroken. Al zijn jongensachtige bravoure en weerstand was verdwenen. Hij was een angstig, miserabel, hongerig, dorstig, pijnlijk en zeer ongelukkig klein jongentje en hij kon helemaal niets doen behalve huilen. Hij kon niet zien, hij kon niet praten, hij kon niet horen, hij had een buis in zijn lul gestoken en een plug in zijn kont gestopt. Die vibreerde momenteel weer, maar dat was zelfs niet meer een beetje aangenaam. Hij wilde er uit. Hij wilde die buis uit zijn lul, die plug uit zijn kont, die afschuwelijke kap van zijn hoofd, dat hete gladde pak van zijn lichaam. Hij wilde weg van het eiland. Hij wilde weer kleren dragen en niet altijd een kuisheidsgordel aan moeten. Hij wilde naar huis.

Hij gilde en schreeuwde weer in zijn knevel en trok opnieuw hard aan de kettingen.

"Hoe lang is hij al zo?" vroeg dokter Allison Trench toen zij in de cabine kwam.

"Sinds twee uur bij vlagen, dokter," antwoordde Hannah. Zij was net klaar met haar lunch, maar Joshua's schreeuwen werden plotseling gillen en namen in volume toe.

"Hij gilt zijn longetjes eruit," zei Trench. Er klonk misschien, een greintje medelijden in haar stem, meestal echter sprak zij met de koude onpersoonlijke uitdrukking van een dokter die al een lange ervaring had met het behandelen van jongensslaafjes. Hij was een koopwaar. Een investering. Als zij al bezorgd was voor het welzijn van de jongen dan was dat eenvoudig omdat het haar baan was de belangrijkste bezittingen van het bedrijf te beschermen, waarvan de jonge Joshua Andrews momenteel er één was.

Zij controleerde snel de bio-monitor van de jongen. "Zijn hartslag is te snel. En er stroomt al bijna een uur nauwelijks meer urine door de catheter."

"Is hij in gevaar?"

"Hij komt er te dicht bij, vind ik, Hannah," antwoorde Allison. "Wij moeten hem kalmeren en vocht toedienen. Hij moet nog zes uur van zijn originele straf, plus minstens nog eens twaalf erbij."

"Wanneer hij er achter komt hoeveel strafpunten de andere jongens kregen, raakt hij in paniek."

Allison Trench was het daar absoluut mee eens. "Hij zal geen erg gelukkige jongen zijn."

"Wat doet dit in zijn hoofd, dokter?"

"Medelijden?"

"Nee," antwoordde Hannah nogal verdedigend. "Ik denk aan hem als een volbloed renpaard. Het is mijn werk hem in vorm te houden, zowel geestelijk als fysiek. Als hij hierdoor gek wordt dan is hij niet veel meer waard in een wedstrijd. Ik kan niet hebben als hij in tranen uitbarst wanneer hij de volgende keer in de arena is of de strijdwagen moet mennen. Dat zou slecht nieuws voor me zijn. En geen bonus aan het eind van het seizoen."

"Ah, gemotiveerd eigenbelang dus."

"Precies."

"Goed, m'n beste, er zullen op korte termijn zeker enkele psychologische problemen zijn. Maar ik denk dat je hem, op zijn minst voor de nabije toekomst, heel wat volgzamer zult vinden. Een jongen vergeet zo'n beproeving als deze niet gauw. Als je alleen maar de Zwarte Kamer aan hem noemt, zal hem dat zeer snel weer tot de orde roepen. Een beetje conditionering gaat lang mee. Er zijn diverse middelen die wij hem kunnen toedienen als hij tekens van depressie of psychose vertoont, maar ik betwijfel of hij iets ernstigers dan een paar terugkomende nachtmerries en een enkele flash-back zal ontwikkelen. Wij zullen hem de komende weken goed in de gaten houden, zodat we ons niet ongerust hoeven te maken. Ik zal mijn werk doen, zodat jij het jouwe kunt doen."

"Dat is goed."

Precies op dat moment klonk een volgende waanzinnige schreeuw door de luidspreker, zo hoog en zo wanhopig dat het echt klonk alsof het van een gewond dier kwam en niet van een jonge knaap.

"We kunnen maar beter naar binnen gaan."

Dokter Trench zoemde de deur al open met haar medische uitrusting in haar vrije hand.

Toen Josh voor het eerst sinds zo lange tijd weer handen aan zijn lichaam voelde, rukte hij wild en schreeuwde van angst.

'Laat me met rust! Doe me geen pijn!' is wat hij probeerde te zeggen. Maar alles wat door de knevel en de kap kwam was een serie gedempt grommen en kreunen. Plotseling kwam er een stem door de oortelefoon die in de kap was ingebouwd. Hij herkende het als Hannahs stem.

"Kalmeer, Nul-Twee. Wij halen de kap er voor een paar minuten af en we geven je iets te drinken. Niet bewegen. Houd je ogen dicht. Denk eraan, je mag niet praten."

Josh voelde dat de riemen buiten om de kap losgegespt en losgetrokken werden. Toen de kap niet langer meer aan de posture collar vast zat, kon hij zijn hoofd weer draaien. Zijn kleine nek was stijf en pijnlijk. Met één enkele vlugge beweging werd de kap erafgetrokken. De warme vochtige lucht in de Zwarte Kamer voelde voor de jongen feitelijk koud aan. Het was nogal een schok. Hij hijgde en probeerde wanhopig zijn longen te vullen. Zijn natuurlijk instinct deed hem zijn ogen openen. Hij knipperde een seconde en deed ze toen open, hoewel de tranen over zijn wangen omlaag stroomden. De felle schijnwerper boven zijn hoofd verblindde hem bijna onmiddellijk en hij deed z'n ogen snel weer dicht.

"Ik heb het je gezegd," berispte Hannah hem zacht en wreef over zijn zijde door het latexpak. Hij had haar nog nooit zo zacht tegen hem horen praten. "Houd ze nu dicht."

Josh' onderlip beefde. "Ja, mevrouw," zei hij zwak. Zijn prepuberale stem was zacht en schor. "Ik heb zo'n honger… "

"Stil. Niet praten."

Dokter Trench pakte een plastic fles uit de medische koffer. Die bevatte een drank die jongens Gladiator Power Punch zouden gaan noemen. Het leek op fruitpunch en was volgens een speciale formule gemaakt om er voor te zorgen dat pre-tiener en de jonge tienerjongens heel snel weer hun vocht- en energieniveaus herstelden. De smaak, zoals Josh snel ontdekte, was ook helemaal niet slecht.

"Langzaam, Josh," zei Allison toen zij de fles tegen de uitgedroogde en gebarsten lippen van de jongen hield. Het was de eerste keer sinds hij op het eiland aangekomen was dat een van de volwassenen hem bij zijn naam noemde. "Je mag het allemaal opdrinken, maar neem kleine slokjes… zo ben je een goede jongen."

Josh begon zich direct een klein beetje beter te voelen. Zijn mond en keel waren tenminste niet meer zo droog. Hij wilde vragen hoeveel tijd hij nog moest, maar hij had al zonder toestemming gepraat en was bang wat er zou kunnen gebeuren als hij opnieuw sprak. Dus hield hij zijn mond dicht en zijn ogen gesloten. Hij voelde dat de dokter zijn catheterslang weer goed over het afvoerkanaal in de vloer plaatste. Tijdens zijn laatste worsteling was hij erin geslaagd de buis uit het afvoerkanaal te trekken. Het gevolg was dat er een klein plasje urine van de jongen op de vloer gedruppeld was. Dat ding in zijn lul was waarschijnlijk het ergste en meest vernederende deel van zijn straf. Hij jammerde klaaglijk maar de dokter negeerde eenvoudig zijn duidelijk schaamte en ongemak.

Voor hij het wist, werd de kap snel opnieuw over zijn hoofd omlaag getrokken, de ingebouwde knevel tussen zijn tanden gedwongen en de riemen weer vast getrokken. Opnieuw was de jonge Josh veroordeeld tot duisternis en stilte. Hij was precies vijf minuten uit de kap geweest. De enige onderbreking die hij tijdens zijn straf zou krijgen.

Hannah gaf een harde pets zijn met latex beklede kont en de twee vrouwen verlieten de Zwarte Kamer en deden de deur achter hen op slot. Josh onderdrukte een angstige snik. Wanneer zouden ze hem er ooit weer uit laten?

'Wat als ze me er nooit meer uitlaten?' zijn elfjarige hersenen kwamen met allerlei soorten meer en meer afschuwelijke mogelijkheden op de proppen.

Hoofdstuk 27

"Dit vindt je fijn, hè slaafje," zei Bruce terwijl hij zijn grote vette lul snel in en uit stootte, en diep in het rectum van de jonge knaap dreef.

Met zijn mond vol van Lance's luk was het enige antwoord van de jongen een gedempt gekreun. Na twee uur van meedogenloos misbruik was hij totaal uitgeput. Zijn armen en benen begonnen te beven. Hij had sinds de beproeving begon op handen en knieën gezeten en had het bijzonder moeilijk om zo te blijven zitten. Een forse klap op zijn kont herinnerde hem eraan om nog vol te houden.

"Je zult leren om het vol te houden, jongen," Bruce pijnigde hem terwijl hij het achtereind van de knul bleef verkrachten.

De twee mannen verhoogden de snelheid en kracht van hun stoten en werden tot seksuele razernij gedreven door de slanke, haarloze, naakte jongen tussen hen in. Chris probeerde hard om zich op de lul in zijn mond te concentreren, maar dat was moeilijk omdat diegene in zijn kont constant zijn puperprostaat aanviel. Ondanks zijn vermoeidheid was Chris op dit punt precies even geprikkeld als de twee mannen die hem aan het gebruiken waren. Hoog gekreun en wanhopige zuchten, stemloze smeekbeden voor seksuele verlossing, kwamen uit de keel van de jongen. Zij waren als muziek in de oren van Bruce en Lance. Met zo'n krachtige stimulering duurde het niet lang totdat de twee mannen hun climax bereikten en de jongen aan beide einden met hun zaad vulden.

"Doorslikken, jongen," siste Lans met zijn hoofd in extase achterover geworpen. "Mors geen druppel."

Chris slurpte en zoog gehoorzaam, ervoor zorgend dat niets van de ejaculatie van de jongere man op het tapijt druppelde. Hij likte het nog van zijn onderlip toen Bruce, nog half-hard, zich uit hem terugtrok. De jongen uitt een korte kreet en stortte toen uitgeput op zijn zij. Plotseling werd hij overweldigd door de vernedering van wat net met hem was gedaan.

"Maak je rommel schoon," beval Bruce wijzend naar het plasje voorvocht dat de jongen had geproduceerd. "Schenk ons dan elk een glas wijn in. Wij zijn buiten. Laat ons niet wachten."

Chris werd daar op de vloer achtergaten met zijn lul die nog wanhopig binnen zijn metalen kooi bonsde. Hij snotterde en veegde zijn neus met de rug van zijn hand af. Hij kroop weer op zijn voeten en stond een paar seconden alleen maar zich zeer klein en zeer verbijsterd en zeer verloren te voelen. Dan herinnerde hij zich Bruce's bevel en haastte zich naar de kleine kitchenette om een doek te pakken. Een ogenblik later zat hij weer op zijn handen en knieën en veegde zijn eigen voorvocht van het luxueuze tapijt.

"Wij zetten de belangrijkste camera hier," zei Mike Brussard zijn filmploeg toen hij het licht controleerde. "Zorg ervoor dat er goed geluid is. Ik wil dat elke schreeuw luid en duidelijk door komt."

De plaats voor de volgende wedstrijd was in de openlucht naast het trainingsfaciliteit, een sportveld van hard-aangestampte aarde omgeven door scheermesdraad. Er was een kleine tribune dicht bij de omheining en die was al volgepakt met toeschouwers. Voor de meesten van hen zou het vandaag hun laatste dag op het eiland zijn. Op vrijdagochtend zou er weer een nieuwe groep bezoekers aankomen.

De wedstrijd van vandaag, die opgenomen zou worden om later uit te zenden, heette eenvoudig het Paard van Troje.

Binnen het omheinde veld in de openlucht stonden tien bizarre houten constructies in één enkele lijn op ruim meter afstand van elkaar evenwijdig aan de tribune. Het waren driehoekige houten kisten, met een vlakke onderkant en het schuine zijkanten onder een hoek van vijfenveertig graden. Elke kist, elk 'paard', was 60 cm lang van voor tot achter en van de grond tot de punt ook 60 cm hoog. Over de hele 60 cm lengte van de punt zat een 3 cm brede rubberen strook. Aan de voorkant van de kist zat een houten paardenhoofd. In het centrum van het paard, verbonden aan de rubberen strook, zat een grote zwarte latex dildo. De dildo's op de paaren waren niet allemaal even groot, de grootste was 18 cm lang en vreselijk dik. Elk paard had aan de voorkant een nummer onder het houten paardenhoofd. Paarden 02, 04 en 07 zouden vandaag leeg blijven. De anderen zouden binnenkort worden bezet.

De zeven gladiatorjongens die momenteel niet op andere delen van het eiland bezig waren werden het veld opgeleid. Elk van hen droeg een leren halsband met bijbehorende leren pols- en enkelboeien. Zoals bij veel van de evenementen waren alle jongens bevrijd van hun kuisheidsapparaten. En allemaal hadden ze momenteel een stijve. Het publiek floot en juichte en overspoelde de haarloze jongelingen met commentaar over hun misdragende organen. Elke jongen moest achter het paard dat zijn nummer had gaan staan.

De jongens gehoorzaamden en stonden met hun handen achter hun hoofden naar de vreemde kisten te kijken. Ze wisten allemaal precies waar die latex paal in zou moeten gaan. Het tienergezicht van de veertienjarige David was een studie in verschrikking waard. Zijn paard was van de langste en dikste dildo voorzien. Verderop in de rij zagen Philippe en Illya er allebei ook ellendig uit. Sinds hun aankomst waren de jongens eraan gewend geraakt de hele tijd een plug in hun kont te hebben, maar deze akelige palen die van de houten kisten omhoog staken waren gewoon angstaanjagend.

De jongere jongens allen hadden steeds kleinere dildos, maar zelfs de kleine Miles stond tegenover een latex penis van 12 cm lang. De tranen stonden al in zijn ogen. De kleine jongen wilde niet op dat ding gaan zitten.

Hij had weinig keus.

"Ga over de paarden staan, jongens," beval Jason. Hij sprak naar hen door een megafoon.

De zeven jongens gingen allen wijdbeens over de houten paarden staan en moesten hun benen wel erg wijd uitspreiden om dat voor elkaar te krijgen. Zeven paar jonge ballen bengelden erotisch in de tropische hitte. Zeven harde jongenslullen bonsden en gingen op en neer en - bij de oudere jongens - lekten nogal beschamend.

"Doe je handen achter je rug."

De gladiatorjongens gehoorzaamden en wachtten. Zij wisten dat het op het punt stond zeer onplezierig te worden. Op het achterpaneel van elk paard zat een metalen plaat waarop één enkele stalen ring was gemonteerd. De polsboeien van de jongens werden aan deze ring vastgemaakt met een 30 cm lange ketting. Deze actie trok hen omlaag tot het uiteinde van de dildo onheilspellend tegen hun jong rectum rustte. Zij ontdekten snel dat toen ze eenmaal op deze manier geketend waren ze onmogelijk weer rechtop konden gaan staan. De enkelboeien van de jongens werden aan soortgelijke ringen aan de zijkanten van de paarden vastgezet. Deze ringen waren iets achter het midden geplaatst, dus net achter de loodlijn door de dildo. Op deze manier konden de voeten van de jongens niet op de grond komen en werden hun benen heel ver naar achteren getrokken. Deze positie was niet direct pijnlijk, maar voldoende om onmiddellijk spanning op hun gladde goedgevormde jonge dijen te zetten en de jongens te dwingen om meer en meer van hun gewicht op dildos direct onder te laten rusten.

Jason Sanborne richtte zich nu tot het publiek. De jongens krompen ineen en keken zenuwachtige naar elkaar terwijl zij luisterden.

"De jongens gaan nu de paarden berijden," begon de hoofdtrainer. "Voorlopig is de kracht in hun fraaie jonge benen genoeg om te voorkomen dat ze op de dildos glijden."

Hij pauzeerde en gebaarde naar de zeven jonge gladiatoren. Met hun naar achteren gedwongen benen begonen hun dijspieren al pijn te doen. Zij worstelden al en trokken aan hun vastgeketende armen om te zien hoe ver zij op konden staan, omdat ze de top van de latexlul niet toe durfden te staan om hun jonge knapengaten aan te raken.

"Zoals U allen merkt is het vandaag bijzonder heet," ging Jason verder, "en de houding waarin zij zich nu bevinden zal steeds moeilijker worden om te handhaven. Zij kunnen hun handen niet gebruiken. Uiteindelijk zullen hun benen het opgeven en zullen zij moeten gaan zitten. De pret begint wanneer de jongens op hun dildos omlaag gaan glijden. Zij zullen nog proberen om een zo groot mogelijk deel van die enorme dingen uit hun kont te houden, zodat U zult zien en horen hoe zij zich langzaam spietsen. Het zal, dat verzeker ik U, nogal pijnlijk zijn omdat wij de palen hebben bedekt met een laag glijmiddel vervaardigd uit hete pepers. Van af de eerste seconde dat de dildo hun rectum binnengaat, zullen de jongens het voelen branden."

Gejank van angst en verschrikking ontsnapte aan de jongens terwijl de toeschouwers juichten over deze zinvolle en prachtige vondst.

"U zult opmerken dat de elke jongens momenteel een erectie heeft. De meesten van hen zullen gedurende de hele wedstrijd hard blijven, zelfs wanneer dildo's naar binnen ingaan en het branden begint. Als wij gelukkig hebben zullen een paar van hen zelfs een orgasme of twee krijgen. De jongen die als laatste helemaal op zijn paard zit is de winnaar van de wedstrijd."

Jason blies zijn fluitje en liet daarmee de vreselijke Paard van Troje wedstrijd officieel beginnen. Dit moest een wekelijkse en soms zels twee-wekelijkse gebeurtenis worden en het zou het onderwerp van nachtmerries worden voor deze jongens in de loop van de volgende jaren van hun ruw en met pijn gevulde leven.

William Durand was buiten voor een late middagwandeling. Het was zijn dagelijkse routine om het eiland te inspecteren. Hij begreep ook het politieke belang om te worden gezien als er rijke gasten met goede relaties op het eiland waren. Hij had zich vandaag gekleed als koloniale heer uit een vroeger tijdperk. Witte Bermuda-broek, fijn wit linnen overhemd, donkere sokken en witte schoenen, en een Panama-hoed versierde zijn hoofd. De jonge Trevor schuifelde gehoorzaam achter hem. De jongen was vanmiddag helemaal naakt, maar naar de bescheiden mening van de veertienjarige, was dit een grote verbetering ten opzichte van het vernederen meisjeskostumm dat hij het grootste deel van de ochtend had moeten dragen. Zijn slavenhalsband was nog om zijn nek, maar buiten dat was hij volledig naakt en werd geleid aan zijn lul en ballen. Durand had een dun leren riempje om de kleine gekrompen geslachtsdelen van de jonge tiener gedaan en daar een ketting als leiband aan vastgemaakt. Trevor had voor het eerst kennis gemaakt met de lul-en-bal-leiband toen hij tien was en hij was nu vrij bedreven in het bijhouden van het tempo en voorkwam zo dat zijn ballen aan het einde van een lange wandeling achter zijn meester pijnlijk en gezwollen waren. Durand trok zo nu en dan kort en hard aan de ketting nu, alleen maar om de jongen te laten weten wat zijn plaats was en een beetje gejank van protest te ontlokken.

Meester en slaaf vormden een opvallend paar. Trevers slanke lichaam, zijn gladde haarloze albasten huid, gaven hem het uiterlijk van een levend standbeeld. Durand was heel zorgvuldig om te verzekeren dat de jongen altijd een zonnescherm droeg wanneer hij buiten op het eiland was. Het was fijn voor jonge gladiatoren om gelooid een diep gebruind te worden, maar zijn jonge Trevor had huid als porselein en hij was van plan dat zo te houden.

Terwijl zij langzaam over de belangrijkste weg naar de arena liepen, ontmoetten zij Ophelia Winstrom die uit de tegenovergestelde richting kwam. Haar kleine huisdierjongen Spike en Danny O'Hanlon kropen aan hun leibanden aan haar beide zijden. Beide jonge hondenjongens waren gemuilkorfd, hadden hun kont geplugd met hondenstaarten en hun handen verborgen in leren wanten. Het pretienerlichaam van de goed-gespierde worstelaar Danny contrasteerde fraai met de zachtere rondingen van de kleine achtjarige Spike.

"Goedemiddag, Ophelia," zei William warm en gaf een rukje aan Trevors lul-leiband om hem te laten stoppen.

"Insgelijks, Bill," zei Ophelia. Zij trok licht aan de leibanden van de jongens. "Zit!" De jongenpuppies gingen onmiddellijk op hun hurken zitten, met hun 'voorpoten' op de grond tussen hun knieën."

"Zo, wat vind U aan mijn eilandje?" vroeg Durand.

De rijke erfgename lachte met lichtjes in haar ogen. "Het is eenvoudig verrukkelijk, Bill. Absoluut verrukkelijk. Ik heb een heerlijke tijd. Ik zal het zeker al mijn vrienden aanraden als ik weer thuis ben."

William Durand glimlachte in zichzelfs. Dat was het soort mond-op-mond-reclame dat je vor geen geld kon kopen.

Terug op het sportveld ging de Paard van Troje wedstrijd zijn tweede half uur in. Tot dusver was niemand van de jongens aan de groeiende pijn in hun dijen bezweken. Er was heel wat geworstel en gewiebel en gejammer, maar tot dusver waren zij allen erin geslaagd om de enorme dildo's uit hun leuk kontjes te houden. De elfjarige Ian had een moment zijn benen ontspannen en had onmiddellijk het bolvormige uiteinde van de latex lul in zijn achterste voelen drukken. Het brandend gevoel kwam direct en was afschuwelijk. Hij schreeuwde luid en wilde zich weer van dildo opheffen. Tot zijn verschrikking merkte hij dat de ketting die zijn armen aan het paard achter hem vastbond van pallen voorzien was. Hij kon niet meet terug naar zijn vorige positie, omdat er nu vijf centimeter van de ketting door de pal werd vastgehouden. Dit zette nog meer spanning op zijn knappe beentjes omdat hij nu ver vooruit moest leunen om de reuzenpaal uit zijn achterste te houden.

Hij bleef bijna tien minuten in die ongemakkelijke houding. Hij zweette overvloedig. Het stroomde over zijn gezicht en droop van zijn kin. Hij klemde zijn ogen strak dicht en probeerde al zijn jongenskracht bijelkaar te roepen. Tenslotte gaven zijn benen het op en begon hij met een luide schreeuw van vreselijke pijn omlaag op de dildo te glijden.

"Aaaiiii!" gilde hij toen de monsterlijke latexpenis hem langzaam en meedogenloos spietste. Of, om het nauwkeuriger te zeggen, toen jongen zichzelf langzaam en meedogenloos spietste. Dat was, vanzelfspreken, de pure ironische wreedheid van deze gebeurtenis. Ian was bijna halverwege toen hij nogmaals probeerde zich op te heffen om slechts te ontdekken dat de pal alle slapte uit de ketting had genomen. Hij zat nu halverwege de 13 cm lange dildo. Zijn strak klein gaatje werd opengedwongen en het brandende glijmiddel zond golven van verschroeiende pijn naar zijn ingewanden. "Oooohh, nnnnneeeee! Alstublieft, haal me eraf… alstublieft… het brandt!" De hele tijd was de kleine lul van de elfjarige zo stijf zoals een spijker, wat het publiek bijzonder in verrukking bracht. Mike Brussard gaf zijn cameralieden opdracht om van dichtbij een goede opname van de vertrokken uitdrukking van enorme pijn op het gezicht van de jongen te maken en natuurlijk ook een leuke opname van zijn harde 10 cm stijve. Opnamen als deze was onbetaalbaar en dat wijst hij. Hij was blij dat de wedstrijd van vandaag geen life-uitzending was, want nu had hij de kans om later in de studio te redigeren en te stileren. Als het uitgezonden werd, zou het een meesterwerk zijn.

'Ik krijg hiervoor weer een Emmy,' dacht hij. Hij zou die gelijk naast degene zetten die hij twee jaar geleden gewonnen had voor zijn 'In Slavernij'.'

"Dat is één omlaag, zes nog te gaan," vertelde Jason de menigte. Ian had zich uitgegild en zat nu stil te janken en snikken, zijn klein jongensgat wijd uitgerekt en in brand, zijn slanke lul volledi recht, zijn benen pijnlijk en nog krampachtig rukkend in een vergeefse inspanning om zijn 37,5 kilo zware lichaam van de paal op te heffen.

Jason had dit nauwelijks gezegd toen Miles Harris, alsof hij een seintje gekregen had, het tweede slachtoffer werd, met een schreeuw van pijn op de dildo omlaag gleed. De net 1,20 m lange tienjarige kronkelde en wiebelde een paar seconden en begon te snikken toen het brandende gevoel in zijn rectum heviger werd. Net als Ian was zijn leuke kleine piemeltje zo hard zoals een spijker en toonde absoluut geen aanstalten om snel weer zacht te worden. Hij gooide zijn aanbiddelijk hoofdje achterover, uitte een hoge kreet en daarna een zacht kinderlijk gejammer. Vervolgens zat de kleine jongen er alleen maar, slap, gespietst op zijn paard, een verloren en ellendige uitdrukking op zijn zoet onschuldig gezicht. Zowel hij als Ian snotterden en huilden de tranen uit hun ogen. Flitslampen given af toen de toeschouwers foto's van de twee kleine kameraden maakten, onbetaalbare herinneringen aan hun gedenkwaardig weekend op Gladiator Eiland.

In het volgende uur verloren de jongens één voor één onvermijdelijk hun strijd met de houten paarden. Illya en Gabriel waren de laatste twee die er nog steeds in geslaagd waren van de akelige latex palen af te blijven, de spanning in hun jonge benen was tot een martelend niveau gestegen. Het zweet stroomde over hun gezichten en Illya had zijn onderlip stukgebeten in zijn wanhopige inspanning om dat ding uit zijn kont te houden. David had juist een moment eerder opgegeven en op zijn dildo gegleden, de langste en de dikste in deze wedstrijd. Zijn puberstem schreeuwde het uit in de nog vochtige tropische lucht. De menigte applaudiseerde. Net als alle jongens vóór hem barstte de jonge tiener in tranen uit. Zijn harde lul bonsde voortdurend terwijl hij hulpeloos op de dilde gespietst zat.

Tegen die tijd hadden Miles en Ian hun paarden al meer dan zestig minuten bereden en beiden hadden verscheidene droge cums ervaren. Hun harde kleine lullen wezen nog steeds naar hun navels. Elke keer als één van de kleine jongens verkrampte, juichte de menigte luid. Tussen hun korte ogenblikken van orgasmische extase, zaten de pretieners ellendig op hun houten paarden te draaien en te worstelen maar niet in staat om zich van de dildo's op te heffen. Hun zoete gezichten waren vertrokken van angst.

Geen van de oudere jongens had al een orgasme gehad, maar zij waren zeker wanhopig om het te doen. Ondanks de pijn van de latexlullen in hun kont, waren de meesten van hen hard en hun jonge lullen lekten overvloedig voorvocht. Op dit ogenblik was de twaalfjarige Gabriel de enige jongen met een slappe penis. Tot dusver was hij erin geslaagd om zich helemaal van dildo af te houden, een prestatie van sterkte en koppige vasthoudendheid die niet verrassend was voor een stoere straatjongen uit Liverpool. Zijn jonge gespierde benen toonden de spanning en hij begon naar adem te hijgen. Hij wist dat hij het niet veel langer zou kunnen volhouden. De menigte hielp niet. Eerder dan hem toe te juichen, schreeuwden zij naar hem in spreekkoren 'zit, jongen, zit! Zit, jongen, zit!' steeds opnieuw. Hij keek langs de rij naar Illya, de enige andere jongen die technisch gesproken nog in de wedstrijd was. De dertienjarige gilde momenteel omdat de eerste vijf centimeter van de enorme dildo zijn rectum inging.

"Ga toch zitten, Illya!" schreeuwde Gabe naar de oudere jongen. "Dan is het voorbij."

De andere gespietste jongens kreunden allemaal in overeenstemming, maar Illya was preceies even koppig als Gabriel. "Nnnneeee… ga jij zitten… aaaghhh… jijgaat zitten," schreeuwde hij terug, nauwelijks in staat om een samenhangende zin te uiten die met een reuzendildo die hem uit elkaar scheurde.

De twee jongens bleven een paar seconden een wedstrijde doen in naar elkaar schreeuwen.

"Ohhh, wil één van jullie alsjeblieft gaan zitten!" jammerde David Brown.

Uiteindelijk gaf Illya toe. Zeker niet vrijwillig, maar de spanning in zijn benen was ondraaglijk geworden. Met zijn ogen strak dichtgeklemd gaf hij toe aan de zwaartekracht en voelde die zich langzaam omlaag op de resterende tien centimeter van de dildo glijden. Zijn half-harde lul sprong onmiddellijk op tot zijn volledige en nogal verbazingwekkende 20 centimeter erectie. Hij jammerde en schreeuwde van schaamte en pijn toen de plastic paal stevig in zijn kont werd geïmplanteerd. Zodra hij eenmaal omlaag was, kon hij niet meer omhoog komen en was aan het paard vastgepind. Hij kon niets anders doen dan daar maar te zitten en het te verdragen.

"Wij hebben een winnaar," verkondige Jason tot de schunnige toejuichingen van de toeschouwers. "Nu is alles wat Nul-Vijf moet doen is zijn eigen kontje omlaag op het paard te zetten en de wedstrijd is voorbij."

"Wat!" schreeuwde Gabriel. "Maar ik ben de winnaar… U kunt me niet laten… dat is niet eerlijk… "

Jason negeerde het protest van de jongen. "Zolang Nul-Vijf volhoudt, blijven alle andere jongens op de paarden zitten."

Nu waren er zes jongens die Gabe dringend en nogal luidruchtig smeekten om op te geven, maar hij wilde er niet aan. Hij was echt nogal pissig. Hij was de winnaar. Hij was bijna gek geworden om zich van die afschuwelijke dildo af te houden, en nu voelde hij zelfs dat het uiteinde ervan net tegen zijn kleine gaatje nestelde. Het branden in zijn benen was vreselijk. 'Dit is absoluut rottig!' dacht hij in zichzelf. Het was stom om door te gaan en hij wist dat er geen kans was om zich van dat paard af te praten zonder er eerst op te gaan zitten. Net als Illya vóór hem sloot Gabe zijn ogen en liet de latex binnendringer zijn langzame weg in zijn kont zoeken. Het branderige glijmiddel deed hem onmiddellijk schreeuwen. Gabe dwong zich zich het laatste stuk helemaal naar beneden. De dildo stimuleerde zijn prostaat wat resulteerde in een gezwollen erectie.

"O.k., o.k.! Ik zit erop! Ik zit erop! Haal me nu van dit ding af!"

"Ja, haal ons eraf!" schreeuwden de andere jongens allemaal tegelijk.

Jason pakte de megafoon weer. "Het publiek mag beslissen," zei hij. "Goed, mensen, wat zal het zijn? Laten wij deze kleine huilebalken nu van hun paarden, of laten we ze nog eens dertig minuten zitten en kronkelen?"

De unanieme en onmiddellijke reactie van het publiek zou geen verrassing hebben moeten zijn voor de arme jongens. "Laat ze zitten!"

De jonge gladiatoren huilden in protest en enkelen van de brutaalsten onder hen wierpen boze blikken naar de toeschouwers.

"Jullie schoften!" schreeuwde David met een stem die dat moment uitkoos om te breken, zodat hij als een kleine jongentje klonk en een wreed lachsalvo van het publiek veroorzaakte.

"Twee strafpunten voor jou, Eén-Nul," berispten Jason hem. "Let op je woorden."

"Het spijt me, meneer," piepte David piepte, hopend dat een snelle en beleefde verontschuldiging een ernstigere straf zou vermijden. Zijn twee strafpunten betekenden ook twee extra uren isolatie voor Josh, maar alles waar de jonge tiener op dit moment aan kon denken was dat de vreselijke plastic lul zijn kont vulde wat een nogal beschamend effect had op zijn tienerpenis, die volledig recht stond, veertien centimeter schuddend en schokkend jongensvlees dat obsceen naar zijn maag wees.

In het luxueuze appartement lag Chris met armen en benen strak uitgestrekt op het bed vastgebonden, dikke katoenen touwen waren om zijn polsen en enkels gewikkeld. Een licht briesje kwam van van open patio naar binnen en deed hem rillen omdat het zweet op zijn naakte lichaam verdampte. De jongen lag op zijn rug. Zijn lulkooi was verwijderd. Hij hief zijn hoofd op van het hoofdkussen voor zover hij kon en keek omlaag over de lengte van zijn haarloze lichaam. Zijn harde lul stak omhoog met alle 15 centimeters van zijn tienerglorie en smeekte om aandacht. Hij kon zijn zijn ballen niet zien, maar hij voelde ze wel zeker. Ze deden pijn, wat helemaal niet verrassend was omdat ze momenteel met een dun nylon koord waren vastgebonden.

Een half uur daarvoor had Chris met enige angst toegekeken hoe Lance onder de zorgvuldige leiding van Bruce het koord langzaam in een dikke spiraal rond zijn puberballen had gewonden, wat zijn ballen omlaag dwong en zijn zachtroze scrotum uitrekte. Chris gilde en schreeuwde en beukte op het bed toen Lance daarna verder ging en het koord rond elke testikel afzonderlijk wikkelde, wat ze uit elkaar dwong en zijn balzak nog verder uitrekte. De druk op zijn ballen was hevig en in zijn onschuld was de jongen er zeker van dat zijn familiejuwelen er finaal afgescheurd zouden worden.

"Alstublieft… niet doen! Alstublieft…" gilde hij met zijn blauwe ogen vol tranen.

Bruce leunde over het bed en keek hem aan. "Je denkt toch niet echt dat we je aardige jonge ballen erafhalen, hè?" vroeg hij de angst van de jongen bespottend. "Kalmeer nu en laat Lance zijn werk afmaken. Haal nu diepe adem. Heb je echt pijn?"

De jongen zoog lucht in en kwam tot de verrassende conclusie dat het echt niet zo heel erg veel pijn deed. Het voelde alleen maar bizar aan om je ballen zo in touw gewikkeld te hebben. Hij keek naar Bruce en schudde langzaam zijn hoofd. De man glimlachte naar hem. Lance ging door totdat het koord strak gewikkeld was en de ballen van de jongen zo'n vijf centimeter naar beneden uitgerekt werden, elk afzonderlijk. Ze werden al aardige purperrood van kleur.

Nu, terwijl Chris daar lag, begon hij er in te komen. Hij was absoluut, wanhopig hard. Op de een of andere manier maakte de strakke inwikkeling en de meedogenloze pijn in zijn ballen hem alleen maar harder. Zijn jonge lul bonsde op de maat van zijn hartslag. Dat hij vastgebonden en hulpeloos was, zijn ledematen strak uitgerekt, voegde alleen maar toe aan zijn opwindende prikkeling. Chris was altijd in het geheim verrukt geweest als hij werd verbonden, niet dat hij dat ooit aan iemand toe zou geven, ook niet aan zichzelf. Zelfs Josh wist dat niet, ondanks de vele vastbindspelletjes die ze met elkaar hadden gespeeld sinds zij klein waren. Bij die spelletjes was op de een of andere manier altijd Josh die het vastbinden deed en Chris die vastgebonden werd. De laatste tijd had Chris een bepaalde blik in Josh' ogen opgemerkt die hem vertelde dat zijn broertje wist dat iets aan de hand was, maar als Josh de erectie in het broekje van zijn grote broer al had opgemerkt, had hij er niets van gezegd.

Vreemd genoeg nu het niet meer zijn eigen keus was, was het zelfs nog meer opwindend. Het was natuurlijk eng om niet in staat te zijn je los te maken, maar het maakte de dertienjarige ook bijzonder geil.

Af en toe kwam Bruce of Lance langs en zou gaf zijn penis een paar langzame, plagende halen, melkten er een paar druppels voorvocht uit en lieten de jongen van plezier kreunen.

'Waag het eens te cummen, klein beest,' of iets van die strekking zei Bruce elke keer. Lance zei meestal helemaal niets tegen, maar hij leek een bepaalde vaardigheid te hebben om Chris heel dichtbij een orgasme te brengen en dat dan op het laatste moment niet toe te staan.

Chris legde zijn hoofd weer neer en genoot eigenlijk nog al van de traktatie om op een zacht bed te liggen met een zacht zijden kussen onder zijn hoofd. Hij sloot zijn ogen. Zijn ademhaling was nu oppervlakkig.

'Dit is niet zo erg, ' dacht hij. 'misschien laten zij me wel opnieuw cummen, met als eerder. Dat zou cool zijn.' Chris dromerige mijmeringen werden onderbroken toen hij een hand stevig zijn lul voelde grijpen. 'Oh, ja… dit is het.' De jongen spon gelukkig, hij zou nu vast eindelijk zijn ingehouden tienergeil mogen spuiten. De opwinding van de dertienjarige veranderde langzaam in verwarring toen hij iets ijskoud en heel hards voelde dat in zijn pispleet werd gedrukt. Het voelde een klein beetje zoals de lulplug die hij de laatste dagen droeg, maar toen hij zijn ogen opende om het te onderzoeken ontdekte hij dat het absoluut niet de kleine vijf centimeter plug was waarvan hij langzamerhand was gaan genieten.

Zijn blauwe ogen werden groot van angst toen hij Bruce zag die tussen zijn wijd uitgestrekte benen knielde en een dunne zilveren staaf in zijn rechterhand hield. Die was volgens Chris' haastige en angstige schatting minstens 30 centimeter lang en ruim een halve centimeter dik, dikker dan de lulplug en zo'n zes maal langer.

"Oh, nee!" schreeuwde hij, hard aan de touwen rukkend. "Dat gaat U niet. …"

"Oh, ja, kleine mens, dat doe ik," zei Bruce met een gemene grijns. "Dit is een sonde. Maak je niet ongerust, het is gemaakt om in de lul van een jongen te worden gestoken en ik heb er echt heel wat ervaring in. Ik zal er zeker voor zorgen dat het pijn doet als jij zo rond blijft stuiteren. Dus, blijf je nu stil liggen of moet ik je een echte reden geven om te gillen?"

De tranen stonden in Chris' angstige ogen. Hij keek instinctief naar Lance, want als er enig medeleven in deze kamer zou zijn, dan was het bij hem te vinden. De jongere man staarde eenvoudig naar hem terug. "Als ik jou was, zou ik maar doen wat hij zegt , Chris."

"Dit is de kleinste die ik heb," verklaarde Bruce terwijl hij het uiteinde van de ijzige stalen staaf zacht tegen de spleet van de jongen liet drukken. "Lance, laat hem de rest van de verzameling zien."

Lans bracht een leren doos en deed het open zodat Chris erin kon kijken. De jongen hief zijn hoofd op om in de doos te kunnen kijken en zag daar nog negen stalen staven, de grootste moest zowat 20 millimeter dik zijn. Hij kreeg een wee gevoel in zijn maag.

"Dat laatste zou waarschijnlijk jouw leuke grote lul voor altijd ruïneren als ik hem er op dit moment in doe, dus zullen we er naar toe moeten werken."

"Oh, man… oh, shit… " fluisterde Chris. "Doe dat alstublieft niet met mij, alstublieft… Ik zal Uw lullen opnieuw zuigen! .. . Ik zal, ik doe alles wat U wil. … alstublieft… "

Bruce glimlachte naar hem. Het was zo aanbiddelijk om te zien hoe deze leuke dertienjarige jongen bedelde en smeekte en aanbood om hun lullen te zuigen. "Je zult onze lullen hoe dan ook opnieuw zuigen, jongen, en ik kan me niet herinneren dat contractjongens iets te zeggen hebben over wat er met hen gebeurt. Dus ga je nu nog stil liggen en jezelf gedragen of niet?"

"Ja, meneer," snikte de jongen, de bange tranen onderdrukkend. "Hoe… hoe ver gaat dat ding erin?"

"Helemaal, jongen. Er zullen een paar centimeters uit je lul steken als ik klaar ben. De rest ervan zit dan binnen in je. Ik zou die lul van je maar lekker hard houden als ik jou was. Deze dingen zijn ondraaglijk als de lul van een jongen zacht is."

Met die woorden begon Bruce de sonde in de urinebuis van de jongen te werken. Chris hijgde en jammerde en schudde met zijn hoofd op het kussen, maar hij deed zijn best om zijn lichaam volkomen stil houden. De stalen staaf was zo ongelooflijk koud dat het bijna brandde. Hij kon de ijzige hardheid langzaam glijdend in zijn lul voelen glijden. Het deed vreselijk pijn toen het zijn pisbuis uitrekte. Als de sonde wat weerstand ontmoette, hield Bruce een ogenblik op, trok hem weer vrijwel helemaal uit de lul van de jongen trekken en stopte hem er dan weer snel in en duwde hem tot voorbij de plaats waar hij tegengehouden was. Dit veroorzaakte steeds meer een forse schok dan daadwerkelijke pijn voor de jonge Chris, maar het resultaat was het zelfde, een hoge luide schreeuw.

Chris hijgde nu en zweette nog harder. Zijn lul bleef stijf en grote hoeveelheden voorvocht sijpelden langs de stalen sonde.

"Het is een goed dat je zoveel sap maakt," zei Lans, die zijn vingers over de strakke ribbenkast van de jongen liet gaan zodat de jongen, die niet goed tegen kietelen kon, ineenkromp.

"Niet bewegen!" schreeuwde Bruce naar hem en kneep als herinnering in de samengebonden ballen van de knaap.

Chris knikte en hief zijn hoofd weer eens op om te zien wat er tussen zijn benen gebeurde. Ongeveer 15 centimeter van de sonde was nu in zijn lul verdwenen. Bruce hield de sonde met één hand op zijn plaats en begon de de penis van de jonge tiener met de andere te strijken. Chris kreunde en knarste zijn tanden. Elke slag, op en neer, deed de sonde een klein beetje verder naar binnen gaan.

"Oh, wow… "

Bruce grijnste en hield een ogenblik op met wrijven. Hij hield Chris' gespannen bonzende lul recht omhoog en liet het eind van de sonde los. De zwaartekracht nam het nu over en Chris keek in verbijsterde verbazing toe hoe de stalen staaf snel acht centimeter bij hem naar binnen gleed. "Ooohh, oohhh… oh, jeeez… goddomme het. . "

"Let op je taal, jongen," Bruce gaf de ballen van de plotseling vloekende tiener een forse harde klap, en was de volgende minuten bezit met de lul van de jongen methodisch met de sonde te neuken. Chris wiebelde met zijn tenen en kreunde van genoegen en huilde van pijn, alles tegelijk. Het was vreselijk. Die gekke excentriekeling had net een metalen staaf helemaal in zijn lul gestopt en was die nu erin en eruit aan het stampen, en toch op de een of andere manier bleef de lul van de jongen ongelooflijk hard. In feite was hij zeer dicht bij het cummen.

'Misschien ben ik het wel die gek is,' dacht Chris. Iik denk dat ik ga cummen, meneer," zei zei zwak, vrijwel zonder stem, denkend aan Jasons permanente bevel.

"Nog niet," antwoordde Bruce. Hij liet de sonde helemaal naar binnen gaan en liet daarna de lul van de jongen los. "Je lul moet nu in een paar seconden zacht worden, dan zal de sonde er helemaal vanzelf uitkomen. Ik ben bang dat je dit gedeelte nogal onplezierig gaat vinden."

Hij had gelijk. Chris moest zijn lip bijten om niet te schreeuwen en de tranen rolden vrij uit zijn ogen tegen de tijd dat de 30 centimeter staaf eindelijk op het bed plopte.

"Zeer goed," zei Bruce en draaide met zijn vinger door het nog steeeds korte en stekelige haar van de jongen. "Nu een grotere. Als je cumt voordat wij dat willen, ga ik direct over naar de grootste, gesnapt?"

Chris knikte heftig, zuchtte daarna en sloot zijn ogen terwijl hij Lance's hand die zijn slappe penis weer naar een volgende volledige erectie bracht. Hij kreeg niet veel kans om van dat gevoel te genieten omdat de tweede wat dikkere sonde onmiddellijk in zijn lul werd gestoken, veel sneller dan de eerste.

'Nog acht om te gaan,' dacht hij ontzet. Hij was niet zeker of hij het zo lang vol kon houden. Telkens als zij zijn lul aanraakten, voelde hij zijn ballen optrekken tegen de koorden die ze v vastbonden, en een prikkelend gevoel schoot door zijn hele lichaam. Hij klemde al zijn buikspieren dicht en probeerde zo hard als hij kon niet te cummen. Tot dusver werkte dat, maar elke volgende keer kwam hij dichter en dichterbij het punt dat hij het zou verliezen.

Tegen de tijd dat de zesde sonde, 13 mm dik, eringestoken was, hoefde Chris zich niet zo veel zorgen meer te maken over zich van het cummen te weerhouden. Hoe groter en zwaarder de staven werden, hoe meer ongemak zij hem veroorzaakten. De 13 mm was martelend. De arme jongen gilde de hele tijd zijn longen uit zijn lijf. Het voelde alsof zijn lul van binnenuit opengespleten werd.

"Haal het eruit! Alstublieft… U moet het eruit halen!"

Maar Chris' schreeuwen waren aan dovemans oren gericht. Lance stond wijdbeens over de borst van de jonge tiener en maakte een paar klemmen vast aan de tepels van de jongen. "Dat geeft je iets nieuws om over te denken," zei hij. De klemmen waren van dezelfde soort als die Jason op hem had aangebracht, die eerste avond in de trainingsruimte. Chris gilde nog luider en rukte nog harder aan zijn boeien, zodat de katoenen touwen dieper in het vlees van zijn polsen en enkels groeven.

Het martelen met de sondes ging nog een uur door, soms gingen ze weer terug naar een kleinere voordat op volgende grotere in de serie overgegaan werd. Chris had het moeilijk om al die tijd een erectie vast te houden, maar dat bood hem geen vrijstelling van de metalen staven aan. Als ze in een slappe lul gestoken werden deed dat nog veel meer pijn dan als hij hard was. De ironie van de situatie ontging de dertienjarige jongeman niet. Nu hij echt een erectie moest hebben, kon hij hem niet krijgen.

Tenslotte toen Chris was verminderd tot onbeheersbaar gesnik en zielig gejammer, hielden zij op. Chris keek over de lengte van zijn lichaam omlaag toen Bruce langzaam de laatste sonde eruit trok. Zij hadden dikste niet op hem gebruikt, maar dat was in het standpunt van de jongen nauwelijks van belang. Zijn nu zielige slappe lul stond in brand, de pijn in zijn ballen was hevig, en zijn tepels deden zeer van de klemmen.

Lance ging weer wijdbeens over hem staan. "Diep ademhalen," was de enige waarschuwing die hij de jongen gaf voor hij snel de metalen klemmen verwijderde.

Chris dacht niet hij nog kracht had om te gillen, maar hij had het fout. Als er mensen langs het strand hadden gelopen zouden zij de hoge gekwelde gil van de jongen gehoord hebben, die door de open vensters van het luxueuze appartement kwam.

Hoofdstuk 28

Gabriel was officieel de winnaar, maar hij niet voelde zich niet echt als een overwinnaar. Niemand van de jongens had hem gelukgewensd, in feite waren de meesten nogal boos op hem omdat hij geweigerd had direct op zijn paard te gaan zitten, waardoor voor ieder de beproeving langer had geduurd. Moe en pijnlijk zaten zij met hangende hoofden te wachten op de muilknapen die de maaltijdwagen moesten brengen. De televisie was nog aan en toonde Josh' voortdurende straf in de Zwarte Kamer, maar geen van hen nam de moeite te kijken. Toen de wagen arriveerde, gingen de jongens in de rij staan om hun avondrantsoen van soja-brood en rijst te ontvangen en schuifelden als zombies terug naar hun plaatsen aan tafel. Zij aten stil, het enige geluid wat geluid maakte was hun plastic bestek tegen hun plastic dienbladen. Dat bestek was kort tevoren ingevoerd. Het oorspronkelijke plan om de jongens met alleen hun handen te laten eten had nogal in een knoeiboel geresulteerd.

Toen ze klaarwaren met eten en het wagentje door de zwijgende tienermuilknapen was weggereden, verzamelde Jason de jongens voor de televisie en vroeg hun aandacht. Hij had een klembord in zijn handen.

"Zoals jullie kunnen zien, heeft Nul-Twee iets minder dan vier uur van zijn originele straf over. Als groep hebben jullie bij elkaar een totaal van twaalf strafpunten sinds de vorige avond gekregen, wat betekent dat Nul-Twee dankzij jullie nog eens twaalf uur in de Zwarte Kamer door moet brengen. Hij zal hem niet verteld worden wie van jullie specifiek de strafpunten kregen waardoor hij tot meer tijd veroordeeld was, maar jullie strafpunten zullen vanavond op het bord komen, zodat hij het zal zien als hij eruit komt."

De jongens die sinds de vorige avond strafpunten hadden ontvangen lieten allen hun hoofden schuldig hangen. Ian bleek de ergste overtreder, alleen hij vertegenwoordigde vijf van de strafpunten, dus bijna de helft.

Josh' extra tijd. Zijn eigen broer Chris had twee strafpunten gekregen, waardoor zijn broer twee extra uur kreeg. Natuurlijk was Chris bij Bruce en Lance en zou nog in hun dienst zijn als Josh' straf voorbij was.

"Nu het goede nieuws," ging Jason verder. "Wij hebben besloten dat jullie de rest van de avond vrij krijgen. Geen wedstrijden. Je mag douchen. Je mag spelletjes doen of lezen. Enkele van jullie kunnen vanavond naar huis bellen. Het zal je worden gezegd wanneer het je beurt is. Wij doen het sportterrein buiten voor jullie open," Jason wees naar een deur aan de andere kant van de barak die de jongens tot nu toe nooit open hadden gezien. "Daar is een basketbalring. Als een van jullie de bal wil, laat het één van de bewakers weten. Roger en Calvin zijn in de oefenzaal. Als een van jullie zich bij hen wil aansluiten, laat me dat dan weten voor ik wegga. Als je gaat, dan moet je daar blijven totdat ze je weer terugbrengen als de lichten uitgaan. Zij gaan jullie niet heen en weer pendelen."

Deze aankondiging leidde tot een heftig jongensgesnater. Alle contractjongens waren blij dat ze een hele avond vrij waren zonder wedstrijd.

"Nu moeten wij jullie weer in jullie kuisheidsapparaten doen en dan gaat Anthony jullie enkele nieuwe tatoeages geven."

De jongens keken allen omlaag naar de nummers die permanent op de zijkant van hun linkerbil waren geïnkt. Zij rilden van ontzetting bij de gedachte om die akelige naalden opnieuw te verdragen.

"Dit keer zal het niet permanent zijn," zei Jason om hun vrees te verlichten. "Jullie krijgen allemaal het logo van Gladiatorjongens Wereldwijd op je borst. Draag het met trots, jongens! Wij zullen ook de logo's van sponsors op jullie ruggen aanbrengen, ieder van jullie krijgt een andere."

Terwijl de zeven gladiatoren in hun kuisheidsapparaten werden gesloten, kwam Anthony aan en met zijn gebruikelijke efficiency maakte hij een gebied gereed waar hij meer van zijn kenmerkende kunstwerken aan de jongenslichamen kon toevoegen. Dit keer zou het geen permanente wijziging zijn, maar de inkt zou verscheidene weken blijven zitten. Één voor één kwamen de jongens langs en gingen op de metalen kruk zitten. Zonder bang te hoeven zijn voor naalden, keek elke jongen nieuwsgierigheid en geïnteresseerd toe wat Anthony op zijn jonge menselijke schildersdoek schilderde. De gestileerde letters 'WBG' werden zorgvuldig op elke borst getekend en gekleurd in zwart, rood en geel. De jongens moesten allemaal toegeven dat het logo hartstikke cool stond en echt prachtig was zoals het het midden van hun borst versierde. Elke jongen kreeg ook een tatoeage van een andere sponsor op zijn rug. Zij hadden er lol in om te lezen welke de sponsor op welke jongen stond.

De kleine Miles en de veertienjarige Philippe toonde de logo's van twee belangrijke frisdranmerken, beide officiële sponsors van de show.

Ian Cloverdale had het logo van 'BoyGuard Chastity Belts', hetzelfde merk dat hij droeg.

Alexei Graznikov was een lopende reclame voor een belangrijke computerfabrikant.

Gabe Shelton en Illya Casparev werden gesponsord door twee concurrerende creditcardbedrijven, en David Brown had eenvoudig het XB1-logo op zijn rug. Chris, Danny en Josh zouden hun nieuwe tatoeeringen krijgen zodra zij naar de barak terugkeerden.

"In orde, jongens," riep Jason nadat Anthony met David klaar was. "Zijn er liefhebbes voor de oefenzaal?"

Met tegenzin hief Gabriel zijn hand op, alleen maar omdat zijn eigen trainer Roger erheen ging en de jongen bedacht dat het van hem verwacht werd dat hij daar zou verschijnen. Hij was de enige jongen die zich aanmeldde.

"Wacht bij de deur, Nul-Zes," vertelde Jason hem. "Je moet worden geketend."

"Ja, meneer," zei de twaalfjarige en liep naar de gesloten binnendeur van barak.

"De rest van jullie heeft vrij tot lichten-uit. Elk strafpunt dat je krijgt, telt nog voor de strafvermeerdering van Nul-Twee, dus probeer je te gedragen."

Alle jongens keken even snel naar die arme Josh die aan de muren van de Zwarte Kamer was geketend en die van top tot teen in latex en leer was ingepakt. De digitale klok in de hoek van het scherm gaf 03:36:23 aan. Als zijn eerste vierentwintig uur voorbij waren, zou zijn extra tijd beginnen. Gabriel werd snel geketend en door Jason weggeleid naar het trainingsgebouw. De rest van de jongens verdeelde zich in kleinere groepen. Ian, Alexei en Illya gingen buiten het uit aangestampte aarde bestaande oefenterrein uitproberen, de leesgrage David keerde ongeduldig terug naar zijn fantasieroman terug, Philippe wachtte verlangend op zijn eerste kans om naar huis te bellen, en Miles, de kleinste gladiator, struikelden naar zijn cel en rolde zich op in zijn kooi en wad in een paar minuten diep in slaap.

In hun luxueuze appartement genoten Bruce en Lance van een laat diner. De jongste muilknaap, een donkerharige dertienjarige met het nummer 1674 getatoeerd op zijn linkerdij, had de voedselwagen gebracht geleverd. Hij stond nu zwijgend bij de deur te wachten om de wagen weer mee terug te nemen zodra de gasten hun diner hadden beëindigd. De muilknaap hield zijn hoofd steeds omlaag en probeerde zelfs geen oogcontact te maken met de andere jongen die hij in de kamer moest hebben opgemerkt. Hij bleef rechtop en stil staan met zijn armen langs zijn zijden en zijn geslachtsdelen ingepakt en permanent opgesloten in een kleine ronde metalen dop.

Jonge Christopher moest als kelner optreden. Hij was op het ogenblik volkomen naakt, en droeg alleen de bespijkerde leren slavenhalsband en de leren pols- en enkelboeien. Er zat een 30 cm lange ketting tussen zijn enkels, die de bewegingen van de jongen kluisterde en hem dwongen om komisch rond te schuifelen als hij de glazen en de lege borden opnieuw vulde. Hij was uit zijn kuisheidskooi, maar zijn zilveren penisplug zat er nog in. Zijn lange slappe tienerlul slingerde heen en weer tussen zijn benen terwijl hij zich rond de tafel bewoog. Hij was er al bijna twee uur lang in geslaagd om geen erectie te krijgen, en dat was ongeveer een record voor hem bij die zeldzame gelegenheden als de kuisheidskooi verwijderd was.

De twee mannen voerden een gesprek alsof Chris slechts een meubelstuk was en erkenden zijn aanwezigheid alleen als zij meer voedsel of drank nodig hadden. Het diner was gebraden eend met verse groenten, warm brood en een dure fles wijn. Chris keek met afgunst toe en wreef over zijn knorrende maag. Hij had sinds ontbijt niet meer gegeten. Hij likte onbewust zijn lippen toen hij een nieuwe plak van de sappige eend op Bruce's borst legde. Hij had eigenlijk nog nooit zo iets buitensporigs gegeten, maar het rook zo goed voor de hongerige jonge tiener.

"Wat krijg jij gewoonlijk te eten?" vroeg Lance toen hij wachtte totdat Chris zijn bord opnieuw zou vullen.

Chris keek op en zijn ogen glimlachten. Het was fijn om erkend te worden. "Wij krijgen een soort voedselpasta," verklaarde hij met zijn neus van afschuw opgetrokken. Hij wist niet precies wat erin zat. "Het smaakt niet lekker. Het moet op gehakt lijken, maar dat is het niet. Zij geven ons rijst… en soms krijgen we soep. Dat is het. Het ontbijt is beter, een beetje. Wij krijgen dan eieren. En spek… oh, ja en ze geven ons ook appels en sinaasappels."

"Het lijkt alsof je niet zo erg gek bent over het eten hier, jongen," zei Bruce.

"Het is vrij slecht, meneer," bekende Chris," en het is niet genoeg."

"Slaven krijgen niet als normale mensen te eten," herinnerde Bruce hem eraan. "Je zou dankbaar moeten zijn voor wat je krijgt."

Chris knikte en keerde terug tot zijn zwijgende houding en wachtte gehoorzaam op de twee mannen.

"Ik denk dat wij je op een zeker moment te eten zullen moeten geven. Wat denkt je, Lance? Zullen we ons diner met dat slaafje delen?"

De ogen van de jongen lichtten hoopvol op. Echt voedsel!

"Er is genoeg," antwoordde Lance. Hij richtte toen zijn blik op Chris. "Zou je een bord voor jezelf op willen scheppen, liefje?"

"Ja, meneer, alstublieft, meneer," zei Chris met een aanbiddelijke en onhandige brekende stem.

De twee mannen keken even naar elkaar. "Ga je gang," zei Bruce de jonge slavenjongen. "Gedraag je niet als een varken anders blijf je hongerig."

Chris schepte een bescheiden hoeveelheid op een leeg bord en keek hen toen vragend aan.

"De vloer is goed genoeg voor jou, jongen," zei Bruce.

De jongen ging met gekruiste benen zitten met zijn bord voor hem. Er werd hem geen bestek aangeboden en hij vroeg er ook niet naar. Eten met zijn handen kon moeilijk het meest minderwaardige iets genoemd worden wat hij gedwongen was te doen sinds hij slaaf was. Het duurde niet lang voordat hij alles opgeslokt ad. Even later likte hij ongeduldig zijn vingers af.

"Zou je een tweede portie willen?" vroeg Lance met een verbijsterde glimlach.

De ogen van de jongen lichtten op. "Mag ik?"

Zoals altijd voegde de jongere Lance zich naar de oudere Bruce, die langzaam knikte. "Help jezelf. Wij zullen je later vanavond wel helpen die extra calorieën weer kwijt te raken."

Chris staarde hem een ogenblik aan, benieuwd welke prijs hij precies zou moeten betalen om weer eens als een echt kind te mogen eten, zelfs al was dat maar voor één avond.

Toen al het eten op was, kreeg Chris de opdracht op te staan en de tafel af te ruimen. Hij bracht alles terug naar het wagentje en de wachtende muilknaap.

"Hier is 't dan," zei Chris zacht fluisterend. Hij wist dat het tegen de regels was om met een van de muilknapen te praten, maar de andere jongen leek zo droevig. "Ik heet Chris, hoe heet jij?"

De eerste paar seconden gaf de muilknaap geen enkel teken of hij Chistophers stem gehoord had, maar toen wees de jongen snel en zwijgend naar het nummer dat op de voorkant van zijn linkerdij getatoeëerd was.

"Oh," zei Chris. "Nou, leuk je ontmoet te hebben en zo," hij schuifelde snel terug naar zijn twee tijdelijke meesters. Muilknaap 1674 duwde de dinerwagen naar buiten en begon aan de lange weg terug naar de keuken. Zijn werktijd was net begonnen en hij was nog slaperig en pijnlijk, maar dat was niets nieuws voor hem.

Chris stond voor de tafel op bevelen te wachten.

Bruce greep de slappe lul van de dertienjarige en trok de penisplug eruit. "Ga naar het toilet om te pissen," vertelde de strenge man hem. "Laat de deur open. Hurk over de w.c.-pot. Raak je penis niet aan en maak de boel niet vies."

"Ja, meneer." Chris gehoorzaamde en draafde onmiddellijk naar de badkamer, waarbij zijn slappe 10 cm lange lul heen en weer slingerde en de ketting tussen zijn enkels klikte.

De badkamer was enorm groot, met een grote heet bad, oceaanzicht en duur-uitziende tegels aan de muren. Chris ging op het toilet zitten en nam een goede lange pis. Hij had het al sinds die ochtend op moeten houden.

'Verdomme, ik moest echt nodig pissen,' dacht hij toen zijn krachtige stroom luid in de kom spatte. Het voelde goed om wat privacy te hebben, alhoewel de deur open was en Bruce en Lance hem allebei konden zien zitten plassen. Hij voelde alsof hij waarschijnlijk ook moest schijten, maar de kontplug maakte dat onmogelijk. Enkel als test probeerde hij of hij de plug uit zijn gat kon poepen, maar dat lukte van geen kant. De jongen begon er aan gewend te raken om die dikke metalen binnendringer altijd in zijn kont te hebben. Het liet nog steeds zijn penis lekken, maar het was niet meer zo ongemakkelijk als het de eerste paar dagen was geweest, toen hij er net inzat. Dat wil overigens niet zeggen dat de jongen niet constant bewust was van zijn aanwezigheid.

Hij stond op, spoelde door en waste zijn handen, bedenkend dat dat waarschijnlijk wel als deel van zijn gegeven bevel beschouwd kon worden. Droog geveegd liep Chris weer naar de woonkamer van het appartement. Bruce en Lance zaten op de bank te kijken naar een heruitzending van de eerste strijdwagenrace.

"Jij verloor," herinnerde Bruce de naakte jongen eraan.

"Ja, meneer," antwoordde de dertienjarige somber. "Ik zal het volgende keer beter doen."

"Ga in de houding staan," snauwde Bruce een snel bevel.

Precies even snel nam Chris de vereiste en inmiddels goed-geoefende houding aan, handen achter zijn hoofd, benen uit elkaar, rug naar achteren zodat zijn mager dertienjarige bovenlichaam uitgerekt werd. De twee mannen gingen staan, Bruce voor hem, Lance achter hem, en lieten hun handen zacht over het gladde haarloze lichaam van de jongen gaan.

"Mmmm… " spon Chris. Hij kreeg bijna onmiddellijk een erectie. Bruce gaf een snelle hard klap op de harde gefrustreerde penis van de jongen.

"Niets daarvan, stoute jongen."

Chris jankte zacht en sloot zijn ogen. Het voelde zo fijn als iemand zijn lul aanraakte. Hij rilde onwillekeurig.

Lance ging een ogenblik weg en keerde terug met de bal-knevel. "Open die mond, knaap," zei de jongere man. Hij dwong de rubberen bal in Christophers mond en haalde de riemen achter het hoofd van de jonge tiener aan.

"Looppas op de plaats tot je lul slap is," zei Bruce met een klap op Chris' billen.

Chris gehoorzaamde, waarbij hij maar weinig problemen had met de ketting tussen zijn enkels, en slaagde erin om zijn penis in een paar minuten opnieuw slap te krijgen. In een mum van tijd deed Bruce hem een dikke zilveren lulring aan, eerste haalde hij de testikels van de jongen erdoor en trok daarna de 10 centimeter lange slappe tienerlul er doorheen tot de ring tegen zijn naakte haarloze lies nestelde. Een leren leiband werd toen aan de bovenkant van de ring vastgemaakt.

"Ben je al getraind om aan een lul-leiband te lopen?" vroeg de oudere man.

Chris keek omlaag naar zichzelf en de één meter lange leren leiband die nu aan zijn lul en ballen vast zat. Hij schudde 'nee'.

"Goed, dan is het tijd dat je het leert. Wij gaan naar het strand. Blijf dichtbij. Als ik hieraan moet trekken om je daaraan te herinneren," hij trok lichtjes aan de leiband, "dan zal dat pijn doen."

Zwijgend schuifelde Chris achter hen aan, voortgesleept aan de lul-leiband. Hij moest in een halve looppas rennen om de langere passen van de twee volwassen mannen bij te houden. Het was een komisch en nogal aanbiddelijk gezicht, deze jonge tienerjongen die aan zijn geslachtsdelen werd rondgeleid.

Het was het eerste bezoek van Christopher Andrews aan het mooie strand van Gladiator Eiland. Het zand was van het zuiverste wit en leek te gloeien in de ondergaande zon. Het blauwe water glinsterde. Het gebrul van de oceaan vulde zijn jonge oren. Terwijl hij naar de rollende golven staarde, ging de zon onder. Achter hem zetten de schijnwerpers bij de diverse atletische trefpunten het eiland in een angstaanjagende zilveren gloed.

Nadat een tijdje naar de branding had staan kijken liet Bruce de lul-leiband los en ging naar het appartement terug om iets te halen.

"Houd een oogje op hem, Lance."

De jongere man knikte snel en zag hoe zijn partner, en meester, het strand afliep. Zijn houding leek te ontspannen zodra de oudere man uit zicht was. Chris keek vragend naar hem omhoog. Met dertien jaar was hij nog te jong om de complexe relatie tussen de twee mannen echt te begrijpen, maar hij begon dingen te begrijpen, veel dingen eigenlijk, over zijn leven, en over wie hij van binnen werkelijk was.

Lance staarde terug naar de jongen maar zei niets. He reikte achter Chris' hoofd en maakte de balknevel los.

"Die heb je voor een tijdje niet nodig," zei hij. "Maar praat niet voor je beurt of anders zal ik hem er van Bruce weer in moeten doen."

De jongen knikte dat hij het begrepen had en wreef snel over zijn kaken. Hij was nie dol op balknevels, maar hij begon er langzaam aan te wennen er één in te hebben.

Hij pakte Chris' lul-leiband en leidde de jongen naar het water. Het koele natte zand voelde heerlijk onder de voeten van de jongen. Hij realiseerde zich nu pas hoe pijnlijk zij waren. Hij had de laatste twee weken vrijwel onophoudelijk op ze gerend en gelopen en gestaan en gesprongen.

"Houdt je van de oceaan?" vroeg Lance.

"Ja, enorm. We gingen elke zomer een week naar Rehoboth. We waren pas een paar dagen thuis toen we onze brieven kregen."

"Brieven?"

"U weet wel, meneer, van de XB1. 'U bent speciaal geselecteerd om deel te nemen aan ons nieuwe programma Gladiatorjongens Wereldwijd… ' " Chris maakte zijn tienerstem zo diep mogelijk toen hij de brief parafraseerde waar alles mee begonnen was. Soms wenste hij dat hij die brief nooit open gedaan had. "Zo ben ik hier terechtgekomen."

"Oh. en was het het waard?"

Chris staarde naar het water. Voorbij de horizon liet de zon de oceaan gloeien. Er kwamen tranen in zijn en hij veegde ze snel met de rug van zijn hand af. "Ik weet het nog niet. Ik bedoel het is een hoop geld. Vijf miljoen. Papa zegt dat het veel meer zal zijn tegen de tijd dat ik vrij kom. Maar toch is het best rot om slaaf te zijn."

"Wel, je hebt zelf ervoor gekozen om het te doen, dus ik kan geen medelijden met je voelen. Wil je wat zwemmen?"

"Mag ik?"

Lance maakte de lul-leiband los en boog omlaag om de ketting tussen de voeten van de dertienjarige te verwijderen. Met een warme glimlach keek hij op naar de jonge tiener. "Blijf waar ik je kan zien. Bruce zal zeer kwaad op me worden als ik je liet verdrinken."

"Daar is niet veel kans op," zei Chris met welverdiende trots over zijn bekwaamheid in het water. Hij lachte en liep het water in. Hij stopte toen het tot zijn middel kwam en begon rond te spetteren als een klein kind in een reuzebadkuip. Dit was het dichtste bij vrijheid dat hij geproefd had sinds het XB1-vliegtuig hem hier had gebracht, en het dichtste dat hij zou kennen voor heel wat maanden en de jaren. Hij zwom een paar minuten en genoot van het koele water tegen zijn naakte huid. De oceaan was zo warm.

Omdat hij zijn geluk niet op de proef wilde stellen, bleef hij niet lang weg. Druipend nat sjokte hij terug naar het zand, verlangend omkijkend naar de rollende golven. Bruce was terug. Hij en Lance hielden nu verscheidene rollen dik touw in hun handen.

"Ga op je buik liggen," vertelde Bruce hem.

Chris keek verward om zich heen.

"Ja daar."

Chris deed wat hem werd gezegd en ging op het natte zand liggen. De branding kwam tot ongeveer een halve meter van hem af. Voor hij iets kon doen of zeggen, waren zijn polsen en enkels vastgebonden. Zeer strak. Bruce greep daarna de ellebogen van de jongen bij elkaar en bond ze eveneens. Zijn vastgebonden enkels werden toen omhooggetrokken en aan zijn polsen vastgebonden. Chris lag nu hog-tied op het strand, terwijl het water bij elke golf dichtter bij hem in de buurt kwam.

"Het wordt vloed, jongen," zei Bruce toen hij een klopje op de billen van de dertienjarige gaf. "Ik zou mijn adem maar inhouden zodra de golven over jou beginnen te rollen."

Chris was bang geworden. "U laat me… oh, man… laat me hier niet achter! Alsutblieft!" Hij worstelde in de touwen, maar hij was vastgebonden en hulpeloos en kon nergens heen.

"Oh, wees toch niet zo'n huilbaby," berispte Bruce hem. "Lance en ik zitten verderop in het zand. Wij laten je niet verdrinken. Je bent veilig. Dat is alles wat je moet weten en ongeveer het enige recht dat je hebt. Houdt nu je mond of ik zal je knevelen."

Chris rukte opnieuw aan de touwen, maar begon te kalmeren. Hij lag daar hog-tied en luisterde naar het breken van de golven en het zachte rollen van het water het strand op. Hij draaide zijn hoofd naar de oceaan en zag het water langzaam en onvermurwbaar naar hem toe kruipen. Het leek eeuwen te duren totdat het hem eindelijk raakte, en aanvankelijk raakte het hem nauwelijks. De dertienjarige begon te denken dat het niet verder kwam, maar hij had het verkeerd.

In de volgende tien minuten kwam het water steeds verder en hoger en rolde tenslotte over zijn magere, naakt lichaam. Chris moest zijn hoofd elke keer omhoog houden om niet kopje onder te gaan. Ondanks Bruce's verzekeringen was het verschrikkelijk en vreselijk. Uiteindelijk kwam hij op het punt dat hij voelde dat zijn gebonden lichaam echt begon te drijven met elke volgende golf, en de uitgaande stroom bracht dichter en dichter naar de golven, centimeter voor centimeter. Tot slot hielp zelfs het omhoog houden van zijn hoofd niet meer. Bij elke nieuwe golf omspoelde het oceaanwater hem telkens volledig. Chris was een groot zwemmer en hij hield van het water, maar dit was een nachtmerrie. Hij werd echt bang. Hij begon te schreeuwend en naar hen te gillen.

"Haal me eruit! Haal me eruit!"

Voor zijn inspanning kreeg hij verscheidene monden vol zout zeewater. Tot slot toen zijn paniek een hoogtepunt had bereikt, voelde hij twee paar sterke handen hem uit het water optillen en hem naar het droge warme strand vervoeren. Hij huilde nu openlijk nu. Hij begroef zijn gezicht in het zand.

"God, ik wil naar huis," zei hij in zichzelf toen de twee mannen de doorweekte touwen van zijn slanke lidmaten losmaakten.

Zij draaiden hem op zijn rug en bonden zijn handen weer achter zijn hoofd vast. Lance greep Chris' enkels en vouwde de slanke gespierde benen van de jongen op zijn borst, zodat het achterste van de dertienjarige blootgesteld werd. Hij jammerde en vocht tegen de touwen toen zij de plug uit z'n kont trokken. Chris had zijn ogen op het ogenblik gesloten, maar hij voelde dat er daar onder iets hards naar binnen ging. Hij kreunde en uitte een licht gejammer omdat dit de tweede lul van die dag in zijn dertienjarige anus was. Bruce hurkte over Chris' gezicht en voedde zijn ballen in de mond van de jongen.

"Lik hen goed, jongen, en wees zacht. Als ik tanden voel dan zul je er echt voor boeten."

Het was moeilijk om niet te bijten omdat elke stoot van Lance's lul de jongen ertoe bracht te kreunen en te huiveren. Lance raakte elke keer die speciale plek van Christopher. De jongen merkte dat zijn lul verhardde en bonsde. Hij wees nu naar zijn navel, gezwollen en lekkend en begerig naar aandacht die hij wist dat hij niet zou krijgen.

De digitale klok buiten de Zwarte Kamer gaf 00:00:00 aan.

"Hoeveel extra tijd?" vroeg dokter Trench.

"Twaalf uur," antwoordde Hannah kijkend naar de elfjarige jongen in een latex bodysuit die in zijn kettingen hing. "Beginne we direct?"

"Absoluut. Wij geven hem wat extra vloeistof en hij is weer in orde."

"Hij is daar nu vierentwintig uur," zei Hannah, "moeten we zijn kleine kontje niet een paar minuten op een w.c. zetten?"

"De jongen heeft de laatste dertig uur niets vasts binnen gekregen. Voor we hem in het pak deden heb ik hem grondig uitgespoeld. De kontplug zorgt voor de rest. Laten we hem het slechte nieuws vertellen."

"Wacht even op de cameraploeg," zei Hannah. "Ik wil dat ze het filmen. Ik krijg een bonus elke keer als die jongen voorkomt in de avondlijke herhalingsshow."

tot hier

Josh was als verdoofd, half in slaap en half wakker. Zijn maag deed zeer van de honger, en zijn armen en benen deden pijn. Zijn handen waren gevoelloos. De slang in zijn penis was heel ongemakkelijk. Hij voelde hem over de hele lengte van zijn pisgat en dan ergens diep binnen in hem verdwijnen. De jongen wist nooit of hij piste of niet, maar het voelde de hele tijd of hij nodig moest. Het was eng en vernederend, en met het strakke lul-en-baltuig eraan vastgebonden stond zijn overmaatse jongensdeel bijna altijd half rechtop. Het tuig en de strakheid van het latex pak verhinderden dat hij een volledige stijve kreeg. Eigenlijk was hij daar wel blij mee. Zijn grote penis was op de eerste plaats de grootste schuldige voor de knoeiboel waarin hij nu zat.

'Ik kan er toch niets aan doen,' dacht hij ellendig in één van de weinig heldere ogenblikken die hij de laatste tijd had gehad.

Veroordeeld tot duisternis en stilte was de eerste aanwijzing voor de jongen dat er iemand de kamer was binnengegaan een hand die zijn met latex beklede achterste speels streelden. Hij was plotseling helemaal wakker en worstelde zwak tegen de kettingen. Hij voelde daarna dat de kap losgegespt werd. De hoop dat hij definitief bevrijd zou worden deed zijn hart sneller kloppen. De knevel ging eruit en de kap ging af. Onmiddellijk trilden Josh' ogen en hij probeerde ze open te doen.

"Houd je ogen gesloten, Joshua Andrews," zei Trench streng. Toen hij zijn naam hoorde raakte hij verder uit zijn door de isolatie veroorzaakte verdoving.

"Is… is… is het voorbij?" vroeg hij zacht, wanhopig, zwak. Zijn hoge stem was droog en schors. Hij hoestte en snotterde.

"Nee," zei Hannah en liet haar vinger over de grote met latex bedekte zwelling tussen de benen van de elfjarige jongen draaien.

Josh kreunde uit protest. De catheter zat er nu al de volledig vierentwintig uur in en het lultuig had hem voor het grootste veel van die tijd half hard gehouden. Zijn penis was pijnlijk en gevoelig. Hij wilde niet dat iemand hem aanraakte, zelfs niet door het dikke glanzende latex.

"Hoe… hoeveel langer nog, mevrouw?" vroeg hij, zijn hoofd hing van uitputting omlaag.

"Nog twaalf uur, kleine man," vertelde zijn trainer hem.

"Oh nee…" de kleine gladiator onderdrukte een snik. "Alstublieft niet… Het spijt me dat ik de laagste was… oh, alstublieft, mevrouw, alstublieft. . Ik kan niet meer… "

Hannah gaf hem door het latex heen een harde klap op zijn kont. "Stop ermee. Je hebt het contract ondertekend. Je krijgt heel wat geld. En je was de laagste. Je straf is afgelopen wanneer wij zeggen dat hij afgelopen is, en niet eerder."

Dokter Trench hield een andere fles 'Gladiator Punch' tegen Josh' lippen en hij slokte het wanhopig op. Er druppelde nog van zijn kin toen zij de kap weer over zijn hoofd trokken en de penis-knevel in zijn mond dwongen. De cameraman maakte een onbetaalbare close-up van de angstige en compleet gebroken uitdrukking van de jongen in die laatste secondes voordat Josh opnieuw in de leren kap werd ingepakt.

"Twaalf uur, Nul-Twee," was het laatse dat de jongen hoorde. Hij voelde dat de riemen en gespen nogmaals werden de aangehaald. Hij begon hysterisch te huilen, maar hij had niet langer de kracht om hevig te vechten.

De dokter controleerde Josh' catheterslang van Josh op knikken of verstoppingen. Tevreden gesteld knikte ze naar Hannah en de beide vrouwen vertrokken, de cameraman liep langzaam achteruit de kamer uit en maakte een laatste opname van de vastgebonden jongen in het glanzende zwarte pak. De digitale klok boven de deur gaf 11:59:59 aan. De gedempte gefrustreerde schreewen van Josh waren nauwelijks hoorbaar toen de deur dicht was en in het slot gedaan werd.

Lance en Bruce sleepten een vermoeide en hinkende Chris terug naar het appartement, ze trokken hem vooruit aan de lul-leiband. Lance had hem lang en ruw geneukt en toen hadden de twee mannen van plaats gewisseld en begon alles helemaal opnieuw. De dertienjarige had de hele tijd een krachtige bonzende erectie gehandhaafd en ervoer uiteindelijk een uitputtend prostaatorgasme, klodders van zijn witte melkachtige jongenssap kwamen gedurende een paar kwellende minuten langzaam uit zijn lul. Zonder de aangename climax van een ejaculatie was dit nauwelijks wat de jonge tiener wilde, maar hij kreeg tenminste wat verlichting door iets van zijn ingehouden geil vrij te geven. Hij had nauwelijks de kracht om te staan toen zij hem tenslotte op zijn wankelende voeten zetten.

In het appartement werd de lul-leiband verwijderd. Lance nam hem daar over en lette op hem terwijl Chris zich douchte en de w.c. gebruikte en zijn tanden poetste. Hij lette er vooral op dat de jongen zijn lul niet aanraakte, die alweer aanstalten maakte om opnieuw stijf te worden. Toen zij in de woonkamer terugkwamen, merkte Chris op dat er een kleine metalen kooi was geleverd en voor het bed geplaatst.

De jongen stond gehoorzaam met zijn handen achter zijn hoofd terwijl zijn kuisheidskooi op zijn plaats gesloten werd. De leren halsband, het body harness, de pols- en enkelboeien werden allemaal weer aangedaan en met met hangsloten op slot gedaan. Een 30 cm lange ketting werd tussen zijn polsboeien gedaan, en een andere tussen zijn enkels. Hij werd op zijn handen en knieën geduwd eer werd n een vibrerende kontplug in zijn nu goed-gebruikte rectum geschoven. Bruce zette de plug op zijn laagste stand, genoeg om de jongen de hele nacht te voorzien van een constante gekmakende anale stimulering.

"In de kooi, jongen," zei Bruce.

Chris kroop erin. Het paste maar net. Hij had precies genoeg ruimte om rond te draaien en opgerold op zijn zij te gaan liggen. De tralies waren dik. De vloer van de kooi was van hout. Er was geen deken, geen hoofdkussen, en ook niets om als kussen te dienen. Chris zou de volgende ochtend een zeer pijnlijke en zeer stijve jongen. Lance deed de deur dicht en hing er een groot zwaar hangslot op.

"Ga slapen, Chris," zei hij, dit maal de naam van de jongen gebruikend. "Wij hebben voor morgen nog meer leuke dingen voor je gepland.

Het nam niet voordat de jongen dat bevel opvolgde. Zelfs met de vibrerende plug in zijn kont viel dertienjarige snel in een diepe slaap.

Ooit na middernacht, toen gladiatoren allen in slaap waren, mogelijk met uitzondering van Joshua Andrews, werden de muilknapen (zes tienerjongens die naar het eiland waren gebracht om alle saaie en onplezierige taken te doen) naar hun stal gebracht door de veiligheidsmensen van Mitchell Harwell. Dat was een klein houten gebouwtje vlak naast het hoofdgebouw. In tegenstelling tot de barak van de gladiatoren, waren er geen duidelijke hi-tech veiligheidsmaatregelen genomen om de jongens binnen te houden, dat was niet nodig. De muilknapen waren allemaal al minstens vijf jaar slaaf, sommigen zelfs veel langer. Zij waren aangepast aan een leven van narigheid, vernedering en hard werken en boden zelden fysieke of geestelijke tegenstand.

Eenmaal in de stal, ontdeden zij onmiddellijk van uit hun korte grijze slaventunieken en onthulden hun pezige, slanke, naakte en volledig haarloze lichamen. Alleen in hun ijzeren halsbanden en hun ronde metalen kuisheidsdoppen stonden zij in een rechte rij boven de gemeenschappelijke toiletgeul zoals ze elke avond deden. Zij bogen voorover en hun polsen werden geketend aan een metalen staaf die langs de hele geul liep. Harwells veiligheidsmensen verwijderden de pluggen uit de kont van de dertien- tot vijftienjarige jongens en stopten er snel klysma-mondstukken in, die allemaal verbonden waren aan een hoofdslang die boven hun hoofden liep. Kleinere mondstukken werden gestoken in gaatjes aan de basis van hun kleine ronde kuisheidsdoppen. Het water werd aangezet en de klemmen werden verwijderd om de stroom in de darmen van de jongens te laten beginnen. Gelijktijdig werd een sterke straal water in de kuisheidsdoppen gespoten om de penis en de testikels van de jongens te wassen zonder dat het nodig was ze uit hun permanente opsluiting te halen. Elke jongen werd opgevuld tot hij begon te kreunen en te sniken. Met getrainde efficiency werd het water dichtgedraaid en de mondstukken eruitgetrokken. De tienerjongens, die reeds boven de smerig-ruikende trog stonden, lieten de inhoud van hun darmen vrij gaan. Ze beginnen nu ook allemaal te plassend, hun urine vermengd met het waswater wordt druppelde uit een gaatje aan de onderkant van de ronde dop die permanent over hun jonge geslachtsdelen zat.

Nadat hun dagelijkse groepsklysma voltooid was kregen de muilknapen hun speciale leren tuigen aan die over hun schouders en rond hun borst vastgegespt werden en waaraan op de rug twee lange kettingen bevestigd waren. Boven hun hoofden liep een rails, die aan de houten steunbalk gemonteerd was. Zes zware haken en katrollen slingeren aan deze rails, telkens 60 centimeter uit elkaar. De kettingen aan de tuigen van de jongens werden aan de haken vastgemaakt en de jongens werden door de katrollen op hun tenen omhoog geheven, en werden toen op hun plaats vastgesloten. De jongens brengen hun eerste rustperiode van vier uur op deze manier door, aan haken gehangen en op de punten van hun tenen staand. Later op de dag krijgen ze een tweede rustperiode van vier uur.

Drie naakte gloeilampen die aan de dakbinten hingen leverden een schemerig licht in de stal van de muilknapen. De vloer was van aangestampte aarde met stro dat onder de hangende jongens werd gelegd om eventuele urine die de jongens tijdens hun rustperiode morsten op te nemen. De muilknapen waren niet gekneveld, maar zij mochten niet met elkaar praten. Camera's hielden hen constant in de gaten om hun totale gehoorzaamheid te verzekeren. Harwells mannen sproeiden de jongens vervolgens met een hogedrukslang af, ze gebuikten daarbij ijskoud water vermengd met een sterk ruikend bacteriedodend ontsmettingsmiddel. De jongen die zo ongelukkig was het in zijn ogen te krijgen zou verscheidene minuten gillen. Druipnat werden zij achtergelaten om wat slaap te krijgen tot hun werkzaamheden weer helemaal opnieuw beginnen. De lichten gingen niet uit.

Muilknaap 31-29-1674-c was twaalf jaar en tien maanden oud, hoewel hij zich dat feit niet kon herinneren, en was de jongste van de zes muilknapen op Gladiator Eiland. Hij kwam oorspronkelijk uit Italië en hij was geboren met de naam Alessandro. Dat herinnerde hij zich ook niet. '1674 ' was nu de enige naam die hij kende en waarop hij reageerde. Op vijfjarige leeftijd was hij door zijn ouders verkocht aan een privé slaaf-opleiding- en veilinghuis in Napels. De volgende drie jaar was zijn leven tamelijk onbezorgd en gemakkelijk, behalve dat hij naakt gehouden werd en een bruine leren slavenhalsband droeg en frequent geslagen werd. Hij kreeg goed te eten en mocht met de andere kleine jongens spelen die in de opleidingsstallen woonden. Toen 1674 acht werd veranderde alles.

Zijn slavennummer werd aan de zijkant van zijn linkerbil getatoeeerd. '31' wees op het jaar waarin hij slaaf geworden was, '29' zijn land van herkomst, de vier cijfers daarna waren zijn identificatienummer. 'C' was een internationale code die aangaf dat de jongen levenslang slaaf was en dat er geen beperkingen waren opgelegd voor zijn behandeling, opleiding en eventuele lichaamsaanpassingen voor een verscheidenheid van diensten.

Nadat 1674 getatoeeerd was, werd hij naar een kamertje ruimte gebracht waar een dokter een ijskoude nevel op zijn kleine geslachtsdelen spoot en met de basisaanpassing begon die gemeenschappelijk was voor alle muilknapen. Eerst werd de jongen uiterst strak besneden en zijn frenum werd volledig verwijderd. De strakke besnijdenis zorgde ervoor dat zijn penis permanent naar beneden gebogen was en maakte het de jongen onmogelijk om een normale erectie te krijgen. Zijn zojuist blootgestelde eikel werd toen doorboord met een dikke stalen ring die van een flens voorzien was. Daarna begon de operatie van zijn scrotum. Zijn kleine haarloze balzak werd geopend en precies middendoor gespleten. Zijn kleine balletjes kregen toen een nieuwe plaats boven en aan elke kant van zijn onlangs gevilde penis. De losse huid van het gehalveerde scrotum van de jongen werd toen deskundig gehecht, het restant weggesneden, zodat de achtjarige voortaan zijn ballen gescheiden en permanent strak tegen zijn lies, net boven zijn penis, had. De procedure is bekend geworden als scrotale inversie en standaard voor muilknapen die door privé-handelaars en privé-meesters gehouden worden.

Zodra de nieuw vormgegeven balzak van de jongen was geheeld, werden zijn gewijzigde geslachtsdelen in de ronde kuisheidspeul gesloten. De van een flens voorziene ring in zijn eikel werd aan een stevige stalen ring binnen de dop gehaakt zodat zijn penis vast zat en niet meer in staat was tot een erectie te komen. Sinds die dag was de dop precies twee maal verwijderd om door een grotere vervangen te worden omdat de jongen groeide. 1674 voelde vaak een ongemakkelijke strakheid binnen de dop, maar hij was volledig onwetend en begreep niets van zijn eigen lichaam, of de veranderingen die hij, twee maanden voor hij dertien zou worden, begon te ondergaan. Vaak werd hij wakker en merkte dat er een heldere kleverige vloeistof droop uit het gat waar zijn pis uit kwam, maar hij wist niet wat het was, en vragen stellen was voor hem niet mogelijk. Zijn enige doel was hard werken en precies doen wat hem werd gezegd. Hij kende werkelijk geen ander leven dan dat van een grondig ontmenselijkte slavenjongen en het kwam nooit bij hem op dat hij er naar zou kunnen streven om iets anders te worden dan wat hij was, een vuil, waardeloos dier, alleen goed voor harde arbeid en constante discipline. Hij hing daar aan zijn haak en liet zijn heen en weer gaan over de andere vijf jongens die zijn lot deelden. Hij praatte niet tegen ze en zij praatten niet met hem of met elkaar. Hij voelde weer die vreemde sensatie binnen zijn dop. Het was een beetje pijnlijk, maar ook wel een beetje fijn. Hij was benieuwd of de andere jongens datzelfde gevoel in hun doppen hadden.

1674 sloot zijn ogen en dreef weg in een onbestendige sluimer. In de loop van de jaren had de jongen om te slapen terwijl hij in welke houding dan ook vastgebonden was, zelfs terwijl hij op zijn tenen stond. Over vier uur werd hij weer gewekt en naar de keuken gebracht om te helpen met de voorbereidingen voor het ontbijt van de gladiatorjongens. Het kwam niet in hem op om jaloers op hen te zijn. In feite was hij tamelijk blij dat hij niet die gevaarlijke en pijnlijke dingen hoefde te doen. Beter een muilknaap dan een gladiator, weliswaar volgens zijn nogal beperkte mening.

Hoofdstuk 29

Danny vond de kleine jongen heel erg bizar. De jongen stond nooit op. Hij maakte nooit enig ander geluid dan een beetje geblaf en gepiep. Zijn handen en voeten waren altijd in leren wanten gepakt. Hij was werkelijk meer een hond dan een jongen, maar hij leek aardig en had Danny geholpen met kleine seintjes en knikjes van zijn hoofd als de oudere jongen weer iets verkeerd deed. Voor zijn part was Danny's eerste dag als hondjes-jongen tamelijk goed gegaan. Hij schaamde zich omdat hij de hele tijd op handen en knieën moest blijven en niet mocht praten, maar behalve een paar forse klappen op zijn achterste, had hij niet al te erg geleden.

"Je bent wakker," zei Ophelia, die boven hem stond met een kop koffie in haar hand. "Mooi. Heb je goed geslapen?"

"Ja, juffrouw… ," antwoordde Danny, vergetend dat kleine pup-jongens niet praten.

"Ik zal je moeten straffen voor het praten," zei de dame met een warme glimlach, genietend van de angstige blik op het gezicht van de jonge knul, "maar daar zullen we later vandaag voor zorgen. Ga met gespreide benen zitten en laat me je penis zien."

Danny ging in de vereiste houding zitten. Ophelia bekeek zijn kleine slappe orgaan en knikte goedkeurend.

"Was dat dingetje vanochtend stijf?"

Danny schudde zijn hoofd. Vreemd genoeg kon hij zich niet kon herinneren dat hij de laatste paar dagen stijf was geweest. Danny had weinig belangstelling voor seks en masturbeerde nooit, maar hij kreeg voor korte tijdspannes erecties en net als de meeste jongens ontwaakte hij bijna altijd met eentje. Het was raar dat hij er vanochtend geen een had.

"Goede jongen. Steek je hand uit."

Danny gehoorzaamde en de vrouw legde een kleine sleutelring in zijn handpalm.

"Maak Spike wakker en neem hem mee naar de badkamers. Deze sleutels zijn voor jullie halsbanden en Spike's wanten. Jullie twee mogen je in het bad wassen. Wees snel en maak er geen knoeiboel van. Je mag opstaan om je te wassen. Spike ook. Hij weet dat het de enige keer is dat hij als een jongen rechtop mag staan. Help Spike om zijn wanten weer aan te doen voor je eruit komt. Schiet op. Voor het ontbijt gaan we een wandeling maken."

Danny stootte de jongere jongen wakker en fluisterde zacht in zijn oor. "Wij moeten in bad nemen. Kom op."

Spike geeuwde, rekte zich en was snel weer op handen en knieën. Hij knipperde met zijn heldere ogen, uitgerust en klaar en voldaan voor weer een nieuwe dag. De twee jongens kropen naar de badkamer met hun leibanden achter hen aan slepend. In de luxueuze badkamers verwijderde Danny al het hondjes-tuig van Spike. De kleine achtjarige zag er raar uit zonder dat alles. Daarna maakte Danny Spikes halsband open. Zij kregen het water lekker warm en stapten in bad. Spike begon op zijn handen en knieën. Danny stond voor het eerst sinds heel wat uren weer op zijn twee voeten.

"Je mag toch opstaan?" zei Danny toen hij de zeep pakte.

Spike knikte en stond langzaam op. Het was de eerste keer dat Danny de jongen op twee benen zag staan. De achtjarige toonde een glimlach met een gaatje tussen zijn tanden en de twee jongens gingen verder met badderen en maakte hun lichamen zorgvuldig van top tot teen schoon.

Twintig minuten later zat Spike opnieuw op handen en knieën en droeg zijn hondjestuig. Danny zat naast hem, eender gekleed. Ophelia pakte de leibanden van de jongens en nam hen mee voor een ochtendwandeling over het eiland.

Chris werd gewekt door het geluid van zijn kooi die werd geopend.

"Kom eruit, jongen." Het was de zachte stem van Lance die hem dat bevel gaf.

Chris kroop uit de kooi en bleef op handen en knieën. Hij spande zijn rug en rolde zijn schouders. Alles deed zeeer omdat hij de nacht in de kooi opgevouwen had doorgebracht. Zijn lul was pijnlijk hard binnen de kuisheidskooi en de vibrerende plug had hem de hele nacht geil en druipend gehouden. De jongen had bij vlagen geslapen en had een groot deel van de nacht doorgebracht met het door de ijzeren tralies van de kooi kijken naar de vaag verlichte kamer, waar hij de twee mannen hoorde snurken in het bed dat zij samen deelden.

"Goed geslapen?"

Chris keek naar de jonge man. "Een beetje, denk ik, meneer," antwoordde hij met een grote geeuw.

"Ga staan."

"Ja, meneer."

Chris kreeg zijn voeten onder zich, huiverend van de stijfheid in zijn armen en benen.

"Je mag je uitrekken. Werk die stijfheid eruit."

Lance keek peinzend toe hoe de lenige naakte dertienjarige zijn pijnlijk stijve spieren verdraaide en uitrekte. Daarna stond Chris wat verloren en onzeker met zijn armen langs zijn zijden te bengelen,.

"Beter?"

"Ja, meneer, dankuwel," antwoordde de jongen.

Lance verwijderde daarop langzaam, bijna ritualistisch, alle leren onderdelen van de jongen, met inbegrip van het body harness en de boeien en kettingen die zijn polsen en enkels aan elkaar bonden. Alleeen zijn halsband en natuurlijk zijn kuisheidskooi bleven zitten. De jonge man ging achter de jongen staan en wreef zacht over zijn schouders. Hij was bijna 30 centimeter langer dan de jonge tiener.

"mmmm," zuchtte Chris. "Dat voelt heel fijn, meneer."

Lance nam de naakte jongen in zijn armen en liet zijn handen langzaam over de borst en de maag van Christopher gaan, nam de tijd om zijn vingers over de tepels van de jongen te laten draaien en ze teder over de haarloze buik van de dertienjarige te laten gaan.

"Ohhh… " Chris voelde dat zijn lul in de kuisheidskooi nog harder probeerde te worden. De spijkers staken erger dan ooit, maar zorgde er een of andere manier alleen maar voor dat zijn pijnlijke opgesloten erectie nog sterker werd. Lance ging met zijn rechterhand over de kuisheidskooi en voelde het indrukwekkende gewicht van gezonde tiener-jongenslul die daarbinnen opgesloten zat.

"nnnhhh… " kreunde Chris. Zijn lul deed zeer opgesloten in de wrede metalen kooi. Hij moest zo nodig zich aftrekken, maar er was dat niets hij eraan kon doen.

Lance plaagde de jongen een paar minuten op deze manier, drukte in de leuke grote ballen van de dertienjarige knul. Chris leunde achterover hem aan en liet zijn hoofd op de naakte borst van de man rusten. Hij voelde Lance's stijve lul tegen zijn achterste drukken.

"Je lekt echt veel, knul," merkte Lance op toen hij met de top van zijn wijsvinger over het eind van de kuisheidskooi van de jongen liet gaan en er een kleverige draad voorvocht aan bleef hangen.

"Ik… Ik weet het… , " zei Chris in een laag gefluister. "Hij doet dat nu altijd."

Lance sloot opnieuw zijn hand om de lulkooi van de jongen. "Hiervoor heb ik geen sleutel. 't Spijt me. Bruce heeft hem bij zich. Hij zit aan het ontbijt met meneer Durand. Hij zei dat ik vanochtend met jou mocht spelen en alles kon doen wat ik wilde maar hij wilde niet dat jij spuit."

"Dat is rot," pruilde Chris en keek naar het metalen ding dat zijn jongensdeel inpakte. De behoefte om zijn lading te spuiten werd ondraaglijk. Lance's plagende aanrakingen hielpen niet echt.

"Ik weet het. Ik droeg er precies zo één toen ik jong was." Hij kuste de jongen in zijn nek, net boven de leren halsband. "Er zijn andere manieren om je je fijn te laten voelen behalve het aanraken van je lul… Ik kan je in dat ding laten spuiten. Het is niet echt zo fijn zoals een normale cum, maar het is niet ook niet zo slecht."

"Het is niet… het is niet zo iets als zij me melken, toch?" de jongen huiverde bij de gedachte en bij de kennis dat hij voor er veel tijd voorbij was weer aan die vreselijke machine zou worden vastgehaakt.

Lance glimlachte. "Een beetje, maar het is sterker. En jongensslaafjes moeten leren om plezier te hebben met wat ze wordt gegeven." Hij speelde weer met de gekooide lul van de jongen en veroorzaakte weer een ronde van zacht hoog gekreun uit de dertienjarige keel. Hij leidde Chris naar het bed en legde hem op zijn rug. "Trek je benen omhoog," zei hij. Chris gehoorzaamde en vouwde zijn benen omhoog naar zijn borst en hield ze daar vast met zijn handen, en stelde zijn meest intieme delen bloot aan deze man die voor het grootste deel nog een vreemdeling was. Als je tenminste een persoon een vreemdeling kan noemen als je zijn lul in je mond hebt gehad.

Lance werkte de plug langzaam uit het kont van de jongen. Het vibreerde nog toen het definitief uit de tieners kortelings goedgeneukte opening gleed. "Heeft het dit de hele nacht gedaan?" vroeg Lans medelijdend.

Chris hief zijn ogen op, beet op zijn onderlip, en knikte heftig.

"Arme jongen. Je moet dan zowat barsten."

Chris knikte weer en slaagde erin een innemende glimlach te maken. "Het lijkt alsof mijn ballen een ton wegen… "

Lance pakte ze losjes in zijn hand en masseerde de gezonde lekker grote testikels van de jongen. "Een aardig selletje heb je daar. Zij zijn echt groot voor een zo jonge knul."

Tevreden met het compliment glimlachte Chris opnieuw. Met deze man voelde alles anders. Hij voelde nog steeds een beetje vrees voor Jason en was absoluut bang van Bruce, maar hij voelde zich helemaal niet zo met Lance. In feite hoopte hij zo'n beetje dat Lance seks met hem zou willen hebben.

"U gaat hem in me steken, nietwaar?"

Als antwoord deed Lance snel zijn zijden boxershort uit. Als een jonge man die zijn tienerjaren net voorbij was, had hij een mager gespierd lijf en, net als de dertienjarige Chris, was zijn lichaam grotendeels haarloos. Bruce, juridisch gezien nog zijn meester, stond hem toe om een klein net geknipt bosje schaamhaar boven zijn lul te houden, die momenteel stijf was en niet langer dan die van de jonge Christopher, maar wel aanzienlijk dikker.

Chris verwachtte dat Lance direct bij hem naar binnen zou gaan en hij klemde zijn ogen stijf dicht in afwachting van die eerste scheurende pijn als de penis van de man naar binnen drong. In plaats daarvan voelde de jongen een koel en ontspannen gevoel van lotion die op zijn pijnlijk gat werd gesmeerd. Hij opende zijn ogen en zag Lance's vinger langzaam naar binnen en weer naar buiten glijden, en hem zacht rond liet draaien. Lance stopte een tweede vinger erbij en Chris koerde van genoegen. De lul van de jongen was zo hard als hij binnen de grenzen van zijn kuisheidskooi kon zijn.

"Bruce houdt ervan zijn jongens te laten bloeden," zei Lance rustig. Hij dacht aan de tijd toen hij elf jaar oud was en met zijn lulletje die in een kleine metalen kooi was opgesloten gilde en huilde toen zijn nieuwe meester hem die allereerste nacht brutaal neukte. Dat was nu bijna tien jaar geleden, maar Lance had nooit vergeten hoe het voelde om als een stuk meubilair te worden gebruikt. "Zo ben ik niet. Ik ga genieten van jouw strakke kleine kontje en er is niets wat jij daartegen kan doen, maar het is voor mij o.k. als jij ook wat plezier hebt."

Chris glimlachte dromerig, hij tintelend al van top tot teen terwijl Lance zijn vingers in en uit zijn jongenskont bleef doen. "Ga ik spuiten?"

"Waarschijnlijk wel," antwoordde Lance en hij trok zijn vinger terug en nam zijn positie aan.

Chris voelde de eikel van de jonge mans harde lul even tegen zijn opening drukken.

"Ontspan je, Chris," vertelde Lance hem, alle regels overtredend door de naam van de jongen te gebruiken. "Ontspan je en laat me alleen maar binnen."

Chris legde zijn hoofd op het hoofdkussen en deed wat hem werd gezegd. Met alleen maar de spoortje van pijn gleed Lance's lul in één enkele stoot helemaal naar binnen en raakte zijn puberprostaat op precies de juiste plaats.

"Ohhhh, wow! Oooo…" kreunde Chris.

"Goede jongen," moedige Lance hem aan.

"Neuk me, meneer, alstublieft," fluisterde de jongen, "laat me spuiten. Ik moet het zo erg…"

"Ik weet het. Lig stil nu. Niet praten." Lance leunde tegen hem en begon met een langzaam regelmatig ritme van sterke maar toch zachtaardige stoten in het strakke gaatje van de jongen.

Chris piepte en jankte en kreunde, en spoedig leerde de onervaren jongen om zijn spieren op tijd met de mans stoten te ontspannen en Lance's lul nog dieper naar binnen te trekken. Elke paar minuten deed Lance zijn hand rond de metalen lulkooi van de jongen en schommelde het op en neer. Opgesloten binnen het kuisheidsapparaat spande Chris' penis zich hevig en scheidde grote hoeveelheden voorvocht af.

"Oh, ja… " hijgde de jonge knul.

Lance glimlachte en bleef genieten binnen het strakke, warme jonge gaatje van de jongen.

Na twintig langzame methodische en zachtaardige minuten kronkelde en schudde Chris, snakkend om klaar te komen, snakkend om meer van Lance's lul in zijn kont te voelen.

"Hoe dichtbij het spuiten ben je?" vroeg Lance aan de jongen, nogmaals zijn kuisheidsapparaat schuddend. De lul van de jongen was hard, in zichzelf gebogen binnen de beperkende metalen kooi. Het leek uitermate pijnlijk en Lance wist uit ervaring dat het ook pijnlijk was. Ook wist hij uit ervaring dat de jongen op dit punt hopeloos was geprikkeld.

"Bijna…" fluisterde Chris, bijna onsamenhangend. "ik moet zo nodig spuiten… "

Lance versnelde zijn stoten. De jonge man en de jonge tiener gromden nu in perfecte harmonie. Een paar seconden later ging de natuur zijn gang. Lance ejaculeerde met een luid gekreun van genoegen en vulde de jonge knaap met zijn zaad. Chris hijgde verrast toen het gevoel toesloeg, hij klemde zijn spieren, schreeuwde met een hoge gebroken stem en kreeg het vreemdste orgasme dat hij ooit in zijn korte leven ervaren had. Met zijn wanhopig gezwollen penis opgesloten in de kleine kuisheidskooi was er geen ruimte om een normale ejaculatie te hebben, maar hij had toch een orgasme. Het voelde dan beter dan goed. Het voelde fantastisch. Hij schreeuwde opnieuw en staarde verstomd omlaag naar zijn gekooide lul. Zijn kleverige witte jongensvloeistof stroomde uit de top van zijn lul. Elke huivering van zijn lichaam, elke dichtklemming van zijn spieren liet meer van zijn jongenszaad uit hem lopen.

"Oh, god… ooohhh…" hij schudde met zijn hoofd op het hoofdkussen. Het orgasme van de jongen duurde bijna dertig seconden, absoluut een record voor deze bepaalde dertienjarige. Toen hij definitief klaar was, opende hij zijn ogen en zag Lance op hem neer staren met een tevreden en zeer geamuseerde glimlach op zijn gezicht. Het zien van de op jonge tienerjongen die met een orgasme worstelde was een grote verrukking.

Jonge Chris steunde op zijn ellebogen. Tussen zijn benen voelde hij de kleverige vochtigheid waar hij zijn zaad op het matras gemorst had.

"Dat was absoluut heftig!" riep Chris uit.

"Ja dat was het. Je was zo aanbiddelijk." Lance liet zijn handen speels over de gladde dijen van de jongen gaan, nu zorgvuldig elk verder contact met de opgesloten geslachtsdelen van de dertienjarige vermijdend. "Ren naar de badkamer en haal iets om jouw rommel schoon te maken. Veeg je geil van je benen als je daar bent. Ik ga mijn ontbijt bestellen."

"Ja, meneer," antwoordde Chris. Hij ging snel van het bed af en haastte zich naar de badkamer, terwijl de klodders van zijn eigen sperma aan de binnenkant van zijn prachtige zijdezachte dijen omlaag gleden.

Het was halverwege de morgen op Gladiator Eiland. De zon was warm, de lucht smoorheet. In de Zwarte Kamer gaf de klok weer 00:00:00 aan. De deur van de kamer was open. Van binnenuit kon je het geluid van rammelende kettingen horen. De extra twaalf uur van de straf van Josh Andrews waren een paar minuten eerder afgelopen. De elfjarige jongen werd weggereden op een brancard, vastgebonden met dikke leren riemen rond zijn polsen, enkels, dijen en borst. Hij was naakt. De leren kap was verwijderd en hij was uit het latex body-suit gehaald. De overmaatse penis van de jongen was bevrijd van het lul-en-baltuig en lag nu zacht en slap over zijn ballen. De catheter was er opnieuw ingedaan zodra het pak uitgetrokken was, de afvoerslang was bevestigd aan een plastic zak die aan de zijkant van de brancard slingerde.

Een zachte doek was als blinddoek over zijn ogen gedaan om hem te beschermen tegen het heldere zonlicht buiten. Josh mompelde zacht in zichzelf en worstelde tevergeefs en zwak tegen de riemen die hem aan de brancard bonden. Met zijn naakte huid definitief bevrijd van het strakke latex rilde hij, zelfs in de tropische hitte. Met die blinddoek wist hij niet waar zij hem heen brachten of wat er gebeurde, alleen maar dat hij uit het pak en uit die afschuwelijke kamer was. Plotseling voelde hij wind op zijn huid en wist dat hij buiten was. Hij hoorde vogels en insecten en het constante geluid van de oceaan in de verte.

Dokter Trench en twee van de bewakers reden de naakte jongen naar de ziekenzaal. Toen zij hem naar binnen reden begon hij zijn hoofd langzaam te schudden.

"Wil… naar… huis… wil… naar… huis…"

Een ogenblik later vond een naald zijn linkerarm en de jongen verloor het bewustzijn.

Toen Josh verscheidene uren later ontwaakte bevond hij zich op een smal bed in de medische afdeling. Hij was vastgemaakt met gevoerde medische boeien om zijn polsen en enkels. Er zaten infusen in zijn beide armen, die aan palen aan beide kanten van het bed waren vastgehaakt. Hij keek even rond in de kamer, zijn ogen waren nog gevoelig voor licht. Hij merkte dat hij niet naakt was. Er was iets zacht rond zijn middel, dat zijn kont en zijn penis en testikels bedekte. Het was absoluut niet zijn kuisheidsgordel. Hij hief zijn hoofd omhoog en staarde omlaag over zijn lichaam.

' Oh, nee!'

Hij droeg een luier. Ze hadden hem een luier aangedaan. Een witte, met blauwe en roze konijntjes uit een stripverhaalkonijntjes erop. Josh probeerde zijn handen vrij te krijgen om het af te scheuren, maar zijn strijd was nutteloos en de kleine konijntjes staarden hem alleen maar spottend aan.

"Mooi, ik zie dat je wakker bent." Het was Karin, de oudste medewerkers van Allison Trench. "Wat is er mis?"

Josh' verwarde hersens konden wel ongeveer honderd dingen bedenken die er op dit ogenblik met zijn leven mis waren, maar het waren vooral die papieren luier en die dwaze konijnen.

"Ik ben geen baby," protesteerde hij gedwee. Hij wilde taai en boos klinken, maar op de een of andere manier klonk hij alleen maar klein en bang en, nou ja, als een baby.

"Niemand heeft gezegd dat je dat was, maar je blijft zo minstens tot morgenochtend, tenzij je wilt dat we die slang weer in je lul doen."

Josh schudde zijn hoofd. "Maar hoef ik dat alleen maar vandaag te dragen?"

"Dat beslist je trainer. Zij vertelde me dat zij je er zo leuk uit vind zien. Zij zit er aan te denken om je een paar weken in de luiers te houden, zelfs tijdens de wedstrijden."

"Oh, nee…" jammerde de elfjarige.

"Stil maar." Karin pakte een blauwe speen en dwong die in de mond van de jongen. Josh keek haar woedend aan met vermoeide, uitgeputte ogen met donkere kringen eromheen. "Waag het eens dat uit te spugen, jongetje."

Zij liet haar hand zacht over het zachte absorberende opvulsel gaan dat de geslachtsdelen van de pre-tiener bedekte. "Karin weet hoe ze babyjongens zich fijn kan laten voelen." Zij bleef wrijven.

Josh voelde zijn penis binnen de luier stijf worden, het zachte materiaal dat hem bedekte zat net strak genoeg om hem tegen zijn lies gedrukt te houden. De behandeling duurde nog maar een paar minuten en de elfjarige hijgde en snakte naar adem. Hij spuugde zijn speen uit toen zijn mond wijd open ging.

"Ah… aaahhh… wat is dat absoluut heerlijk, juffrouw." De jongen koerde en krulde zijn tenen. Zijn spieren spanden zich en hij huiverde toen hij een orgasme kreeg. Karin bleef nog eens twintig minuten aan zijn zijde en gaf de jongen nog drie drogere orgasmes voordat zij hem alleen liet.

"Tegen niemand vertellen," waarschuwde zij hem streng. Zij duwde de speen opnieuw tussen zijn tanden en liet haar vingers over de naakte borst van de jongen gaan. Zij tikte op de grote duidelijke zwelling aan de voorkant van Josh' luier en lachte zacht hoe zij gemakkelijk zij die goed-begiftigde kleine jongen in haar macht had. "Ga nu maar slapen."

Josh had geen problemen om dat bevel op te volgen. Het laatste wat hij zag voor hij zijn hoofd neerlegde waren die stomme langorige stripkonijntjes die hem aankeken met hun grote stripverhaalogen en roze stripverhaalneuzen.