Istari

vertaald door Dick Vertaal

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 21-25

Hoofdstuk 21

De eerste die uit het vliegtuig kwam was een vrouw van middelbare leeftijd in een duur pak. Achter haar kroop op handen en knieën haar acht jaar oude menselijke huisdier. De jongen was naakt behalve een grote zilveren halsband met lange scherpe spijkers aan de buitenkant. Hij droeg een grote snuitplug die strak rond zijn hoofd was gebonden en met een zwaar hangslot was vastgezet. Een leren leiband was aan zijn halsband vastgemaakt, het andere eind evan was in de hand van zijn meesteres. Zijn eigen handen waren in metalen doppen ingepakt, waardoor hij zijn vingers niet kon gebruiken. Zijn kleine penis was met een dikke stalen ring doorboord, waaraan een dunne 5 cm korte ketting zat die tussen zijn benen doorliep en aan een tweede ring was vastgemaakt die zijn perineum, vlak achter zijn kleine balzak, doorboorde. Deze regeling zorgde ervoor dat het kleine lulletje van de jongen stevig tussen zijn benen in bedwang werd gehouden. De kleine jongen was eveneens geplugd. Het eind van een grote metalen plug in zijn kont was zichtbaar als je achter hem stond. Er zat een ring aan die ook met een ketting aan de jongens perineale piercing was verbonden.

"Ophelia Winstrom," kondige Durand de anderen aan. "Voorzitter van British Overseas Import en een lid van het parlement."

Anderen allen knikten tamelijk geïmponeerd.

"Welkom, Mevr. Winstrom," zei Durand zei met een buiting. "Uw suite is gereed."

"Uitstekend," antwoordde de vrouw met een beschaafde stem. " Een mooi eiland heeft U hier."

"Heeft U een kooi voor de jongen nodig?" vroeg de XB1-leider beleefd.

"Dat is niet noodzakelijk. Spike hier slaapt gewoon op de vloer." Zij trok zacht aan bij de ketting die aan de halsband van de kleine jongen vastzat.

Durand klapte in zijn handen en één van de muilknapen kwam naar voren om haar bagage te nemen en haar naar haar luxe-suite te leiden, haar naakte huisdierjongen kroop gehoorzaam achter haar aan.

Nog drie zeer invloedrijke gasten stapten uit het vliegtuig, twee mannen en één vrouw, alledrie nogal jeugdig en modieus gekleed. Gladiator Eiland werd een plaats waar je door anderen gezien moest worden en het was duidelijk deze rijke twintig-plussers indruk wilden maken. Door hun gemakkelijke omgang met elkaar was het ook duidelijk dat zij elkaar al kenden. Zij spraken en lachten en stopten om zich in de warme tropenzon te koesteren. Elk had een jongen bij zich. De knapen waren naakt en alledrie tussen negen en elf jaar oud. Zij droegen leren halsbanden met zilveren nagels en de grote monddildo's waren in hun monden gestopt. De jongens droegen geen kuisheidsgordels, maar elk had zijn haarloze geslachtsdelen versierd met een dikke stalen ring, die hun lullen en ballen dwong om van hun slanke naakte lichamen opvallend naar voren te steken. De toppen van hun keurig besneden lullen waren doorboord met een grote gouden ring. Één van de elfjarigen vertooonde een vrij grote penis, die zich bijna kon meten met de jonge Joshua. De andere twee waren volkomen gemiddelde kleine jongens met volkomen gemiddelde piemeltjes. Alle drie hadden op het ogenblik een erectie. Zij liepen nogal behoedzaam achter hun meesters en meesteres, elk met een tamelijk grote vibrerende kontplug in zijn rectum gestopt.

"De Creightons," kondigde Durand aan de anderen aan. "Broers en zuster. Zij bezitten verscheidene privé slaafverwerkende centra in Groot-Brittannië en Duitsland. Zij hebben ons geholpen de jonge Harris en Shelton te vinden. "Welkom, vrienden," zei hij met uitgestoken handen.

Zij wisselden een paar vriendelijke woorden. "Jullie houdend hen hard, zie ik?" merkte Durand op en liet zijn ogen hongerig over de drie pre-tienerjongens en hun harde kloppende lullen zwerven.

"Ja," antwoordde Bruce Creighton, de oudste van hen. " De eerste jongen die zijn stijve verliest wordt gestraft. Natuurlijk is het ze niet toegestaan zich aan te raken en zij mogen ook nooit cummen."

"Wat een heerlijke verdorven wedstrijd," merkte Durand op. "Wij hebben gepland om onze jonge gladiatoren iets dergelijks te laten doen."

"Uitstekend."

Twee muilknapen werden geroepen en de twee vijftienjarige jongens sleepten tussen hen in de bagage van de Creightons mee.

De laatste passagier die uit het vliegtuig kwam was een voorname heer van ongeveer dezelfde leeftijd als William Durand. Hij had ook een jongen, de jongeling van dertien die zeer klein voor zijn leeftijd was. Hij droeg een glanzend zwartleren kuisheidsbroekje en had zijn armen achter hem in een bijbehorende dichtgesnoerde bondage huls. Hij was gekneveld en had een halsband en keek nogal angstig en ongelukkig. De man had geen gezellig praatje en besteedde nauwelijks aandacht aan zijn gastheren. De jongst muilknaap pakte zijn enige koffer en begeleidde hem naar zijn suite.

"Wie is dat?" vroeg Mike Brussard.

"Deze heer heeft gevraagd zijn naam niet algemeen bekend te maken, Mike. Het spijt me," antwoordde Durand. "Het is voldoende om te weten dat hij dit volledige eiland en onze tien gladiatoren kan kopen en dan nog verscheidene miljarden over heeft."

De jongens waren na een hele middag oefenen teruggekeerd naar de barak, ze hadden hun magere ledematen uitgerekt en rondes op de renbaan gelopen. De vijf oudste jongens hadden ook weer een tijd geketend en getuigd aan de strijdwagens doorgebracht. Ze trokken ze over de baan zonder bestuurders maar met zware loden gewichten om de juiste spanning en oefening voor hun ontwikkelende jonge spieren te krijgen. De gladiators waren vermoeid, maar de dag was mild geweest in vergelijking met waaraan zo snel gewend waren geworden.

Zij mochten de toiletten gebruiken en werden opnieuw gedouched. Dan, voor het eerst in bijna twee weken, kregen ze weer kleren om te dragen. De metalen dozen met hun schoenen en slavenuniformen werden door de trainers binnengebracht en werden geopend. Weer bevond Chris zich in een korte mouwloze grijze tuniek die zijn strakke middel bloot liet, het strakke witte broekje, waarin zijn metalen kuisheidskooi duidelijk te zien was, en de witte sportschoenen aan zijn voeten. Het was een raar gevoel om weer kleren te dragen. Hij was gewend geraakt om de hele tijd naakt te zijn. Deze bepaalde kleren maakten hem overigens nauwelijks gelukkig. Zij waren bedoeld om vernederend te zijn en dat waren zij zeker. Alle andere jongens waren zo ook gekleed.

"Wij hebben vanavond speciale gasten op het eiland, jongens," vertelde Jason toen hij ze opgesteld had met hun handen op hun hoofden. "Zij zullen morgen kijken naar de eerste dag van de competitie, maar zij zullen jullie vanavond van nabij persoonlijk ontmoeten. XB1 geeft een receptie voor hen en jullie jongens gaan hen met voedsel en dranken bedienen. Je mag niet praten behalve als je direct wordt toegesproken. Je moet beleefd zijn. Onze gasten mogen jullie lichamen onderzoeken en aanraken wanneer zij dat willen. Jullie kuisheidsapparaten zullen worden afgedaan zodra de receptie begint. Het is jullie absoluut verboden te cummen, ongeacht hoe vaak er met jullie lullen wordt gespeeld."

De jongens wierpen zenuwachtige blikken naar elkaar. Allemaal waren ze in het begin van de week gemolken, maar jongens zijn jongens en verlangden wanhopig naar een goede cum, zelfs de prepuberalen waren enthousiast voor hun droge orgasmen.

"Ik ga helemaal over de vloer spuiten als iemand mijn lul aanraakt, al is het maar twee seconden, zelfs met die plug die erin gestoken is" fluisterde Chris tegen Philippe dat naast hem stond. De veertienjarige Franse tiener knikte somber. Zijn lul hunkerde al naar verlichting.

In de late namiddag landden nog twee met nog meer eilandbezoekers. Tegen zonsondergang waren er in de belangrijkste arena vijfentwintig personen voor de receptie verzameld. De overige toeschouwers zouden 's morgens vroeg aankomen, maar de speciale VIP's kregen aanzienlijk meer toegang op het eiland en de jongens.

Op de vloer van de arena stonden verscheidene tafels, luxueuze banken, leunstoelen en talrijke bedieningspunten voor het gebruik en het plezier van de gasten die op hun gemak binnen kwamen druppelen en nu zich vermengden. In de onderverdieping stonden alle jongens met hun broekjs op hun enkels omdat hun kuisheidsapparaten verwijderd werden. Chris' penisplug was ook voor deze speciale gelegenheid verwijderd zodat de jonge knaap zich geen zorgen meer hoefde te maken over wat er zou gebeuren als hij per ongeluk toch een orgasme kreeg met dat ding nog in zijn lul. Hun kontpluggen bleven op hun plaats.

"Trek je broekje omhoog," werd zij hen toen verteld en ze deden dit onmiddellijk.

De strakke witte broekjes openbaarden sterke jongensachtige erecties. Zelfs de tienjarige Miles en de normaal slappe Daniel toonden enthousiaste kleine stijven in hun broekje.

"Denk eraan, jongens," waarschuwde Jason hen streng. "Jullie mogen niet cummen. Als je denkt dat je het toch gaat doen, dan moet je het aan iedereen aankondigen. 'Ik cum' moet je dan zeggen. Je zult altijd gestraft worden, maar als je het niet zegt, zal je straf nog zwaarder zijn. Wanneer je in de arena komt, pak je een dienblad met hapjes en ga rond bij onze gasten. Wanneer het leeg is, ga dan naar de hoofdtafel terug. Zij mogen je op elke plaats van je lichaam aanraken. Als zij willen dat je je broekje uitdoet, dan doe je dat. Het enige deel van jullie dat verboden is, dat is je kont. Jullie zijn allemaal geplugd en dat moet zo blijven. Als ze je willen neuken moeten ze extra betalen."

Alle jongens zwegen en waren een beetje angstig. De gedachte dat al deze vreemdelingen hen aan zouden raken maakte de jonge slaven heel zenuwachtig.

"Naar boven en pak een dienblad. En wees altijd beleefd en gehoorzaam!"

De tien jongens renden de met 'JONGENS ' aangeduide trap op en kwamen uit op de arenavloer. De verzamelde gasten stopten allemaal met praten op en applaudiseerden voor hun aankomst, bijna allemaal staarden ze hongerig naar de nauwelijks geklede slavenjongens.

Met zijn 15 centimeter stijve strak in zijn broekje nam Chris een dienblad met hapjes op en begon door de menigte te lopen. Josh, met zijn overmaatse en momenteel zeer harde penis, bleef dicht bij zijn oudere broer en volgde hem op zijn ronde. Het duurde niet lang voordat de handen van de gasten terloops hun weg vonden naar de billen, benen en buiken van de jongens.

"Wat is dit?" vroeg een vrouw speels toen zij door zijn broekje in de penis van elfjarige Joshua kneep.

"Dat is mijn penis, mevrouw," antwoordde de jongen onschuldig.

De vrouw glimlachte toegeeflijk. "Natuurlijk is het dat, dwaze jongen. Maar waarom is hij zo hard? Jongenspenissen horen toch niet hard te zijn?"

"Nee, mevrouw."

"Jij bent dus stout."

"J… ja, mevrouw, waarschijnlijk wel, mevrouw."

Zij gaf hem een paar harde petsen op zijn kont. "De volgende keer dat je langs komt, verwacht ik dat dat ding zacht is."

"Ja, mevrouw," zei Josh blozend en haastte zich weg zo snel hij kon, en hij kwam weer bij zijn broer.

"Zij raakte mijn lul aan," fluitsterde Josh tegen Chris. Het was bij hem nog niet helemaal bezonken dat zijn privédelen nu en voor de komende vijf jaar tamelijk openbaar zuden zijn.

"Ja, de mijne raakte zij ook aan," antwoordde Chris. "Laten we onze dienbladen bijvullen."

Terwijl de receptie vorderde kwamen de jongens meer en meer in het centrum van de belangstelling te staan. De gasten die eigen slavenjongens bezaten hadden ze meegebracht, maar zij werden grotendeels genegeerd ten gunste van de tien verse atletische contractjongens, die morgen in een verscheidenheid van moeilijke en pijnlijke wedstrijden tegen elkaar zouden uitkomen. Ophelia Winstrom had haar achtjarige huisdierjongen Spike meegnomen, maar hem geketend aan één van de vele ijzeren ringen in de lage muren die de arenavloer omringden. De drie naamloze jongens die bij de broers en zus Creighton behoorden waren ook zo vastgezet, elk van hen toonde nog steeds een kloppende erectie.

De gladiatoren zelf bleven voortdurend voedsel en drank aanbieden, en droegen aanzienlijk minder dan toen de avond begon. Allemaal hadden ze hun schoenen verloren en liepen onder hun middel bloot rond. Illya, Josh, David en Daniel hadden ook hun korte grijze tunieken verloren en waren helemaal naakt met alleen hun ijzeren slavenhalsband om hun nek.

Chris stond nu met een dienblad met champagneglazen in zijn bevende handen, terwijl zijn harde lul door twee mannen gestreeld werd. De dertienjarige beet op zijn lip. Hij was zo geil na zolang in kuisheid gehouden te zijn dat zelfs de vernedering om op zo'n manier te worden gebruikt zijn razende jonge tienerhormonen niet deed verstikken. Het voelde zo goed om zijn penis gestreken te hebben. Voorvocht sijpelde uit zijn lul. Hij had het grootste deel van de avond gelekt, maar de twee homo-partners molken weldra deskundig een constante stroom heldere vloeistof uit de gretige 15 centimeter stijve van de jonge knaap. Één van de mannen greep Chris' ballen stevig in zijn hand en kneep ze hard samen.

"Oohhh," jammerde de jongen en liet zijn dienblad bijna vallen.

"Die kleine neuker vind dat prettig," zei de man tegen zijn partner die nog tergend langzaam de jongen afrukte.

Chris wist hij op het punt stond het te verliezen. Er was niets dat hij kon doen om het tegen te houden. Hij voelde zijn ballen optrekken in de mans handen. Zijn lul werd nog harder. De dertienjarige wist dat hij ging cummen. Hij uitte een zachte kreun en hijgde toen zijn orgasme toesloeg.

"Ik cum!" zei hij zwak, net op tijd aan Jasons bevel denkend. Die woorden hadden zijn lippen nog niet verlaten of zijn lul explodeerde in krachtige stralen van ingehouden jonge knapensap. "Oh, mmmmm," zuchtte hij, zijn lippen likkend en dromerig starend naar de twee mannen die hem zo'n goed gevoel hadden gegeven.

"Je geniet er nogal van, jongen?"

"Ja, meneer. Het spijt me, meneer."

"Het zal je inderdaad spijten. Nu omlaag en lik die knoeiboel op, vieze kleine slaaf."

Inmiddeld has Chris reeds deze beschamene taak al bij talrijke gelegenheden vervuld. Niet dat de herhaling de dingen echt gemakkelijker maakte. Hij legde het dienblad opzijde en ging op zijn handen en knieën om zijn verspilde zaad op te slorpen terwijl de twee mannen over hem heen stonden. Plotseling voelde Chris een gelaarsde voet tegen het eind van de plug in zijn kont drukken, hij drukte hem een beetje verder naar binnen. Hij uitte een hoog gejammer, dat zijn kwellers plezier leek te doen. Hij mocht niet gaan staan en zijn bedienende plicht hervatten tot de twee mannen de vloer hadden geïnspecteerd. De jongens eigen cum zat op zijn lippen en liep omlaag over zijn kin, maar hij mocht niet het afvegen.

"Laat iedereen maar zien wat voor schaamteloze kleine sloerie je bent," zeiden zij hem toen zij hem wegstuurden. Chris zou nog twee maal cumming vóór de receptie afgelopen was. En hij was zeker niet de enige. Zeven van gladiatorjongens waren in staat tot één of andere ejaculatie en elk van had dat minstens eenmaal gedaan. Zelfs Daniel had het voor elkaar gekregen een paar druppels heldere vloeistof uit te spuiten. Voor hun part hadden de drie jongste jongens, Josh, Ian en Miles allemaal die avond talrijke uitputtende droge orgasmen ervaren en hadden sinds hun kuisheidsgordels waren afgedaan de hele tijd met stijve jongenslullen rondgewandeld. De elfjarige Ian kon echt een povere hoeveelheid heldere rudimentaire vloeistof uit zijn 9 centimeter lange stijve ejaculeren, maar hij vulde snel weer bij en was klaar voor de volgende. De oudere knapen hadden korte periodes ervoeren met hun lullen zacht, maar de bekwame handen van de volwassenen op deze receptie hadden hen in een staat van bijne constante prikkeling gehouden.

Het geluid van tien jonge stemmen die een verleidelijke koor van "ik cum!" schreeuwden was gewoon geworden.

"Vóór U allen naar Uw suites terugkeert," liet William Durand aan zijn speciale gasten weten toen de receptie afliep, "denk ik dat U allen zult genieten om ons te helpen deze tien stoute jongens te straffen voor hun orgasmen."

Enthousiaste instemmend gefluister van instemming vulde de arena. De tien gladiatorjongens, nu allemaal met een zachte slappe lul, stonden zwijgend en ongerust in het midden van de arenavloer, benieuwd welke straffen hen te wachten stonden.

Een vreemd-uitziende machine werd naar binnen gereden. Het bestond uit een stevig metalen raam met een dikke gewatteerde staaf precies in het midden. Leren boeien waren aan de hoeken van het raam vastgemaakt. Aan één zijde zat een regelbare robotarm met een tamelijk angstaanjagende en zeer grote metalen peddel aan het eind. Er was een afzonderlijke bedieningspaneel met diverse knoppen en een groot aantal draden die naar het raam liepen en naar het lichaam of de jongen die er in zou zijn.

"Heren, en ook dames," zei Durand zei met een glimlach, "ik stel U voor aan BoySpank 350-C, het laatste model in geautomatiseerde bestraffing voor zich misdragende slavenjongens. Dit model is bestemd voor jonge mannen van de leeftijd van tien tot zestien jaar. Vanavond zult U zijn premiere beleven."

Het was een constructie om pijn te veroorzaken, heel veel pijn, zonder enige hoop op ontsnapping of genade voordat de voorgeprogrammeerde routine volledig afgewerkt was. Geen van de jongensslaven had eerder een echte pak-slaag-machine ervaren of zelfs maar gezien, en zij staarden er in sprakeloze verschrikking naar.

"Wel zullen we deze jongens wat aardige karmozijnrode billen laten geven?" vroeg Durand tot de opgetogen toejuichingen van zijn gasten.

De tienjarige Miles was de eerste jongen die aan het raam van de het pak-slaag-machine werd vastgebonden. Zodra zijn polsen en enkels vastgemaakt waren en zijn buik tegen de steunstaaf gedrukt werd, boog het bovenste gedeelte van het raam langzaam naar beneden, en Miles boog mee. Toen het raam zijn definitieve positie bereikt had en in het slot viel, was de jongen dubbelgebogen met zijn kontje in de meest kwetsbare positie. Tussen zijn wijd uitgespreide benen was zijn kleine balzak te zien, twee kleine onrijpe knikkertjes bengelder erbinnen. Zijn nauwelijks vijf centimeter lange lulletje was opnieuw hard en naar zijn maag gericht.

"De machine kan worden geprogrammeerd op de leeftijd van de jongen, zijn gewicht en het gewenste strafniveau. Er is een verscheidenheid van disciplinaire instrumenten die aan de arm kunnen worden bevestigd. De peddel is standaard en wordt als standaardmateriaal door de fabriek bijgeleverd."

De fabriek die toevallig een volledig dochteronderneming was van Extreme Action Broadcasting. Verscheidene jaren geleden had Durand besloten de zaken te diversifiëren en te investeren in de altijd groeiende markt van de productie en de verkoop van disciplinaire en gedragswijzigende apparaten, openbaar en privé, voor jongensslaven. De nieuwe pak-slaag- machine was zeker een wereldwijde bestseller. Hij vervolgde zijn overzicht van de mogelijkheden van de machine.

"De robotarm is volledig geleed en kan zich richten op en bestraffingen geven aan verscheidene delen van een jongenslichaam. Zijn billen, de achterkant van de dijen, de schouders. Er is een speciaal geselhulpstuk voor het slaan op het perineum en de balzak van de jongen, hoewel zoals U ziet Nul-Eéns balletjes een wel heel klein doel bieden. Wij zullen dat hulpstuk op één van de oudere jongens laten zien. Ondanks dat Nul-Één hier vanavond zes orgasmen had, zodat geloof hier een nogal strenge waarschuwing toepasselijk is."

De verzamelde gasten fluisterden allen hun enthousiaste instemming.

Durand bediende de machine zelf. Er klonk een mechanisch zoemend geluid en toen slingerde de robotarm met de angstaanjagende peddel met verrassende snelheid in beweging. Er klonk een luid 'tsjaak' toen de peddel vierkant op de billen van de tienjarige landde.

Miles gilde en zijn hele lichaam schudde. Het geweld van de klap zou hem van zijn voeten gegooid hebben als hij niet aan het raam was gebonden. BoySpank 350 ging door een cyclus van vijftien snelle slagen, telkens net lang genoeg pauzerend om de volledige kracht van de slag te laten bezinken voor de volgende viel. Miles schreeuwde voortdurend en kronkelde in het raam, elke slag veroorzaakte een nieuwe ronde van deerniswekkende schreeuwen van de kleine jongen. Toen de arm weer in de ruststand terugkeerde, waren de billen van de jongen donkerrood en stroomden de tranen overvloedig uit zijn ogen. De andere jongens keken toe in zwijgende bevende ontzetting, wetend dat za allemaal een beurt zouden krijgen als slachtoffer van de genadeloze machine.

Chris, David en Illya hadden elk drie keer geëjaculeerd en moesten daarom tot het laatst wachten om hun straffen te ontvangen. Als jongste van dit ongelukkige trio was Chris de eerste die aan het raam werd vastgebonden. Zodra zijn polsen en enkels vastgemaakt waren en de steunstaaf aan de hoogte van zijn middel was aangepast, boog de machine hem snel voorover. In deze vernederende positie was zijn geplugde achterste beschamend blootgesteld. Omdat de jongen voorover dubbelgebogen was zag hij zijn lul en ballen tussen zijn benen bengelen. Tot zijn verbijstering was zijn lul half-hard.

'Niet opnieuw!' dacht hij. 'Waarom doet hij dat toch steeds?'

"Zoals U kunt zien," sprak William Durand zijn gasten toe, "heeft Nul-Zeven nogal grote testikels voor een jongen van zijn leeftijd." Nu was iedereen zich goed bewust van de meer dan adequate begiftiging van de jonge Christopher en elke gast had tijdens die avond persoonlijk die bepaalde juwelen in handen gehouden." Ongetwijfeld verklaart dat zijn beschamend gedrag van vanavond. Hij zal de toegevoegde straf met de geselhulpstuk ontvangen… nadat de standaard straf is toegediend."

Chris wist niet wat dat geselhulpstuk deed, maar hij wist van Durands eerdere verklaringen dat hij op zijn ballen geslagen zou worden. Omdat hij gezien had hoe de zeven andere jongens door de machine tot schreeuwende tranen gebracht waren, werd hij plotseling gegrepen door angst. Hij draaide en kronkelde in zijn banden, maar het metalen raam hield hem bewegingloos en hulpeloos. "Alsublief, meneer, sla mijn ballen niet!" smeekte hij. "Ik zal me voortaan gedragen, dat zweer ik!"

"Jongen, je hebt net je straf vermeerderd door zonder toestemming te spreken. De enige geluiden die wij de komende minuten van jou zouden moeten horen zijn de geluiden van jouw gehuil."

Durand programmeerde de machine en veranderde de instellingen om rekening te houden met de lengte, het gewicht en het algemene stadium van fysieke ontwikkeling van de dertienjarige. "Nul-Zeven is een niveau vijf bestraffingscyclus toegewezen. Hij krijgt vijftig slagen op zijn billen, gevolgd door tien slagen met de gesel, waarvan er vijf op zijn testikels zullen worden toegediend."

'Oohs' en 'aaahs' en andere tekens van enthousiaste goedkeuring gingen rond de ruimte, behalve natuurlijk onder negen gladiatorjongens die er met hun handen gehoorzaam achter hun hoofden gevouwen, stonden en in stomme angst toekeken. Zeven van hen hadden al vurige rode billen wegens hun onbevoegde orgasmen. David en Illya keken met bijzondere ontzetting op hun jonge gezichten. Zij wisten dat zij dezelfde straf zouden krijgen als wat Chris op het punt stond te ontvangen.

De machine liet een korte zoemtoon horen om aan te geven dat hij gereed was om de geprogrammeerde straf aan de misdragende slavenjongen toe te dienen. Durand drukte op de brandende startknop en zoals de verzamelde VIPs al eerder hadden gezien werd de robotarm elegant in beweging geslingerd. Vastgebonden aan het raam en voorovergebogen met zijn hoofd omlaag naar de vloer, kon Chris de arm niet zien bewegen en op z'n plaats komen, noch kon hij het horen, omdat zijn soepele bewegingen vrijwel geluidloos waren. Wat hij hoorde was een plotselinge whoesj toen de peddel aan het eind van de arm snel door de lucht sneed. Twee geluiden kwamen daarna vrijwel gelijktijdig. Het eerste was het geluid dat de deskundig bewerkte aluminium peddel maakte toen hij in contact kwam met de billen van de dertienjarige jongen. Het tweede, ongeveer een halve seconde later, was de stem van de dertienjarige jongen die gilde van ondraaglijke pijn.

Het duurde vijf minuten tot de machine de eerste fase van het programma voltooid had. Aan het eind snikte Chris en het snot liep uit zijn neus. Zijn puberstem was bijna schor van het gillen, maar hij slaagde er nog in om een wat zwak geschreeuw en gejammer te uiten toen de laatste slagen werden toegediend op zijn nu vlammende billen, die reeds gekneusd en donkerpaar van kleur geworden waren.

Enthousiaste toekijkend trok Ophelia Winstrom haar naakte achtjarige huisdierjongen Spike aan zijn leiband dichterbij. "Jij moet een braaf hondje blijven, of ik koop ook één van deze machines voor jou."

De bruine ogen van de kleine jongen waren nat van tranen en hij knikte snel met zijn hoofd om aan te geven dat hij zijn beste gedrag zou laten zien. Spike zat al de hele avond op zijn handen en knieën. In feite had niemand sinds de aankomst van Lady Winstrom de jongen op zijn voeten zien staan. Hij kroop op handen en knieën waarheen zijn meesteres hem leidde, zijn handen in een paar metalen wanten gesloten. Zijn kleine lul werd permanent omlaag tussen zijn benen gehouden door de gouden kuisheidsring die met een dunne ketting aan het eind van zijn kontplug was vastgemaakt. Niemand kon zich ook herinneren hem te horen praten. Maar omdat het de jongen strikt verboden om was om te lopen en te praten, en dat al bijna twee jaar niet meer had gedaan, zou dat geen verrassing moeten zijn.

"En nu de laatste tien slagen," kondigde Durand aan. Jason veranderde het hulpstuk aan het eind van de robotarm en gaf een teken dat alles gereed was. Hij stopte en fluisterde kort iets in Chris' rechteroor.

"Dit gaat echt pijn doen, Chris," zei hij, wellicht schemerde er een klein beetje medelijden door. "Probeer niet dapper te zijn. Gil maar. Dat is wat iedereen wil horen."

Chris dacht dat hij niet veel meer te gillen in hem had, maar het gezoemen van de machine onmiddellijk gevolgd door het geluid van de leren riemen van de gesel die door de lucht zwiepte en direct op zijn bengelend haarloze scrotum landde bewees dat hij het verkeerd had. Zijn stem brak en barstte en hij uitte een hoog gejammer.

De riemen maakten een onheilspellend en voor Chris angstaanjagende geluid, terwijl zij door de lucht zwiepten. De tweede slag landde op het gladde en volkomen haarloze perineum van de jongen en veroorzakend dat de lul van de jonge tiener een beetje opzwol, ondanks de pijn in zijn ballen. De machine bleef afwisselende slagen met het kleine leren ransel geven, één om de testikels van de jongen te laten slingeren en hem te laten schreeuwen van ondraaglijke pijn, de ander een paar seconden later, met minder kracht, toegediend op de gevoelige huid tussen de anus en het scrotum van de jongen.

Chris' hersenen stonden op dit punt in brand. Zijn ballen deden zo zeer, en telkens als die verdomde zweep hem op die andere plek ranselde (hij was al vergeten hoe Durand het had genoemd. Op zijn dertiente eindigde zijn kennis van zijn anatomie zo ongeveer bij zijn lul en ballen) werd zijn penis toch een klein beetje harder. Tegen het eind had hij een volledige erectie die voor iedereen zichtbaar tussen zijn benen bonsde.

"Blijkbaar heeft zijn les toch nog niet helemaal geleerd," lachte één van de Creightons lachte, wijzend naar de erectie van de dertienjarige. Zijn eigen elfjarige slavenjongen zat op dit moment op zijn knieën aan zijn meesters lul te zuigen, zijn het zachte lulletje hing genegeerd en nogal nutteloos tussen zijn dunne benen. Deze specifieke knaap had de wedstrijd onder de drie slavenjongens van de Creightons gewonnen wie zijn lul het langst hard kon houden. Zijn beloning, natuurlijk, was een ruwe geseling voor het hebben van een erectie in de eerste plaats.

De machine zoemde opnieuw en het metalen raam ging weer rechtop staan, zodat de betraande en vernederde Chris weer in een staande houding was. Jason bevrijdde hem van de boeien en gaf hem dezelfde instructie die de andere jongens hadden gekregen.

"Niet over je kont wrijven. Handen achter je hoofd." Jason deed toen de jongen zijn kuisheidsapparaat weer aan en dwong de metalen kooi over de half-rechtopstaande penis van de dertienjarige. Het bijten van de metalen spijkers zorgde er snel voor dat de misdragende tienerlul weer zacht werd. Chris merkte op dat hij de enige jongen was die momenteel gedwongen was het apparaat te dragen. Als een verdere vernedering deed Jason terwijl iedereen er bij stond de zilveren penisplug weer terug in de lul van de dertienjarige. Chris' oren werden rood van schaamte. Josh ging naast hem staan, zijn zachte bijna tien centimeter duim lange penis slingerde tussen zijn benen. Hij giechelde en gaf zijn oudere broer zwijgend een por in zijn ribben.

"Je ziet eruit alsof je goed in de knoei zit, broer," zei de elfjarige.

"Ja," fluisterde Chris, eraan denkend dat zij zonder toestemming niet mochten praten. "Mijn ballen voelen alsof ze gaan ontploffen."

"Dat is rottig!"

"Absoluut."

De twee broers bleven dicht bij elkaar en keken hoe Illya en tenslotte David hun straffen ontvingen. David, als oudste jongen, kreeg de zwaarste veroordeling. Vijfenzeventig slagen van de peddel en vijftien met de gesel, allemaal toegediend op zijn ballen. Hij stortte op de vloer op het moment dat hij losgemaakt werd, met zijn handen tussen zijn benen grijpend en huilend als een kleine jongen.

Hiermee was de receptie afgelopen en alle VIPs keerden terug naar hun luxe suites. De jonge gladiatoren werden terug naar hun barak gebracht, Chris en Illya hielpen de arme David die nog teveel pijn had om zelf te kunnen lopen. De muilknapen in hun grijze tunieken en naakt van hun middel omlaag werden binnen gebracht om de arena schoon te maken, zwijgend en gehoorzaam kweten de jonge slavenjongens zich van hun zware taak, altijd met een wezenloze blik op hun sombere jonge gezichten. De eerste dag van de competitie was nu over minder dan twaalf uur.

Hoofdstuk 22

Het zou niet onjuist zijn te zeggen dat de jongens opgewonden waren. Angstig, jazeker, maar opgewonden. Dit was toch waarom zij hierheen waren gebracht. Na morgen zouden zij officieel Gladiatorjongens zijn en daarbij nog tv-sterren.

Josh leunde met zijn rug tegen de muur en ging gedachteloos met zijn handen over de metalen plaat die zijn geslachtsdelen bedekte. Er was geen enkele manier waarop hij zelfs maar kon beginnen zichzelf genoegen te geven. Door het perfect gevormde en nauwsluitende metaal kon hij de druk van zijn hand nauwelijks voelen en hij was er niet eens van bewust dat hij het deed.

"Stop dat gespeel met jezelf," lachte David van zijn kooi.

"Dat is niet leuk, David," snauwde Josh terug. Hij deed zijn benen over elkaar en legde zijn handen op zijn dijen.

"Hé, ik zit in hetzelfde parket, maat."

"Ja, maar die van jou kun je tenminste nog zien. Dit ding geeft me het gevoelen alsof ik daaronder niks heb, weet je."

De twee jongens veranderden geleidelijk het onderwerp van hun gesprek van hun gevangengenomen geslachtsdelen naar aanstaande wedstrijden. Zij probeerden strategieën voor teamwedstrijden uit te werken.

"Wat als wij uiteindelijk tegen elkaar moeten vechten?" vroeg Josh.

"Dan moet ik je verslaan, Josh," antwoordde David zonder aarzeling. "Ik zal voor je uitkijken zolang het me geen punten kost. Als het wel zo is, dat sta je alleen."

"Ja," antwoordde Josh een beetje teneergeslagen, maar niet echt in de war. "Dat is eerlijk, lijkt me. Ik zal ook proberen jou te verslaan, als ik een kans krijg."

"Goed. Wij zijn hier om te winnen. En dat is wat ik van plan ben te doen."

Josh glimlachte. Hij was gelukkig dat David zijn partner was. Het hebben van de oudste jongen als zijn teammaat gaf zekere voordelen. Hij dacht aan Chris. Hij had met hem gewedijverd, elke keer, altijd. Dat maakte hem een beetje bedroefd, maar hij wist dat Chris geen genade met hem ging hebben, zodat hij de gelofte deed at hij ook niet zou doen. Het probleem was dat Chris hem altijd bij alles versloeg. Josh bracht de volgende uren met hard nadenken over manieren waarop hij zijn broer zou kunnen verslaan. Hij eindresultaat van al die inspanning stelde niet veel voor.

In de andere vier cellen werden gelijksoortige strategische besprekingen gevoerd, elk paar jongens praatte zachtjes en probeerde te bedenken aan welke evenementen ze morgen gedwongen zouden worden om deel te nemen. Tijdens hun eerste twee weken op het eiland, had iedereen een verscheidenheid van wedstrijden onder de waakzame ogen van hun trainers geoefend, maar geen van hen had enig idee wat de ochtend zou brengen.

Tot slot, met nog ongeveer twee uur vóór de dageraad te gaan, slaagde de laatste van de jongens erin in slaap te vallen. De nachtwakers controleerden hen, ze openend stilletjes de celdeuren en inspecteerden de slaven met een zaklamp. Tien naakte jongens lagen op hun kooien, op hun zij gerold, plat op rug of op hun buik met hun leuke naakte kontjes tentoongesteld. Geen van hen werd wakker en hun celdeuren werden weer langzaam gesloten.

Toilet, douche en ontbijt waren haastige zaken de volgende ochtend. De jongens aten nog toen hun trainers aankwamen.

"Vijf minuten!" schreeuwden de volwassenen naar de jongens. "Tenen op de lijn!"

De jongens schrokten hun poeder-eieren op en stopten de laatste stukken toast in hun mond. Elk stond met zijn tenen op de rode lijn die op de vloer vlak voor het scorebord was geschilderd. Zij hoefden niet meer verteld te worden om in de juiste houding te gaan staan. Tien jonge knapen stonden in alleen hun kuisheidsapparaten met uitgespreide benen en de handen achter hun hoofden gevouwen. Zij kregen hun halsband en boeien om en werden met hun nekken aan elkaar geketend, dit maal alle tien in een enkele rij. Het was de eerste keer dat de gladiatorjongens op deze manier waren gebonden. Het zou de standaard worden voor hun entree in de arena op dagen wanneer er publiek zou toekijken.

De jongens werden uit barak geleid en moesten naar de arena rennen. Miles, Josh en Ian, de drie jongste en kortste jongens waren aan het eind van de rij en struikelden vaak terwijl de oudere jongens vooraan hen voorwaarts sleepten.

Buiten was de ochtend helder en al warm. Er stond geen wind en de jongens waren al bezweet toen zij de wachtruimte onder de arenavloer bereikten. Zij konden het lawaai van het publiek erboven horen. Het life op televisie uitgezonden debuut van Gladiatorjongens Wereldwijd zou pas die avond zijn, maar de officiële competitie zou over een paar minuten beginnen, die op band zou worden opgenomen om later bekeken te worden en onmiddellijk beschikbaar was als life download op internet.

In de wachtruimte maakten de trainers de definitieve voorbereidingen op hun jonge pupillen. Hun kuisheidsapparaten werden verwijderd en onmiddellijk vervangen door dikke leren zakken die op hun plaats gehouden werden door brede riemen rond hun slanke middel. De zakken dienden ervoor om hun jongensachtige pakketten, in het bijzonder die van de meerbegiftigde jongens, te benadrukken, maar het leer zou hun kostbare geslachtsdelen nauwelijks beschermen als de wedstrijd begon, eigelijk het tegengestelde omdat ze zo ontworpen waren dat de ballen van de jongens naar voren staken.

De pluggen in de kont van de jongens bleven op hun plaats.

"Wanneer je die leren zakken draagt," verklaarde Jason, "wordt je niet gestraft als je per ongeluk een erectie krijgt. Je wordt streng gestraft als je je geslachtsdelen aanraakt. Verwijdering van je kuisheidsapparaat geeft jullie jongens geen toestemming om met jezelf te spelen. Is dat duidelijk?"

"Ja, meneer," antwoordden de tien jongens gezamenlijk.

"In orde. Vanaf nu beginnen de dingen een stuk interessanter te worden. Naar boven!"

Nog samen geketend snelden de jongens de helling op naar de arenavloer. Overal om hen heen flitsten de fototoestellen. Een luid gejuich kwam uit het publiek, vrijwel onmiddellijk gevolgd door een regen van geile en suggestieve commentaren, waarvan de jongens er een paar konden horen, de meesten gingen verloren in de kakofonie van vijfhonderd enthousiaste toeschouwers.

De arena, die groot genoeg had geleken toen hij leeg was, leek nu enorm voor de tien nauwelijks geklede jongens. Zij marcheerden aan het exacte midden van de vloer, zoals ze getraind waren te doen en begroetten het publiek. Kaarsrechtop staand, knieën tegen elkaar, hoofden omhoog, ogen vooruit.

"Wij die gaan strijden groeten U!" schreeuwden zij eenstemmig, hun gevarieerde jongensstemmen declameerden de eerste van de zinnen die zijn de afgelopen week uit hun hoofd hadden moeten leren. "Wij lijden voor U! Wij vechten voor Uw plezier! Onze pijn is Uw genoegen! Wij zijn Gladiatorjongens!"

Allemaal hadden ze deze woorden belachelijk oubollig gevonden toen zij ze de eerste keer moesten zeggen. Geen van hun was het gelukt ze de eerste keer helemaal op te zeggen zonder in lachen uit te barsten. Nu echter, in de arena, met de wilde roofzuchtige ogen en de genadeloze schreeuwen van het publiek helemaal rondom hen, kregen de woorden plotseling een heel echte betekenis.

De trainers verschenen daarna uit hun eigen toegang en verwijderden de kettingen die tien jonge gladiators samenbonden. Elk van de jongens werd toen geïntroduceerd, niet alleen aan het aanwezige publiek, maar aan miljarden kijkers over de hele wereld. Zij werden alleen bij hun nummers opgeroepen en stapten één voor één naar voren.

Onder regie van Mike Brussard maakten de de cameraploegen close-ups van elke jongen als zijn nummer, leeftijd en essentiële gegevens op het openbare systeem verschenen.

"Daar is Josh," zei Lindsay Andrews terwijl zij samen met Mat in de woonkamer naar de premiere van de show zaten te kijken. "Oh mijn god, zij hebben zijn hoofd geschoren…."

De vader van de jongens knikte. "Maar hij ziet er goed uit, Lin. Een sterk kereltje, is 't niet? Hij is een winnaar." Matthew verkoos niet te vermelden dat hij had opgemerkt hoe vol de leren zak van de jongen was, en hoe groot de inhoud die erdoor verborgen werd scheen te zijn. 'Een aardje naar zijn vaartje, ' dacht hij zelfvoldaan, trots op de uitzonderlijk grote geslachtsdelen van zijn jongste zoon.

Lindsay staarde naar hem. Zij was nooit helemaal gelukkig over de ontspannen houding van haar echtgenoot over het feit dat zij feitelijk allebei hun zonen in slavernij hadden verkocht. "Ik wil er niet over denken wat er met hem zal gebeuren als hij verliest." Haar reactie toen Chris geïntroduceerd werd was iets beheerster. Zij maakte zich niet zo veel zorgen over haar tienerzoon. En hij had vrijwillig ondertekend.

Matthew was onder de indruk van de verschijning van zijn oudste zoon. Hij leek moedig en vastbesloten. Matthew verkoos ook nu om niet te vermelden dat hij een paar nogal grote weddenschappen op de prestaties van Chris in de loop van de volgende weken had geplaatst. Zijn vrouw zou dat eenvoudig niet begrijpen. Sommige dingen konden het beste niet gezegd worden.

De jongens waren allen geïntroduceerd, hun foto's en gegevens hadden in flitsende beelden op het grote beeldscherm en op de televisies over de wereld gestaan. William Durand stond op van zijn luxueuze loge op de eerste rij en heette het publiek officieel welkom. De jonge Trevor was aan de stoel van zijn meester geketend en was gedwongen gedurende de volledige competitie te blijven staan. Hij droeg vandaag een helder blauwe speedo en zijn haar was vers geknipt en gekamd, zijn lange lokken vielen over zijn slanke gladde nek en hingen op zijn schouders rusten. Hij was nu meer dan anders een statussymbool en Durand wilde dat iedereen hem goed kon zien.

Na een paar korte welkomstwoorden opende Durand de competitie. "Wij beginnen Gladiatorjongens Wereldwijd een traditionele sport die door de gladiatoren uit de Oudheid werd beoefend. Onder de Grieken en de Romeinen was dit geliefd om jonge knapen fit en gedisciplineerd te houden."

De trainers liepen naar hun jongens en begonnen olie over hun huid te wrijven tot de tien knapen in de heldere schijnwerpers glommen. Het zachte wrijven en het masseren had een andere bijwerking zodat de meeste jongens nu een aardige harde erectie toonden die binnen hun leren zakken werd vastgehouden. De camera's merkten dit snel op en een gebrul van goedkeuring klonk uit het publiek toen de beelden op het grote scherm verschenen.

"Het ziet eruit dat onze twee jongens ervan genieten, Lin," zei Matthew Andrews toen hij de grote en duidelijke zwelling tussen de benen van zijn zonen zag.

"Dat doen ze absoluut zeker niet!" snauwde de moeder van de jongens terug. "Eerlijk, Mat, soms ben ik benieuwd waarom ik met jou getrouwd ben. Dat zijn jouw zonen, en je praat over hen of zij dieren zijn of… "

"Of slaven, Lin. Dat is wat zij zijn. Voorlopig. Leun achterover en geniet van de show. Laten we kijken hoe onze jongens vechten."

Worstelen was natuurlijk de sport waarnaar William Durand refereerde. De jongens werden door de computer in de controlecabine willekeurig in paren gerangschikt en onmiddellijk grepen alle tien hun tegenstanders vast, of probeerden dat. Het was moeilijk om enige greep te krijgen op hun blote lichamen die glad van de olie waren. Je moest je tegenstander drie maal vloeren om een partij te winnen en elke jongen mocht twee partijen verliezen voor hij werd uitgeschakeld.

Zoals te verwachten was maakten de drie ervaren worstelaars, Daniel, Alexei en Josh, snel hun vaardigheid en behendigheid duidelijk. Josh vloerde de elfjarige Ian drie maal in minder dan een kwartier. Hij en Ian moesten wachten tot anderen klaar waren voordat zij te weten kwamen met wie ze daarna moesten worstelen. Beiden werden naar de anderhalve meter hoge muur geleid die de arena omringde en met hun halsbanden geketend aan de ijzeren ringen die alleen voor dat doel in die muur waren aangebracht.

Daniel worstelde aanvankelijk tegen Illya, die hoewel niet de oudste wel de langste en zwaarste van de jongens was, ruim 25 centimeter langer dan de twaalfjarige Danny en bijna tien kilo zwaarder. Als Illya ervoor gekozen had, had hij waarschijnlijk gewoon op de borst van de jongere jongen kunnen gaan zitten en hem in bedwang houden, maar de jonge Rus had een ongelegen gevoel van eerlijkheid die hem niet toestond dat te doen, om nog te zwijgen van een trainer die ook zijn oudere broer was en die zeker bewusteloos geslagen zou hebben. Danny won zijn eerste partij en hield zijn vuist opgewonden omhoog, wat een grote fanfare van het publiek trok.

Alexei handelde Gabriel Shelton met relatief gemak af in de slag van de twee twaalfjarigen.

Ronde na ronde gingen de partijen door. Miles, Ian, Philippe en David waren eerste vier die uitgeschakeld waren. Zij moesten de rest van de wedstrijd aan de arenamuur geketend staan, omhoog kijkend en bespottingen en geile commentaren van de toeschouwers onmiddellijk boven hen ondergaan. De arme David kreeg bier over zijn hoofd gemorst, of waarschijnlijker gegoten. Het brandde in zijn ogen, maar smaakte wel lekker toen het over zijn lippen druppelde.

De partijen gingen door tot er vier jongens over waren. Josh, Alexei, Chris en Danny. Christopher was best wel blij over zichzelf omdat hij de enige niet-worstelaar was die het zo ver geschopt had. De drie jongere jongens, die allen meer medailles met worstelen hadden gewonnen dan ze konden tellen, stootten hem speels aan met hun gelukwensen, elk van hen in het geheim ook hopend dat hij hun volgende tegenstander zou zijn. Hij had het voordeel van grootte en sterkte, maar vergeleken bij de drie jonge gespierde worstelaars was hij onhandig en langzaam.

"Vanaf nu ben je uitgeschakeld als je de eerste keer gevloerd wordt," riep de stem van de omroeper over het publiek. "Jongen Nul-Twee is onverslagen. Hij krijgt de eer om zijn volgende tegenstander te kiezen."

Josh hoefde zelfs geen seconde na te denken. Hij wees naar zijn oudere broer. Chris haalde z'n neus op voor hem.

"De laatste keer had je hulp, broertje," zei de jonge tiener vol energie en testosteron. "Je bent zo gevloerd!"

"Pak me, Chris!"

De broers wachtten zelfs niet op het blazen van het fluitje of tot hun trainers in positie waren om als scheidsrechters op te treden. Zij moesten uit elkaar worden getrokken en en gedwongen worden te wachten tot de show na een commerciële onderbreking weer verderging totdat zij hun zaken konden regelen. Zoals de meeste serieuze atleten bereikten de twee jongens een bepaalde euforie door de wedstrijd en te staan wachten om je broer een schop onder z'n kont te geven was absoluut geen pretje.

"Kop op, Kom oooop," jammerde Josh zich afvragend wanneer Hannah haar sterke greep op zijn schouders zou losmaken. Eindelijk gaf de regisseur een teken dat ze weer in de lucht waren. Hannah liet haar gladiatortje gaan met een snelle pets op zijn billen.

Josh en Chris renden naar elkaar toe en en grepen elkaars armen beet. Chris was groot genoeg om zijn broertje makkelijk ruw aan te pakken, in normale omstandigheden dan, maar de elfjarige was zo opgefokt en nog zo glad van de olie, dat Chris geen stevige greep op de bijna 1,40 meter lange jongen kon krijgen. Josh liet zich zakken sloeg zijn armen rond Chris' benen. Met een vlugge beweging bracht hij de jonge tiener uit zijn evenwicht. Chris kwam hard op zijn kont terecht en vloekte hard. In geen geval kon hij zich door zijn broertje laten verslaan. Ternauwernood ontsnappend aan een vloering, werkte Chris zich onder het lichaam van Josh uit en kreeg zijn handen rond het smalle middel van de kleinere jongen. Hij had nu vat op hem en wierp Josh snel op zijn rug.

Jason en Hannah waren het beiden over eens dat het een vloering was en bliezen op hun fluitjes. De broers Andrews waren snel weer op hun voeten. Er waren drie vloeringen nodig om te winnen. Josh was pissig. De jongens grepen elkaar opnieuw vast en grommend en kreunend worstelden ze met elkaar. Zij zeiden geen woord.

Ondertussen vochten Alexei en Daniel een zelfde harde partij. Het gejuich van het publiek groeide luider toen de vloeringen begonnen te komen.

"Vloering," roep de omroeper toen Daniel Alexei voor de derde keer op de grond wierp. "Partij voor Nul-Vijf."

Daniel sprong op en hief zijn vuist omhoog naar het publiek, genietend van de sensatie van de overwinning en het applaus van het publiek. Een ogenblik vergat hij volledig dat hij daar stond met een ijzeren slavenhalsband en een wel heel erg bescheiden leren zak over zijn geslachtsdelen.

"Vloering," riep de omroeper nauwelijks een seconde later weer. Het publiek viel stil en wachtte op de resultaten. "Partij voor Nul-Twee."

Ondeer nog meer luidruchtige kreten van instemming van de toeschouwers ging Josh als overwinnaar wijdbeens over het middel van zijn broer staan.

"Ik heb je weer, grote broer," zei hij met een zelfvoldane blik op zijn jonge gezicht.

Chris was razend dat hij verloren had, maar hij wist dat hij er niets meer aan kon doen. Hij kroop onder zijn stralende broer vandaan en ging naar Jason om bij de andere jongens die al uitgeschakelde waren, aan de muur geketend te worden.

Josh en Daniel stonden nu tegenover elkaar, klaar om het uit te vechten. Een commerciële onderbreking gaf hun trainers een paar minuten om hen te laten drinken en één of ander ontsmettingsmiddel op hun geschaafde knieën en ellebogen te spuiten. Zodra de show weer begon, werden de twee jongens naar het midden van de arena geleid. Daar werden de leren zakken verwijderd. Zij zouden de laatste partij helemaal naakt uitvechten.

Als gevolg van hun inspanningen en opwinding toonden zowel Josh als Daniel stevige erecties. Josh, met een bijna 15 centimeter harde lul uit zijn kleine elfjarige lichaam stekend, en de twaalfjarige Daniel, met zijn kleine nauwelijks acht centimeter stijve die om aandacht vroeg door aanhoudend te kloppen terwijl hij daar stond. Het was Daniel to nu toe niet verteld dat de medicijnen die hij in moest nemen er zeer binnenkort voor zouden zorgen dat er een permanent eind aan zijn erecties zou komen. Hij dacht al dat zijn zielige lulletje nog kleiner werd, maar hij had zichzelf overtuigd dat hij alleen maar paranoïde was.

Leren riemen werden strak om hun respectieve geslachtsdelen gewikkeld en vastgegespt en zorgden ervoor dat beide jongens hun erectie voor de duur van de wedstrijd zouden handhaven. Het publiek brulde zijn goedkeuring en overal flitsten fototoestellen. Josh' bijna komisch grote penis was een groot succes onder het publiek.

De twee jongens begonnen onmiddellijk toen de camera dichterbij kwamen om de beste close-ups te krijgen zonder te strijd te verstoren. Noch Josh noch Daniel was zich zelfs bewust van de cameralieden die rond hen hingen en hun strijd vanuit alle hoeken opnamen. Aan elkaar gewaagd ging hun wedstrijd heen en weer gedurende bijna een kwartier. Terwijl ze samen over de grond rolden ondergingen hun harde penissen een constante stimulatie.

'Oh nee! Niet nu!' Josh voelde een orgasme opkomen en kreeg hem onmiddellijk. Hij hijgde razend en beukte om zich heen toen zijn lul met een krachtige droge cum schokte. Zijn ogenblik van exstase kwam hem duur te staan omdat Daniel snel de schouders van de jongere jongen vloerde.

De camera's hadden natuurlijk elke seconde van Josh' climax opgenomen en liet een vertraagde herhaling zien. Het publiek schreeuwde en juichte, allen opgewonden dat ze er getuige van waren dat een jonge knul een verpletterend droog orgasme ervoer en zagen hoe hij wanhopig met zijn heupen schokte voor een verlichting die voor de prepuberale jongen nog onmogelijk was te bereiken. Het beste van allea, of het het ergste van alles voor Josh, was dat hij zijn stijve handhaafde zelfs nadat zijn woeste gedraai had opgehouden.

"Je moet toch leren dat ding te beheersen," grijnsde Daniel toen Josh zichzelf weer op zijn voeten kreeg.

"Zwijg en worstel, slappe lul!" snauwde Josh terug, vooruit schietend en zijn armen om Danny's middel grijpend.

Uiteindelijk was het Josh die de overwinning behaalde. Hij slaagde erin om verdere droge cums te vermijden, alhoewel zijn penis de hele tijd rotshard bleef. Danny was waarschijnlijk de betere worstelaar, maar Josh, die de dag op laatste plaats begonnen had, was veel meer gemotiveerd. Hij vloerde de roodharige jongeman voor de derde keer, maar was te uitgeput om het erg te vieren. In totaal had hij met acht jongens geworsteld en ze allemaal verslagen. Hij rolde van Danny af en lag daar op zijn rug, hijgend en pijnlijk, met een erectie die naar zijn navel wees.

"Overwinnaar!" riep de omroeper. "Jongen Nul-Twee."

Het publiek juichte hem toe.

Hannah kwam snel naderbij en stond over de naar de liggende jongen. "Opstaan, kleine klootzak. Bedank het publiek en geef de camera een grote glimlach. Vooruit."

Josh kwam op zijn voeten en boog voor het publiek zoals hij geoefend had. Hij toonde de vereiste glimlach naar de cameraman.

"Ruk jezelf af tot je weer een cum krijgt," vertelde zijn trainer hem.

Josh staarde alleen maar naar haar. Het was erg genoeg er één per ongeluk te krijgen waar iedereen bij was en al die camera's. In geen geval ging hij alleen in het midden van de arena zijn worst afrukken.

"Ik wil het niet," mompelde hij binnensmonds.

"Ruïneer geen goede zaak, jongen," waarschuwde Hannah hem streng. "Ik geef je nog één kans om te doen wat je gezegd wordt."

De dreiging in haar stem vertelde hem dat zij het echt meende. Met tegenzin deed Josh zijn hand om zijn dick en begon zich hard hij kon af te trekken. Onder het voortdurende gejuich en geroep van het publiek bracht Josh zich tot een tweede droge cum, deze keer nog sterker dan de eerste.

De rest jongens werd van de muur ontketend en teruggeleid naar het midden van de arenavloer. Zij moesten de leren zakken die hun jongensdelen omhulden verwijderen. De jongens deden ze snel af en waren nu alle tien naakt. Voor de eerste keer vertoonden ze hun lullen en ballen aan een wereldwijd publiek, maar zeker voor de laatste keer. Op het scorebord bovenin de arena werden de punten voor de eerste wedstrijd toegekend. Josh keek hoopvol omhoog maar werd teleurgesteld omdat hij nog steeds op de laatste stond. Hij had het hiaat met Gabriel tot slechts dertig punten verkleind, maar zijn naam stond nog onderaan.

'Die achterstand kan ik nooit inlopen,' dacht de elfjarige somber.

Terwijl Josh probeerde te weten te komen hoe het mogelijk was dat hij gewonnen had en nog steeds de laatste was, werd de volgende wedstrijd aangekondigd.

"En nu zullen onze gladiatorjongens aan hun eerste uithoudingswedstrijd deelnemen," zei de omroeper. Een stilte van verwachting viel over het publiek. "De gewichtsoefening."

Een wagen werd door één van de muilknapen naar binnen gereden. Er lagen tien leren riemen op en een groot aantal ronde loden gewichten van diverse grootte. De gewichten waren natuurlijk bedoeld voor de ballen van de jongens en de strijd ging erom wie van de jongen het meeste gewicht kon dragen en op zijn voeten kon blijven, terwijl hij gedwongen was om langs de rand van de arenavloer rondjes te rennen.

De jongens keken elkaar zenuwachtig aan en zonder erbij na te denken omvatte meer dan één met zijn handen zijn scrotum en de tedere goudklompjes daarbinnen. Strafpunten voor het aanraken ervan werden snel gegeven. De arme Josh verloor vijf van de tien punten die hij net op Gabriel gewonnen had.

Televisiekijkers over de hele wereld zagen hoe de leren bal stretchers op hun plaats rond het scrotum van elke jongen vastgebonden werden zodat hun ballen naar beneden geduwd werden. Zij zagen hoe de polsen van elke jongen achter zijn rug werden geketend en daarna scherp en pijnlijk omhoog getrokken werden en met een andere ketting vastgemaakt werden aan een ring aan de achterkant van de jongen z'n halsband. Het was, in feite, de klassieke omgekeerde gebedspositie. De pijn in de armen en schouders van de jongens zou precies even vreselijk zijn als de pijn die zij spoedig in hun ballen zouden voelen. Net toen de eerste van de gewichten zou worden vastgemaakt, vulde het grillige logo van de show het scherm.

'Gladiatorjongens Wereldwijd komt zo terug. U kijkt naar XB1, de omroep met de meeste extreme actie!'

Is uw zoon onhandelbaar? Hebt U een jongensslaaf die zich altijd slecht gedraagt? Jongens, vrij of niet, hebben constant behoefte aan bestraffing en discipline. Nu kunt U dezelfde technologieën gebruiken die wereldwijd door de overheid worden gesteund om orde te scheppen in Uw huis en Uw zonen te veranderen in gehoorzame jonge mannen en Uw jongensslaven in de volgzame tamme dieren zoals zij moeten zijn. XB-Industries is trots om de BoySpank 350-c aan te kondigen, het allerlaatste in geautomatiseerde bestraffing en specifiek ontworpen voor jongens tussen de de vijf en vijftien jaar.

De machine wordt afgeleverd in onderdelen gereed om te monteren, met alle bestraffingsinstrumenten en boeien inbegrepen. Speciale straf-thongs en de gazen zakken om de genitaliën van uw jongen strak in te pakken zodat ze tijdens de bestraffingssessies niet in de weg zitten zijn beschikbaar voor een extra prijs. BoySpank 350 is economisch, met volledig verbeterde hulpstukken, verkrijgbaar vanaf drie duizend dollar. Financiering is op gemakkelijke voorwaarden beschikbaar voor geschilte klanten. Onze eenvoudige, gemakkelijke handleiding zorgt ervoor U de de machine in enkele uren gebruiksgereed in elkaar kunt zetten.

Laat het wangedrag van Uw jongen geen minuut verdergaan. Behulpzame bestraffingsconsuleten staan klaar om U te helpen bij het plaatsen van Uw bestelling.

Beelden van BoySpank 350 in gebruik werden getoond tijdens de volledige duur van deze bijzondere reclame, heel wat daarvan waren de vorige avond opgenomen tijdens de receptie op het eiland, anderen kwamen uit een studio en maakte gebruik van 'vrijwillige' jongens, soms slaven, soms vrijen. De jongens werden getoond terwijl ze met hun ouders in het openbaar liepen, slechts gekleed in die straf-thong die hun karmozijnrode en in sommige gevallen donkerpaarse billen voor iedereen zichtbaar vertoonden.

Toen de show hervat werd stonden de jongens al met hun benen wijd uitgespreide terwijl hun trainers de eerste loden gewichten aan hun ballen hingen. Zij zouden allemaal beginnen met een half pond, en na elke ronde door de arena zou een extra gewicht worden toegevoegd. De tienjarige Miles, wiens ballen ballen nog niet eens gedaald waren, vond het vreselijk oneerlijk dat hij dezelfde gewichten moest dragen als de oudere jongens. Zijn trainer was Alex Wright, oudst van de trainers en over het algemeen de vriendelijkste, een geschikte keus voor het verzorgen van de kleinste gladiator. Hij gaf het jongentje een pets op zijn kont toen hij de leren riem een beetje strakker aan het aanhalen was zodat de kleine nootjes van de tienjarige in zijn zachte roze zak omlaag gedwongen werden.

"Je wilt toch niet dat deze dingetjes weer omhooggaan, toch?" vroeg hij in een warm Engels accent.

"Ik denk van niet, meneer," antwoordde Miles weifelend, niet helemaal zeker of hij het wel leuk vond dat er aan ballen getrokken werd.

Zodra alle jongens de eerste gewichten aan hun balzakken hadden bengelen, begon de wedstrijd. Het was echt geen hardloopwedstrijd. Er werd van de jongens verwacht dat ze een jogging tempo aan zouden houden, maar er werden geen punten gegeven aan de jongen die als eerste eindigde. De trainers stonden klaar met hun elektrische prikken om elke acherblijvende jongens een snelle schok te geven.

Een half pond was niet al te moeilijk, zelfs niet voor de jongens met de kleinste ballen. Tijdens de eerste rond gaven de pijn in hun armen die achter hen waren vastgebonden en de schaamte van het rondrennen met een gewicht dat aan hun noten slingerde, hen de meeste moeilijkheden. De jongens bleven aardig bij elkaar en beëindigden de eerste ronde als groep. Het publiek applaudiseerde, niet voor de jongens, maar omdat er nu meer gewichten toegevoegd zouden worden.

Opnieuw gingen de jongens wijdbeens op een rij staan om een tweede halfponds-gewicht te ontvangen. Er trok nu een volledig pond aan hun ballen. Het verschil was verrassend. De jongens hijgden en kreunden toen hun trainers de gewichten loslieten en ze tussen hun benen lieten vallen. Met hun armen achter hen gebonden waren zij volkomen hulpeloos om er iets aan te doen. Zij wiegelden met hun heupen en jammerden want ze ontdekten snel dat elke beweging er alleen maar voor zorgde dat de gewichten nog harder gingen slingeren en trekken.

Opnieuw gingen zij van start, dit keer met vertrokken uitdrukkingen op hun onschuldige jonge gezichten. Het aanhouden van het vereiste tempo was moeilijk en elk van hen ontving een niet-al-te-zachte herinnering van de prikken. Het publiek brulde zich schor toen de jongens hun tweede ronde voltooiden.

Het derde gewicht dat toegevoegd werd was een volledig pond. Een kilogram hing er nu aan de ballen van elke jongen en de uitrekking van hun scrotum werd merkbaar, zelfs bij de jongere jongens. Hun testikels hadden een donkerrode kleur gekregen en de nauwkeurig onderzoek zou kleine purperen adertjes openbaren die zich door de zachte haarloze huid van hun slingerende balzakken begonnen af te tekenen.

Toen hij rond de arena rende, voelde Chris alsof zijn ballen helemaal op zijn knieën hingen. In feite waren zij uitgerekt tot ze bijna drie centimeter lager hingen dan normaal en de gewichten bleven ze naar beneden trekken. De dertienjarige was benieuwd hoeveel hij kon hebben en hoe laag zijn ballen zouden kunnen gaan hangen.

Eén kilo bleek de grens voor zes van de jongens te zijn, zij wankelden en vielen op hun knieën voor ze de ronde voltooid hadden. Met hun handen strak achter hen gebonden, was er geen verlichting van de pijn. Zij werden knielend op de vloer van de arena achtergelaten terwijl vier die jongens dapper stonden te wachten op de volgende gewichtstoevoeging aan hun pijnlijke en gezwollen testikels.

Chris, Illya, David en Philippe, de vier oudste jongens, keken zwijgend toe terwijl de kleinere gewichten verwijderd werden en een paar gewichten van een kilogram aan de bal stretcher rond hun scrotum werd gebonden. Deze ronden moesten ze twee kilogram gewicht dragen. Alleen al het staan met de grote loden bollen die tussen hun benen bengelden was al een oefening in helse pijn. Het werd snel duidelijk voor de jonge tieners dat hardlopen vrijwel onmogelijk zou zijn.

"In beweging die prachtige benen, jongens!" schreeuwde Jason. Zwaaien met de elektrische prikken was genoeg om hen te motiveren. Zij gingen samen van start om aan de volgende ronde te beginnen. De jongens strompelden en huiverden en jammerden luid omdat elke stap de gewichten en hun ballen deed slingeren. De pijn, die als een doffe pijn was begonnen, werd voortdurend erger. Niet direct zo'n pijn als je voelde bij een schop tegen je ballen, maar wel dicht in de buurt. Ze zweetten en hijgden alle vier terwijl ze zich hun weg door de arena baanden. Niet in staat hun pijnlijke noten vast te houden, worstelden de jongens vooruit. Het snelste wat ze konden bereiken was een onhandige looppas. David was de eerste die er mee ophield, hij liet zijn lichaam tegen de muur leunen en zich op de grond glijden, en slaakte een reusachtige zucht van verlichting toen de gewichten niet meer aan op zijn zak trokken.

Chris slaagde er in nog een paar stappen meer te doen voordat hij besloot op te geven. Hij wilde het niet, maar hij kon zijn benen er niet toe brengen om verder te gaan. De twee jongens die verder gingen waren tenminster ouder dan hij. Verliezen van een jongere jongen was al een omuitgesproken schande voor de gladiatoren geworden. De dertienjarige stopte en keek omhoog naar het publiek. "Blijf in beweging, jij klein dier," schreeuwde één van de dichtstbijzijnde toeschouwers naar hem. Verscheidene anderen pikten het op en bespotten de jonge tiener.

Chris wilde terug schreeuwen, maar hij durfte niet. Hij zou zijn vinger opgestoken hebben, maar zijn handen waren natuurlijk achter zijn rug gebonden. De enige uitdaging die hij kon doen was het naar hen uitsteken van zijn tong, wat natuurlijk als je er op terugkijkt nogal kinderachtig was, maar wat anders kon een jongen doen?

'Wat een stel leipen,' dacht hij. Daarna volgde hij Davids voorbeeld en met zijn schouders tegen de muur daalde hij langzaam op zijn knieën. Hij keek hoe Illya en Philippe met grote moeite verder gingen.

De Franse en Russische jongen liepen zij aan zij. Beiden leden pijn, maar geen van hen zou als eerste toegeven. Terwijl ze naar de finish schuifelden, begonnen zij elkaar aan te stoten, om hun tegenstander uit evenwicht te slaan. Zij begrepen beide dat als zij allebei deze ronde haalden er nog meer gewicht aan hun ballen zou worden toegevoegd. Zij duwden elkaar en probeerden elkaar elkaar pootje te haken. Illya, hoewel jonger, was langer en zwaarder en uiteindelijk won hij door zijn grootte en superieure sterkte. Hij sloeg zo hard als hij kon tegen de Franse jongen. Beide jongens schreeuwden van vreselijke pijn toen de twee kilogram gewichten hard aan hun ballen trokken. Philippe struikelde en viel vooruitt, omdat zijn handen achter hem gebonden waren raakte zijn schouder hard de arenavloer. Hij schreeuwde, maar vooral van woede. Zijn schouder was gekneusd, maar er was niets gebroken. Hij slaagde erin op zijn knieën te komen, maar hij had niet de kracht om op te staan en de gewichten opnieuw te verdragen.

Illya voelde zich slecht over uit de wedstrijd slaan van de andere jongen, maar niemand kreeg punten door aardig te zijn. Hij haalde de finishlijn. De enige jongen die nog op zijn voeten stond. Het publiek barstte los toen de omroeper roep.

"Overwinning voor Jongen Nul-Acht!"

De dertienjarige Illya stond er, zijn mannenformaat 15 centimeter lul hing slap tussen zijn benen hangend, zijn ballen pijnlijk naar beneden uitgerekt. Het gejuich was voor hem, maar hij kon alleen over de pijn denken en hoe graag hij van die gewichten af wilde. Zijn broer en trainer, Sergei, kwam naar hem toe en gaf hem een goedaardige klapje op de wang.

"Goed gedaan, broertje."

"Haal ze er alsjeblief af, Sergei. Alsjeblieft. Mijn ballen doen zo zeer."

Sergei verwijderde de twee kilo zware loden bal, maar verving hem door twee kleinere éénpondsgewichten. "Ik denk wij er voor een tijdje wat gewicht aan deze zullen houden," zei hij. Illya wierp hem een gekwetste blik toe, maar hij had al geleerd dat Sergei niet van plan was hem enige genade te tonen enkel omdat zij broers waren. Tot zijn verwarring en wanhoop leek in feite het tegengestelde waar te zijn. Vroeger had hij van zijn grote broer gehouden. Nu begon hij hem echt te haten.

Met Illya's overwinning in de allereerste uithoudingswedstrijd waren de openingswedstrijden afgelopen en was de eerste wereldwijde life uitzending afgelopen. Het programma voor de rest van de dag werd op het scorebord getoond en het publiek ging uit elkaar. De jongens werden allemaal naar de beneden geleid, de gewichten werden verwijderd (behalve bij Illya) en hun armen werden uit hun pijnlijke bondage losgemaakt. Voor de rest van de dag zouden de jongens over de diverse evenementen op verschillende plaatsen op het eiland roteren. De finale zou de allereerste strijdwagenrace zijn, die 's avond onder verlichting gehouden zou worden en op prime-time op de televisie uitgezonden worden.

Hoofdstuk 23

Zij struikelden en strompelden en vielen terwijl zij probeerden om de 3000 meter looppas te voltooien. Vaak viel een aantal van hen gezamelijk, resulterend in een verwarde stapel van zwetende jongenslichamen. Gabriel en Danny, die normaal ook partners waren, waren de eersten de methode definitief te pakken kregen en hun evenwicht behielden. Josh vormde een paar met Chris' partner Alexei, met nogal rampzalige resultaten. Beide jongens waren nogal koppig en beiden probeerden de ander te leiden in plaats van samen te werken. Uiteindelijk vonden zij hun evenwicht maar waren toen al ver achter alle andere teams.

Zich scherp bewust van zijn laatste positie en de angstaanjagende gevolgen die hem te wachtten stonden als hij daar bleef, schreeuwde Josh gefrustreerd naar Alexei. "Verdomme! Wij moeten de achterstand in lopen! Ik kan niet als laatste eindigen, man!" Terwijl hij dat zei lieten ze elkaar struikelen en vielen in de modder. Josh begon een zeer naar gevoel in zijn maag te krijgen.

'Ik ga de laatste worden, ' bleef hij ellendig in zichzelf denken. 'Ik heb het totaal verknoeid.'

De eetpauze was die avond lawaaierig. De jongens waren vermoeid maar bijzonder opgewonden over de gebeurtenissen van die dag. Uitgehonderd verslonden zij hun maaltijd en spraken en ruzieden over de wedstrijden tot dusver. Hun nieuwe leven als gladiatorjongens was ruw, maar zij waren allen bijzonder wedijverig. Nu de spelen officieel waren begonnen, gingen zij zich minder en minder bekommeren over hun naaktheid en de vele vernederingen die ze elke dag moesten verdragen. Het was toch allemaal een deel van de show en zij hadden zich (grotendeels) allemaal vrijwillig aangemeld om het te doen.

Na het eten werden de nog steeds nogal hongerig jongens naar buiten gebracht, tegen de muur van de barak opgesteld en snel afgespoeld door de bewakers. Er werden hogedrukspuiten gebruikt die sterke stralen koud water op de weerloze jongens spoten. Het water droop nog van hun flanken toen zij opnieuw in één enkele rij geketend werden, klaar om naar de laatste wedstrijd van de dag te gaan.

De lichten boven de renbaan waren al aan en elke stoel was gevuld met enthousiaste toeschouwers. Meer gasten waren gedurende die dag met het vliegtuig aangekomen, uitsluitend om deze bijzondere wedstrijd te zien. Zodra de jongens de opstelplaats bereikten, net buiten de ingangstunnel, werden de kettingen die hen verbonden verwijderd. Maar slechts tijdelijk. De vijf oudere knapen, die voor de rest van de avond jongensponys zouden zijn, werden van de groep gescheiden. Een leren leiband, ongeveer een meter lang, werd aan de ring aan de voorzijde van de halsband van elke jongen gehaakt.

De vijf jongere jongens werden van de boeien om hun polsen en enkels ontdaan. De ponys bleven de hunne dragen. Zij zouden niet ontketend worden tot zij binnen de renbaan waren. De bitten werden in de monden van de ponyjongens geplaatst en strak vastgebonden. De rest van het tuig zou in het paviljoen onder de oplettende blikken van het publiek worden aangedaan.

Jason gaf de jongste jongens hun eerste instructies. "Neem de leiband van je pony en laat hem zich achter je staan."

Met wat zenuwachtig gegiechel van de kleine kereltjes werd dit gedaan. De oudere jongens kregen allemaal een beetje een rode kleur door de nieuwste vernedering om onder bevel van een jongere jongen geplaatst te worden. Op hun beurt vonden de kleintjes het prachtig en begonnen onmiddellijk hun partners te plagen.

"Jullie moeten de baan in één rij oplopen," vervolgde Jason toen de jongens weer een beetje rustiger waren. "Houd je pony dicht bij je. De leiband moet alijd een beetje slap hangen. Je moet met je pony twee maal rond de baan lopen, daarna laat je hem draven, precies zoals wij je geoefend hebben. Laat hem niet ver bij je vandaan komen. Wanneer de hoorn klinkt breng je je ponyjongen in het paviljoen en wij zullen dan komen om te helpen hem in zijn uitrusting te zetten en jullie op de wagens te krijgen."

Op dat ogenblik begon het publiek luid te juichen.

"Dat is het signaal, jongens. In beweging!"

De vijf teams haastten zich door de tunnel, de jongere jongens sleepten praktisch hun oudere en veel minder enthousiaste partners achter hen aan. De renbaan zag er heel anders uit dan eerder op de dag. Enorme digitale vid-schermen waren aan beide einden geplaatst en onder de schijnwerpers leek alles op de een of andere manier veel groter. Het publiek vulde de tribunes aan beide kanten van twee lange rechte einden. De VIP-loges waren bij de bochten, omdat de jongens op die punten zouden moeten vertragen. De invloedrijke bezoekers kregen daar een zeer goede gezicht van nabij van de gladde atletische jonge lichamen en een ruime kans om foto's te maken.

De luidspreker blèrde de 'Mars' van Gustav Holst, een geschikte keus terwijl de vijf jongensmenners en hun vijf jongensponys hun entree maakten.

Volgens hun instructies leidden de kleintjes hun oudere partners rond de baan. Geen van hen was bang om een goede harde ruk aan de leiband te geven als hun pony aarzelde of geen tempo hield. Meestal hielden de oudere jongens hun hoofden laag en volgden gehoorzaam.

Op de beeldschermen die ze konden zien bij het naderen van de bocht vertraagden verscheidene paren. Het was de eerste keer dat zij zich feitelijk konden zien op de manier zoals de hele wereld (of minstens een vrij groot percentage ervan) hen nu zag.

'Wow!' dacht Josh bij zichzelf. ' Ik krijg al grotere spieren.' Dat was zeker waar. Na slechts twee weken van ruwe non-stop oefening, was het lichaam van elke jongen nog steviger, strakker en sterker dan toen ze voor het eerst op Gladiator Eiland aankwamen.

Flitslampen gingen af rondom de baan terwijl de vijf teams hun laatste rondje voltooiden. Bij het klinken van de hoorn leidden de jongere jongens hun partners naar het paviljoen. Daar, onder het oog van de camera's, werden de ponyjongens bevrijd van hun boeien en in hun tuigen vastgemaakt. Hun kuisheidskooien werden verwijderd wat resulteerde in vijf kloppende erecties, die grotendeels werden genegeerd. Daarna kregen ze hun hoofdtuig om en de leren leidsels werden vastgemaakt aan het bit dat al in hun mond zat.

De wagens waren al in positie opgesteld. Nu in hun uitrusting vastgebonden zat werden de vijf ponyjongens aan de tweewielige strijdwagens geketend en moesten blijven staan terwijl de menners gereedgemaakt werden.

Josh, Ian, Miles en Daniel werden allen bevrijd van hun kuisheidsgordels en Alexei's lulkooi werd verwijderd. De zelfde leren zakken die ze 's ochtends tijdens het worstelen hadden gedragen, werden weer aangedaan, hun jeugdige jongenspakketten benadrukkend. De zak maakte Josh' indrukwekkende begiftiging op de een of andere manier nog groter dan het al was, een feit dat iedereen behalve Josh scheen op te merken.

Daarna werden de knie- en elleboogbeschermers aangedaan, gevolgd door de beschermende handschoenen. Als laatste kwamen de grillige en tamelijk opzichtige helmen, elk verschillend van de ander. Ze waren ontworpen om het hoofd van de jongen te beschermen indien hij van de wagen zou vallen of als de wagen zelf zou vallen, maar het hoofddeksel moest ook herinneren aan de gladiatoren van de Oudheid. Die van Josh was verzilverd en had in het midden een grote kam van blauwe veren. Alexei's was in een adelaarsmotief gevormd en had bronzen klauwen die over zijn oren bogen. De helm van kleine Miles was aan de buitenkant met bruin leer bedekt en leek nogal primitief en middeleeuws, vooral door de twee hoorns die aan beide kanten eruit staken.

"Erop, weinig Viking," zei zijn trainer Alex met een liefhebbende klapje op het leuke blote kontje van de tienjarige. De jongens waren te kort om op hun strijdwagens te stapen zonder een zetje van hun trainers. Miles was de eerste die op het platform stond en op de rug van zijn partner neerkeek. Hij nam de teugels en wikkelde de einden rond zijn gehandschoende handen. In een paar minuten bevonden alle menners zich op hun wagens en waren klaar om hun jongensponys naar de renbaan te leiden.

De start- en finishlijn was een enkele rij bakstenen die in de hard aangestampte aarde waren geplaatst. Met de trainers die aan beide kanten liepen, lieten de jonge menners de teugels klappen en de oudere jongens begonnen te trekken, aanvankelijk trokken ze zwaar vooruit en moesten ze hun voeten in de aarde graven. Het in beweging krijgen van de strijdwagens was het moeilijkste deel en kostte elk beetje kracht van de jongens. Na een paar ogenblikken van pijnlijke gekreunen en gesteun, kwamen de wagens het paviljoen uit en reden op de baan. Het publiek ging staan en viel stil toen de vijf teams hun positie innamen, de ponyjongens met hun tenen op de rand van de bakstenen lijn. Na een paar laatste privé-woorden aan hun teams haastten de trainers zich terug naar paviljoen. Het begin van de race van vijftien rondes was nu over een paar seconden.

In zijn VIP-loge bij de eerste bocht ging William Durand staan en hief zijn hand omhoog. Naast hem stond de jonge Trevor, nog gekleed in zijn felblauwe speedo, die de groene startvlag vasthield. Hij ontvouwde hem elegant en hief het in zijn armen boven zijn hoofd omhoog. Zijn meester gaf hem een snel teken en de veertienjarige liet de vlag vallen onder een goedkeurend gebrul van de toeschouwers.

Het laten vallen van vlag viel samen met het klinken van een luide hoorn. Dat was het startsignaal voor de jongens. De vijf jonge menners klapten de teugels en de vijf jonge wagentrekkers stapten van de lijn af en met elke pas bewogen hun benen sneller en sneller. Tot grote verruking van de menigde handhaafden alle vijf knappe jongensponys hun gezwollen erectie.

Het zou logisch zijn om te veronderstellen dat de grootste en oudste jongens, die met de kleinste jongste gepaard waren, een zeker voordeel in de race zouden hebben. De strijdwagens hadden echter allemaal een verschillend gewichten, zodat alle wagens met de jongens erop voor elk team in wezen hetzelfde gewicht hadden. Du Philippe trok, met de nauwelijks 30 kilo wegende pond Mijlen als zijn menner, eigenlijk evenveel totaalgewicht als Chris, die de 42 kilo zware pond Alexei achter hem op de wagen als menner had.

Als de jonge menners dachten dat zij makkelijkste baan hadden, leerden zij al snel dat dat niet zo waren. Tijdens de oefening was het voor hen relatief gemakkelijk geweest om hun geketende en getuigde partners rond de baan op te drijven en te leiden. Nu waren er plotseling nog vier teams op de baan en het tempo was een stuk sneller nu zij tegen elkaar raceten. De bochten waren het moeilijkst. De benen van de oudere jongens waren sterk genoeg om de jongere jongens uit hun evenwicht te brengen als ze de nauwe bochten namen. Josh en de andere menners worstelden om hun greep op de teugels van de oudere jongens vast te houden en te behouden.

"Vertraag in de bochten, David!" schreeuwde Josh toen de strijdwagen bijna op een wiel ging. Hun snelheid, slechts aangedreven door de sterkte van een veertienjarige jongen was niet bijzonder groot, maar de strijdwagens was hoogst gevoelig en nogal topzwaar. Hij drukte direct op de knop voor hem, zodat David een snelle maar gemene elektrische schok kreeg. De tienerjongen kreunde in protest, maar deed wat hem werd bevolen. Twee teams haalden hen in toen ze uit de bocht kwamen, maar Josh wist dat ze met Davids lange benen gemakkelijk de achterstand weer in konden lopen.

"O.k., nu zo hard als je kan!"

David hoefde niet worden geschokt om dat zelf te bedenken. Zijn aanvankelijke woede was verdwenen want hij realiseerde dat Josh eigenlijk wel een goed plan had. Hij kon de afstand met de andere wagens op de rechte stukken vrij gemakkelijk sluiten. Hij was één van de langste jongens en nam de langste passen. Het vertragen in de bochten zou hen een plaats kunnen kosten, maar het zou de strijdwagen stabiel houden en hen daarom de beste kans geven om te winnen.

"Dat was één baan, Gabe," schreeuwde Danny O'Hanlon naar zijn partner. Zij lagen nu op kop met dichte achter hen aan Josh en David. "Gewoon door blijven rennen en ga waar ik het je zeg." De twaalfjarige roodhaar keek om en zag dat hun voorsprong snel verdween. Op geen enkele manier konden zij vooraan blijven en hij was slim genoeg om dat te beseffen. "Ik laat ze ons voorbijgaan, Gabe. Het is een lang race. Ga langs de muur lopen en laat ze erlangs."

Gabriel gromde in zijn bit en bewoog de wagen naar de buitenrand van de baan. David en Josh passeerden hen aan de binnenkant.

"Eet ons stof, losers!" Zei Josh, een zegevierend vuist omhoogstekend naar de twee twaalfjarigen. Danny stak een vinger naar Josh op, maar hij was niet ongerust. Hij en Gabriel hadden de vorige nacht hun plan uitgewerkt. Als volleerde voetbal- en rugbyspeler was de jonge Gabe eraan gewend gedurende lange tijd hard te lopen. Ze hadden beslist aanvankelijk een regelmatig tempo aan te houden en Danny zou Gabe niet al vanaf het begin op volle kracht zou laten rennen. De twee jongens zouden hun zet in de laatste drie rondes maken. Danny zou dan de teugels feitelijk loslaten en zich vastklemmen of z'n leven er vanaf hing. Gabriel zou zo hard en snel rennen als z'n benen hem konden dragen.

Gedurende de volgende tien rondes veranderde de koploper verscheidene keren. Elk team bevond zich minstens één keer vooraan en ze bleven allemaal dicht bij elkaar. Het werd interessant in de bochten als twee of drie teams zouden proberen elkaar daar op het smalste deel van de baan in te halen. Het publiek juichte wild telkens als wagens langs elkaar schoven. De menjongens hielden stevig vast en hadden elk greintje van hun kracht en jongensachtige lenigheid nodig om niet op de stoffige baan te tuimelen.

De eerste echte botsing gebeurde in de elfde ronde, toen Alexei en Chris probeerden om Ian en Illya aan de buitenzijde in te halen in de tweede bocht, net voor de VIPs. Ian rukte hard aan de teugels en bewoog Illya naar de muur. Alexei's enige kans was om Chris zo hard als hij kon voorwaarts te drijven en de inhaalbeweging te voltooien voordat zij elkaar raakten. Hij klapte met de teugels en duwde op de knop, wat een sterke schok aan de jonge Chris in zijn tuig en kettingen opleverde.

Het deed geen goed. Chris kon niet snel genoeg versnellen. De twee strijdwagens kwamen in botsing en hun wielen schaaften tegen elkaar. Alexei verloor zijn greep op de teugels en viel achterover van de wagen en belandde vierkant op zijn leuke kontje met zijn benen recht voor hem uit.

"Ik ben erafgevallen!" schreeuwde de twaalfjarige Rus naar Chris, die onmiddellijk stopte met het rechterwiel van de wagen slechts een paar centimeter van de muur. Aan de strijdwagen geketend was er niets dat de jonge tiener kon doen om zichzelf en zijn partner te helpen. Hij moest eenvoudig daar in zijn tuig blijven staan wachten tot Alexei zich afgestofd had en weer op de wagen ging staan. Omdat niemand van de jongens lang genoeg was om alleen op de strijdwagens te klimmen, moest hij zelfs nog langer wachten totdat er twee muilknapen op de baan kwamen rennen om Alexei een zetje te geven.

De muilknapen waren de twee oudsten op het eiland. De beide vijftienjarigen droegen hun gebruikelijke grijze slavenkielen en elk had een glanzend latex broekje met sluitriemen rond hun middel en dijen aangekregen. Zij renden uit direct toen Alexei weer op zijn voeten stond. De andere strijdwagens waren doorgegaan, maar waren nog steeds op het eerste recht stuk. De muilknapen kregen de gladiatorjongen snel terug op zijn strijdwagen en renden terug naar hun wachtgebied net buiten het paviljoen.

Alexei wikkelde de leren teugels opnieuw rond zijn polsen en gaf ze een stevige ruk. "Ga!" schreeuwde hij, opnieuw op de knop drukkend.

Chris gromde en kreunde en trok vooruit met al zijn dertienjarige kracht. Zij bewogen zich weer, maar tegen de tijd dat Chris de wagen weer op volle snelheid had, waren ze ver achter geraakt.

Bij het begin van de dertiende ronde waren Josh en David weer aan de leiding. Twee plaatsen achter hen besliste Danny dat het tijd was om hun zet te maken.

"Klaar, Gabe?" schreeuwde hij boven het toenemende lawaai van de opgewonden menigte.

De getuigde twaalfjarige knikte vurig in zijn bit. Hun strategie had tot dusver resultaat opgeleverd. Zijn benen voelden perfect. Hij was zelfs nog niet vermoeid. Danny liet de teugels gaan en greep de handgrepen zo vasst als hij kon. Hij hurkte neer. Hij kon de baan nu zelfs niet zien. Dat was ook niet nodig. Hij kon de wagen onder zijn voeten voelen schommelen en zijn evenwicht daarnaar verplaatsen. Doordat hij hurkte was ook het zwaartepunt van de wagen lager komen te liggen en wat hem stabieler maakte, hoewel hij te jong was om dat te begrijpen.

"Ga! Ga! GA!" schreeuwde hij naar zijn partner. Hij hoorde Gabriel een luide schreeuw geven en voelde onmiddellijk de snelheid van de wagen toenemen. Zij gingen Philippe en Miles in minder dan één ronde voorbij en sloten snel aan bij Josh en David.

Met nog één ronde te gaan had Gabe hen precies achter het leidende team gebracht. Danny keek met zijn hoofd even over de rand. "Wie is nu de loser, lultrekker!" schreeuwde hij vooruit naar Josh.

"Shit!" zei de elfjarige. "Je moet sneller gaan, Dave!"

David deed zijn best, maar zijn jonge lichaam was al afgemat, zijn veertienjarige benen uitgeput. Alleen door zijn lange passen had hij tot nu toe de leiding kunnen houden maar hij vertraagde met elke pas.

Met Danny nestelde zich weer omlaag in de strijdwagen, Gabriel zag een opening en nam hem. Hij bewoog zich aan de binnenzijde bij het laatste stuk van het rechte eind. Terwijl de twee teams de laatste bocht zij aan zij ingingen, kreeg Gabriels sterkte en Danny's strategie uiteindelijk resulaaat. Hij passeerde ze en bleef doorgaan. Hij kon niet achter hem kijken, maar hij was gefocust op de baan voor hem en de wapperende vlag aan het eind van het tweede rechte stuk.

Voortgedreven tot hij bijna instortte, begon David op de laatste stuk te struikelen. Nog twee teams gingen voorbij precies toen Gabriel en Danny de finish over gingen. Ian en Illya kwamen als tweede. Miles en Philippe derde. Josh en David eindigden als vierde, en Alexei en Chris op de vijfde plaats, een ronde achter de anderen.

"Overwinning. Jongen Nul-Vijf!" kondigde het openbare luidsprekersysteem aan. Geen melding werd gemaakt van Gabriel die, als jongenspony in deze wedstrijd, een dergelijke attentie niet verdiende. Hij zou op het scorebord krediet voor de overwinning krijgen, maar hij ontving geen erkenning voor zijn harde arbeid geketend en getuigd aan de strijdwagen. Normaal was Gabriel een beetje een heethoofd, snel om aan te geven als hij iets oneerlijk vond, maar op dit ogenblik was hij eenvoudig te moe om er zich om te bekommeren.

Danny stapte van de wagen af en leidde op instructie van zijn trainer Gabriel aan de teugels rond de baan. Een overwinningsronde, vernederend voor Gabriel, die de verzamelde toeschouwers toestond om foto's te maken en de winnende jongens goed te kunnen zien.

Weer verzameld onder de schaduw van het paviljoen kregen de jongere jongens water en hielpen toen hun trainers met het bevrijden van de oudere jongens van de strijdwagens. De tuigen en de bitten werden verwijderd en de ponyjongens stortten allen in van uitputting, ze grepen hun knieën met hun handen grijpt en hijgden naar adem. Toen werden ze ook gedrenkt, wanhopig zogen ze de inhoud uit de plastic drinkenflessen die ze gekregen hadden. Alle jongens mochten toen bij elkaar op de grond gaan zitten terwijl de toeschouwers de renbaan verlieten. De zon was ondergegaan en de vochtige nachtlucht was al gekomen. De geur van de komende regen was sterk en alle jongens ademden diep in.

"Jullie mogen nu praten, jongens," gaf Jason een algemeen bevel aan de oudere jongens dat hun het spreekvoorrechten hersteld waren. Terwijl ze in één enkele groep zaten en keken hoe de tribunes langzaam leegraakten, zeiden zij zeer weinig tegen elkaar. Zonder hun kuisheidsapparaten en trainers die hen op dit moment negeerden, lummelden heel wat van hen met hun lullen en ballen, en bereikten een paar kortstondige erecties voordat de trainers terugkeerden en hen weer tot aandacht riepen. Geen van de jongens werd betrapt op het spelen met zichzelf maar zij hadden allen een schuldige uitdrukking, die boekdelen sprak.

"Jongens, we zullen doen alsof we niets gezien hebben," vertelde Jason hen toen de tien trainers stonden te kijken naar de zich misgedragende jonge mannen. "Wij hadden de bedoeling jullie vanacht zonder jullie kuisheidsapparaten te laten slapen, maar dat voorrecht hebben jullie zoëven verloren."

Een koor van gekreun steeg uit de tien jongens op.

"Op jullie voeten."

Het strijdwagenrace was de climax van de gebeurtenissen van die dag en nu die voorbij was, was ook de eerste dag van de competitie afgelopen. Tien zeer vermoeide en vuile jongens stonden er stil, sommigen gaapten al, anderen verlangden ernaar op hun kooien te vallen. Zij werden opnieuw in één rij geketend, David vooraan, Miles vormde de achterhoede, zoals altijd. De jongere jongens hielden hun leren zakken aan. De oudere knapen bleven naakt, hun nu slappe lullen slingerden provocerend tussen hun slanke benen. De jongens zouden allemaal in hun kuisheidsapparaten gesloten worden zodra zij naar de barak teruggingen. De cameraploegen waren nog bij de hand om de scène te registreren waarin de uitgeputte jongens weggeleid werden. Tien aanbiddelijke jongenskontjes werden tentoongesteld terwijl zij in een rij liepen, geketend aan hun halsbanden. Zorgvuldige waarnemen zou laten zien dat zij de hele tijd geplugd waren gebleven, de zilverachtige einden van hun metalen pluggen waren net zichtbaar tussen hun perfecte ronde billen.

De poort van de barak zoemde open door de dienstdoende bewaker en de jongens werden naar binnen geleid. Eenmaal binnen het gebouw werden zij ontketend en voor het scorebord verzameld. Zaterdagavond was het officiële eind van het bijhouden van de score voor de twee weken dat de jongens nu op het eiland waren, zodat de totalen die op het bord opgloeiden definitief waren. Morgenochtend zou de stand van alle jongens weer op nul gezet worden in de wekelijkse kolom en zou er ook een nieuwe kolom komen voor de maandelijkse scores.

Op de eerste plaats stond Daniel O'Hanlon. Hij had zo goed als geen strafpunten tijdens de week ontvangen en was goed genoeg geweest in de wedstrijden om hem de winnaar doen maken. De tweede plaats was voor Illya Casparev wiens algemene prestaties in de wedstrijden van deze dag zijn score wezenlijk hadden verhoogd. Als laatste, voorspelbaar, stond de arme Josh. Hij had het vrij goed gedaan in de evenementen, maar zijn brutale mond en voortdurend problemen met onbevoegde erecties hadden hem zo veel strafpunten gegeven dat alle eerste plaatsen in de wereld hem niet geholpen zouden hebben. Hij stond daar met een sombere uitdrukking op zijn gezicht terwijl de andere jongens Danny en Illya gelukwensten.

"Jullie twee krijgen morgenmiddag je beloning," verklaarde Jason. "En jij, Nul-Twee zal dan met je straf beginnen.".

Op dat moment, brachten Roger en Anthony een apparaat binnen dat de jongens nog niet hadden gezien. Het was een groot rad, met verschillende gekleurde vakken, nummers en woorden erop. Het wiel werd opgezet op een stevige metalen standaard. Zij plaatsten het naast het scorebord. De jongens staarden er allen verstomd naar.

"Jongens, dit is het Rad van Straf," verklaarde Jason. "Morgenmiddag zal Nul-Twee één maal het rad laten draaien. Hij krijgt de straf die aangewezen wordt. Nul-Twee, je mag het rad vanavond bekijken als je wil om te zien wat voor soort straffen je zal kunnen krijgen. Je mag het rad niet aanraken of eraan draaien zonder dat je dat gezegd is. Dat geldt voor iedereen. Wij hebben meer straffen dan er op het rad kunnen staan, dus ze zullen elke week veranderen."

De rest van de jongens keken naar Josh en spoorden hem zwijgend aan naar voren te stappen en het wiel te bestuderen. Zij wilden allemaal weten wat voor een soort dingen erop stonden. Josh schudde zijn hoofd en stapte naar achteren.

"Ik wacht tot morgen, meneer," zei hij zacht. "Ik wil niet weten wat er op staat."

Jason knikte. "Ik zou ook niet kijken, jongen. Je zult het gauw genoeg te weten komen. In orde kerels," hij klapte in zijn handen om hun aandacht te krijgen, "naar de douches! Wij geven jullie daar vanavond twintig minuten. Het water zal warm zijn. Je mag vanavond je eigen lul wassen. De bewakers zullen op jullie letten. Als je onbesneden bent, worden je penissen geïnspecteerd als je klaar bent, en ze kunnen dan beter schoon zijn."

Een warme douche was al een zeldzame traktatie voor de jongens en zij liepen ongeduldig naar de douches. Er waren een paar ruwe spelletjes en wat gespetter, maar omdat de nachtwakers goed op hen letten gedroegen zij zich, meestal, zeer goed. Toen Chris zijn geslachtsdelen waste realiseerde hij zich dat het de eerste keer in twee weken was dat hij zijn eigen penis aanraakte. Hij zwol op en werd een beetje langer onder zijn aanraking, maar hing nog slap tussen zijn benen toen hij uit het douche stapte. De bewaker wierp hem snel een handdoek toe. Hij droogde zich snel af en liep naar de gemeenschappelijke ruimte waar de kuisheidskooi opnieuw rond zijn geslachtsdeel werd vastgemaakt. De andere jongens volgden met een paar tegelijkertijd, en van elk werden hun jongensdelen opgesloten.

De jongens kregen toen een stuk fruit. Zij gingen aan tafel zitten en aten. Ian en David werden meegenomen om hun ouders in Australië te bellen. De overige jongens brachten hun resterende vrije tijd rustig pratend door of lagen al half in slaap op hun kooien. Om precies 2330 uur werden de jongens in hun cellen opgesloten en werden de lichten uitgedaan. Josh lag een heel lang tijd omhoog in de duisternis te staren. Telkens als hij zijn ogen sloot zag hij het rad.

'Ik had er toch op moeten kijken,' dacht hij. Uiteindelijk rolde de elfjarige om en viel in slaap met zijn rechterhand tussen zijn benen, de metalen plaat strelend die zijn geslachtsdelen bedekte. Hij had een paar zeer onplezierige dromen, de meest gedenkwaardige was die waar zijn lichaam aan een gigantische versie die het Rad van Straf werd vastgebonden, met zijn lidmaten pijnlijk uitgerekt in het rond draaiend tot hij zich misselijk voelde. Hij werd wakker doorweekt van zijn eigen zweet.

"Alleen maar een droom," fluisterde hij tegen zichzelf. "Alleen maar een droom… "

Hoofdstuk 24

's Middags waren de jongens weer in de barak. Danny en Illya ontvingen hun beloningen voor de eerste en tweede plaats van de week. Eén van de muilknapen reed een wagentje naar binnen, dat gevuld was met snacks, candy bars en andere lekkernijen waar jonge knapen naar hunkeren. De twee winnaars mochten elk vijf stuks pakken.

"Als je wil mag je het delen," zei Jason hen, "maar dit is alles wat je krijgt. Wanneer het op is, dan is het op."

De twee normaal goedhartige jongens stopten hun schatten hebzuchtig weg onder hun matrassen. "Niemand raakt mijn zaken aan als ik er niet ben," waarschuwde Danny toen hij terugkwam. Illya zei iets gelijksoortigs aan zijn maten. De rest jongens keek met droeve ogen toe toen de wagen weer weggereden werd. Wat zouden ze niet over hebben voor één enkel stuk snoepgoed.

Nu de winnende jongens die hun beloning ontvangen hadden, was het tijd voor Josh om het rad te draaien en te weten te komen wat zijn straf zou zijn. De cameraploegen hadden zich al al in barak gereed gemaakt toen de jongens voor het rad werden gezet. Josh moest met zijn handen achter zijn hoofd voor de rest gaan staan.

Zodra de cameralieden een teken gaven dat zij klaar waren, riepen Jason en Hannah de elfjarige naar voren. Josh' benen wilden plotseling niet meer bewegen en zijn leuke kleine knieën knikten. Hij beet zenuwachtig op zijn vingers.

"Jongen Nul-Twee," begon Jason. "Je was de laatste deze week. Je moet worden gestraft. Stap naar het rad."

Josh deed wat hem werd verteld. Hij kon het rad nu van dichtbij en enkele straffen lezen die erop stonden vermeld. Hij verloor onmiddellijk de controle over zijn blaas en piste. Het vulde de metalen plaat die zijn geslachtsdelen bedekte en druppelde eruit op de vloer.

"Stop daarmee!" schreeuwde Hannah naar hem. "Je begin volgende week met tien strafpunten voor het urineren op de vloer."

Josh' houding zakte nog meer in elkaar. Niet alleen was hij de eerste jongen die gestraft werd, maar nu was hij al tien punten achter voor volgende week. Hij slikte hard en keek verwachtingsvol naar de trainers.

"Draai het rad, Nul-Twee," beval Jason.

Op zijn lip bijtend ging de jongen op tenen staan en gaf het rad een harde draai. Het ging tweemaal rond voor het begon te vertragen. Josh wist zelfs niet wat enkele straffen waren die op het rad vermeld stonden. Er waren woorden bij die hij nooit gehoord of gezien had. Andere waren maar al te duidelijk. Zijn hartje bonsde toen her rad steeds langzamer ging draaien. Klik, klik, klik, het rad stopte op een zwart vak met witte letters.

In de loop van de volgende jaren zouden de jongens te weten komen dat de zwarte vakken altijd de zwaarste straffen bevatten. Er waren ook rode, gele, groene en witte vakken op het rad.

De trainers waren het alleen eens dat het een geldige draaiing was.

"Lees je straf hardop voor, Nul-Twee," zei Hannah.

Josh moest opnieuw op zijn tenen gaan staan om goed te kunnen zien wat erop geschreven was. "Er staat isolatie en de… dep… deprivatie…" de jongen leas het woord langzaam voor. Het was een woord dat hij niet kende, maar het klonk nogal eng. "Vierentwintig uur."

Toen Josh zich naar Jason en Hannah wendde zag de onverbiddelijke uitdrukkingen op hun gezichten. De jongen dacht dat hij zelfs een kleine glimp van medelijden in hun ogen zag. Op de een of andere manier gaf hem dat geen beter gevoel. Het tegengestelde eigenlijk. Medelijden van de trainers kon alleen maar betekenen dat wat zijn straf ook was, het echt heel, heel erg zou zijn.

Josh was bang. Hij was de eerste jongen die straf kreeg omdat hij op de laatste plaatrs van de week eindigde. Het strafrad was terechtgekomen op iets dat 'Isolatie/Deprivatie' heette. Enkele andere dingen klonken een stuk enger, en Josh was niet helemaal zeker wat één van de beide woorden betekende, maar hij was zeker het niet goed was.

"Je straf begint nu, Nul-Twee," vertelde Jason de elfjarige jongen. "Je komt pas terug in de barak als het voorbij is. Ga in de houding staan."

Een één-meter lange ketting werd vastgemaakt aan Josh' halsband en hij werd uit barak gevoerd, begeleid door drie trainers. Met angst in zijn ogen keek hij om naar Chris. Chris wist dat er niets was dat hij kon doen om zijn broertje helpen en hij voelde zich nogal beschaamd omdat hij zich opgelucht voelde dat het Josh was en niet hij die ging worden gestraft. Hij probeerde Josh een bemoedigende glimlach te geven, maar het was een leeg gebaar en dat wisten ze allebei.

Josh' eerste doel was de medische afdeling. Dokter Tranche verklaarde dat hij vier grote klysma's zou krijgen, telkens met één uur ertussen.

"Dit is het eerste deel van je straf," vertelde zij de jongen toen hij op zijn handen en knieën op de koude witte tegels van de toiletruimte zat. "Wij moeten je leeghalen, omdat je een tijdje niet naar het toilet kunt gaan."

Zijn kontplug werd verwijderd en vervangen door een opblaasbare klysmapijp. De elfjarige droeg nog zijn gordel en voelde het frustrerende ongemak van zijn penis die onder de afdekkende metalen plaat hard probeerde te wordeen. De arts had niet overdreven. Josh gilde toen zij definitief de stroom warm zeepachtig water in zijn ingewanden liet stoppen. En dit was slechts de eerste.

"Opstaan," vertelde zij hem. "Je met dat een kwartier binnenhouden."

Met de opblaasbare plug die in zijn rectum was gestopt, had Josh echt geen keus in deze kwestie. Met vochtige ogen en een opgezwollen buik kwam hij langzaam op zijn voeten.

"Ga in de hoek staan. Gezicht naar de muur. Handen achter je hoofd. Ik haal je wanneer het tijd is om het uit te laten. Niet praten."

De dokter ging aan haar bureau zitten en begon haar normale administratie te doen, nu en dan keek ze naar de jonge knul met een kuisheidsgordel in de hoek, met bijna een liter kylsmawater dat binnen in hem klotste. Josh kreunde en huilde stilletjes en probeerde de vreselijke minuten in zijn hoofd af te tellen.

De jongens waren van hun avondlijke trainingssessies weer naar de barak teruggekeerden, allemaal buiten adem, vuil, pijnlijk en vermoeid. Eerst was de hele groep buiten het gebouw afgespoten voor ze de gemeenschappelijke ruimte in mochten. Josh was tegen die tijd al ongeveer vier uur weg. De bewakers brachten een televisie naar binnen en plaatsten die vóór de eettafel.

"Ga op de vloer zitten, jongens, in één enkele rij," beval de matron. Nog druipend nat gehoorzaamden de negen gladiatoren snel, ze gingen met hun slanke haarloze benen over elkaar zitten en keken naar het lege scherm. Jason Sanborne, de hoofdtrainer, kwam binnen en ging voor de zittende jongens staan.

"Jongen Nul-Twee is deze week als laatste geëindigd. Hij is de eerste van jullie die daarvoor gestraft wordt. Elke week gaat één van jullie aan dat rad draaien," hij gebaarde naar het onheilspellende strafwiel, dat van nu af aan in barak zou blijven als een angstaanjagende herinnering voor alle jongens welk akelig lot op te wachten stond als ze faalden. "Straf is verschillend van disciplinaire maatregels en kastijding die jullie elke dag ontvangen. Straf is uiterst onplezierig en angstaanjagend. Vroeg of laat zullen jullie het allemaal ervaren, maar omdat dit de eerste keer is, moeten jullie allemaal kijken naar het begin van de beproeving van Nul-Twee en jullie zullen medebepalen hoe lang die zal duren."

Het scherm flitste aan. Het toonde een kleine kamertje, volkomen vierkant. Één enkele felle schijnwerper was precies in het midden aan het plafond vastgemaakt. Alles in het kamertje was zwart. De muren, de vloer, het plafond, de binnenzijde van de zware stalen deur, die momenteel gesloten was. Zelfs de kettingen duurt zwart geschilderd. Zij hingen aan zware stalen ringen in de muren en de vloer.

"Dit heet de Zwarte Kamer, jongens. Jullie zullen leren het te vrezen."

Alle jonge contractjongens gingen wat meer rechtop zitten en staarden naar het beeld op het scherm. Zelfs leeg, was de kamer vreselijk. Terwijl ze zaten te kijken zwaaide de duer plotseling open. Josh werd door Hannah Dubose en Roger Bramley naar binnen gevoerd. Zij behandelden hem zeer ruw, veel ruwer dan de jongens van hun trainers verwachten. Hij was helemaal naakt. Zijn ijzeren halsband en boeien waren verwijderd, net als de kuisheidsgordel van de jongen. Zijn 10 centimeter lange lul slingerde vrij tussen zijn benen toen zij hem direct in positie onder de schijnwerper zetten.

Voor het scherm in de barak zaten de negen jongens te kijken hoe Josh' beproeving een aanvang nam.

Eerst kwam de kap.

Die was dik en van zwart leer gemaakt. Hij werd door Roger over het hoofd van de elfjarige omlaag getrokken. Josh raakte onmiddellijk in paniek en begon te worstelen. Hannah greep de testikels van de jongen ruw vast.

"Stil staan! Beweeg niet behalve als wij het je zeggen."

Josh, met zijn gezicht en hoofd die nu met de leren kap waren bedekt, deed zijn uiterste best om te gehoorzamen. Maar hij was op dit ogenblik banger dan hij ooit in zijn leven was geweest. De kap had een serie riemen en banden die over zijn ogen, oren en mond werden aangehaald. Er zat een 8 cm lange penisknevel binnen de kap en toen de riem rond zijn mond strakgetrokken was, werd die tot achterin zijn keel gedwongen. Hij kokhalsde en begon opnieuw te vechten, schokkend en met een paniekerige hoge stem gillend.

Een ruwe pets op zijn blote billen waarschuwde hem om stil te zijn.

De binnenzijde van de kap was dik gevoerd. Zodra alle riemen aan de buitenzijde waren aangehaald en met hangsloten vastgemaakt werden, ontdekte Josh onmiddellijk dat hij niets kon horen. Hij wist al dat hij niet kon zien of praten, maar veroordeeld worden tot absolute stilte was een echt angstaanjagende ervaring voor een elfjarige jongen. De kap bevatte slechts twee kleine gaatjes, zodanig geplaatst dat hij door zijn neus kon ademen.

Na pas zo'n twintig seconden in de kap was Josh ervan overtuigd dat hij helemaal niet kon ademen. Opnieuw raakte hij in paniek. Rogers krachtige handen van Roger hielden hem stil.

'Jongen Nul-Twee,' een koude stem vulde zijn oren. De kap had een paar koptelefoontjes naast de oren van de jongen zodat de trainers met hem konden communiceren en hem bevelen konden geven als ze dat nodig vonden. Haal nu diep adem door je neus. Doe dat NU.'

Josh gehoorzaamde en zoog zo veel lucht in als zijn longen op konden nemen. Hij haalde nog een paar keer adem en realiseerde hij niet op het punt stond te stikken. Hij begon opnieuw te kalmeren, maar de kap was afschuwelijk en hij wist dat hij er niet uit kon.

'Isolatie-Deprivatie straf,' dreunde de stem, 'Je blijft in deze kamer. Je kunt niet zien. Je kunt niet horen. Je kunt niet praten. Je kunt niet eten. Je kunt niet drinken. Je kunt niet gaan zitten. Je beweging is beperkt. Je hebt geen contact met andere menselijk wezens. Je bent helemaal allee…' Het bericht werd verscheidene keren herhaald voor het ophield. Josh was zijn angst al voorbij op dit punt, zo bang dat hij niet eens in paniek kon raken. Hij stond er eenvoudig, geschokt en bang en hopend dat dit alles spoedig over zou zijn.

In de barak zaten de jongens sprakeloos te staren naar de wrede kap die de trainers op Joshua's hoofd hadden gezet.

"De kap zorgt ervoor dat hij niet kan zien of kan horen," verklaarde Jason. "Er is ook een tamelijk grote knevel ingebouwd, die nu zijn mond vult, zodat hij ook niet kan praten. Op dit ogenblik ademt hij door twee kleine gaatjes."

De jongens zaten zenuwachtig te draaien en hun ongerustheid steeg alleen maar toen zij dokter Trench de Zwarte Kamer binnen zagen komen. Zij had een klein medisch koffertje bij zich dat ze op de vloer zette.

"Ik zal hem eerst een lul-en-baltuig aandoen," vertelde zij aan Hannah en Roger. "Daarna doe ik de catheter erin. Houd hem stil voor me, alstublieft."

Met een ervaren hand sloot de dokter de geslachtsdelen van Joshua snel in een leren tuig dat speciaal ontworpen was om de penis van een jongen onder strikte controle te houden. Een leren riem werd strak rond de elfjarige geslachtsdelen gebonden en dwong zijn testikels vooruit. Ondanks zijn angst, of misschien juist wel gedeeltelijk daardoor, kreeg Josh onmiddellijk een volledige erectie.

Dit keer was dat echter het gewenste effect. "Het is gemakkelijker om een jongen te catheteriseren wanneer zijn penis minstens half rechtop staat," verklaarde Trench. "En daarna zal het tuig ervoor zorgen dat hij voor een lange tijd in die staat blijft."

Het gedeelte van het lultuig van het apparaat bestond uit drie stalen ringen, die aan elkaar verbonden waren een paar leren riemen die op hun beurtel met stevige klinknagels aan de hoofdriem rond het geslachtsdeel van de jongen werden vastgemaakt. De eerste ring zat heel dicht bij de basis van de penis van Josh en was net klein genoeg om ervoor te zorgen dat het 10 centimeter lange orgaan vaker wel dan niet minstens half rechtop zou zijn. De tweede ring zat strak om het midden van Josh' penis en had als extra functie dat de voorhuid van de jongen zo ver als het gemakkelijk mogelijk was naar achteren gedwongen werd. De derde ring paste over en zat net achter de nu blootgestelde eikel van de penis van de jongen.

"Het is een duivels apparaatje," verolgde de dokter. "De ring aan de basis van zijn schacht probeert zijn lul hard te houden. De ring achter zijn eikel probeert hem juist zacht te maken. En natuurlijk houdt de middenring zijn voorhuid naar achteren uitgerekt. Onbesneden jongens vinden dat bijzonder frustrerend en ongemakkelijk."

Josh kon er natuurlijk niets van zien of horen, maar hij voelde zeker het tuig dat zijn penis strak omhulde.

"Nu de catheter. Dan kunnen jullie met zijn straf verdergaan. Houdt zijn armen achter zijn rug, alstublieft."

Roger Bramley, normaal de trainer van Gabriel, pakte snel Josh' polsen stevige vast en trok ze ruw achter zijn rug. Door de kleine oortelefoon in de kap kreeg Josh de volgende angstaanjagende waarschuwing, nogmaals met dezelfde dreunende mechanische stem.

'Je krijgt een catheter in uw penis geschoven. Als je je beweegt of je ertegen verzet, zal de procedure zeer onplezierig zijn. Dit is je enige waarschuwing.'

Josh had geen idee wat een catheter was, maar de woorden 'in je penis' waren volledig duidelijk.

'Ze gaan iets in mijn lul stoppen!' dacht de elfjarige verschrikt. Hij veronderstelde een naald, alsof zij hem een injectie of zo iets gingen geven.

De dokter opende haar medische koffertje en pakte het noodzakelijke materiaal. "Wij gebruiken een Foley, zodra die er in zit, kan die er niet meer uit." Zij opende de steriele verpakking en haalde de catheter eruit, die al voorzien was van een lange heldere urineslang. Zonder verdere vertraging pakte zij de half rechtop staande penis van de elfjarige in haar rechterhand en duwde het eind van de catheter in de urinebuis van de jongen.

Josh hijgde van verschrikking toen hij iets voelde dat in zijn pisgat gedwongen werd. Hij spande zich en uitte angstig gejammer. De greep van Roger Bramley op zijn polsen verstrakte. Blind, gekneveld, onbekwaam om iets anders te horen dan die afschuwelijke stem in zijn oren, begon de arme jongen nogmaals in paniek te raken.

Met klinische desinteresse bleef dokter Trench de catheter ver naar binnen schuiven. Jongensslaven waren voor haar niet meer dan vee en zij voelde geen bijzondere medeleven voor de nood van de kleine jongen. Zij merkte op dat de overmaatse penis van de elfjarige snel verhardde toen de slang er verder en verder in werd gewerkt.

Josh beet hard op de knevel in zijn mond en klampte zijn knieën tegen elkaar om niet te bewegen. Het gevoel van het koude harde apparaat dat zich langzaam en onvermurwbaar een weg baande in zijn penis maakte hem met elke seconde meer en meer bang. Het leek alsof hij al halverwege zijn lul was toen het plotseling helemaal naar binnen gleed. Josh gilde in zijn knevel en bokte wild tegen de meedogenloze ijzeren greep van Roger Bramley. Het ding zat nu helemaal in zijn lul en bewoog nog verder. Waar ging het heen?! Hij voelde de druk binnen in hem opbouwen en plotseling realiseerde hij dat hij echt moest plassen. Ze hadden hem een hele liter water laten drinken voor ze hem hierbinnen brachten, en nu moest hij dat kwijt.

"Hij zit erin," kondigde de dokter aan. "Ik ga nu de ballon opblazen om hem op zijn plaats te houden. U mag de slangklem openen zodra U hem in zijn bodysuit heeft."

Josh kon het natuurlijk niet zien, maar uit zijn penis, die al in een lul-en-baltuig was opgesloten, stak nu een lange dunne slang. In de barak staarden de jongens allemaal verschrikt naar Josh' penis. Chris, die nog een plug in zijn lul had, kreeg een wee gevoel in zijn maag.

Doker Trench vertrok. Roger boog over Josh en verwijderde niet bepaald zacht zijn kontplug. Opnieuw werd Josh' schreeuw gedempt door de knevel en de leren kap. Een tweede schreeuw volgde kort daarna toen Hannah een nog grotere plug naar binnen stak, eentje gemaakt van latex en aanzienlijk dikker en langer dan degenen die Josh sinds zijn aankomst op het eiland gedwongen was te dragen. Een harde klap op zijn billen vertelde hem om weer rechtop te gaan staan.

Een zware leren posture collar werd rond de nek van de jongen geplaatst en de beugel met een groot hangslot gesloten. De extra riemen van de kap werden toen vastgemaakt aan de halsband zodat beiden feitelijk één enkel stuk vormden. Josh ontdekte onmiddellijk dat hij zijn hoofd niet kon draaien of omhoog of omlaag kon doen, zelfs geen centimeter.

Wat daarna volgde was vreemd en niet helemaal onplezierig. Josh voelde een warme substantie die op zijn huid werd aangebracht. Het was olie. Met gehandschoende handen behandelden de twee trainers snel de haarloze huid van de naakte jongen van zijn schouders tot aan zijn tenen. Zijn penis en scrotum werden geolied. Zelfs zijn handen en vingers werden geolied. In barak zagen de gladiatorjongen de huid van jonge Joshua zien glimmen in het rauwe licht van de schijnwerper boven hem.

Het laatste en definitieve element was glanzend zwarte latex bodysuit. Eerst werd het rechterbeen van de jongen en toen zijn linker in het pak gezet, dat daarna omhoog getrokken werd. Het gleed gemakkelijk over de goed-geoliede huid van de jongen. Toen zij het pak aan zijn heupen hadden, voelde hij de slang in zijn lul bewegen. Het pak bevatte en klein gaatje specifiek bedoeld om de catheterslang erdoorheen te voeren. Het kostte een paar zeer ongemakkelijke (voor Josh) minuten om dit gedaan te krijgen. Het pak werd toen over zijn maag, zijn borst en tenslotte over zijn schouders getrokken. Het bestond uit één enkel stuk. Achter zijn rug werd het met dichtgeritst en met een kleine beugeltje vastgemaakt en op slot gedaan. Het was een volkomen nauwsluitende handschoen, die nu het slanke atletische lichaampje van de elfjarige omvatte. Zijn geslachtsdelen waren duidelijk geprononceerd binnen het nauwsluitende latex, dat zo op een verleidelijke en subtiele manier het tamelijk grote pakket van zijn jongensdeel openbaarde.

Het pak omsloot zijn voeten. De armen van het pak eindigden in strakke vingerloze wanten die hem dwongen om zijn handen in vuisten dichtgeklemd te houden. Geen haartje was nog aan de buitenwereld blootgesteld. Zijn volledig lichaam was ingepakt in zwart leer en latex van de bovenkant van zijn hoofd tot aan de uiteinden van zijn tenen en elke kostbare vierkante centimeter daartussen. De enig opening in het pak was het gaatje waardoor de urineslang zijn lichaam verliet.

"Zet hem in positie," zei Hannah. Zij genoot van het zien van de kleine elfjarige jongen in glanzend latex. Als lesbienne voelde zij geen bijzondere seksueel prikkeling, maar zij kreeg een bijzondere verrukking van het idee van stoute jongens met belachelijk grote penissen die grondig en ruw werden gestraft. Roger werd anderzijds nogal opgewonden door dit gezicht.

Leren boeien werden rond Josh' polsen en enkels vastgemaakt en een andere set werd rond zijn dijen vastgegespt. De trainers pakten elk één van de kettingen die aan beide kanten aan de muur bevestigd waren en haalden die door de D-ringen in de polsboeien. De armen van de jongen werden recht naar de muren getrokkenen de kettingen werden zo gesteld dat ze niet slap meer hingen. Zij werden toen aan de D-ringen met beugels vastgezet. Josh voelde vrijwel onmiddellijk een lichte pijnlijke spanning in zijn schouders.

Een identieke procedure werd uitgevoerd met de boeien om zijn dijen, zodat de jongen gedwongen werd zijn benen wijd uit elkaar te spreiden. Tenslotte werden de enkelboeien van de jongen met hangsloten vastgemaakt aan een paar ijzeren ringen die in de vloer waren ingebed, 90 cm uit elkaar. Toen werd de posture collar met vier extra kettingen aan de muren vastgemaakt. Josh' nek was geketende aan de voorzijde, de rugzijde en aan beide kanten. Het was de jongen nu onmogelijk gemaakt om zijn lichaam meer dan een paar centimeter in elke richting te bewegen.

Josh voelde een nieuwe golf van paniek opkomen. Hij gilde en gilde en gilde nog meer in zijn knevel, maar uit de kap ontsnapten slechts zielig gedempte geschreeuw. Hannah leidde het andere eind van de urineslang van de jongen naar een afvoer in de vloer direct onder de totaal hulpeloze in latex verpakte jongen. Zij maakte toen de klem los. Josh beefde een moment en toen begon een stroom gele vloeistof door de slang te vloeien. Josh had nu geen controle meer over zijn blaas, en zelfs hoewel zijn lichaam vanzelf afvoerde, ging de drang om te plassen nooit weg.

Binnen de kap opgelosten schreeuwde Josh nu bij vlagen en trok wild aan de kettingen om de grenzen van zijn bewegings(on)vrijheid te testen.

"Hij komt er zo wel achter," zei Hannah koud. Roger knikte en gaf het aanbiddelijke met latex beklede kontje van de elfjarige een harde klap. Dat was het laatste menselijke contact dat hij voor een zeer lange tijd zou voelen.

In de barak zaten de jongens stil naar Josh kijken op het gesloten televisiecircuit. Plotseling verscheen een digitale klok onderaan het scherm. Er stond '24:00:00'.

"Nul-Twee moet de volgende vierentwintig uren zo blijven staan," informeerde Jason hen. "Het aftellen begint nu."

De jongens begonnen tegen elkaar te fluisteren en staanrden naar het scherm. Ze zagen hoe de klok begon te bewegen.

"Let op, jongens," zei Jason streng. "Wij zijn nog niet klaar. Gedurende de komende vierentwintig uur voegt elk strafpunt dat jullie jongens krijgen één extra uur toe aan de straf van Nul-Twee. Hem is verteld dat hij vierentwintig uur in de Zwarte Kamer zal worden gehouden, maar hem is niet verteld dat zijn bevrijding heel wat afhangt van of de rest van jullie zich goed gedraagt. Als jullie allemaal brave jongen zijn, zal Nul-Twee naar de barak terugkeren als de klok nul bereikt. Indien niet, blijft hij in totale isolatie tot alle extra straftijd is uitgediend."

Chris stak dringend zijn hand omhoog.

"Dit is een geen vraag- en antwoordsessie, Nul-Zeven. Omlaag die hand."

"Maar meneer, alstublieft…"

"Dat zijn twee strafpunten voor ongehoorzaamheid. Je hebt net twee uur aan de straf van je broer toegevoegd."

Chris keek als hij op het punt stond tegen te spreken.

"Wil je er vier uur van maken?"

"Nee, meneer," piepte Chris en ging weer naar de televisie staren. Hij kon niet geloven wat zij met zijn broer deden. Zijn ogen begonnen vochtig te worden en hij veegde ze snel af met de rug van zijn hand. Hij wilde niet dat de andere jongens zagen dat hij huilde.

"Nu, jullie hebben één uur vrije tijd vóór je naar bed gaat. De televisie blijft hier."

De jongens verdeelden zich en gingen doen waar ze zin hin hadden. Boeken en bordspelletjes, en de paar begeerde snacks dat de jongens met de hoogste eindstand hadden verdiend. Chris bleef alleen voor de TV zitten. Alexei daagde hem uit voor een spel schaak, maar het voelde niet goed om te spelletjes te doen terwijl Josh werd gestraft.

Jason boog over hem heen en fluisterde in zijn oor "Daar blijven zitten doet hem ook geen goed. Sta op, ga een spelletje doen en zorg dat je geen moeilijkheden maakt."

"Ja, meneer," zei de dertienjarige en deed ontmoedigd zijn benen uit elkaar en stond op. Hij was blij toen de bewakers eindelijk riepen dat de lichten uit gingen. De celdeuren waren gesloten, maar de kleine luikjes erin werden opengelaten zodat als een jongen erdoorheen keek, hij de televisie en de voortdurende kwelling van Josh zou zien. Het was een grotendeels slapeloze nacht voor Chris, en natuurlijk een volledig slapeloze nacht voor Josh.

Hoofdstuk 25

'Een jongen op d'Amsterdamse wallen
had een koperen lul en dito ballen.
als 't stormde en goot
dan gaf hij ze 'n stoot
en liet uit z'n kont de bliksem knallen.

… Een jongen op d'Amsterdamse…'

Ingepakt in het latexpak met de isolatiekap rond zijn hoofd gebonden had Josh die basisschoollimerick in zijn hoofd een tijdje zitten herhalen. De jongen was nij bijna vijf uur de Zwarte Kamer. Na zijn aanvankelijke paniek was hij erin geslaagd kalm te worden. Hij was nog bang en zijn schouders en benen deden pijn, maar hij was niet in paniek geraakt zoals toen ze hem het pak aantrokken. Hij was, eigenlijk, best wel trots op zichzelf.

'Ik zal ze eens wat laten zien. Ik ben tenminstens niet naakt,' dacht hij, zijn onscene gedicht onderbrekend. Tussen zijn benen voelde hij hoe zijn lul strak tegen het warme gladde latex werd gedrukt. Het was zeker geen onplezierig gevoel. In feite was hij op dit ogenblik nogal geile pre-tiener. Het tuig dat ze om zijn geslachtsdeel hadden gedaan hield hem meestal half-hard, maar met zijn jongensdeel omlaag gedrukt door het strakke pak was een volledige erectie onmogelijk. De catheter begon hem aardig te hinderen. Zijn penis jeukte aan de binnenkant en de druk op zijn blaas was om gek van te worden. De elfjarige wist niet of hij nu wel of niet plaste. Het feit was dat zijn blaas op dit moment volledig leeggelopen was en er nu slechts af een toe een stroompje urina door de slang druppelde die door een klein gat in het pak wegliep.

De jongen had honger en dorst. Hij voelde zijn maag rommelen.

De plug in zijn kont gaf diep binnen in hem een grappig gevoel. Vaak kreunde hij in de knevel in zijn mond en duwde zijn heupen vooruit voor zover zijn vrijwel totale bondage hem toestond. Behalve dat hij heel groot was en van constante meedogenloze druk uitoefende op de prepuberale prostaat, begon de plug ook op willekeurige tijdstippen en met willekeurige snelheden warm te worden en te vibreren. Telkens als dat gebeurde zwol Josh' lul op in het latexpak en ontsnapte een beetje gekir van genoegen aan zijn geknevelde lippen.

'Dit is niet zo erg… ' zett Josh zijn persoonlijke monoloog voort. '… op d'Amsterdamse wallen, had een koperen lul en dito ballen. Als 't stormde en goot, dan gaf hij ze 'n verdomde stoot, en liet uit z'n kont de bliksem knallen… Een jongen op… `

De tijd op digitale klok was 19:05:58.

De volgende ochtend, terwijl Josh in de zwarte ruimte bleef opgesloten, was de rest van de jongens in de wachtruimte onder de arena. Een kleine hoeveelheid VIPs en andere gasten die na de finale van de vorige avond op het eiland waren gebleven zaten op de tribunes op hen te wachten. De wedstrijd van vandaag werd opgenomen en later in de week uitgezonden. De jonge Miles was weggeleid door Jason en Alex en de twee mannen werkten momenteel met de kleinste gladiator in een rustig hoekje. Ondertussen kregen de andere jongens leren halsbanden met spijkers aan met bijbehorende leren pols- en enkelbanden. Hun kuisheidsapparaten waren verwijderd. Hun kontplugpen bleven stevig op hun plaats. De kleine decoratieve plug die in Christophers penis was eruit gehaald. De jongens stonden naar elkaar te staren en waren benieuwd wat er ging gebeuren. Zonder hun gordels en kuisheidskooien hadden verschillenden van hen al een erectie.

"Ren omhoog jongens," droeg Hannah Dubose op, die in de afwezigheid van Jason de leiding had.

De gladiatoren in hun leren halsbanden en boeien haastten zich omhoog naar de arenavloer. De verzamelde toeschouwers stonden op zich applaudiseerde hen waarderend toe. Genietend van de aandacht zwaaiden enkele van de minder geremde jongens met hun handen of strekten hun spieren voor het publiek wat zelfs nog meer gejuich en gefluit opleverde.

Als laatste kwam Miles Harris de helling op. De 1,20 meter lange tienjarige droeg momenteel een witte vlinderdas, een formeel zwart smokingjasje met staarten, en verder absoluut niets. Vanaf het middel omlaag naakt en met het open jasje om zijn naakte borst en buik te laten zien. In zijn rechterhand hield hield hij een microfoon en liep doelbewust met grote stappen naar het midden van de arena. Daar stopte hij en draaide zich volledige rond zodat iedereen een blik op hem kon werpen. Hij had kleine 7 centimeter stijve die aanbiddelijk tussen zijn benen op en neer bewoog. De camera's volgden hem van nabij, maar gaven hem voldoende ruimte om rond te lopen.

De kleine jongen hief de microfoon omhoog. "Hallo iedereen!" zijn zoete vrolijke jongenssoprano klonk door de luidsprekers. "Welkom bij een volgende aflevering van Gladiatorjongens Wereldwijd. Ik ben jongen Nul-Eén en ik ben Uw gastheer voor het lulgevecht van vandaag."

Toen zij Miles dat hoorden zeggen, wist de rest van de jongens dat ze in problemen waren.

"Oh, nee."

"Oh, shit."

"Zij laten ons toch niet … "

Maar dat deden ze wel. Miles die zorgvuldig zijn tekst had geleerd, gingen snel door met de spelregels.

"Daar staan acht jongens … hallo kerels," hij zwaaide naar hen voordat hij weer naar de kleine maar plotseling enthousiaste menigte keek. "Zij gaan hun lullen hardmaken en ze dan hard tegen de anderen slaan totdat ze beginnen te te cummen. De jongen die het het langst uithoudt is winnaar. Er is één speciale regel om het meer eerlijker te maken. Droge cummers moeten drie organismen hebben voor zij 'ruit zijn." De grammaticale fouten, gecombineerd met het Engels accent van de kleine tienjarige deed het publiek in gelach uitbarsten. Het publiek was het er al unaniem over eens dat jonge Miles uitzonderlijk snoezig en aanbiddelijk was en Miles zelf begon te leren dat hij dit in zijn voordeel kon gebruiken.

"Waarom doe jij niet mee met dat gevecht?" schreeuwde iemand op de voorste rij naar hem.

Miles liet een grote grijns zien en gebaarde naar zijn kleine jongenspakketje. "Omdat mijn piemeltje zo klein is," zei hij. "Maar ik kan hem laten stuiteren. Wil je dat zien?"

Een unanieme schreeuw van 'ja' klonk van de tribunes.

Miles had speciale toestemming gekregen om zijn penis te raken als het publiek dat goed vond. Snel wikkelde hij zijn vingers rond zijn kleine lid en gaf er verscheidene snelle enthousiast rukken aan zodat hij zich met zijn volledige 7 centimeter lengte rechtopstond. Toen hij goed hard was trok hij hem omlaag tussen zijn benen en liet hem los. De stijve van de tienjarige klapte terug tegen zijn haarloze buik, ging een paar keer op en neer en stak daarna recht vooruit van zijn lichaam. Miles deed het nog een paar keer en kreeg een gebrul van verrukking van het publiek. Uiteindelijk voelde hij dat prikkelende gevoel aankomen. Nog met de microfoon in zijn rechterhand, rukte hij zich met zijn linkerhand af tot hij hijgde en zich spande en zijn leuke kleine tenen krulde. Een aardig klein droog orgasme, dat door de camera werd vastgelegd.

"Wow, dat was absoluut ontzagwekkend," zei de kleine jongen in de microfoon. Nu was het de beurt van de oudere jongens. "O.k., kerels, maak je lullen hard en begin te vechten!"

De regels zoals Miles ze had uitgelegd leken eenvoudig genoeg. Terwijl het publiek ging staan en juichte gingen acht jonge handen naar hun acht jonge lullen en begonnen ze vastbesloten te wrijven. Alle jongens waren een paar seconden hard, behalve natuurlijk de twaalfjarige Daniel, wiens penis al onder de invloed van testroxil was. Terwijl de andere jongens paren gevormd hadden en hun penissen tegen elkaar begonnen te wrijven, slaagde Danny er eindelijk in om een zwakke 7,5 cm stijve te maken. Ian was de laatste jongen zonder een tegenstander en dus liepen ze snel naar elkaar en zwaaiden hun heupen heen en weer om met hun harde kleine gereedschappen te dueleren.

"Het is als een zwaardgevecht," giechelde Alexei toen hij en Chris hun lullen keer op keer tegen elkaar lieten slaan. Hun rijpe jonge ballen stuiterden nu ook rond tussen hun benen.

"Ha!" lachte Chris. "Ik heb een zwaard, jij hebt een tandenstoker!"

"Nietes!"

"Welles!"

"Nietes!" Alexei voegde er een paar woorden in het Russisch aan toe waarin hij zijn mening over Chris' voorouders tot uitdrukking bracht.

Een meter naast dit energieke duo vormden David Brown en Illya Casparev samen een paar. De uitzonderlijke 20 cm van de dertienjarige Illya boner overtrof die van zijn oudere tegenstander met bijna 6 cm, maar vanuit het perspectief van David maakte dat hem tot een eenvoudig een gemakkelijker doel. De twee tieners stonden dicht bij elkaar, hun tenen raakten elkaar bijna, en slingerden hun harde lullen heen en weer tegen elkaar aan, de wrijving deed beide jongens te hijgen en naar adem snakken. Zij waren allebei zo wanhopig toe aan een cum, maar geen van beiden wilden dat nu. Hun puberale organen lekten al door de ruwe maar niet onplezierige stimulansen die zij ontvingen. Illya's lul was ongelooflijk hard. Hij begon kleine kreunende geluidjes in zijn keel te maken.

"Jij red het nooit en te nimmer," spotte David die de verwrongen blik op Illya's ietwat sproetige gezicht zag.

Naast deze twee stootten de veertienjarige Philippe en de twaalfjarige Gabriel hun lullen afwisselend tegen elkaar, met hun handen in hun heupen, de schachten van hun gezwollen erecties wreven voortdurend tegen elkaar omdat ze teen aan teen stonden.

"Kom op, Fransoos," spotte Gabriel die buiten adem begon te raken. Hun lullen waren bijna even grootte, ondanks de twee jaar verschil in leeftijd en de spanning in de lul van de jonge Gabriel werd ondraaglijk.

"Jij eerst," antwoordde Philippe. Hij bemerkte aan de dringende bewegingen van de jongere jongen dat die het niet teveel langer zou uithouden.

Hij had helemaal gelijk. Op dat moment gebeurde iets wat volkomen onverwacht was. Chris, Illya en Gabe kregen alledrie verlammende orgasmen binnen een paar seconden na elkaar. Alledrie schreeuwden ze, "ik cum!" het permanente bevel uitvoerend dat hen door hun trainers gegeven was. Alledrie spoten ze verscheidene klodders slijmerige jongenscum uit hun stuiptrekkende lullen. Gabriel maakte zijn gebrek aan volume goed door verder te spuiten dan de twee anderen. Chris en Illya slaagden erin om het meesten van hun zaad helemaal over Alexei en David te spuiten, die allebei nog verplicht stijf stonden met de cum van een andere jongen helemaal over hun borst en buik gespetterd.

"Wow!" zei de jonge Miles in zijn microfoon. "Drie in een rij!" De kleine jongen had tijdens de hele wedstrijd humoristische commentaar verstrekt, rondwandelend in zijn vlinderdas en staarten. Zijn eigen kleine lulletje was weer hard, maar hij was jong genoeg om zich van dat feit zelfs niet bewust te zijn.

Ian en Danny (die omdat ze niet-cummers waren drie orgasmen moesten hebben voor ze uitgeschakeld waren) waren nog bezig, hun armen hadden ze om elkaar gesloten zodat ze hun heupen in de anders kruis wreven. Ian had al aan de krampen van zijn eerste orgasme geleden en had enkele kleine druppeltjes helder sperma geproduceerd. De trillende penis van de elfjarige bleef rotshard en klaar voor de herhaling. Danny had er eveneens één ervaren, hoewel het weinig meer dan een beetje kietelend getintel in zijn kleine lul was geweest.

Met de twee jongste jongens gewikkeld in hun eigen privégevecht, vormden de drie overgebleven gladiatoren een driehoekige cirkel en begonnen helemaal opnieuw met de wedstrijd. De drie jongens die uit de wedstrijd waren kregen hun leren polsboeien achter hun ruggen vastgemaakt. Zij mochten op de arenavloer knielen om de rest van de wedstrijd te zien. Balknevels werden in hun monden gestopt en strak achter hun hoofden vastgebonden zodat ze niet teveel lawaai konden maken.

"Vijf jongens over," tjilpte Miles die rond de arena voor het publiek liep te pronken. "Wie zal de volgende zijn?"

Het publiek riep hun favorieten. Miles liep naar tot Ian en Danny, die nog steeds met hun voorzijdes tegen elkaar stonden, hun lichamen tegen elkaar gedrukt en hun heupen in elkaar geduwd. Beiden begonnen duidelijk het volgende uitputtende pre-tienerorgasme op te bouwen, maar Miles dwong de microfoon tussen hen in.

"Hé, kerels, hoe gaat-ie?" vroeg hij, zijn rol met ondeugende verrukking spelend.

"Niet… zo… mmmmm… goed… oh man…" antwoordde Ian tussen zijn tanden. Hij probeerde zich in te houden, maar zijn instinctmatige bewegingen werden sneller en sterker. Ondanks zijn beste inspanningen hadden Ian's elfjarige lichaam en zijn jongensachtige hormonen hem verraden en hij probeerde nu klaar te komen. De strijd ging er nu niet meer om Danny als eerste te laten cummen, maar om dat ontzagwekkende gevoel weer opnieuw te hebben. Het maakte hem ook echt niet meer uit of hij won of verloor. "Oh… oh… ohhhhh, hier komt het… oooooh, ik cum!"

Ian's hele lichaam trilde en hij beet op zijn onderlip. "Oh, ja," zuchtte hij toen hij langzaam bijkwam. Zijn 10 centimeter lange erectie stond nog rechtop en was klaar voor meer actie. "Laat me er nog een krijgen, Danny! Ik geef niet om!"

De twee jongens sloten opnieuw hun armen om elkaar en bleven bronstig. Danny had zijn tweede cum, veel sterker dan eerste. De testroxil moest zijn volledig effect nog bereiken en twaalfjarige was geiler dan hij ooit geweest was, of ooit opnieuw zou zijn in de volgende vier jaar van zijn leven. "Het maakt mij ook niet meer uit, Ian. Laten we zien hoeveel wij er kunnen hebben, o.k.?"

"Ja, o.k.!"

Een paar seconden later elimineerden de twee jongens zich tegelijkertijd en bleven doorgaan. Hun seksuele uitbaresting was een dergelijke klapper voor het publiek dat de trainers er geen einde aan maakten. Zonder bewust na te denken, had Ian spoedig Danny onder hem liggen. De elfjarige duwde omlaag om hetzelfde moment als de twaalfjarige omhoog duwde, ze drukten allebei hun bonzende enthousiaste lullen tegen elkaar en spanden zich in voor een climax, waarvoor ze nog te jong om te bereiken.

"Nog drie jongen over!" kondigde Miles aan. "Plaats uw weddenschappen!"

Van de boog die omlaag naar het wachtgebied leidde, keken de trainers naar de wedstrijd en lachten over het toneelspel van de tienjarige. "Heb jij hem verteld wat hij moest zeggen, Alex?" vroeg Calvin Mayfair.

"Nee, Cal," antwoordde de beschaafde heer. "Ik vertelde hem eenvoudig om een goede show neer te zetten en het publiek te amuseren. Hij krijgt tien bonuspunten als hij goed werk levert. En natuurlijk strafpunten als zij zich beginnen te vervelen."

"Over strafpunten gesproken," begon Ians trainer Anthony. "Ik denk Ian en Daniel al aardig de regels aan het overtreden zijn. Kijk ze eens."

Ian had nu Danny op zijn buik gedraaid en drukte zijn dunne 10 cm stijve in het kontgat van de twaalfjarige. Natuurlijk hield de plug in Danny's kont de wellustige pre-tiener tegen in naar binnen te gaan, maar hij deed nog steeds zijn best om de oudere jongen te neuken en zichzelf nogmaals te laten cummen.

"Normaal zou ik het ermee eens zijn," zei Jason. Als hoofdtrainer was hij de definitieve rechter op het uitdelen van strafpunten. "Maar het publiek vind het prachtig. Twee kleine jongens die het doen. En vooral die twee. Zij zijn onze meest gehoorzame jongens. Dat konden we niet van te voren bedacht hebben. Geef ze elk drie strafpunten en laat ze doorgaan tot de wedstrijd over is. Is dat acceptabel?"

De trainers knikten allen dat ze het er mee eens waren. Drie strafpunten elk kwamen overeen met zes uur meer voor Joshua in de Zwarte Kamer.

Met de overblijvende jongens al in een hoogst opgewonden staat blijven, was er niet veel gestoot en gewrijf en geslinger van lullen nodig tot de eerste schreeuw van "ik cum!" te horen was. Het kwam van de veertienjarige Philippe, die, als de melksessie niet meegeteld wordt, al meer dan twee weken zonder geen orgasme had gehad. Het zaad van de jonge tiener barstte uit zijn lul en zijn knieën werden helemaal rubberachtig.

"Oi, die was lekker…" hijgde hij. Hij verlangde ernaar om zijn al zacht wordende lul een paar snelle wrijven met zijn hand te geven, maar hij wist dit verboden was. Tijdens deze bijzondere wedstrijd had elk van oudere jongens geleerd hoe vreselijk het was om je lul niet aan te mogen raken als je ejaculeerde.

David was de volgende om het beetje controle dat hij had te verliezen. Hij uitte een gesmoord "ik cum!", spande zijn rug, gooide zijn hoofd naar achteren en spoot een overvloedige lading tienerjongenssap helemaal over zijn twee tegenstanders.

In dezelfde seconde waarin Davids hete zaad tegen zijn maag spatte, uitte de twaalfjarige Alexei een hoog gepiep, schreeuwde de vereiste aankondiging naar het publiek en genoot van het laatste orgasme van de wedstrijd. Zijn ejaculatie bestond nog grotendeels uit heldere zaadvloeistof, maar het was een ongelooflijk grote hoeveelheid.

"Kijk hem gaan!" Miles huppelde opgewonden en aan het orgasme van Alexei scheen geen einde te komen.

Zelfs toen de laatste krampen van zijn climax voorbij waren, druppelde er nog een voortdurende stroom heldere vloeistof uit de lul van de jonge Rus. Net als David wilde hij wanhopig zijn 12,5 cm lange stijve grijpen en er elke laatste druppel uitknijpen. In plaats daarvan stond hij alleen maar naar zijn middel te kijken en zag hoe zijn penis langzaam zacht werd. Zijn hele lichaam glinsterde in een fijne glans van zweet. Hij had de wedstrijd gewonnen door precies twee seconden na David te cummen.

"En wij hebben een winnaar, mensen!" klonk Miles laatste aankondiging. Een vertraagde herhaling van Alexei's winnende orgasme werd op het grote digitale scherm boven hen getoond aan het zich schor juichende publiek. De camera's zoemden in op de arenavloer en toonden alle jongens in hun post-orgasmische uitputting, bleven een paar seconden hangen op Ian en Danny die nog steeds bezig waren, en bewogen uiteindelijk voor een close-up naar de kleine Miles, die weer met zijn lulletje speelde. Hij stopte lang genoeg om direct in de lens te kijken. "Ik ben jongen Nul-Eén en U keek naar Gladiatorjongens Wereldwijd, een XB1 productie."

De jongens werden weer op hun voeten gezet, maakten een buiging voor het waarderende en nogal wellustige publiek en marcheerden toen in looppas de helling af naar de wachtruimte. Ian en Danny moesten krachtig worden gescheiden. Beiden bloosden en schaamden zich, ze realiseerden zich net dat hun capriolen op film waren opgenomen en later in de week zouden worden uitgezonden.

"Goed gedaan, stomme klootzak," zei Danny sarcastisch tegen de jongere maar veel beter begiftigde jongen.

"Kijk naar jezelf, maat. 'Ohhh, oohhh, Ian . … niet ophouden! Dat voelt zoooo goed!' Klinkt dat bekend?"

"Houd je mond."

"Nee, jij moet je mond houden."

Na een kwartier doorgebracht the hebben met elkaar te plezieren, raakten de twee jongens nu bijna slaags. Hun trainers moesten tussenbeide komen en hen voor de tweede keer uit elkaar trekken binnen even zovele minuten.

In de Zwarte Kamer stond de jonge Joshua nu al bijna twaalf uur in de leren kap en de latex body-suit. De jongen kon dat natuurlijk op geen enkele wijze weten. Het konden twaalf minuten of twaalf dagen zijn geweest vanuit zijn perspectief. De jongen was voorover gevallen voor zover zijn strikte bondage het toestond. Zijn benen en schouders waren pijnlijk en vermoeid en hij kon zijn eigen gewicht niet langer meer dragen. Hij was warm en zweterig en ellendig in het pak. Hij was gewend geraakt aan de grote knevel in zijn mond, maar eraan blijven denken dat hij zijn neus moest ademen was nog een probleem voor hem. Af en toe raakte hij in paniek en vocht wanhopig tegen de kettingen om los te komen en de kap af te kunnen doen, maar hij was volkomen om een van beiden te doen. Daarne werd hij langzaam weer kalm.

Hij slaagde erin bij vlagen te slapen, tien minuten, twintig minuten, maar voor het grootste deel was de met latex beklede elfjarige de hele tijd wakker geweest. Hij was nu zo hongerig dat hij pijn in zijn maag begon te krijgen.

'Zouden ze me vergeten?' raasde er door zijn jonge geest. 'Zouden ze me laten verhongeren!'

Josh had geen echt idee hoe lang een menselijk lichaam, zelfs een jonge, zonder voedsel of water kon blijven. Het was hem ook niet bekend dat hij voortdurend door de mensen in het controlecentrum in de gaten werd gehouden. Het latexpak had ingebouwde microprocessors die hen van een constante stroom gegevens over de harslag, de bloeddruk en andere essentiële kenmerken van de jongen voorzagen. Josh was in geen enkel fysiek gevaar, maar hij wist dat natuurlijk niet.

De plug in zijn kont begon opnieuw te vibreren. Snel dit keer. De laatste drie keer had het hem bijna tot een orgasme gebracht en hem dat genoegen bij elke gelegenheid op het laatste mogelijke ogenblik ontzegt.

'Oh, nee! Niet opnieuw!' gilde de jongen in zijn hoofd.

De tijd op de digitale klok was 12:17:23. Josh had nog meer dan de helft van zijn straf te gaan, en dat natuurlijk zonder rekening te houden met de extra tijd die hij zou krijgen wegens de strafpunen die de andere jongens kregen. Dat waren er momenteel zes, wat betekende dat hij zes extra uren in de Zwarte Kamer door moest brengen.