Istari

vertaald door
Dick Vertaal (hst. 1-29) en Jan van Vlaanderen (hst. 30 e.v.)

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstuk 1

Dat was voordat William Durand een meerderheidsbelang in het mislukte bedrijf kocht en originele programmering begon toe te voegen. Unieke originele programmering bedoeld om een zeer klein maar zeer rijk en invloedrijk deel van de bevolking aan te trekken. Durand had een diepe persoonlijke interesse in de ontwikkeling van nieuw vermaak voor zijn netwerk en hij was ervan overuigd dat het wereldwijde publiek simpelweg zat te wachten op zijn soort reality-tv. In een vorige eeuw, zelfs in een vorig decennium, zou XB1 van Durand wellicht een kleine ondergrondse sensatie gebleven zijn, die zich op zeer kleine enthousiaste markt richtte. Maar dat veranderde helemaal toen de Verenigde Staten het Internationale Kinderslavernij Verdrag tekende, dat in 2027 door de Algemene Vergadering van de Wereld was aangenomen en bekrachtigd.

Binnen twaalf maanden na het aannemen van deze eufemistisch genoemde "sociale-techniek"-wet, bood Extreme Action programma's aan als "Scholiertjes kwellen", waarin studenten van de universiteit twaalf- en dertien-jaar-oude jongens allerlei soorten van wrede ontgroening en vernedering lieten ondergaan. De "Kleine Jongens Vechtclub," waarin jongens van van negen tot elf jaar elkaar compleet in elkaar sloegen tijdens een wereldwijde life-uitzending. En natuurlijk het controversiële maar hoogst gewaaardeerde "In slavernij" dat de dertien-jaar oude Mark Davis volgde tijdens zijn eerste jaar van slavernij volgens de onlangs door de regering aangenomen Kinderslavernij Wet. Het kleine ondergrondse netwerk groeide explosief tot een van de leidende netwerken, en mensen op de hele wereld, zowel mannen als vrouwen, kwamen tot een vreselijke ontdekking over zichzelf: Zij genoten ervan te kijken naar tienerjongens die vernederd werden en aan allerlei soorten lijden werden onderworpen.

Het netwerk is nu één van het meest bekeken ter wereld, maar in de moordlustige wereld van reality-tv ben je zo populair en geloofwaardig als je laatste episch schouwspel van menselijke ellende. William Durand begreep dit, en hij begreep de opmerkelijke maar niet bijzonder schokkende waarheid dat kijkers van alle leeftijden, klassen, rassen en interesses ervan genoten om te kijken naar jongens van negen tot veertien die allerlei martelingen, vernederingen en ontaardingen ondergingen. Voor zijn nieuwste programma, in de begeerde zaterdagse primetime, had hij iets verbazingwekkends, opmerkelijks, uitermate en compleet schokkends nodig. Iets dat de trend zou zetten voor alle toekomstige shows.

Lara Tomlinsin was er zeker van dat zij de oplossing had. Ze werkte pas een paar maanden bij XB1 en hoewel zij persoonlijk geen grote voorliefde voor de programmering van haar werkgever had, waardeerde ze wel de verslavende aard van voyeuristische televisie. Zij had ook geen morele bezwaren tegen het ontwikkelen van een concept dat alle vorige inspanningen van Extreme Action flauw zouden doen lijken.

"Ik heb normaal geen tijd voor persoonlijke gesprekken met junior-producenten, Mej. Tomlinsin," begon Durand terwijl hij over de stad uitkeek van zijn kantoor op de 121ste verdieping. "Maar u was nogal vasthoudend. Dit zal de moeite waard moeten zijn, anders zult u zichzelf bij Fox moeten gaan aanbieden."

Lara glimlachte bij die duidelijke belediging, maar zette snel en efficiënt haar presentatie op. Het lichten dimden en William Durand keek naar het grote scherm aan de andere kant van het kantoor. Lara begon met haar presentatie en liet één enkel beeld op het scherm verschijnen. Durand schoot onmiddellijk vooruit en kruiste zijn vingers. "Wat zie ik daar, Mej. Tomlinsin?"

"Dit is een detail van een antiek Romeins fresco, uit Pompei dacht ik, maar dat is nauwelijks van belang."

"Dat moeten gladiatoren zijn, niet waar?"

De aantrekkelijke brunette knikte, haar lange haar bewoog gemakkelijk met haar bevallige bewegingen. "Dat zijn het, meneer, maar ze zijn nog veel meer. Bekijk ze eens van dichtbij."

Zij vergrootte het beeld. Durand was verbaasd door wat hij zag. De gladde slanke ledematen, de baardeloze gezichten, de jeugdige uitdrukkingen.

"Dat zijn jongens."

"Ja, meneer. Gladiatorjongens."

"Ik heb nooit geweten dat de Romeinen kinderen de arena ingestuurd hebben, als gladiatoren dan. Vrouwen ja, maar jongens…"

"Oh, dat deden ze. In vrij grote aantallen als we recente onderzoek van fresco's als dit moeten geloven. Er is een groot aantal details over de oude wereld die de conservatieve geschiedenisteksten over het hoofd schijnen te zien. Dit is één daarvan. Ik veronderstel dat het allemaal te schokkend was voor de vroeg-eenentwintigste-eeuwse moralisten, maar onze normen zijn in de laatste tien jaar natuurlijk veranderd. Gelukkig wel."

"Wij zouden niet bestaan als dat niet gebeurd was."

"En het is mijn werk om ervoor te zorgen dat het zo blijft. Ik noem mijn concept 'Gladiatorjongens Wereldwijd'."

"Ik ben al geïnteresseerd."

"Ik dacht wel dat u dat zou zijn."

"Details, Mej. Tomlinsin."

De jonge vrouw borstelde haar haar naar achteren. "Noemt U me alstublieft Lara."

"Goed, Lara. je hebt mijn aandacht."

"Ok, meneer, mijn concept is eigenlijk zeer eenvoudig, en gebaseerd op XB1's bewezen successen. Zoals de titel van de show aangeeft, zullen wij een groep jongens onderwerpen aan diverse proeven en tests van kracht en uithoudingsvermogen, en natuurlijk zullen zij met elkaar vechten…"

" Kleine Jongens Vechtclub. Die show hebben we al."

Lara knikte maar was niet afgeschrokken. "Gladiatoren zullen beduidend meer .. intens zijn.… en aanzienlijk creatiever in uitvoering en productie."

"Ik luister, Lara."

"De jongens die we voor de show aanwerven moeten allemaal tussen de tien en veertien jaar oud zijn. Voor hun deelname zullen zij en hun ouders een contract moeten ondertekenen, waarin bepaald wordt dat wij de jongens tot hun zestiende verjaardag exclusief in bezit zullen hebben."

De ogen van Durand gingen omhoog en hij knikte langzaam ter goedkeuring. Lara Tomlinsin had haar huiswerk gedaan. Het was een briljant idee. "Wij zullen ze dus allemaal bezitten."

"Precies. En aangezien de jongens volgens contract bezit van Extreme Action Broadcasting zullen worden, zullen wij op alle denkbare manieren over hen kunnen beschikken."

"Onbegrensd, zou ik zeggen."

"Onder de voorwaarden van een standaardcontract is de enige bepaling dat de jongen niet gedood wordt. Ik denk dat wij dat veilig kunnen waarborgen."

"Vertel me meer over het programma. Wat mag ik verwachten als ik op zaterdagavond op XB1 afstem?"

"Zoals ik zei, meneer, extreme tests van kracht en uithoudingsvermogen. De jongens zullen ook onderworpen worden aan constante en buitengewone fysieke en geestelijke… dwang…"

"Je kunt het woord 'marteling' gebruiken, Lara, want dat is wat het is en dat is waarom de mensen elke week zullen kijken."

"Ja, marteling. Er zullen elke week wedstrijden zijn, met jongens die tegen elkaar vechten, in teams of individueel. En aangezien de jongens juridisch slaven zullen zijn, kunnen wij bepaalde, laten we zeggen, seksuele elementen in het programma introduceren zonder gevaar voor overheidsboetes of opheffing."

"Dat zou dan voor het eerst voor ons zijn."

"En een zekere bron van hoge waarderingen."

"Hoe zullen we afvallers behandelen?" vroeg Durand.

Lara glimlachte. "Dat zullen we niet. Denk eraan, meneer, dat voor alle praktische en wettelijke doeleinden wij eigenaars van deze jongens zijn tot zij zestien worden. Wij laten niemand afvallen. Oh, er zullen elke week winnaars en verliezers zijn. De winnaars zullen een kleine beloning ontvangen, de verliezers zullen worden gestraft. Bovendien zullen wij voor de jongens een puntensysteem bijhouden. Plussen voor prestaties, minnen voor tekortkomingen. De jongens met het laagste puntenaantal zullen natuurlijk aan veel ergere beproevingen en vernederingen onderworpen worden dan die met meer punten."

"Ik veronderstel dat de ranglijst constant zal veranderen."

"Dat het plan. Natuurlijk is het te verwachten dat de jongste jongens het grootstte deel van de tijd op of vlakbij de laagste plaats staan, maar wij zullen het zo organiseren dat zij een eerlijke kans krijgen om zo af en toe te winnen. Ik kan eigenlijk wel garanderen dat elke jongen wel enige tijd op de laagste plaats zal staan. Dit systeem zal ertoe bijdragen dat er rivaliteit tussen hen komt. Wij willen niet precies dat ze elkaar gaan haten, maar ze hoeven ook niet de beste vrienden te worden."

"Wat zit erin voor de familie? Ik bedoel dat ik niet denk dat het waarschijnlijk is dat we veel families bereid vinden om hun zonen aan ons af te staan alleen maar voor de eventuele beroemdheidsstatus die ze eventueel kunnen bereiken."

"Daar zou ik niet zo zeker van zijn, meneer Durand," zei Lara met een glimlach. Zij toonde de eerste van de relevante financiële grafieken en cijfers. "Maar u heeft natuurlijk gelijk. De kans om een paar jaar op televisie te zijn is een tamelijk lage prijs om je zoon als slaaf te verkopen, dus we zullen de familie financiële aansporingen moeten aanbieden."

"Over hoeveel aansporing spreken we hier, Lara?"

"Vijf miljoen in een fonds voor de jongen, beschikbaar na de afloop van zijn contract. En een extra half miljoen aan de familie betaalbaar direct na de ondertekening van het contract."

"Dat is niet bepaald veel voor ons, niet waar?"

"Alleen al de reclameinkomsten van het eerste seizoen alleen zullen veel meer zijn dan wij in die fondsen zullen stoppen."

"Hoeveel jongens?"

"Tien is een aardig rond aantal, denkt U niet. Wij willen er niet teveel anders halen de mensen ze door elkaar. Een aantal van tien is groot genoeg voor wat echte concurrentie, maar klein genoeg zodat kijkers over de hele wereld hen leren kennen."

"Ik weet zeker de wedkantoren grote dagen zullen beleven."

"Ja, en aangezien wij een meerderheidsaandeel hebben in verscheidene van de belangrijkste wedkantoren en casinos, zal ook dat een goede winst moeten opleveren."

"Zo te zien zijn hebben wij ongeveer zestig miljoen nodig om de jongens te verwerven."

"Ja."

"Faciliteiten? Waar denk je dit juweeltje te produceren en te filmen?"

Op Lara Tomlinins druk op de knop verscheen een nieuw beeld op het scherm, dit keer een luchtfoto van een klein eiland. "Herkent U het?"

Durand glimlachte. "Dat mijn eiland, Mej. Tomlinsin."

"Ja. Durand Eiland, vroeger San Miguel. Een heel klein paradijsje in de Caribische zee. Huidige bevolking: één zeer rijke en zeer verveelde deeltijd ingezetene. U."

"Het is de perfecte plaats."

Lara lachte instemmend. "Op de een of andere manier dacht ik dat U geen bezwaar zou hebben om dicht bij de productiefaciliteiten ervan te zijn."

"Inderdaad heb ik geen bezwaar. Wat had je in gedachten?"

"Goed, meneer, natuurlijk blijft uw privéhuis onaangeroerd en verboden terrein voor iedereen, maar het zuidelijke tweederde deel van het eiland is volledig ongebruikt. Perfect voor de ontwikkeling van dit project. En aangezien U persoonlijk het volledige eiland bezit, is het niet nodig vergunningen of toestemmingen te verkrijgen. Wij kunnen onmiddellijk beginnen."

"Wat stel je voor?"

"Ik zal het u laten zien," zei Lara. Een nieuwe tekening werd over de luchtfoto geprojecteerd, die een uitgebreid gebouwencomplex in het zuidelijke deel van het eiland liet zien. "In het centrum hier staat natuurlijk de belangrijkste arena. Het wordt zo ontworpen dat er vijfhonderd mensen kunnen zitten. XB1 kan cliënten, adverteerders of persoonlijke vrienden uitnodigen om de gebeurtenissen bij te wonen. Voor deze bezoekers zal de huidige landingsbaan natuurlijk vergroot moeten worden, zoals u hier ziet, "Lara wees een baan aan loodrecht op de kust, een paar kilometer van de het voorgestelde gebouwencomplex.

"Naast de arena bevindt zich het trainingsgebouw. Oostelijk daarvan ziet U de woningen voor de filmploeg en het eilandpersoneel. Dit gebouw naast de woningen is de administratieve en pre- en post-productiefaciliteit. Het omvat ook een cafetaria, en medische faciliteiten voor het XB1 personeel. Alles is vanzelfsprekend van topkwaliteit."

Lara wees toen op een klein bouwsel, dat door een omheining leek te worden omringd. "Hier, ten noorden van de arena willen we een maximum-veiligheidsbarak voor de jongens bouwen. Wij willen niet dat ze besluiten dat ze beter af zijn als ze naar huis zwemmen zodra zij op het eiland gekomen zijn. Wanneer er geen wedstrijden zijn of ze niet trainen, zullen zij onder strikte controle worden gehouden."

"Uitstekend. De barak lijkt tamelijk klein."

"Dat is zo, meneer Durand, opzettelijk. De jongens krijgen geen comfort, geen televisie, geen contact met buiten behalve een wekelijks telefoontje naar huis. De barak bevat vijf afzonderlijke cellen. In elke cel is worden twee jongens gehuisvest. Dat is meer dan genoeg om in hun behoeften te voldoen."

"Opnieuw, uitstekend. Wat zijn de kosten en het tijdschema voor de bouw?"

"Veronderstel dat U me vandaag groen licht geeft, kan Gladiator Eiland tegen het eind van de zomer in gebruik zijn. In augustus wil ik dan dat de jongens aankomen en met hun training beginnen. De eerste aflevering moet dan life en wereldwijd op 7 september plaatsvinden. De totale bouwkosten bedragen ongeveer twee-en-dertig miljoen dollar, Amerikaanse. De verkoop van logeplaatsen in de arena zou dat bedrag binnen de eerste zes maanden tweemaal moeten opleveren."

"Verscheidene keren heb je al de noodzaak voor personeel vermeld. Leg dat even uit, Lara."

"Goed, meneer Durand, Gladiator Eiland zal een nieuwe onderneming voor ons zijn, iets dat XB1 nooit eerder heeft geprobeerd. Niet alleen moeten we een grote set op de locatie en uitzendfaciliteit hebben, maar wij hebben ook te maken met tien jongens, die het wettelijke bezit van het bedrijf zullen zijn. Om dit goed te doen, moeten wij een arts, een team van verpleegsters, minstens zes personen die in jeugdgevangenissen zijn opgeleid en een afzonderlijke trainer voor elke jongen hebben om hen dagelijkse te begeleiden. Om nog niet te spreken van de filmploeg, de commentatoren en een presentator voor de uitzendingen."

"U heeft het over een aanzienlijke uitgave voor onze loonlijst, mijn beste," zei Durand, zijn hoofd schuddend.

"Niet zo veel als u zou denken. Het is niet erg moeilijk voor te stellen dat er gekwalificeerde individuen bestaan die meer dan gelukkig zouden zijn om naar dit eiland te verhuizen en op de jongens te letten voor een beperkt of geen salaris."

"Ik zou het onmiddellijk doen."

"En U bent niet de enige. Ik heb al de vrijheid genomen om ons aanwervingsbureau met het zoeken naar geschikte kandidaten voor de voltijdsbanen op het eiland te laten beginnen. Reis, huisvesting en voeding moeten natuurlijk door het bedrijf worden verstrekt voor de duur van hun dienstbetrekking."

"Dat klink logisch. Ziet het eruit dat alle vacatures vervullen kunnen worden?"

"Ja, allemaal, behalve de presentator. Maar daarvoor heb ik iemand in gedachten."

"O ja. Wie?"

Lara schonk haar werkgever een winnende glimlach. "U, meneer. Wie zou dat beter kunnen doen?"

Durand was gevleid, en nogal gelukkig met het idee. "Dat keur ik nederig goed, Mej. Tomlinsin," zei hij met een waardige buiging van zijn hoofd. "Nu, vertel me over de jongens. Ben je ook al begonnen om hen aan te werven?"

"Nog niet, meneer," antwoordde de jonge vrouw, wetend had zij de machtigste mediamagnaat van de wereld haar idee had verkocht. "Maar wij willen natuurlijk slanke, knappe, atletische jongens… en omdat we het 'Gladiatorjongens Wereldwijd ' noemen moeten we ook buiten de Verenigde Staten aanwerven."

"Hoe vind je hen?"

"Ik begin door de aanwervingsafdeling op het Web te laten zoeken naar atletiekpagina's van basis- en middelbare scholen. Wij moeten jongens hebben die kampioenen zijn. We concentreren ons op zwemmers, worstelaars, voetbalspelers, misschien hardlopers en gymnasten. Jongens die die sporten beoefenen zouden alle fysieke kenmerken moeten hebben die wij zoeken."

"U hebt uw groene licht, Lara. Maak van deze show werkelijkheid."

"Dank u wel, meneer. U zult niet teleurgesteld worden."

Hoofdstuk 2

De dertienjarige Christopher Andrews stond voor de brievenbus van zijn familie met een effen bruine envelop in zijn linkerhand. Chris kreeg nooit post, tenminste niet rechtstreeks aan hem gericht. Wat nog meer verbazend was dat ook zijn jongere broer Josh een identieke envelop had.

"Dhr. Joshua M. Andrews," zei de blonde elfjarige terwijl hij de brief tegen de lucht hield. "Dat klopt, dat ben ik. Jij hebt er ook een, hè, broer?"

"Zeker, jochie," antwoordde de even blonde jonge tiener. "Laten we naar binnen gaan en ze open maken."

"Wie er het eerst is!" schreeuwde Josh en rende zonder verdere waarschuwing onmiddellijk naar het portiek.

"Geen wedstrijd, babybroer," lachte Chris. Zijn slanke 1,50 meter lange lijf had zeven stappen nodig om zijn 1,37 meter lange broer voorbij te komen.

"Dat is niet eerlijk," gilde Josh terwijl hij de houten treden oprende. "Jij hebt langere benen dan ik."

Chris gaf Josh een hartelijk stompje op zijn schouder en zij gingen naar binnen. De twee jongens stonden zo dicht bij elkaar als broers maar kunnen zijn. Josh was net oud genoeg om niet vervelend te zijn voor zijn grote broer, en Chris was nog jong genoeg dat het hem niet uitmaakte met Josh om te gaan. Zij zagen er zeker als broers uit. Beide jongens hadden blond haar dat tot op hun schouders hing. Chris had blauwe ogen, zoals zijn moeder, Josh bruine als zijn vader. Zij waren allebei licht gebruind door de buiten doorgebrachte zomerdagen. Chris had een paar sproeten op zijn neus. Josh ook. Zij waren slanke, atletische, gespierde jonge knapen die ervan hielden om zo ongeveer elke sport die ooit uitgevonden was te beoefenen. Chris was de staatkampioen zwemmen in zijn leeftijdsgroep. Josh had dezelfde titel in het worstelen. Hun medailles hingen trots op de schoorsteenmantel boven de open haard.

Jonge Chris was in zijn eerste jaar van de puberteit, zijn stem kraakte en brak altijd op de meest ongelukkige momenten. Josh was nog prepubescent, maar hij begon langer te worden en zou waarschijnlijk in de komende maanden andere veranderingen in zijn lichaam beginnen te bemerken.

"Mammmm, wij zijn thuis," riep Chris terwijl hij zijn schoenen uitschopte en zijn envelop op de keukentafel legde. Josh deed precies als zijn broer.

Lindsay Andrews kwam met een wasmand uit de kelder naar boven. Zij glimlachte toen zij haar twee zonen zag. "Hallo, jongens. Wat u hebben jullie twee vandaag gedaan?"

"Niets, mam," antwoordde Josh. "alleen wat gefietst en zo."

"Iemand heeft een brief aan mij en Josh gestuurd," zei Chris.

Lindsay zette de wasmand op de tafel en bekeek de twee identieke brieven. Het retouradres was een postbus in New York, maar er was geen naam van de afzender.

"Mogen wij ze open maken?" vroeg Josh.

"Het zijn jullie brieven, jongens," antwoordde mam. "Dus waarom niet."

De twee jongens scheurden de enveloppen open. In elk ervan zat een brief van één enkel blad met het XB1-logo in de linkerbovenhoek.

"XB1!" floot Chris in bewondering. De dertienjarige hield van de 'Kleine Jongens Vechtclub' en oefende vaak bewegingen daaruit op Joshua. De jongens mochten naar géén van de andere programma's van het netwerk kijken, maar Chris was een paar keer toen iedereen al naar bed was heimelijk naar beneden gegaan om naar 'In Slavernij ' te kijken, dat dit jaar over een veertienjarige Ryan ging. Dat programma gaf Christopher een tamelijk raar gevoel in zijn darmen en zijn tienerlul werd altijd stijf als hij er naar keek. Hij wist werkelijk niet waarom.

Nadat hij zijn brief gelezen had, keek hij naar zijn broer die net naar hem keek. Hij las de brief opnieuw. Josh deed hetzelfde.

"Fuckin ' shit! Oh, fuckin ' shit!"

"Christopher!" riep zijn moeder. "Let op je taal!"

"Sorry, mom," zei de jonge tiener, "maar kijk. Kijk eens wat eer staat! Ze willen ons op TV hebben!"

"Ja, mam! Op TV!" echode Josh de opwinding van zijn broer en hield zijn brief voor het gezicht van zijn moeder.

"Rustig, jongens," zei hun mam. "Laat me die brieven eens zien."

Zij las ze allebei en gaf ze toen terug.

"Nou?" vroegen de twee jongens eenstemmig.

"Wij moeten dit als gezin bespreken, kerels. Wacht tot jullie vader huis komt. "

"Zijn ze echt?" vroeg Chris.

"Ja, Chris, ze zijn echt."

"Wauw!"

De elfjarige Josh was niet in staat zijn opwinding in te houden begon in de keuken rond te dansen. "Wij worden TV-sterren!"

Matthew Andrews reageerde aanvankelijke precies hetzelfde als zijn zonen op die brieven. het gezin vierde het door pizza te bestellen. Lindsay Andrews was echter wat ongerust. "Ik kan niet begrijpen waarom ze ons zo veel geld willen betalen om Chris en Josh op televisie te krijgen, zelfs vóór het programma in de lucht is. En ik houd niet zo erg van de titel."

"Ach kom, Lin. Het minste dat wij kunnen doen is horen wat ze eigenlijk willen."

"Het staat echt hier dat ze ons zullen betalen, mam," zei Chris en wees het getal met al die nullen erachter aan. "Hoeveel is een vijf met zes nullen erachter, papa?"

"Dat is vijf miljoen dollar, jong."

"Ontzettend te gek."

"Ik krijg ook zoveel, hè?" vroeg Josh.

"'tuurlijk."

"Wat zouden wij moeten doen?" vroeg Chris terwijl hij een stuk pepperonipizza in zijn mond stak. Door zijn beperkte ervaring met de programmering van het netwerk had hij een vaag idee dat er wel enkele onplezierige dingen met hem zouden kunnen gebeuren als hij instemde om met het nieuwe programma mee te doen.

"Dat is de vraag, jongens," zei hun vader. "XB1 maakt nogal extreem materiaal…"

"Jah, papa!" antwoordde Josh, altijd de slimmeling in het gezin. "Extreem staat in hun naam."

"Ik bedoel dat ze extreme dingen met jullie zullen doen," zei hun vader, "en jullie dingen laten doen die je waarschijnlijk niet leuk zult vinden. Ik heb sommige van hun andere shows gezien, waar jullie niet naar mogen kijken. Als ik er aan denk zou vijf miljoen dollar voor elk van jullie wel eens niet genoeg kunnen zijn. Ze willen vast nogal akelige dingen met julllie jongens doen ."

"Maar het is zoveel geld," zei Chris, "plus dat U ook onmiddellijk wat krijgt om te houden, of niet soms?"

"Dat staat er, lieverd," antwoordde Lindsay Andrews.

"Jullie… eh… zouden…. eh bijvoorbeeld…. het huis kun afbetalen en dat soort dingen, ja?"

"Dan houden we zelfs nog over, lieverd," beantwoorde zijn mam, "maar dit gaat niet over papa en mij."

"Zeker, mam. Het gaat over het gehele gezin, U, papa, ik en Josh. Het is zo veel geld," herhaalde Chris voor de vierde of vijfde keer sinds het gezinsoverleg begonnen was.

"Kijk," vertelde Matt Andrews hen, "er staat dat als wij interesse hebben, we ze moeten bellen en dan komt er iemand naar ons toe. Wij hoeven niet te beslissen voordat wij met hen gesproken hebben en weten waar dit allemaal over gaat."

"Laten we dan gelijk bellen, papa, alsjeblieft," bedelde Josh.

"Chris, jij bent de oudste," zei hun vader. "Waarom bel jij niet voor jezelf en voor je broer."

"Mag ik? Echt waar?" Het was zo'n volwassenending om te doen, helemaal zelf opbellen. Josh gaf hem een grote glimlach. De dertienjarige nam een laatste slok Pepsi, stond op en ging naar de telefoon. Een paar ogenblikken later hoorde zijn familie hem met de persoon aan de andere kant van de lijn spreken.

"Hallo. Dit is Christopher Andrews… ja.… jullie stuurden mij en mijn broer Josh een brief… ja.… ja dat zijn wij.… ja ik ben een echte goede zwemmer.… natuurlijk zijn wij zijn.…. o.k.… wanneer.… vanavond… uh, 'tuurlijk.… wacht eventjes, ok?"

Chris bedekte de ontvanger met zijn linkerhand. "Zij willen vanavond al iemand sturen, helemaal uit New York! Een privéstraaljet of zoiets… kan ik zeggen dat het goed is?"

Mam en papa knikten langzaam, een beetje bezorgd hoe snel de dingen gebeurden. Josh stond praktisch op springen. Chris ging terug naar de telefoon. "O.k. Mijn ouders zeiden dat het cool is. Acht uur. O.k. Moeten jullie de weg nog weten of zoiets? O.k. Tot ziens."

"Zij zullen hier om acht uur zijn," zei Chris, achterover leunend en een nieuw stuk pizza pakkend. Hij keek op de klok. "Shit, het is pas half zes!"

"Goed," zei mam, "waarom nemen jullie niet allebei een douche en trekken wat schone kleren aan."

De elfjarige oude Josh, die nog dacht dat baden en douches facultatief zouden moeten zijn, rolde met zijn ogen. Mam berispte hem zacht. "Kijk niet zo naar mij, jongeman. Je wilt toch een goede indruk maken, niet waar?"

"Ja, mam," zei de jongen en volgde hij zijn broer naar boven.

De jongens waren gekleed in cargobroeken en truien toen er aan de deur gebeld werd. Beiden waren blootvoets. Een grote Hummer stond in hun oprit geparkeerd. De man aan de deur was jong, begin 20 zo te zien. Hij was gekleed in een sportief zakenkostuum en had een laptop en een aktentas bij zich. Chris deed de deur open en ontmoette zo zonder het te weten voor het eerst de man die zijn trainer op Gladiatoren Eiland zou worden.

"Jij bent vast Chris," zei de man met een glimlach. De anderhalve meter lange jongen voor hem was in het echt nog aantrekkelijker dan op zijn foto. Het woord 'leuk' was absoluut op hem van toepassing en het beschreef Christopher Andrews ten voeten uit. "Mijn naam is Jason Sanborne. Extreme Action Broadcasting. Ik heb hier ergens een kaartje. Mag ik binnenkomen?"

"Ja, meneer," zei Chris enthousiast. De jongen bood aan om één van de tassen van de man te dragen, maar dat werd beleefd geweigerd. De dertienjarige bracht hun bezoeker naar de woonkamer en stelde hem voor aan zijn familie. Onderweg genoot Jason Sanborne van het gezich op de sierlijke atletische jonge tiener in zijn beige korte broek. De kuiten van de jongen waren fantastisch. Zijn naakte jongensvoeten waren aanbiddelijk. Zijn kontje bedekt door licht zomerkatoen was van bijna poëtische schoonheid.

"Iedereen, dit is Jason," zei Chris zo volwassen mogelijk. De man plaatste zijn aktentas en laptop op de salontafel en ontmoette de ouders van de twee jongens Andrews. "En hij daar zal Josh zijn," zei Sanborne toen de zandharige 1,37 meter lange en elf jaar oude zijn kleine hand aanbood. "ik ben blij je te ontmoeten, jongeman."

Jason Sanborne was in feite zeer opgetogen. De elf jaar oude broer van Chris Andrews was in elk opzicht even leuk als de oudere jongen, met een paar diep donkerbruine ogen zoals de man nog nooit had gezien.

De twee Andrews- jongens zouden sterren worden. Als hij hun ouders kon overtuigen om hun zonen gladiatorjongens te laten worden.

Sanborne haalde enkele mappen uit zijn aktentas en zette de laptop aan. "Zullen wij dan maar gelijk ter zake komen?" vroeg hij vriendelijk, terwijl zijn ogen terloops de slanke lichamen en knappe gezichten van de twee jonge broers observeerden.

"Uw brief heeft ons allemaal zeer opgewonden," zei Lindsay Andrews. "Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn."

"Oh, maar het is allemaal echt waar. Wij zoeken tien sterke, slimme, atletische jongens voor ons nieuwste programma."

"Wat houdt dat programma precies in?" vroeg de vader van de jongens, proberend niet al te geinteresseerd te klinken.

"Wel, zoals u het weet, noemen wij het programmade 'Gladiatorjongens Wereldwijd'. Ik denk dat die naam wel voor zichzelf spreekt. Het is zeker zo bedoeld. Ik mag aannemen dat U met sommige van onze andere programma's bekend bent. In vergelijking met dit nieuwe programma zullen die tamelijk saai lijken."

Matthew en Lindsay Andrews waren zich veel bewuster van de inhoud en de extreme aard van sommige van de XB1-programma's dan hun dertien en elf jaar oude zonen. De gedachte om hun kostbare jongens willens en wetens aan iets te laten deelnemen dat potentieel zo traumatisch was verontrustte hen zeker. Maar het aangeboden geld beloofde een rijke toekomst voor Chris en Josh en zou helpen de stijgende schulden van de familie af te lossen, die langzamerhand een echt probleem begonnen te worden. In feite hadden Mat en Lindsay een paar weken geleden de halve nacht ruzie gemaakt. Matthew had voorzichtig de mogelijkheid geopperd om één van de jongens in slavernij te verkopen.

Lindsay ging aanvankelijk over de rooie, dreigde hem te verlaten en de jongens mee te nemen. Matthew kalmeerde haar.

"Luister alsjeblieft naar me, Lin. Het is iets waar wij over moeten nadenken. Andere ouders doen het ook. Vorige zomer hebben de Wildesins verderop in de straat Timothy verkocht."

"Ik heb so-wie-so nooit van die jongen gehouden," bekende Lin, "maar toch is het afschuwelijk. Weet je wat voor soort dingen ze met jongensslaven doen?"

"Ja, ik weet het. Ik weet ook dat wij tot over onze oren in de schuld staan. Als de overheid stappen onderneemt dan nemen ze beide jongens van ons af."

'Zeg dat niet. Zeg dat nooit… '

En zo ging het gesprek voort terwijl hun twee zonen zalig in hun bedden aan de andere kant van de hal sliepen. Nu zat er een man van één van de grootste en rijkste media-ondernemingen in de wereld in hun woonkamer en bood hen zoveel geld aan dat ze zich nooit meer zorgen zouden hoeven te maken. Zij bekeken hun jongens voor een ogenblik, de gedachte verdrijvend wat hen zou kunnen overkomen als zij overeen zouden komen het geld aan te nemen. Zij richtten toen hun aandacht weer op Jason Sanborne in zijn gemakkelijke overhemd en das.

"Wij hebben de afgelopen twee maanden uitgebreid onderzoek gedaan en uw zonen lijken aan alle fysieke vereisten te voldoen. Zij vallen beiden binnen de goede lengte- en gewichtsklasse voor hun leeftijd, en, om openhartig te zijn, het zijn zeer aantrekkelijke jongens. Ik zal niet beweren dat dit geen belangrijk criterium voor selectie is geweest. Goed-uitziende jongens trekken veel kijkers. Maar vooral willen we jongens die kampioensatleten zijn. Jongens die tegen elke prijs willen winnen. Jullie zijn allebei goede atleten, niet waar?"

"Ja, meneer," antwoordden de jongens eenstemmig.

"Goed. Daarom willen wij jullie. Ik heb twee contracten bij me met jullie namen erop. Als jullie instemmen om deel te nemen, dan zullen jullie aan alle soorten wedstrijden deelnemen. Sommigen zullen bekend zijn, zoals zwemmen en worstelen…"

"Daarin zijn wij het best," onderbrak Chris, opscheppend voor zichzelf en zijn broer.

Jason glimlacht naar de leuke tienerjongen. "Ik ben blij dat te horen, maar dat is alleen maar het begin, jongens. Er zullen andere dingen gebeuren die je je zelfs niet voor kunt stellen. Dingen die jullie waarschijnlijk ook niet als sporten zullen beschouwen. Wij zullen jullie kracht, snelheid, uithoudingsvermogen en intelligentie testen. Ik zal niet tegen jullie liegen. Het wordt niet makkelijk, en het grootste deel van de tijd is het geen pretje. Jullie zullen dingen moeten doen waarvan je nooit gedacht had dat je ze kon doen. Dingen die jullie waarschijnlijk niet willen doen. Maar jullie moeten het doen. Jullie zullen geen keus hebben. Wij gaan jullie lichamen tot aan hun grenzen laten inspannen, en als je denkt dat je absoluut niet meer kunt verdragen, dan wordt het nog erger. Het is jullie niet toegestaan om op te houden of weg te gaan. Zelfs voor geen ogenblik."

"Wij zijn geen opgevers," zei Josh sterk.

"Zij zouden me niet hierheen gestuurd hebben als wij dachten jullie dat waren, jonge man. Nu als jullie jongens me niet verder willen onderbreken, ga ik verder."

"Sorry, meneer," zeiden de broers, Christophers jongemannentenor vermengde zich met zoetjes met die van Josh' hoge ongebroken jongenssopraan.

"Als jullie met deelname instemmen, dan kun je je niet meer terugtrekken. Jullie moeten op Gladiator Eiland wonen met de andere jongens en je trainers. Jullie jongens kunnen niet ophouden of naar huis gaan. En jullie, vader en moeder, kunnen hen niet uit onze voogdij weghalen als het contract ondertekend is. En ik moet u vertellen dat wij een lange-termijn verplichting verwachten. Eenvoudig gezegd, meneer en mevrouw Andrews, het bedrijf heeft uw zonen nodig, en wij zijn bereid fatsoenlijk voor hen te betalen."

Matthew leunde achterover op de bank en keek naar Chris en Josh. De uitdrukking op het gezicht van zijn oudste zoon vertelde hem dat de dertienjarige vaag de betekenis van Sanborne's woorden begreep. Jonge Josh leek aan de andere kant niet al te veel opgelet te hebben. "Meneer Sanborne," vroeg de vader van de jongens, "zegt U wat ik denk dat U zegt?"

"Ja," antwoordde Sanborne en knipte de beide enveloppen die hij op tafel had gelegd open. "En voor het aangeboden geld zult U het met me eens zijn dat de prijs redelijk is. Als U wilt dat Uw zonen deelnemen, dan moeten U en de jongens een contract ondertekenen. De jongens worden bezit van het bedrijf tot en met hun zestiende verjaardag, op die dag wordt het contract geannuleerd of overgedragen aan een derde op Uw wens. Het contract is onomkeerbaar en niet-onderhandelbaar. Wij hebben alle rechten op uw zonen in handen."

Chris werd het nu absoluut duidelijk. "Fuckin ' shit! U bedoelt dat we…. slaven of zoiets worden!

"Dat is precies wat ik bedoel, Chris. En er zal geen 'zoiets' zijn. Jij en Josh zullen slaven zijn. Het bedrijf zal jullie in eigendom hebben en jullie zullen ons bezit zijn. Jullie doen afstand van al jullie persoonlijke en fysieke rechten. Jullie worden op Gladiator Eiland gehouden en neemt deel aan het programma totdat jullie contract verloopt als je zestien wordt. Dat betekent dat we jou, Chris, voor drie jaar bezitten. In feite, zal ik je trainer zijn als jij en je ouders het contract ondertekenen. Josh, jij zal vijf jaar slaaf op het eiland zijn."

"Verkoop me alsjeblieft niet, papa!' Josh barstte in tranen uit. Elke jongen uit groep 8 had onlangs een schoolreis gemaakt naar een van de vijf staatscentra van slavenverwerking, waar jongens van zijn eigen leeftijd en zelfs jonger klaargemaakt werden voor hun nieuwe leven als slaven. Jeugdige misdadigers, jongens van wie ouders eenvoudig te arm waren om hen op te voeden of te gierig om voor hen te zorgen, derde en vierde en vijfde zoons waarvan het bestaan nu onwettig was als gevolg van de strikte bevolkingswetten. Die belandden allemaal in slavernij. Er waren ook meisjesslaven, maar zeer weinig. Het waren bijna altijd jongens. Niemand wist op dit moment zelfs hoeveel jongensslaven er waren, maar Josh wist hij er geen één wilde zijn, zelfs niet voor vijf miljoen dollar.

"Ik wil je eraan herinneren dat het slechts een contract is," zei Sanborne om de bezorgde ouders te kalmeren. "Jullie krijgen je zonen terug als miljonairs. Gedurende hun tijd op het eiland zullen ze bijzonder hard moeten werken, maar zodra zij weer vrij zijn, hoeven ze nooit meer te werken."

Het was Chris die met zijn handen op zijn knieën voorover zat met glimmende ogen. "Het klinkt niet zo slecht, jongens. Ik bedoel, het is natuurlijk rot om slaaf te zijn en zo, maar zoals hij zegt het is niet voor altijd. Kom, Joshie, we zullen rijk zijn, hartstikke rijke stinkerds. Alles wat we moeten doen is naar dat eiland gaan en daar een paar jaar wonen. En we komen op TV. Iedereen zal weten wie zijn wij, dat is toch zo, meneer Sanborne?"

"Vanzelfsprekend. De wekelijkse kijkcijfers worden geschat op bijna zesendertig procent verzadigingsgraad. Jullie zullen nogal beroemd worden, jongens."

"Maar zij zullen slaven zijn," zei hun moeder bedroefd. Wat een afschuwelijke keus moesten ze maken. Een afschuwelijke, verleidende, vreselijke, verleidelijke keuze. Zo veel geld. Het zou als vijf miljoen beginnen, maar het zou in een fonds gestort worden, dat door XB1's eigen financiële tovenaars zou worden geïnvesteerd. Tegen de tijd dat Chris zestien was, over drie jaar, kon hij misschien twintig of vijfentwintig miljoen hebben. En Josh, hij was pas elf, hij zou vijf jaar slaaf moeten zijn, maar op hoeveel geld zou hij wel niet kunnen rekenen als hij weer vrij kwam? Een leven van zekerheid voor haar twee jongens. Wat zou een moeder nog meer kunnen wensen. Maar welke prijs zouden ze moeten betalen, levend als slaven op dat eiland terwijl de hele wereld keek naar de afschuwelijke dingen die week na week met hen gedaan werden.

"U hoeft vanavond nog niet te beslissen," zei Jason Sanborne. "U heeft achtenveertig uur de tijd."

Chris stond op en keek naar zijn ouders. "Ik doe het. Ik onderteken dat ding nu gelijk. Laat me het doen, pa en ma."

"Chris, lieverd," zei de moeder van de dertienjarige, "zodra dat document ondertekend is, kan je niet meer terug. Tot je zestiende zul je een slaaf zijn."

"Papa?" richtte Chris tot zijn vader. Jason Sanborne leunde rustig achterover en genoot stil van het drama in dit gezin dat tenminste één van hun zonen gewillig in slavernij wilde verkopen.

"Vijf miljoen is heel veel geld, Lindsay."

"Matthew! Ik kan niet geloven dat je dit voor geld doet. Wil je werkelijk je zoon in dat vreselijke programma zien?"

"Iemand zal het moeten doen. Waarom dan niet Chris?"

"Ja, mam. Kom op. Laat me het doen. Ik zal het papier nu gelijk ondertekenen."

Josh staarde naar zijn broer. Chris was zo moedig en zo rustig. Hij zou hem niet weg laten gaan en hem achterlaten. "Als Chris het ondertekent, doe ik het ook," zei hij. Lindsay staarde naar haar jongste in medelijden en verschrikking. Chris sloeg zijn broer op de rug. "Dat is prachtig, broertje, jij en ik."

"Wat zeg je, Lin?" vroeg hun vader. "Ik zal ondertekenen als dat werkelijk is wat de jongens willen."

Lindsay stond op en trok eerst Chris en toen Josh in haar armen. "Jongens, weten jullie zeker dat je dit wilt doen?"

De twee jonge broer knikten. Jason Sanborne trok een zwarte pen uit de zak van zijn overhemd en bood het aan Chris aan. "Dit is jouw contract, Chris. Onderteken de laatste pagina. Meneer en mevrouw Andrews moeten onder de handtekening van jullie zoon tekenen. Dan moeten we nog zorgdragen voor het contract van Josh. Omdat hij onder de twaalf is, is dat een beetje meer gedetailleerd, maar het zal even bindend zijn."

Tien minuten later was het gebeurd. Jason sloot de contracten en stopte ze in zijn aktentas terug. Hij sloot die tas niet maar in plaats daarvan haalde hij er een kleine digitale camera uit. "Voor we klaar zijn moet ik een paar foto's van jullie beiden nemen voor onze officiële stukken. Doe je kleren uit."

Chris en Josh staarden beiden met open mond naar Jason Sanborne, niet zeker of ze hem juist verstaan hadden.

"Jullie twee zijn nu slaven. Slaven doen precies wat ze gezegd wordt. Doe nu je kleren uit."

"Hierzo, waar mam bij is?" vroeg Josh, al blozend.

Jason glimlachte over de zedigheid van de jongen. "Mama, papa, willen jullie misschien naar een andere kamer gaan, dan is dit wat makkelijker."

"Natuurlijk," zei Matthew en sleepte zijn vrouw naar de keuken.

"O.k., jongens, ik heb jullie een plezier gedaan. Nu uitkleden."

Chris en Josh trokken langzaam hun truien uit en toonden hun slanke, gespierde, goed-gegebruinde bovenlichamen. Chris was al als een jonge man gevormd. Josh had nog een paar van de zachtere rondingen van een kleine jongen, maar hij was precies even mager en atletisch als zijn oudere broer.

Zenuwachtige naar elkaar kijkend, deden de jongens toen hun cargobroeken omlaag. Chris droeg een zwart boxer-onderbroekje, Josh een overmaatse boxer met stripfiguren erop.

"Onderbroekjes ook, jongens. Jullie zullen op het eiland ookt naakt moeten blijven, dus je kunt er beter aan beginnen te wennen."

Josh keek naar Chris en Chris keek naar Josh. Geen van beide jongens was erg gelukkig met dit laatste beetje informatie. Josh was bijzonder van streek. Net als de meeste elfjarigen was hij erg zedig. Hij wilde zelfs niet dat zijn mama hem in zijn ondergoed zag. In feite was de enige persoon in de laatste drie jaar die hem zonder zijn kleren had gezien zijn grote broer.

"Laten we maken dat we het gauw achter de rug hebben, Josh," zei Chris, die met zijn vingers onder zijn broekband greep en zijn ondergoed in een vlugge bevallige beweging liet zakken. Aangespoord door de moed van zijn oudere broer, deed Josh het zelfde. De twee jongens stonden naakt in hun eigen woonkamer. Jason Sanborne keek ernaar, tevreden met wat hij zag.

De dertienjarige Christopher was slank, met mooi gevormde dijen, magere armen en een strakke gespierde buik. Zijn borst ontwikkelde zich keurig, zijn borstspieren begonnen zich te vormen. Zijn kleine dubbeltjes-grote jongenstepels waren mooi bruin gekleurd door de blootstelling aan de zon. Hij had een dun flardje sprieterig blond schaamhaar net boven zijn penis. Behalve dat was hij nog volledig glad en haarloos. Jason stond even stil bij de geslachtsdelen van de jongen. Chris' penis was vrij indrukwekkend voor een jongen zijn leeftijd. Onbesneden en ongeveer tien centimeter lang. Zijn ballen waren groot en zwaar en hingen verrassend laag in zijn roze haarloze zak.

De elfjarige Joshua was een bijna perfecte kleinere kopie van zijn oudere broer. Hij was natuurlijk volledig haarloos, maar de grote verrassing was dat zijn penis bijna zo groot als die van zijn broer was, een lange dikke worst die tussen de slanke benen van de elfjarige bengelde. Zijn ballen, hoewel merkbaar kleiner, hingen precies even laag als die van Christopher en slingerden heen en weer tussen de gladde goedgevormde dijen van de elfjarige.

Chris, ondanks zijn aardige uitrusting, leek een beetje beschaamd zich naast zijn broertje te bevinden wiens lul eigenlijk maar drie millimeter korter was dan die van hem. Sanborne maakte geen bijzonder commentaar over één van beide jongens, hoewel hij zeer onder de indruk was hoe mooi zij waren en wat voor perfecte slaven zij zouden worden. En de overmaatse penis van Joshua zou hem bij de kijkers zeker tot een grote favoriet maken.

"Jij eerst, Chris. Doe je handen achter je hoofd."

Chris deed wat hem werd gezegd. Tot zijn schrik voelde hij zijn penis langzaam stijf beginnen te worden. Tegen de tijd dat Sanborne klaar was met het nemen van de foto's, was zijn 10 cm lange lul gegroeid tot een volle 15 centimeter erectie.

Josh volgde daarna, hij kopieerde dapper zijn broers houding. Zijn penis slaagde er ook in om een indrukwekkende 14,5 cm te bereiken.

"Ik merk dat wij die penissen van jullie zullen moeten trainen om niet stijf te worden behalve als dat bevolen wordt," zei Jason rustig tot hen. "Wij hebben sommige zeer strikte regels op het eiland, maar daarover zullen jullie aanstaande vrijdag meer te horen krijgen. Josh, je mag je ouders er weer bij halen."

"Mogen we ons weer aankleden?" vroeg Chris.

"Josh wel. Jij tot morgenochtend niet. Ik word je trainer dus we kunnen evengoed met een voorsprong beginnen. Ik wil dat je eraan went naakt te zijn. Je zal voor een heel lange tijd geen gewone kleren meer dragen."

Chris bloosde en rilde, maar deed geen poging zijn kleren te pakken. Zijn mam en papa merkten beiden op dat hij nog naakt was terwijl Josh zijn korte broek en shirt weer aan had. Zij merkten ook op dat hun dertienjarige zoon een erectie had. Zij vroegen niets en Chris verkoos om er niet over te praten. Hij stond daar alleen maar met zijn stijve lul die op en neer knikte. Jason schudde de handen van Matthew en van Lindsay, keerde zich toen tot Chris en Josh. "Jullie twee zijn nu slaven. Ik sta jullie toe om voor de rest van de week bij je ouders te blijven. Jullie mogen dit huis niet verlaten. Jullie moeten jezelf schoon houden. Meneer en mevrouw Andrews, als trainer van Christopher heb ik hem het bevel gegeven tot morgenochtend naakt te blijven. Hij mag zich niet met zijn handen of met iets anders bedekken. Dat betekent geen lakens of dekens op zijn bed vannacht. Gelieve er op te letten hij mijn bevelen uitvoert. Op vrijdagochtend sturen we een afhaalteam voor hen. Ik laat voor elk van hen een exemplaar achter van de basisregels waarvan we verwachten dat ze die opvolgen zodra zij op het eiland zijn aangekomen. Zie erop toe dat zij ze lezen en ze uit het hoofd beginnen te leren. U hebt een mooi huis. Het was me een genoegen geweest. Jongens, ik verheug me erop jullie op het eiland te zien."

Hoofdstuk 3

"Chris krijgt opnieuw een stijve, mam," was het schelle giechelende refrein dat hele avond door het huis klonk.

"Kop dicht, Josh. Jason zei ik naakt moest blijven. Hij heeft niets gezegd over mijn lul."

"Niet naar je broer schreeuwen, jonge man," zei hun mam.

Als niet hun oudste zoon naakt geweest was en dat allebei de jongens nu juridisch als slaven werden beschouwd, zou het een gewone normale avond als alle anderen in huize Andrews geweest zijn, met twee broers die elkaar plagen en bespotten en plagen. Het was zomer, zodat de jongens geen vastgestelde bedtijd hadden. Hun vader had zich rond half twaalf teruggetrokken. Het was al middernacht geweest toen Lindsay haar jongens goedenacht kuste, proberend om er niet aan te denken dat zij nog maar drie dagen van goedenachtkussen had voor zij werden weggehaald.

"Zorg ervoor dat jullie twee die regels bestuderen," waarschuwde zij hen voor ze naar boven ging.

Met hun ouders allebei in slaap, zaten de broers samen op de bank, Chris naakt, achteroverliggend met zijn haarloze benen uitgespreid, zijn 10 cm penis bengelde kalm boven zijn grote dertien-jaar-oude jongensballen die op het kussen rustten. Josh had zich tot op zijn boxer uitgekleed. Zijn hand hand had onwillekeurig zijn weg gevonden in die broek en hij speelde met zichzelf terwijl hij TV keek, genietend van het strakke gevoel van zijn bonzende net-geen-vijftien-cm-lange erectie. Spoedig begon dat het bizarre kietelende gevoel in zijn ballen. Hij wreef zijn jongenslul nog sneller tot hij hijgde en schreeuwde en zijn hele lichaam kronkelde in een krachtig droog orgasme. Josh legde zijn hoofd op de bank, uitgeput van zijn laatste inspanning.

Chris glimlachte naar zijn elfjarige broer en streek op zijn gemak over zijn eigen penis. Hij werd bijna onmiddellijk stijf, maar hij wilde in de woonkamer geen rommel maken. Hij besloot te wachten tot hij in zijn bed lag, dan zou hij zich zo hard en snel als hij kon afrukken. Met een erectie die naar zijn buik omhoog stak pakte Chris het document dat Jason Sanborne voor hen had achtergelaten. "Zullen we dit maar eens gaan lezen, Josh?"

"Ja, laten we dat maar doen."

De jongens lazen om de beurt een regel op de lijst. Er waren er tien. Dit is wat ze lazen:

Chris: "Je zult elke volwassene op het eiland als 'meneer' of 'mevrouw' aanspreken."

Josh: "Je zult altijd naakt zijn behalve als je trainer je kleren geeft om te dragen."

Chris: "Je zult elk bevel uitvoeren dat aan je wordt gegeven en deelnemen aan elke activiteit die je wordt toegewezen."

Josh: "Je zult niet spreken tenzij je wordt aangesproken, behalve wanneer je in je barak bent. Dan mag je zacht met de andere jongens spreken."

Chris: "Je zult je genitaliën of de genitaliën van een andere jongen nooit aanraken, om geen enkele reden, tenzij je door je trainer wordt bevolen dat te doen."

Josh: "Als je denkt dat je gevaar loopt gewond te raken, zeg je dat onmiddellijk tegen de dichtstbijzijnde trainer. Hij of zij zal beslissen of je verder kunt gaan."

Chris: "Je zult al het voedsel eten dat je elke dag wordt gegeven. Je zult geen voedsel delen met andere jongens en je zult geen voedsel in het personeelsrestaurant eten."

Josh: "Je zult alleen op voor jou vastgestelde tijden naar het toilet gaan."

"Wow," zei Chris toen ze klaar waren. "Sommige regels zijn wel erg rot."

"Ja."

De twee jongens waren plotseling heel stil en heel onderworpen toen het kolossale gewicht van hun besluit begon door te dringen. Zij waren slaven. Zij zouden als slaven worden behandeld. Zij gingen naar een of ander eiland en ze wisten niet eens waar ergens. Zij zouden gladiatorjongens zijn.

"Denk je dat wij tegen elkaar zullen moeten vechten, , Chris?" vroeg Josh.

"Waarschijnlijk wel. Ik zal proberen je kont niet te hard te schoppen."

"Dank je."

De twee jongens gingen tegen één uur naar bed. Josh kroop direct in zijn bed. Chris merkte op dat zijn ouders de lakens en dekens van zijn bed hadden gehaald, precies volgens de opdracht van Jason Sandborne. Chris zou naakt moeten slapen zonder iets om zijn magere haarloze lichaam te bedekken.

"Goed dat het zomer is anders zouden m'n ballen eraf vriezen," zei de jonge tiener. Josh lachte nogal gelukkig dat het zijn broer was die naakt moest blijven en niet hij.

Josh rolde op zijn buik en sliep in een paar minuten. Chris draaide de lamp naast zijn bed laag, ging op zijn rug liggen, spreidde zijn perfecte dertien jaar oude benen en rukte zich af, zijn linkerhand razend over zijn 15-cm lange erectie wrijvend. Hij besteedde speciale aandacht aan zijn voorhuid, trok die helemaal over het uiteinde van zijn lul en vilde hem dan terug tot naar beneden over zijn schacht. Hij hield van dat strakke fijne gevoel. Het duurde niet lang voor het gevoel begon, diep binnenin hem. Zorgvuldig, langzaam, zoals hij het de laatste maanden gedaan had, stopte hij één enkele vinger in zijn gat. Zijn lul werd nog harder. In het schemerige licht van de lamp kon de jongen zien dat het uiteinde ervan nat was en er een kleverige heldere vloeistof uitdroop.

"Oh ja," fluisterde hij in zichzelf toen zijn ballen naar zijn kruis trokken. "Ugh, fuck… ooohh." Chris spoot zijn dunne sperma in hevige uitbarstingen op zijn strakke gespierde maag. Het had nog nooit zo goed gevoeld. Tot zijn verrassing ontdekte de jongen dat hij een tweede vinger in zijn achterste had gestopt. Hij zich herinnerde zich niet dat hij dat gedaan had. "Verdomme," zei hij zacht, en pakte een handvol papieren doekjes om de kleverige rommel van zijn lichaam af te vegen. "Er gaat nog eens wat stuk als ik dat blijf doen."

Maar er was nog helemaal nooit iets kapot gegaan in de twee jaar dat hij zich twee keer per dag afrukte. Eén maal bij zijn ochtenddouche. Eén maal vlak voor hij ging slapen, als Josh in slaap gevallen was. Met een duizelig hoofd viel Chris op zijn rug in slaap, zacht snurkend, de lamp brandde nog op zijn laagste stand.

's Morgens, ontwaakte Chris als eerste, zoals altijd, en wekte zijn broertje. Josh opende zijn ogen en zag Chris naakt over hem heen gebogen staan, zijn 10 cm lul heen en weer slingerend terwijl hij bewoog.

"Je moet nog steeds naakt blijven?" vroeg de elfjarige geeuwend.

"Ik denk van wel."

Josh stapte uit bed, trok zijn boxer uit en draafde naakt naar zijn kast. Hij zicht een schone onderbroek uit, een zijdeachtige blauwe voetbalbroek en een tank-top. Zijn lul was zo stijf als een spijker, maar Josh besteedde er niet veel aandacht aan. "Ik zie je beneden, broer!" zei hij terwijl hij uit de kamer ging die zij hun hele leven al deelden.

Chris lummelde een tijdje rond, er een beetje van genietend om het gevoel naakt te zijn. Hij zette zijn computer aan en speelde voor een tijdje videospelletjes tot de hoge stem van Josh van onder aan de trap naar hem schreeuwde. "Mam zegt dat je beter naar beneden kunt komen voor het ontbijt op is."

Chris realiseerde dat hij werkelijk honger had. Hij haastte zich naar beneden, helemaal vergetend dat hij nog in zijn geboortekostuum was.

"Goed, ik zie dat mijn naakte zoon de nacht heeft overleefd," zei zijn mam.

Chris bloosde en ging achter een groot bord pannekoeken zitten. Een paar minuten later ging de telefoon. Zijn mam beantwoordde het.

"Het is Jason Sanborne, Chris."

Chris nam de telefoon aan en probeerde zich te herinneren hoe hij zijn trainer moest aanspreken. "Hallo, meneer," zei hij zacht.

"Goede morgen, Christopher. Bent je naakt?"

"Ja, meneer. Ik ben naakt. Ik hang alleen maar wat rond, weet u."

Sanborne lachte aan het andere eind van de lijn. "Vandaag mag je een korte broek en een T-shirt aandoen. Geen ondergoed. Ik bel je elke ochtend tot vrijdag en zal je opdragen wat je aan mag. Nadat je vanavond hebt gegeten, moet je al je kleren uittrekken en de rest van de avond naakt blijven, net als afgelopen avond. Oh, en nog één ding. Het is je niet toegestaan te masturberen. Begrijpt je?"

"Ja, meneer."

"Goed. Hebben jij en je broer de regels gelezen die ik voor jullie had achtergelaten?"

"Ja, meneer."

"Heeft één van jullie nog vragen?"

"Niet op dit moment, meneer. Sommige ervan lijken nogal angstaanjagend."

"Zo zijn ze bedoeld. Jullie zijn geen vrije jongens meer. Jij en Josh zijn slaven. Hoe eerder jullie beginnen om als een slaaf te denken, hoe beter het voor jullie zal zijn."

"Ja, meneer."

"Hang de telefoon op en herhaal mijn instructies voor vandaag aan je moeder."

Chris deed precies wat hem werd opgedragen. Josh giechelde bij de gedachte dat zijn grote broer na na het avondeten opnieuw naakt moest zijn.

"Mond dicht, kleintje."

Het was snel donderdagavond, de laatste avond dat de Andrews jongens thuis waren. Chris was die avond naakt. Gelukkig werd zijn penis slechts tweemaal stijf en beide keren toen zijn mam niet in de buurt was. De familie at een rustige maaltijd. Er was eigenlijk niet veel te zeggen. Hun moeder deed haar best om niet te huilen. Josh en Chris probeerden voor haar dapper te zijn. De jongens hadden niets in te pakken. Hen was gezegd dat het niet was toegestaan persoonlijke bezittingen mee te nemen. Kort na elf uur marcheerden de jongens naar boven om hun tanden te poetsen. Het was bedtijd. De laatste nacht dat ze in hun eigen bedden lagen, in hun eigen kamer, in hun eigen huis, tot ze zestien werden. Chris realiseerde zich dat hij pas na drie jaar weer thuis zou komen, en Josh… Josh zou vijf jaar slaaf moeten zijn. Hij zou op het eiland achterblijven als Chris vrijgelaten werd.

"We hoeven tenminste niet meer naar school," merkte Josh op toen hij onder zijn dekens kroop.

"Ja, dat is hartstikke cool. Ik had daar eigenlijk nog niet eens aan gedacht. Ik bedoel, tegen tijd dat we weer vrij zijn, zullen wij zo rijk zijn dat het niet meer uitmaakt. Kutschool!" schreeuwde de jonge tiener van vreugde.

"Ja! kutschool!" schreeuwde Josh. Telkens als Chris een lelijk woord gebruikte, beschouwde de jonge Josh dat als toestemming om hetzelfde te doen.

Naakt lag Chris boven op zijn bed, zijn handen achter zijn hoofd, naar het plafond te staren, zijn strakke, slanke, gespierde dertien jaar oude zwemmerslichaam lag voor hem uit. Hij keek omlaag naar zichzelf, zijn leuke kleine bosje blond schaamhaar en zijn zachte onbesneden penis die op zijn ballen rustte. Hij wiebelde zijn jongenstenen en ademde diep. Plotseling merkte hij dat zijn hart in zijn borst bonkte. Hij wist dat hij vannacht niet veel slaap zou krijgen. Morgen zou hun nieuwe leven beginnen en hij had slechts vaag idee wat hen te wachten stond. "Bent je bang voor morgen, Josh?"

"Een beetje. En jij?"

"Ja. Misschien hadden we die contracten niet moeten ondertekenen."

"Ja."

Hun mam kwam binnen. Chris bracht zijn slanke gespierde benen bijelkaar en trok zijn knieën op om zijn geslachtsdelen voor zijn moeder proberen te verbergen. Het was niet dat hij bijzonder verlegen was. Hij wende eraan naakt te zijn. Het leek alleen verkeerd om plat op je rug te liggen met een uitstekend half-hard worstje als je moeder in de buurt is.

"Eén laatste nachtkus, babys," zei zij droevig, en kuste haar beide jongens op hun voorhoofd. "Ik zal jullie morgenochtend vroeg wekken. Zij komen rond tienen om jullie op te halen."

"O.k., mam," zei Josh.

"Wij zijn klaar," voegde Chris er dapper aan toe. Lindsay Andrews staarde naar haar oudste zoon.

"Chris, beloof me dat je je zult gedragen. Doe alles wat je wordt verteld en veroorzaak geen problemen."

"Dat zal ik, mam."

"En beloof me dat je op je broer zult letten. Zorg voor hem, o.k.?"

"Doe ik, mam. Ik laat niets met Josh gebeuren, maak je niet ongerust." Chris realiseerde zich natuurlijk niet hoe volkomen machteloos hij zou zijn om zijn broertje te beschermen zodra hun nieuwe leven op het eiland zou beginnen. Of hoe machteloos hij zou zijn om zichzelf te beschermen.

Vrijdagochtend brak aan. De ouders van de jongens wekten hen om zeven uur. Chris en Josh namen een douche en trokken dezelfde broeken en truien aan als toen Jason Sanborne hen eerder in de week had bezocht.

Precies om tien uur reed een witte bestelwagen de oprijlaan in. Twee mannen in zakenkostuum stapten uit en liepen snel naar de voordeur.

"Meneer Andrews?" vroeg één van de mannen.

"Ja."

"Mitchell Harwell. XB1Corporate Veiligheid." De man toonde een kaartje als identificatie. "Ik kom Christopher en Joshua Andrews in bewaring nemen overeenkomstig de contracten ondertekend op 12 augustus 2039, zijn ze klaar?"

"Ja, meneer Harwell. Komt U binnen alstublieft."

Matthew Andrews begeleidde Harwell en zijn medewerker naar de woonkamer. Onmiddellijk stonden Chris en Josh op.

"Goede morgen, jongens," zei Harwell tegen hen en schudde hen beiden de handen. "Ik ben hier om jullie op het eerste deel van jullie reis naar Gladiator Eiland te begeleiden. Zijn jullie opgewonden over jullie kleine avontuur?"

"Ja, meneer," zeiden de broers eenstemmig.

Harwell knikte. "Goed. Nu wil ik dat jullie allebei heel goed luisteren. Er zijn een paar regels die je moet opvolgen zodra wij dit huis verlaten. Vanaf dit moment zijn jullie officieel slaven. Dat betekent dat jullie precies moeten doen wat jullie wordt opgedragen, begrijpen jullie dat?"

"Ja, meneer," zei Chris met zijn zachte puberstem.

"Ja, meneer," zei Josh met zijn hoge pre-tienerstem.

"Geen van jullie mag spreken behalve als jullie direct door mij of door één van mijn assistenten aangesproken wordt. Als je een vraag wilt stellen, moet je je hand opsteken."

De jongens knikten dat ze het begrepen.

"Voor dit eerste deel van de reis worden jullie verdoofd. Weet je wat dat betekent?"

Chris schudde bevestigend met zijn hoofd. Josh schudde van nee.

"Christopher, leg het aan je broer uit."

"Ja, meneer," zei Chris, en richtte zich tot Josh en vertelde hem. "Het betekent zij ons een pil of zo iets geven om ons slaperig te maken."

"Oh," was de enige reactie van Josh.

"Het maakt de overgang naar jullie nieuwe leven wat gemakkelijker. Maar voor wij jullie je injecties geven, moeten jullie behoorlijk voor de reis gekleed zijn. Uitkleden."

De jongens gehoorzaamden snel. Zij hadden zich al voor Jason Sanborne uitgekleed, zodat het niet iets nieuws voor hen was. Het maakte het echter niet minder gênant om je kleren voor totale vreemdelingen en je ouders uit te trekken. Harwell bleek echter geen geduldig man te zijn. Chris en Josh hadden zich haastig tot aan hun boxers uitgekleed, hun gebruinde, strakke, slanke jonge lichamen tentoonstellend. Zij keken naar elkaar en lieten hun laatste resterende bron van zedigheid over hun slanke heupen glijden.

De ouders van de jongens keken hulpeloos toe terwijl hun zonen voor de tweede keer in een week in de woonkamer hun kleren uit moesten trekken. Het was de laatste keer dat Chris normale kleding zou dragen voor de volgende drie jaar. Voor de elfjarige Josh zou dat vijf jaar zijn. Zodra de jongens naakt waren, richtte Harwell zich opnieuw tot hen.

"Handen achter je hoofden."

De jonge broers gehoorzaamden. Harwell was zeer onder indruk van de slanke, atletische, haarloze jonge lichamen, die nu tentoongesteld werden. Hij merkte op dat de oudere jongen een eerste begin van schaamhaar boven zijn 10 cm lange penis had. Beide jongens waren onbesneden en zeer goed voorzien, vooral de elfjarige Josh, wiens penis al bijna zo lang en dik was als die van zijn tiener broer.

"Aangezien jullie nu slaven zijn, moeten jullie dienovereenkomstig gekleed zijn. Wanneer jullie om een of andere reden Gladiator Eiland zult verlaten moeten jullie altijd een uniform aan."

"Wij mogen het eiland af en toe verlaten?" vroeg Josh. "Om naar huis te gaan of zo iets?"

De bedrijfveiligheidsman glimlachte naar de twee jongens. "Jullie zullen niet naar huis mogen gaan tot jullie contract voorbij is. Jullie zullen van tijd tot tijd het eiland verlaten voor diverse openbare gebeurtenissen die door het bedrijf worden gesponsord."

De medewerker van Harwell overhandigde hem twee dichtgebonden papier pakjes, die Harwell op zijn beurt aan Chris en Josh gaf. "Openmaken en de kleren die erin zitten aantrekken."

De kleren die ze vonden bestonden eenvoudig uit een grijze mouwloze tuniek en een wit broekje. Chris was de eerste die ze aantrok en hij was er zeker van dat hij per ongeluk die van Josh gekregen had. De tuniek eindigde net boven zijn navel. En het witte broekje was heel, heel kort en zeer, zeer, zeer strak, zodat zijn penis en testikels op een nogal obscene manier voor hem uitpuilden. Toen hij echter naar Josh keek, zag hij dat de tuniek van zijn jongere broer ook abrupt boven de buitenwaartse navel van de jongen eindigde en dat het broekje van Josh precies even kort en strak was als die van hem. Het broekje zorgde ervoor dat de overmaatse geslachtsdelen van de 1,37 m lange jongen bijna komisch groot leken terwijl ze voor hem uit opbolden. Josh was zich er vrijwel onbewust van hoe groot zijn penis was vergeleken bij andere elfjarigen, maar hij keek omlaag naar zijn jongenspakket dat zo prominent voor uit zijn broekje puilde en giechelde op zijn onschuldige jongensachtige manier.

Elke jongen kreeg toen een paar schoenen, eenvoudige witte sportschoenen. De jongens droegen nooit sokken, zodat ze die ook niet misten.

Het was vernederend om gedwongen te worden die tunieken en die kleine strakke broekjes te dragen. Chris en Josh bloosden allebei hevig. Zij wilden zeker niet dat hun ouders hen zo zagen.

"Zeg jullie ouders voor laatst gedag, jongens. Jullie hebben twee minuten. Kom naar buiten naar de bestelwagen als jullie klaar zijn. Laat ons niet voor jullie terug naar binnen komen."

Chris en Josh omhelsden hun moeder en schudden de hand van hun vader.

"Goed zijn, kerels," zie Matte Andrews. "Wees moedig en voorzichtig."

"Doen we, papa."

"Denk aan je belofte, Christopher," voegde zijn mam toe, haar tranen bedwingend.

"Ja, mam."

Chris keek rond in zijn huis één laatste keer, wendde zich toen naar zijn jongere broer. "Klaar, Josh?"

"Ja."

Gekleed in hun slaventunieken en hun beschamend kleine witte broekjes, verlieten de jongens Andrews het huis en liepen snel de oprijlaan af. Het was 's morgens net na elven. Er stonden her en der buren buiten, en meer dan een paar hielden op met wat ze aan het doen waren toen zij de twee jongens in hun karige krappe uniformen zagen. De achterdeur van de bestelwagen was open, en op instructies van Harwell klommen de jongens naar binnen. Wat zij zagen toen ze binnen waren deed hen beiden huiveren. Hun nieuwe leven nam een onmiddellijke en angstaanjagende en onverwachte draai. Christopher hield zijn adem in. Josh's bruine ogen gingen wijd open. Op de vloer van de bestelwagen stonden zij aan zij de twee ijzeren kooien.

"Kruip erin, jongens," beval Harwell.

Het was nu te laat om terug te gaan. Chris en Josh hadden de contracten zelf ondertekend. Hun ouders hadden ze ook ondertekend. De jongens wisten dat zij geen keus hadden. Chris ging als de eerste op zijn handen en knieën. Snel volgde Josh hem. De broers kropen in de kleine kooien. Harwell sloot ze en zijn medewerker klikten zware hangsloten op hun plaats over de grendels.

Harwell controleerde de sloten dubbel en trok aan de deuren van de kooien van de jongens. "Geef me je arm, Chris," eiste hij toen.

Chris stak zijn slanke arm tussen de dikke ijzeren tralies. Zijn ogen verwijdden zich toen hij Harwell een scherpe naald en een spuit uit een leren omhulsel zag trekken. De man greep de arm van de jongen en spoot het kalmerende middel in. Tien seconden later tolde het hoofd van de dertienjarige al. Dertig seconden daarna was hij door de milde drug overmeesterd en verloor zijn bewustzijn.

Arme Josh had dit alles bekeken en raakte in paniek toen Harwell voor zijn kooi ging staan.

"U prikt me daarmee niet," schreeuwde Josh zich zover hij kon terugtrekkens. "U hebt hem doodgemaakt! U doodde Chris!"

Harwell glimlachte warm. "Dat heb ik niet gedaan. Ik heb hem alleen maar een tijdje in slaap gebracht. En nu ga ik hetzelfde met jou doen. Als je me je arm uit die kooi laat trekken, beloof ik dat ik hem breken zal."

Josh veegde de tranen uit zijn ogen. Chris rolde op zijn zij en kreunde zacht in zijn slaap. Dat bewijs dat zijn grote broer inderdaad nog in leven was leek de pre-tiener te kalmeren. Hij stak dapper zijn arm tussen de tralies en ontving zijn injectie, een aanzienlijk grotere dosis dan aan zijn broer gegeven was. Josh' overmeestering door de drug was plotseling en hevig en duurde bijna een hele minuut voor hij definitief bezweek en bewusteloos werd. Harwell reikte door de tralies en veegde het speeksel van de mond van de jongen af en met een verrassende tederheid rolde hij de kleine elfjarige op zijn zij.

De bestelwagen reed achteruit de oprijlaan af en reed langzaam weg, Chris en Josh Andrews naar hun harde nieuwe leven als gladiatorjongens vervoerend.

Hoofdstuk 4.

Toen Chris tenslotte bij bewustzijn kwam, was hij nog in de kooi, maar de kooi stond niet meer in de bestelwagen. Zijn wazige blauwe ogen flikkerden een paar ogenblikken en hij begon langzaam zijn lichaam te bewegen. De kooi waarin hij zich bevond was klein, maar hij ontdekte dat hij om kon rollen en op zijn handen en knieën kon gaan zitten. Hij bleef zo een tijdje door de ijzeren tralies kijken. Wat hij zag maakte hem nogal nerveus.

Hij was in een zeer grote ruimte, een groot pakhuis of zo iets. Er waren ongeveer dertig mannen, die zakken en dozen droegen en met elkaar praatten en vlak langs hem heen liepen alsof het volkomen normaal was om een dertienjarige jongen te zien die in een kooi was opgesloten. De meeste dozen droegen het XB1 embleem en werden op karren geladen. Chris kon zich niet omdraaien om te zien wat achter hem was, maar hij kon zijn hoofd wel naar rechts en links draaien. Toen zag hij Josh.

Zijn elfjarige broer zat ook in een kooi, slechts een meter rechts van de zijne. Josh was ook bijgekomen en was erin geslaagd in de kooi te gaan zitten met zijn naakte benen tegen zijn borst en zijn armen om zijn knieën geslagen. De kooien van de jongens waren even groot, maar omdat Josh aanzienlijk kleiner was dan zijn broer had hij meer bewegingsvrijheid. Josh merkte dat zijn broer bijgekomen was en naar hem keek. De jongere jongen was bang maar probeerde heel hard om dat niet te laten merken, vooral niet aan Chris.

"Hoi," zei Chris versuft, zijn hoofd was nog wat wazig.

"Hoi," antwoordde Josh.

"Ben je o.k.?"

"Ja. Maar ik moet ontzettend nodig plassen. Ik zeg het steeds tegen hen, maar ze willen me er niet uit laten."

Chris merkte plotseling dat hij ook moest pissen. Zijn penis had een volledige erectie in dat strakke witte broekje dat zij hem lieten dragen. De jongen was vaak benieuwd waarom hij altijd met een stijve en een brandende behoefte om te plassen ontwaakte. Net vóór hij naar bed ging plaste hij zich altijd helemaal leeg, maar dat hielp nooit. "Ik denk dat we het op moeten houden," zei hij tegen zijn broer.

Josh knikte. Natuurlijk was zijn blaas kleiner en twee en een half jaar jonger dan die van zijn broer. 'Ophouden' was voor hem niet veel langer meer een haalbare optie.

"Waarom zitten wij in deze kooien, Chris? Wij hebben toch gezegd dat we het doen.… Ik bedoel naar het eiland gaan en zo.… waarom laten zij ons er niet uit?"

"Omdat jullie gladiatorjongens zijn," kwam een stem van achter hen. Het was een man in een duur kostuum. Hij liep rond rond en stopte voor de kooien van de jongens. Hij had een geitensik met een paar gedistingeerde grijze vlekken en donkere bevelende ogen die beide jongens voor hem ineen deden krimpen. "Jullie zijn allebei slaven en slaven reizen in kooien net als dieren. Ik heb heel wat geld aan jullie besteed en ik wil niet hebben dat jullie herrie schoppen in mijn hangar of in mijn vliegtuig. Nu dacht ik dat meneer Harwell al had uitgelegd dat jullie niet mogen praten. Daarom hebben jullie allebei nu al één van de regels overtreden. Één van jullie zal daarvoor worden gestraft. Op dit moment. Laat maar weten wie van jullie dat zal zijn."

Die man was natuurlijk William Durand, eigenaar en algemeen directeur van Extreme Action Broadcasting en feitelijk ook de eigenaar van jonge Christopher en Joshua Andrews. Hij keek omlaag naar zijn nieuwste stukken eigendom, genietend van het gezicht van twee uitdagend geklede jongens die in kooien waren opgesloten. En zij waren bezit. Vanaf het moment dat zij hun jongensachtige handtekeningen onder de contracten hadden gezet waren jongens Andrews geen menselijke wezens meer. Zij hadden geen rechten, geen vrijheid. Voor de maatschappij waren zij nu slechts dieren, huisdieren misschien, alhoewel de gemiddelde huishond een veel vriendelijkere behandeling kreeg dan deze jongens de komende jaren zouden krijgen.

"Goed, jongens? Wie het zal zijn? Als ik één van jullie moet kiezen, zal het veel erger worden voor degene die gekozen wordt."

Chris keek naar Josh en Josh keek naar Chris. De dertienjarige Chris wist wat hij moest doen. Hij kon zijn broertje niet laten straffen alleen maar voor het praten.

"Ik, meneer," zei de jonge tiener, zijn stem koos juist dat moment uit om te breken en een vol octaaf hoger te worden.

Josh zuchtte van opluchting.

Durand riep één van de geuniformeerde bewakers. "Open deze kooi," droeg hij op en wees naar de kooi waarin Chris opgesloten was. De wacht vond snel de juiste sleutel en slingerde de kooideur open. Chris had geen andere keus dan er op handen en knieën uit te kruipen.

"Opstaan."

Chris gehoorzaamde onmiddellijk.

Durand liet door een andere bewaker een stoel brengen en ging voor de dertienjarige jongen zitten.

"Doe je broek uit, Chris."

"Ja, meneer," antwoordde de trillende jongen. Het voelde zich om een of andere reden ongemakkelijk om deze volslagen vreemdeling zijn naam te horen gebruiken. Chris vilde het strakke broekje van zijn heupen omlaag langs zijn benen en stapte er uit met een bevallige beweging. Toen hij dat deed spartelde zijn 10 cm lange lul eruit en zwaaiden zijn haarloze laag-hangende ballen heen en weer tussen zijn benen. Toen hij opnieuw opstond, vouwde hij zijn handen over zijn geslachtsdelen.

"Niets daarvan, Chris," zei Durand. "je mag je geslachtsdelen nooit bedekken en je mag ze nooit zonder toestemming aanraken. Daarvoor krijg je een extra straf. Doe je handen achter je hoofd."

Chris stierf zowat van beschaamdheid. Zijn ontklede staat was uitermate vernederend voor de jonge tienerjongen. Daar was hij alleen gekleed in een korte grijze tuniek die niet eens over zijn navel kwam, zij middel was helemaal naakt en blootgesteld, en zijn voeten staken nog in zijn witte sportschoenen.

Durand zei een paar ogenblikken niets en zat enkel te staren naar de leuke dertienjarige jongen die zichzelf vertoonde. "Je hebt een aardige grote lul daar, niet waar, Chris?"

"Ik… Ik veronderstel 't, " antwoordde Chris. In feite wist hij dat zijn penis misschien een beetje langer was dan die van de meeste jongens van zijn leeftijd. Als lid van het plaatselijke zwemteam had hij veel jonge lullen verborgen achter strakke speedos gezien, en de zijne leek altijd één van het grootste. Hij was zeker niet reusachtig. Alleen maar een aardige lange dikke tiener jongenslul in perfecte verhouding tot zijn slanke gladde haarloze lichaam. Hij trilde een beetje terwijl hij zacht tussen zijn benen bengelde. Chris kon voelen dat hij begon te zwellen toen de man naar hem bleef staren. Toen de penis van de jonge tiener half rechtop stond, stond Durand op.

"Omdraaien."

"Ja, meneer." Chris draaide snel rond en toonde Durand zijn perfecte kontje.

"Buig naar voren en pak je enkels vast."

"Ja, meneer."

Chris boog bij zijn middel en greep zijn enkels met zijn handen. Het was een afschuwelijke, vernederende positie. Hij wist dat zijn kont tentoongesteld werd aan iedereen die het wilde zien en er was inmiddels een aanzienlijke menigte verzamelt rond de twee kooien. De jongen stond daar, zijn ballen bengelden laag tussen zijn benen, alleen het topje van zijn penis was zichtbaar voor Durand omdat de man zich achter de slanke jongen bevond.

"Houd je voeten stil," waarschuwde Durand. Hij hief zijn hand op en liet hem daarna hard op het achterste van de jongen terecht komen.

Chris gaf een gil van protest en stond op, strekte zijn rug en keek boos naar de man. "Auw, dat doet zeer!"

"Je bent nooit eerder geslagen?" vroeg Durand.

"Nee, meneer! Nooit!"

"Goed, dan is dit een nieuwe ervaring voor je, niet waar? Ik kan je beloven dat het niet het laatste pak slaag zal zijn dat je in de loop van de volgende drie jaar zult krijgen. Nu stil blijven staan. Zorg dat ik je niet vast hoef te binden."

Het pak slaag was afschuwelijk. Chris wankelde na elke zware klap van de mans hand. Het geluid van de slagen op zijn gladde jonge achterste weergalmde door de hangar. Het ergst was dat iedereen ernaar keek. Iedereen. Minstens dertig mannen, die er allemaal bij waren komen staan om te zien hoe de dertienjarige jongen zijn eerste pak slaag kreeg. Josh keek vanuit zijn kooi toe, het speet hem voor zijn broer maar was erg blij dat het Chris was en niet hij die voorovergebogen stond en geslagen werd.

"Discipline wordt van nu af aan een zeer belangrijk deel van je leven, Christopher Andrews," zei Durand. "Wij hebben heel veel tijd en geld in je geïnvesteerd en je zult leren precies te doen wat je wordt opgedragen. Je moet elk bevel uitvoeren dat aan je gegeven wordt, onmiddellijk en zonder vragen. Je wordt gestraft voor de kleinste fout. Is dat duidelijk?"

"Ik denk 't… Ik bedoel, ja, meneer!"

Durand ging verder. Chris worstelde om op zijn voeten te blijven. De hele tijd wist hij dat iedereen naar hem keek, en naar zijn ballen die heen en weer slingerden terwijl hij in evenwicht probeerde te blijven. Tussen zijn benen kon hij duidelijk zien dat hij een erectie had. Zijn lul was stijf, volledig uitgerekt tot bijna 15 cm lengte. Hoe erg hij ook wilde dat het slaan zou stoppen, hij wilde zeker niet rechtop gaab staan met zijn penis als een mast recht omhoog.

Chris kreeg twintig klappen op zijn blote billen voor het praten. Daarna kreeg hij er nog tien bij voor Joshua. Tenslotte was de kont van de jongen vurig rood.

"Opstaan."

Gelukkig was Christophers penis opnieuw zacht geworden. Hij stond en reikte instinctief met zijn handen naar zijn billen.

"Stop dat, Chris. Houd je handen langs je zijden. Draai je om."

Dat deed hij, de tranen liepen langs zijn wangen omlaag, en zag dat iedereen al weer aan het werk was. Er had tenminste niemand om hem gelachen.

"Stop dat gehuil," zei Durand. "Omdat je zo graag uit je kooi wilde, heb ik een werkje voor je. Doe je broek omhoog en volg me."

Voor hij de dertien-jarige wegleidde, wierp hij de sleutel van de kooi van Joshua naar een wachtende bewaker. "Laat die kleine zijn benen vijf minuten strekken en laat hem van het toilet gebruik maken."

Chris was blij dat Josh tenminste zou kunnen plassen. Hij keek om. Josh staarde naar hem met een blik van verschrikking op zijn gezicht. Zien dat je grote broer op zijn kont geslagen wordt, Chris horen huilen… nou, dat was bijna teveel voor de elfjarige. Josh had Chris nooit zien huilen. Nooit. Tot vandaag.

Christophers 'werk' was dat hij moest helpen met het uitladen van de vele bestelwagens en vrachtwagens die nog nog steeds met voorraden voor de reis naar het eiland aankwamen, en alle kratten en dozen naar de wachtende karren moest brengen. Chris begreep nu dat hij en zijn broer in een vliegtuighangar waren en dat alles gereedgemaakt werd om in te laden zodra het vliegtuig aankwam. Hem werd bevolen om niets tegen iemand te zeggen behalve als iemand hem een bevel gaf om iets te doen. Meestal droeg hij alleen maar dozen van plaats naar plaats tot zijn armen en schouders pijn deden. Toch begon Chris zeer opgewonden te worden. Door het afluisteren van de gesprekken van de anderen kwam hij te weten dat het vliegtuig kort na middernacht zou landen. De jongen had nog nooit eerder in een vliegtuig gezeten. Hij verheugde zich erop. Hij leerde ook dat er nog verscheidene andere bestelwagens werden verwacht, die allemaal nog meer gladiatorjongens moesten afleveren.

Hij werkte hard en stil, vergat helemaal het krappe uniform dat hij moest dragen, vergat bijna het pak slaag, behalve dat zijn billen nog hevig brandden. Voor de rest van de bemanning en het personeel was hij een aanbiddelijk en uitdagend gezicht, deze sterke, gespierde jonge tienerjongen die met hen werkte in zijn grijze tuniek en witte broekje. Zijn strakke buik was volledig bloot, het witte broekje koesterde zijn behoorlijke dertienjarige geslachtsdelen en liet de schitterende kromming van zijn billen zien, zijn stevige gladde benen eindigden in een paar witte sportschoenen. Hij moest een constante stroom van goedaardige klapjes op zijn perfecte kontje verdragen wanneer hij langs de volwassenen liep, mannen zowel als vrouwen, maar hij was blij om uit de kooi te zijn. Het gaf hem iets te doen iets en hielp de tijd voorbijgaan.

Chris kon in de hangar feitelijk gaan en staan waar hij maar wilde als hij maar een doos of een krat in zijn jonge armen droeg. Hij werkte op die manier naar de kooi van Josh terug, enkel om te zien om hoe het zijn jonge broertje verging.

Josh zat als tevoren, zijn knieën tegen zijn borst getrokken. Hij gaf zijn grote broer een 'o.k.' signaal met zijn rechterhand toen Chris langs zijn kooi liep. Chris keerde terug het met hetzelfde gebaar.

Na bijna zes uur hard werken werd Chris weer in zijn kooi gezet. Eerst mocht hij het toilet gebruiken en kreeg hij water te drinken. Hij was een zeer vermoeide jonge man toen de deur van de kooi dichtgedaan en afgesloten werd, maar hij kon niet gemakkelijk in de kooi gaan liggen. Hij bleef op zijn handen en knieën zolang hij kon, rolde toen op zijn zij, vouwde zijn benen op zo goed als hij kon en trok zijn knieën tot aan zijn borst. Hij haatte de kooi nu al.

Twee bestelwagens met het XB1 embleem reden de hangar in. Een vorkheftruck reed naar achterdeur van elke wagens en haalde er vier kooien uit, één per keer. Elke kooi bevatte een jongen. Elke jongen was ongeveer van dezelfde leeftijd als Josh of Chris en gekleed in hetzelfde krappe uniformen als de broers. De vier net aangekomen kooien werden naast die van Chris en Josh gezet in een mooie rechte rij van zes.

Noch Chris noch Josh kon de andere jongens goed bekijken. Drie ervan waren nog bewusteloos toen zij aankwamen, en de jongen die wakker was had het bevel gekregen niet te praten. Één voor één ontwaakten de anderen, ze worstelden en huilden soms eventjes toen zij merkten dat zij nog in een kooi zaten, maar ook zij werden weer rustig.

Er hing een grote klok vlak boven de ingang van de hangar. Als Chris zijn hoofd een beetje naar rechts draaide kon hij hem zien. Het was half tien in de avond. Hij kon naar buiten kijken. Er waren daar heldere lichten en het was duidelijk dat het regende. Hij hoorde de regen op het dak van de hangar boven zijn hoofd slaan.

Om tien uur werden de zes jongens uit hun kooien gehaald om te eten. Zij kropen er allen uit en kregen bevel om op hun knieën voor hun kooien te blijven zitten. Een kleine kom soep en twee broodje kaas werden op de vloer voor hen gelegd.

"Opeten, jongens," zei de vrouw die hun maaltijd gebracht had op een vriendelijke manier. "Dat is alles wat jullie krijgen tot je op het eiland bent."

Chris en Josh hadden sinds het ontbijt niet gegeten. Kennelijk had geen van de andere jongens dat ook. De zes aten uitgehongerd. Chris brak zijn tweede broodje in twee stukken en gaf het kleinste stuk aan Josh. De jongere jongen glimlachte naar hem en slokte het op.

Om elf uur kwamen nog twee bestelwagens de hangar in, en nog twee paar kooien werden eruitgehaald en geplaatst in de rij van de zes die al stonden te wachten. Alle tien jongens die spoedig de onwillige sterren van Gladiatorjongens Wereldwijd zouden worden zaten nu stevig gekooid te wachten op het vliegtuig dat hen naar het eiland zou brengen waar ze hun nieuwe leven zouden beginnen.

De vier laatkomers werden op dezelfde manier gevoed, knielend voor hun kooien slokten ze hun broodjes op en dronken hun soep direct uit de kommen. Met twee tegelijk werden de jongens toen naar de w.c. gebracht. Chris ging niet met Josh. Zijn broertje ging als eerste met een jongen die nog jonger leek te zijn dan hij. Toen Josh terugkeerde was zijn haar nat en glinsterde het water nog op zijn huid. Zijn tuniek zat aan zijn borst geplakt.

Chris werd meegenomen met een jongen van ongeveer dezelfde leeftijd als hij. Zodra zij in de w.c. waren werd hen bevolen zich uit te kleden. Beide jongens wurmden zich uit hun uniformen. Chris waagde een schuldige blik naar de andere jongen. De jongen was ongeveer zo lang zoals Chris, en had een gelijkaardige bouw, lang en mager. Chris was er zeker van dat hij een zwemmer moest zijn, net als hij. De andere jongen had veel meer schaamhaar dan Chris, en het was bruin evenals het haar op het hoofd van de jongen. Het vormde een dikke driehoek boven de penis van de jongen, die een beetje kleiner was wat er tussen Christophers benen hing. Behalve het dikke schaamhaar was de jongen volkomen haarloos.

De jongens kregen twee minuten om zich te ontlasten. Chris moest alles doen en zat zenuwachtig op het toilet. Hij kreeg geen privacy.

'Verdomme, ik kan niet poepen als die kerels naar me kijken!'

"Kijk eens aan, 't lijkt alsof we er eentje hebben die verlegen is," zei één van de veiligheidsmensen.

"Daar kan hij beter snel overheen komen als hij weet wat goed voor hem is."

Chris slaagde er uiteindelijk in zijn blaas en zijn darmen te legen en veegde zich net op tijd af. De twee jongens werden toen naar een grote open doucheruimte gebracht.

"Maak jezelf nat, jongens," bevolen de begeleidende bewakers hen. Twee naakte jonge tieners stonden boven een afvoerkanaal in het midden van de doucheruimte. Er was slechts één grote sproeier boven hun hoofden. De twee jongens deelden een ogenblik van aarzeling, toen draaide Chris aan de kraan. Het water was niet precies warm, maar het was ook niet koud. Martelende ijskoude douches zouden voor Chris de norm worden in de komende drie jaar, maar deze laatste warme douche in zijn geboorteland ging snel voorbij zonder veel waardering van de kant van de jonge tiener.

Gedwongen om schouder aan schouder te staan, rug tegen rug, borst tegen borst, toonden de twee jongens spoedig erecties. De bewakers grinnikten over de gezwollen toestand tussen de benen van de jongeren.

"O.k., jongens, het is tijd. Zorg dat die lullen zacht worden en kleed je aan."

Binnen tien minuten had Chris zijn uniform weer aan en was hij terug in zijn kooi. Hij en zijn douchepartner hadden geen woord tegen elkaar gezegd. Hij had de andere jongen compleet naakt gezien, had gevoeld dat diens stijve toevallig tegen die van hem gewreven had in de douche, en hij wist zelfs de naam van die ander jongen niet.

Om vijf minuten na middernacht reed een straalviegtuig van gemiddelde grootte de hangar in. Chris' hart sprong in zijn keel. Dit was het. Hij zat in een kooi en hij werd in dat vliegtuig gezet. Er was geen manier om eruit te komen. Geen manier op er mee op te houden. Geen weg terug. Geen manier om naar huis te gaan. Hij was een slaaf. Hij werd een gladiatorjongen. Mensen over de hele wereld zouden naar hem kijken. Chris voelde zich plotseling heel bang en heel klein.

Toen alle voorraden en het materiaal in de laadruimte waren geplaatst en het grootste deel van de bemanning en het personeel aan boord was, verscheen William Durand nogmaals. Hij stond voor de rij kooien met daarin nu tien jonge knullen van tussen de tien en veertien jaar oud.

"Luisteren, jongens," begon hij. "Ik weet dat het een zeer lange dag voor jullie allemaal is geweest. Ik ben bang dat het nog langer gaat worden. Zodra jullie allemaal in het vliegtuig bent geladen stijgen we op. Het is bijna twee twee uur vliegen van New York naar het eiland. Ze zeggen dat het enigszins ruw weer is. Als iemand van jullie de moet overgeven terwijl wij in de lucht zijn, dan zul je daarvoor niet gestraft worden, alhoewel als je je kooi bevuilt, je eenvoudigweg daarmee zult moeten leven. Het laadruim is niet van airconditioning voorzien. Jullie krijgen allemaal een fles water. Ik verwacht dat jullie stil zijn. Er zal altijd minstens één bewaker bij jullie in het ruim zijn.

Zodra wij op het eiland zijn krijgen jullie een oriëntatie waarbij je het personeel, de bemanning en je trainers zult ontmoeten. Dan krijgen jullie te eten en zult voor acht uren naar naar bed mogen gaan. Dat is de langste slaap jullie ooit op Gladiator Eiland zullen krijgen dus ik zou er maar van genieten als ik jullie was."

Elke jongen kreeg zijn waterfles.

Toen begonnen de vorkheftrucks met hun werk en laadden de kooien in het vliegtuig. Chris en Josh waren de laatste twee jongens die aan boord gezet werden. Het ruim was al heet en toen de ladingsdeur gesloten werd viel de wind weg en werd de lucht vrijwel onmiddellijk muf. Het ruim was vaag verlicht. De jongens stonden allemaal bijelkaar in hetzelfde deel van het ruim, hun kooien stonden met de voorzijde tegen de achterzijde en zij aan zij. Zij hoorden het gebrul van de banden terwijl het vliegtuig over de startbaan snelde, daarna niets dan het gebrom van de motoren zodat zij allemaal wisten dat ze in de lucht waren.

Niemand van de jongens werd tijdens de vlucht misselijk, maar ze waren alle tien vreselijk ellendig. Zij waren doorweekt van hun eigen zweet. Het water dat ze gekregen hadden was al lang geleden op. Het was te heet voor de jongens om te slapen in hun kleine nauwe kooien.

Hoofdstuk 5

Chris keek door de ijzeren tralies van de kooi en zag de donkergroene vegetatie langs rollen terwijl de vrachtwagen de weg afreed. Er hing een zoete geur in de warme lucht en het geluid van vogels en insecten vulde zijn oren. Met zijn dertien jaar had Chris nooit gedacht dat hij ooit zo ver van huis zou zijn. Maar toen bedacht hij zich dat dit zijn thuis was voor de volgende drie jaar van zijn leven.

De vrachtwagen hield stil voor een groot gebouw met het XB1-embleem boven de ingang. Het was het hoofdgebouw met de zendfaciliteiten, het productiemateriaal en de technologie, het cafetaria en het ziekenhuis voor het personeel. Een kleinere ziekenzaal voor de jongens was gevestigd in het trainingsgebouw.

De kooien werden allemaal geopend en de jongens moesten eruit te kruipen en van de vrachtwagen springen. Vijf bewakers in grijze uniformen omringden hen snel en marcheerden hen in het gebouw, begeleidden hen door een lange gang naar een grote zaal. Hun trainers wachtten hen daar op, elk met een metalen doos op een tafeltje naast hen. Chris herkende Jason Sanborne direct.

De jongens werden opgesteld in het midden van de zaal met hun hoofd in de richting van de zes mannen en vier vrouwen die hun trainers zouden zijn. William Durand kwam binnen uit een zijdeur en vroeg iedereen om aandacht.

"Goedemorgen, jongens. Welkom op Gladiator Eiland." Hij liep langzaam heen en weer langs de rij jongens in hun slaventuniekjes en beschamend strakke witte broekjes. Tien paar stevige, goedgevormde, atletische jongensbenen stonden te kijk, tien paar jonge geslachtsdelen puilden uitdagend uit in de broekjess. Sommige jongens hadden veel grotere pakketten tussen hun benen dan anderen. Chris was eigenlijk best trots dat die van hem en van Josh bij de grootsten hoorden. Tien magere, strakke jongensbuiken waren blootgesteld, sommigen gebruind met een goudbruin, anderen bleek wit, allen met aanbiddelijke navels. Er waren vijf binnenwaartse in de groep en vijf buitenwaartse, een zuiver toeval. Durand richtte zich tot hen terwijl hij langs hen liep en voor elke jongen een paar ogenblikken bleef staan om in hun jonge, zenuwachtige ogen te staren.

"Jullie zullen hier wonen en trainen en wedstrijden doen tot je zestien jaar oud bent. Voor sommige van jullie is dat minder dan twee jaar, voor anderen zal het wel vijf of zes jaar zijn. De gladiatorjongens van het oude Rome waren slaven en dat zijn jullie dus ook. Jullie worden getraind en getuchtigd en jullie zullen leven precies zoals zij dat deden. Behalve jullie doden zijn er geen grenzen aan wat wij met jullie kunnen doen of jullie kunnen laten doen. Jullie hebben geen rechten. Jullie hebben geen inspraak. Maak geen fouten, knaapjes, onze kijkers zijn maar in één ding geïnteresseerd: kijken hoe jullie lijden op de meest extreme wijze die je je maar voor kunt stellen. Geen deel van jullie lichaam zal verboden zijn. Voor je mislukkingen en fouten wordt je gestraft. Voor je overwinningen en successen wordt je beloond. Wanneer je je zestiende verjaardagen bereikt, dan wordt je aan je ouders teruggegeven en zul je zeer rijk zijn. Jullie en je ouders hebben uit eigen vrije wil met deze regeling ingestemd. Je kunt er niet aan ontkomen."

Durand pauzeerde even om al deze nieuwe informatie te laten bezinken. De jongens wisten allemaal dat ze een paar jaar slaaf zouden zijn, enkelen begrepen dat ze extreme pijn, vernedering en lijden zouden moeten verdragen tot ze zestien werden.

"En nu zullen wij de formaliteiten van het afroepen van de namen behandelen en jullie aan je trainers toewijzen. Je merkt dat er cameralieden in de zaal zijn. Die moeten jullie altijd negeren. Kijk nooit direct in één van de camera's behalve als dat door je trainer wordt bevolen. Als je niet gehoorzaamd, wordt je gestraft. Als ik je naam noem, loop je naar voren, kleed je uit en gaat in de houding staan. Je trainer komt je dan halen."

Er was een ogenblik stilte terwijl Durand zijn plaats innam op een podium achter de trainers. Zijn laptop was al klaargezet en wachtte op hem. Hij opende de noodzakelijke bestanden en bekeek al de informatie die zijn onderzoekers over elke jongen had verzameld. "Andrews, C."

Chris had gehoopte dat hij niet de eerste jongen zou zijn die naar voren moest lopen en zich naakt uit moest kleden, maar hij had geen keus. Lichtjes blozend verliet hij de rij en liep naar de wachtende trainers. Hij zag een stuk zwart plakband op de vloer en begreep verstandig dat hij verondersteld werd hier te gaan staan.

"Noem je naam, leeftijd en nationaliteit. Vertel ons in welke sporten je het best bent. Spreek duidelijk zodat de cameralieden je kunnen horen."

"Mijn naam is Christopher Andrews," zei Chris en liet zijn ogen van de ene trainer naar andere gaan om uiteindelijk zijn starende blik op Jason Sanborne te laten rusten. "Ik ben dertien. Ik kom uit de V.S. Ik zwem en ik worstel." Dat zeggend, trok Chris zijn tuniek uit, deed zijn schoenen uit en liet zijn strakke witte broekje van zijn heupen langs zijn benen omlaag glijden, zijn jongenslul slingerde heen en weer toen hij er uit stapte. Nu was hij naakt, de enige naakte jongen in de gehele zaal. Twee cameralieden naderden hem tot heel dichtbij en filmden het naakte dertienjarige lichaam van top tot teen.

"Je trainer is Jason Sanborne," zei Durand.

Jason Sanborne deed een stap naar voren. "Doe je handen achter je hoofd en kom naar deze tafel."

Chris gehoorzaamde onmiddellijk en liep vooruit naar het tafeltje dat zijn trainer had aangewezen. Er stond een metalen doos op. De jongen probeerde er een heimelijke blik in te werpen, maar het was dicht en gesloten.

"Ga naast me staan en niet bewegen."

Chris knikte dat hij begreep. Zo bang als hij was, was hij toch een beetje blij dat hij de eerste was. Nu hoefde hij alleen maar op de anderen te wachten die dezelfde vernedering moestten ondergaan die hij net gehad had. Hij zou tenminste kijken.

Josh werd als volgende genoemd. Hij stond in het midden van de ruimte en herhaalde de prestatie van zijn broer. "Ik ben Joshua Andrews. Chris is mijn broer. Ik ben elf en ik ben van de V.S. Ik ben een worstelaar. In vrije stijl ben ik het best, maar ik doe ook Grieks-Romeins." Josh kleedde zich veel sneller uit dan zijn broer. Hij wilde alleen maar dat het snel voorbij was. De trainers en de filmploeg in de zaal konden er geen van allen iets aan doen dat ze naar dat overmaatse orgaan dat tussen de elfjarige benen bengelde staarden. Het was al bijna zo groot als dat van de dertienjarige Christopher en bij Josh was de puberteit nog niet eens begonnen.

"Je trainer is Hanna Dubose."

Een lange jonge vrouw, maar nauwelijks ouder dan twintig, stapte naar voren. Zij droeg de zelfde grijze jumpsuit als Jason Sanborne. Haar haar was donker en heel kort geknipt. Zij was een lesbienne, maar ze ontleende een bepaalde verrukking aan het idee van het trainen en het kwellen van een kleine jongen. Over het algemeen hield zij niet van mannen en ze kreeg direct een hekel aan de kleine Joshua met zijn niet zo kleine penis.

"Doe je handen achter je hoofd en kom hier, worstjongen," zei ze hem spottend. De andere trainers lachten. Het was geen vreselijk fantasierijke bijnaam, maar het was zeker beschrijvend en de jonge Josh zou er voor de volgende vijf jaar van zijn leven mee worden opgescheept.

Al heel bang van deze zeer krachtige en zelfverzekere jonge vrouw haastte een zeer naakte Josh zich naar de tafel van Hanna Dubose.

William Durand riep de naam van elke jongen afzonderlijk. En elke jongen liep op zijn beurt naar het midden van de zaal, alleen en bang. Elke jongen deed zijn uniform uit en stond naakt vóór de trainers en natuurlijk de andere jongens die eerder waren gegaan. De jongste en kleinste jongen was Miles Harris. Hij was Engels, uit Londen zelfs, en blonk uit in hardlopen en cricket.

"Er zal niet veel cricket op dit eiland zijn," zei Durand met een glimlach, "maar je krijgt een overvloed van kansen om te laten zien hoe hard je kunt rennen."

Miles was ondanks zijn jonge leeftijd zeer atletisch gebouwd. Zijn benen waren bijzonder gespierd en goed ontwikkeld. Zijn geslachtsdelen waren echter heel klein, een kleine besneden lul van nauwelijks vijf centimeter lang en ballen die nog hoog dicht bij zijn lichaam gekoesterd werden. Natuurlijk was eer geen spoortje haar op hem, behalve de wilde buine ragebol op zijn hoofd.

De oudste jongen bleek degene te zijn waarmee Chris eerder had gedouched. Hij heette David Brown, was veertien jaar en zes maanden en kwam uit Australië. Hij was langer dan Chris, maar toch niet de langste jongen van de groep. Net als Chris was hij een zwemmer en nam deel aan de junior strandwachten wedstrijden in Australië. Hij had het meeste schaamhaar van alle jongens en had zelfs een paar dunne haren onder zijn armen. De rest van zijn lichaam was nog volkomen haarloos. Het haar op zijn hoofd was bruin. Zijn ogen waren blauw. Zijn geslachtsdelen waren ongeveer van dezelfde grootte als die van Christopher, zijn lul een beetje kleiner, zijn ballen een beetje groter.

De jongen met de grootste lul en de ballen was Illya Casparev, een Rus en dertien jaar oud, ongeveer twee maanden ouder dan Chris. Zijn lul was een massief orgaan, bijna 15 cm lang en zeer dik en bengelde boven een set mollige laag-hangende ballen. Illya's geslachtsdelen leken nog groter omdat de dertienjarige nog geen enkele schaamhaar had. Zijn hele lichaam was zo glad en haarloos als dat van de jongere jongens. Illya was gymnast. De spieren in zijn armen en benen bewezen dat zeker.

De resterende jongens waren allemaal even leuk en even atletisch, en nadat de laatste jongen geroepen was, stonden zij allemaal even naakt naast hun trainers. Elk van hen was nieuwsgierig naar de inhoud van de metalen dozen op de tafeltjes. Dat zouden ze snel te weten komen, maar het was twijfelachtig of een van hen er erg gelukkig over zou zijn als ze het wisten.

Durand richtte zich tot de de tien trainers en hun jongens. "Nu jullie jongens met je trainers hebt kennisgemaakt, is het nodig dat we wat regels over jullie gedrag vaststellen. Jullie trainers zijn jullie meesters. Als je je dat maar blijft herinneren, dan zul je het hier op het eiland zeer goed doen. Jullie moeten hen zonder vragen gehoorzamen. Jullie trainers zullen je vertellen wat er elke dag van je wordt verwacht. Zij zullen toezicht houden op jullie dagelijkse trainingssessies en zullen je op elke wedstrijd voorbereiden. Jullie moeten altijd je uiterste best doen. Dit is een wedstrijd. Jullie moeten, in teams of individueel, met elkaar wedijveren. Ook moeten jullie met jezelf wedijveren. Je verdient punten zowel binnen als buiten de arena voor het gehoorzaam zijn en het doen van dingen op de juiste manier en je krijgt minpunten voor slecht gedrag en voor elke fout die je maakt. Het winnen van een wedstrijd betekent niet noodzakelijk dat je punten in je voordeel verdient." Durand pauzeerde even. De ogen van de jongens waren op hem gefixeerd en probeerden te begrijpen wat hen werd verteld. Het was bijna overweldigend. Enkele jongens waren al meer dan vierentwintig uur wakker, allemaal waren ze bang en uitgeput.

"Jullie trainers zullen je helpen ervoor te zorgen dat je in de beste conditie van je leven komt en dat je zo blijft. Zij helpen jullie ontberingen te verdragen die je je nog niet voor kunt stellen. Zij zijn hier niet als jullie vrienden of raadgevers. Gehoorzaam hen. Lieg nooit tegen ze. Doe precies wat zij je bevelen als ze je het bevelen."

Chris keek op naar Jason. De jonge man schonk hem een kort glimlachje.

"Trainers, open de doos van elke jongen. Jongens, ga terug en pak je schoenen en je uniformen. Vouw je tuniekjes en broekjes op en leg ze op de tafel."

Elke trainer haalde een sleutelring uit zijn of haar zak en opende de dozen die op de tafels stonden. De naakte jongens scharrelden ondertussen terug naar de andere kant van de zaal en pakten hun neergegooide kleren op, in sommige gevallen was het niet gemakkelijk om uit te zoeken wat van wie was. Na een paar minuten van jongensachtige chaos was alles uitgezocht en alle tien jongens keerden terug naar hun trainers met hun povere kleding in hun armen.

Chris deponeerde zijn uniform en zijn schoenen op de tafel.

"Die zal je niet erg vaak nodig hebben," verklaarde Jason. "Je zult meestal naakt zijn."

"Ik wen er al aardig aan, meneer," fluisterde Chris.

Jason glimlachte, maar toen werd zijn jeugdige gezicht weer streng. "Niet praten. Als je je mond opnieuw open doet zal ik je moeten straffen."

Durand vroeg weer om aandacht. Het indoctrineren van de jongens was een zorgvuldig voorbereid en geleidelijk proces om het feit te versterken ze allemaal slaven waren en dat zouden blijven tot hun contracten verliepen. "Trainers, het is nu tijd om je jonge gladiator van zijn halsband en ijzers te voorzien."

Jason Sanborne reikte in de doos en haalde er een dikke ijzeren halsband uit. Het ging met een scharnier open en er waren vier ijzeren ringen aan gemonteerd, één aan de voorkant, één aan de achterkant en vervolgens één aan elke zijkant. Chris staarde er angstig met wijd opengesperde ogen naar.

"Stil staan, Chris," zei Jason. Hij deed de halsband om de dertienjarige nek en sloot hem op zijn plaats. Hij kon de vrees van de jonge tiener bemerken. "Slaven dragen altijd halsbanden. Hij wordt niet afgedaan totdat je het eiland verlaat."

Daarna werden er ijzeren boeien om de enkels van de jongen gesloten. Evenals de halsband waren er ringen op gemonteerd. Een tweede identiek paar versierde spoedig zijn polsen. Chris was helemaal stil, hij durfde zelfs geen adem te halen. Nog maar een paar dagen geleden was hij een vrij persoon, een normale gelukkige jongen die van zijn de zomervakantie genoot. Nu was hij naakt en droeg een halsband en er waren zware ijzeren boeien om zijn polsen en enkels gesloten. Zijn zomervakantie was voorbij, maar zijn scholing zou van nu af aan nogal anders zijn. Hij was een dertienjarige slaaf, een dertienjarige gladiator. Hij begon te beven. Hij kon het niet helpen. Op dit ogenblik was hij banger dan ooit eerder geweest was.

De andere jongens waren even onderworpen en even bang. Alle trainers merkten het. Durand op het podium merkte het. Het was precies de reactie die hij wilde. De tien jongens waren nu allemaal in hun halsbanden en boeien gesloten.

"Trainers, maak de kettingen vast."

Sanborne ging terug naar de doos. Eerst haalde hij een 60 cm lange zware ketting te voorschijn, die hij aan Christophers enkelboeien hing en vastmaakte met een paar hangsloten. Een tweede ketting volgde. Die werd vastgemaakt aan de ijzeren polsboeien van de jongen. Chris was nu aan handen en voeten geketend. De kettingen waren lang genoeg zodat hij zijn armen en benen nog vrij kon bewegen, maar zij waren zwaar, en dat kwam bij het al aanzienlijke gewicht van de boeien zelf. Chris wist dat hij ze niet af kon krijgen. Hij beet op zijn onderlip. Als hij hadden kunnen stoppen, dan zou het dat op hetzelfde moment doen. Maar hij kon er niet mee stoppen. Hij had zelf het document ondertekend dat hem tot slaaf maakte. Zijn enige ontsnapping was zijn zestiende verjaardag, over bijna drie volledige jaren.

"Wen aan die kettingen, Chris," verklaarde zijn trainer. "Als je niet in de arena, in de jongensbarak of in de trainingsruimte bent, zul je worden geketend."

Chris slikte moeilijk en knikte dat hij begreep.

Op dat moment gaf Durand zijn volgende serie instructies.

"Trainers, doe je jongens hun kuisheidsapparaat aan."

Jason reikte opnieuw in de doos en haalde er een bizar metalen voorwerp uit. Chris kon uit de algemene vorm en de grootte van het voorwerp uitmaken dat het slechts op één plaats op zijn lichaam bedoeld was. Hij keek wat nauwkeuriger naar het voorwerp in de handen van zijn trainer en probeerde er vandoor te gaan.

'Dat ding zullen ze nooit om mijn lul doen!' dacht hij bij zichzelf.

Hij was niet de enige van de tien jongens die zo reageerde. Jason greep hem bij zijn arm en hield hem stil. "Niets daarvan, Chris. Als je dat opnieuw doet, wordt je gestraft. Je ondertekende het contract. Je bent nu een slaaf. Gedraag je dan zo. Je zult dit de hele tijd moeten dragen. Sta stil en laat het me je aandoen."

"Wat voor de hel is het?" vroeg de naakte dertienjarige gevraagd, terwijl hij zijn kalmte probeerde te herwinnen, starend naar het glanzende metalen voorwerp.

"Wat meneer Durand zei. Het is een kuisheidskooi." Jason hield het dichterbij en draaide het zodanig dat Chris het beter kon bekijken. "Dit type bestaat al meer dan veertig jaar, jochie. Gewoonlijk zijn ze van plastic gemaakt, maar wij hebben deze speciaal van roestvrij staal laten maken. Het bestaat uit twee grote stukken.…" hij verwijderde het kleine hangslot dat de beide samen hield. "Steek je hand uit, jongen."

Chris deed wat hem gezegd werd en Jason legde het grootste stuk van het apparaat in de linkerhand van de jongen. Het zag eruit als een kleine metalen kooi, van het ene eind naar het andere ongeveer 15 cm lang en 25 mm breed. Er zat een kleine metalen ring aan het open eind, die een kleinere diameter dan 25 mm had. Twee metalen pennen staken uit die ring naar achteren. Elk pennetje was ongeveer 13 mm lang. Het was echter de andere kant van die ring dat het interessant maakte, eng interessant naar de mening van de jonge Chris.

Zes metalen staven waren aan de ring vastgelast, en strekten zich vanaf de ring zo'n 5 cm omlaag en zaten daar vast aan een tweede, nog kleinere ring van ongeveer 20 mm in diameter. Het leek alsof de staven door die ring heengingen en daar een scherpe hoek van vijfenveertig graden naar beneden maakten, en tenslotte vastzaten aan het eind van het apparaat, dat was afgesloten door een derde nog kleinere ring die zijn eigen serie kleine staafjes had die parallel aan elkaar van de ene naar de andere kant liepen. Het resultaat dat in de palm van Christophers hand lag was een nog net geen 15 cm lange metalen kooi die aan het eind heel gek naar beneden boog.

"Dit deel gaat om je penis."

"Ja. dat had ik zelf al bedacht."

"Slimme jongen. Nu deze grotere ring," Jason hield het andere primaire stuk van dit rare apparaat omhoog, "deze gaat om de basis van je lul en ballen. Er zijn drie kleine gaten geboord door de bovenkant van de ring, zie je dat…"

Opnieuw werd Chris om de gelegenheid gesteld het van dichtbij te zien.

"Hier is een pen die door het middelste gat glijdt," Jason stak zijn hand uit en toonde Chris de staaf en alle andere nog ongeïdentificeerde stukjes, "en de pennen op de peniskooi gaan in de beide gaten daarnaast."

"Wat is de rest van die dingen."

"Deze kleine ronde dingen zijn tussenringetjes, om ervoor te zorgen dat het lekker goed en nauw past. En dit,"Jason hield het laatste stuk op. Het was een halve ring van glanzend staal evenals de rest van het apparaat, en aan de binnenzijde zat er een rij metalen spijkertjes. Aan de bovenkant had het een gat waar de hoofdpen door moest. "Goed, ik denk dat je wel snapt waar dat stuk voor dient. Doe nu je benen een beetje uit elkaar zodat ik je dit aan kan doen. Je gaat toch geen problemen maken he?"

"Nee, meneer."

"Goed. Doe je best om geen erectie te krijgen."

Jason trok de laag-hangende ballen van de dertienjarige jongen door de ring en werkte toen langzaam de penis van de jongen erdoor, hij trok de geslachtsdelen van de jongen naar voren tot de ring tegen Christopher schaamgebied rustte. Het was de eerste keer dat een andere hand dan de zijne, of misschien dan die van zijn mam toen hij nog heel klein was, zijn privédeel aanraakte. Chris kon het niet helpen maar uitte een zacht gekreun terwijl zijn lul langzaam half rechtop zwelde.

"O.k.. Kalmeer je zelf." Jason haalde speels zijn handen door Christophers dunne, kleine bosje blond schaamhaar. Hij had niet het hart om de jonge tiener te vertellen dat hij dat spoedig zou verliezen, net als elk ander vrijwel niet-bestaand plukje haar op zijn slanke gespierde klein lichaam.

"Nu de hoofdpen, de tussenringetjes, en de spijkertjes." Jason liet de pen door de middelste van de drie gaten glijden, deed vervolgens de tussenringetjes over de staaf, gevolgd door de halve ring met de spijkertjes. Chris kon de spijkertjes voelen die direct in het vlees van zijn penis staken.

"Auw."

"Stop met dat gejammer. Nu de peniskooi." Jason zorgde dat de drie pennen op een rij stonden en deed het apparaat aan, alleen gebruik makend van de toppen van zijn pinken (de enige die in de ruimten tussen de staven pasten) om het uiteinde van de penis van de jongen helemaal tot aan het eind te trekken. Chris voelde onmiddellijk dat zijn lul onder hem naar beneden werd gebogen. Hij begon net stijf te worden toen Jason het hangslot door een uiterst klein gat aan het einde van de hoofdpen deed. Met een laatste zeer onheilspellende klik deed de trainer het slot op zijn plaats.' Hij pakte de sleutel en deed deze aan de ring waar al de sleutels van Christophers halsband en boeien hingen.

"Oh, shit…" fluisterde Chris toen zijn lul tegen de metalen kooi spande en de vijf kleine spijkertjes nog dieper in zijn gezwollen tienervlees boorden.

"Je kunt in dat ding geen erectie hebben, Christopher. Als je dat probeert, voel je de spijkers zelfs nog meer."

Helemaal in paniek reikte Chris instinctief naar beneden en probeerde het apparaat van zijn geslachtsdeel te trekken. Het kwam niet in beweging. Hij keek op naar Jason met een blik van volslagen verbijsterde angst in zijn waterige blauwe ogen.

"Je kunt het niet afdoen, Chris. Om dat te doen heb je de sleutel nodig. En die heb je niet, nietwaar?"

"Nee, meneer," Chris liet zijn hoofd hangen toen de grimmige werkelijkheid van deze situatie bezonk. Zijn penis was in een kooi opgesloten en er was helemaal niets wat hij kon doen.

"Ik ben je trainer, Chris," zei Jason streng, "en dat betekent ik verantwoordelijk voor je ben… helemaal. Van nu af aan bepaal ik wanneer je een erectie mag hebben. En ik beloof je dat dat niet erg vaak zal gebeuren. Je zult er wel aan wennen. Je hebt eigenlijk geen keus, hè?"

"Nee, meneer."

De enige troost die Chris kon vinden was dat elk van andere jongens ook kuisheidskooien hadden die rond hun lullen en ballen waren gesloten. Rondkijkend merkte hij op dat Josh en de twee andere jongere jongens een enigszins ander ding droegen. Josh had een dikke zwarte leren riem om. Aan deze riem was een ietwat gebogen driehoekige metalen plaat vastgemaakt. De plaat verborg en omhulde Josh' penis en testikels volledig. Zij konden niet worden gezien of worden aangeraakt. De riem rond het middel van de jongen was aan de achterkant met twee zware hangsloten gesloten. Een leren riem liep van de bodem van de plaat, tussen de benen van Joshua door en omhoog in de lengte van zijn kleine bilspleet en was vastgemaakt aan de riem. Deze riem strok de plaat strak tegen de buik van de elfjarige. Het deed hem tussen zijn benen helemaal plat lijken, geen leuke jonge geslachtsdelen die zacht bengelden. Het was alsof de elfjarige Josh helemaal geen geslachtsdelen had.

Chris kende natuurlijk niet alle details, maar Josh ervoer momenteel de rare en niet erg prettige sensatie van testikels die tegen zijn lichaam teruggedrongen werden en een penis die permanent omlaag tussen zijn benen werd gedrukt.

Joshua, Ian en Miles, de drie jongste jongens, droegen alledrie deze onaangename kuisheidsgordels. Niemand van de kleine jongens zou een stijve krijgen met deze gordels om hun slanke middel.

William Durand stond opnieuw voor de groep. "Nu jongens, krijgen jullie elk je nummer. Dit maakt het voor het personeel en de staf en de kijkers thuis makkelijker jullie te identificeren. Trainers, willen jullie het identificatieplaatje van je jongen pakken en het aan de ring op de voorzijde van zijn halsband vastmaken?"

Jason reikte weer in de doos. Dit keer haalde hij er een klein vierkant metalen ID-plaatje uit. Chris bekeek het van dichtbij. Het was zilverkleurig met dikke zwarte letters en cijfers. Er stond eenvoudig:

'Jongen 07'

Jason maakte het vast aan de voorzijde van Christophers halsband. "Dat zal vanaf dit ogenblik je naam zijn. Je zult nooit meer bij je voornaam geroepen worden. Ik zal later wel een bijnaam voor je bedenken, maar nu zul je luisteren naar Jongen Nul-Zeven."

Chris kinkte en keek of hij Josh zag. Stil en snel liet hij een zeven met zijn vingers zien. Josh reageerde evensnel terug met twee vingers.

De nummers waren niet willekeurig, maar gebaseerd op de leeftijd van de jongen. Jongen Nul-Eén was tienjarige Miles Harris. Jongen Eén-nul was de viertienjarige David Brown, de oudste jongen op het eiland, maar niet de grootste. Chris, hoewel hij wel één van de langste was, was toch op drie na de oudste, en zo verkreeg hij het nummer Nul-Zeven. Dat zou voor de volgende drie jaar zijn naam zijn.

"Nu zullen wij jullie in paren groeperen," zei Durand, starend naar de tien knappe gespierde jongensatleten. Behalve de sliertige plukjes schaamhaar van de oudere jongens, waren hun sterke jonge naakte lichamen volledig glad en haarloos. "In de meeste gevallen zul je als ploegmaten aan de wedstrijden deelnemen, hoewel er uitzonderingen zullen zijn. Om de zaken eerlijk te houden, zullen wij steeds een oudere jongen aan een jongere koppelen. Als je nummer wordt geroepen pak dan alsjeblieft je doos en stap naar voren met met je trainers. En ga dan naar de andere kant van de zaal."

Durand keek op zijn lijst, maakte een paar laatste aanpassingen en begon de nummers voor te lezen.

"Nul-Eén en Nul-Negen."

Dat koppelde de tienjarige Miles Davis met veertienjarige Phillipe Dulac. Phillipe was de enige Franse jongen in de groep. Duiken was de sport van zijn keuze. Hij had lange ledematen en was mager, met een onbesneden lul die van gemiddelde lengte voor zijn leeftijd was maar erg dik en bekroond werd met een aardig bosje lichtbruin schaamhaar. De twee jongens en hun trainers stapten naar voren en liepen door de zaal, hun dozen voor hen dragend. "De doos hoger optillen, Nul-Negen," zei de trainer van de oudere jongen, een vrouw. "Je mag je geslachtsdelen niet afdekken. Nooit."

"Nul-Drie en Nul-Acht."

De elfjarige Ian Cloverdale en de dertienjarige Illya Casparev stapten naar voorwaarts. Hun trainers waren allebei mannen. Illya, een roomwit gekleurde Rus, was eigenlijk langer dan de beide beide veertienjarigen. Ians huid was donker goudbruin gekleurd met uitzondering van een opvallende zuiver witte strook rond zijn middel waar zijn speedo gezeten zal hebben. Verborgen binnenin zijn kuisheidsgordel zat een lul die nog tamelijk klein was, maar zijn ballen waren vrij groot en hingen lager dan die van Josh. Ian had al wat schaamhaar, zwart als het haar op zijn hoofd, het vormde een kleine sprieterige driehoek boven zijn penis. Daarvan was natuurlijk niets te zien omdat een metalen plaat de geslachtsdelen van het kereltje volledig bedekte. Naast hem was de reusachtige lul op mannenformaat van de dertienjarige Ilya, zonder één enkel schaamhaartje eromheen, opgesloten in de metalen lulkooi. Het was een vrij komisch gezicht, een jongen zo jong en met zo'n grote lul. Hij en Josh hadden eigenlijk als paar gekoppeld moeten worden.

"Nul-Twee en Eén-Nul."

Josh kreeg David, de oudste jongen in de wedstrijd en de enige met een vrij dikke struik schaamhaar boven zijn penis. De rest van hem was echter volledig haarloos evenals zijn 1,35 m lange elfjarige partner. Josh keek angstig naar zijn broer. Hij was er zeker van geweest om de hele tijd samen met zijn broer te zijn. Hij zou het contract nooit ondertekend hebben als hij had gedacht dat ze gescheiden zouden worden. Chris was ook teleurgesteld en bezorgd. Hij had Josh beloofd hem te helpen en voor hem te zorgen. He had zijn ouders hetzelfde beloofd. Nu zouden ze tegen elkaar uit moeten komen. Met zijn hoofd omlaag, gepord door zijn trainer, de tweede van de vier vrouwen in zaal, volgde jonge Josh David naar de andere kant. De trainer van de veertienjarige was ook een vrouw, dat veel aan de verlegenheid van de jonge David bijdroeg.

"Nul-Zes en Nul-Vijf."

Dat was het koppel van de twee oudste twaalfjarigen, Daniel O'Hanlon, de enige Canadees en enige roodharige onder de jongens, en de tweede Engelse jongen Gabriel Shelton die, zijn leeftijd in aanmerking nemend, het sterkst en zwaarst gebouwd was van alle jongens. De jongen had geen greintje vet op zijn lichaam. Hij was zwaar gespierd. Zijn sporten waren voetbal en rugby en zijn gedrongen lichaam was volkomen afgestemd op de atletische inspanningen van zijn keuze. Geen van beide jongen had een haartje op hun lichaam. Gabriels geslachtsdelen, voordat ze in het kuisheidsapparaat opgesloten waren, waren voor een jongen van twaalf vrij groot. Die van Daniel waren anderzijds vrij klein, in feite het kleinst van alle jongens, wat dat betreft versloeg alleen de tienjarige Miles hem.

"Nul-Vier en Nul-Zeven."

Eenvoudig door uitsluiting wist Chris al dat jongen nummer Nul-Vier zijn partner zou worden. Het was de tweede Rus, Alexei Graznikov. Hij was maar een klein beetje groter dan Josh en in tegenstelling tot de twee oudere twaalfjarigen had hij een lichte zweem van schaamhaar boven zijn bijzonder dikke 8 cm lange lul. Hij was slank, stevig en gespierd, en Chris wist alleen maar door hem te bekijken dat hij een worstelaar was net als Josh. Als zijn jongere broer dan niet zijn partner kon zijn, dan was Alexei waarschijnlijk de tweede beste keus. De twee jongens stonden van aangezicht tot aangezicht en deelden een snelle glimlach, zich herinnerend dat hen niet was toegestaan voor hun beurt te praten. Zij pakten hun dozen en marcheerden door de zaal met hun trainers. Alexei's trainer was een vrouw, wat hem, en ook Chris, duidelijk niet erg gelukkig maakte.

"O.k., jongens, luisteren," zei Durand. "Dit is de laatste keer dat je in dit gebouw bent. Er worden hier geen slaven toegelaten. Wij laten jullie naar buiten marcheren en geven jullie een rondleiding over het complex. Je eerste stop zal de arena zijn. Trainers, keten jullie jongens aan elkaar, alsjeblieft."

60 cm lange kettingen werden te voorschijn gehaald en vastgemaakt aan de ijzeren halsbanden om de hals van elke jongen, hem aan zijn partner ketenend.

"Altijd als jullie van de ene plaats naar de andere worden gebracht, worden jullie aan elkaar geketend," legde Alexei's trainer hen uit toen Jason de ketting op zijn plaats sloot. De ketting was heel zwaar. Chris en Alexei waren vrijwel even lang, maar zij ontdekten snel dat zij dichtbij elkaar moesten gaan staan om de ketting slap te houden. "Mijn naam is Natasha," zei zij tegen Chris met een duidelijk Russisch accent. Zij was een hele grote en zeer angstaanjagende vrouw, enkele centimeters langer dan Jason. Zij staarde omlaag naar het sterke atletische jonge lichaam van de dertienjarige en een wellustige blik vulde haar ogen. "Je moet 'mevrouw' tegen me zeggen."

"Ja, mevrouw," zei Chris.

"Volg ons, jongens," zei Jason en de twee jongens liepen in de pas achter hun trainers.

Zij stapten in de hete tropische zon. Er waren geen bomen dichtbij genoeg om de jongens een beetje schaduw te bieden. Zij verlieten het productiegebouw, liepen langs het kleine resorthotel dat voor speciale gasten gebouwd was, kruisten een goed onderhouden onverharde weg en zagen voor het eerst de arena. Het was een achthoekig gebouw niet zo groot als de jongens verwacht zouden kunnen hebben, maar het was het grootste gebouw op het eiland, met uitzondering van het privélandhuis van William Durand.

"Dit is de publieksingang," zei Durand toen de tien jongens en hun trainers rond de voorzijde van het gebouw marcheerden. Het was versierd en elegant en duidelijk bedoeld voor de zeer-rijken en machtigen. "Het is strikt verboden voor jullie jongens. Jullie ingang is aan de achterzijde."

Met kettingen die bij elke stap rammelden en rinkelden werden de naakte jongens rond het gebouw gevoerd. Een paar dubbele stalen deuren vormden de arena-ingang van de jongens. Jason en één van de andere mannelijke trainers trokken de deuren open en de jongens marcheerden via een steile helling omlaag naar een grote ondergrondse ruimte. Het werd vaag verlicht, maar de jongens konden kooien zien, en cellen, en vier onheilspellend uitziende houten tafels met metalen boeien en kettingen in elke hoek.

"Wij zijn hier onder de vloer van de arena," verklaarde Durand. "Sommige evenementen zullen vereisen dat jullie allemaal tegelijkertijd in de arena zijn, maar de meeste niet. Jullie moeten hier blijven tot je nummer wordt opgeroepen. Dan ga je die trap op, "Durand wees naar één van twee trappen die naar de arena leidden. In de boog boven de opening was het woord 'JONGENS' met zwarte letters geschilderd. Boven de andere trap stond 'Trainers en Personeel'.

De jongens kregen een paar minuten om door dit lagere niveau te lopen. Er waren helemaal geen ramen. De vier tafels trokken heel wat aandacht en hele hoop angstige blikken. Elke jongen vroeg zich af wat er met hen op die tafels zou gebeuren en elk van besliste dat ze er niet op terecht wilden komen. De kooien waren groter dan die waarin ze gezeten hadden tijdens hun reis naar het eiland. Lang en smal, was het duidelijk dat elk slechts één enkele jongen kon bevatten en dat die de hele tijd dat hij erin was zou moeten staan.

"O.k., jongens," vroeg Durand hen weer om aandacht. "Ga jullie trap op." De vijf paar jongens marcheerden snel en stil de trap omhoog. De trap was net breed genoeg voor een paar jongens die met hun nekken aan elkaar geketend waren. Chris en Alexei waren de eersten die de vloer van de arena bereikten. Durand en de trainers hadden de andere trap genomen en stonden al op hen te wachten.

"Voortaan moeten jullie de trap op rennen," zei Durand. "En als je boven bent dan loop je naar het midden van de arena en daar wacht je met je handen achter je hoofd. Doe dat nu."

De tien jongens dromden allen samen in het midden van de vloer en namen de vereiste positie aan. Het gebied waarin zij zich bevonden was vierkant, vijftig bij vijftig meter, met een anderhalve meter hoge wand aan alle zijden. Onder hun naakte voeten was hard meedogenloos beton. Boven de wand begonnen de stoelen voor de toeschouwers. De arena kon vijfhonderd mensen bevatten, en het zicht in het gebouw werd niet belemmerd. De arena was overdekt en het betegelde dak versterkte het geluid op de vloer.

"De arena," zei Durand, wijd gebarend met zijn armen. "is gebouwd naar het model van de coliseums van de oude wereld. Jullie zullen heel wat zweet en aardig wat tranen op deze vloer laten stromen."

De jongens rilden allemaal. Hun kettingen rammelden.

"De life-wedstrijden zullen elke vrijdag en zaterdag plaatsvinden. In deze life-wedstrijden moet altijd iedereen deelnemen. Door de week zijn er extra wedstrijden. Deze zullen selectiever zijn en ontworpen om jullie individuele sterke en zwakke punten te testen. Niet alle wedstrijden zullen binnen worden gehouden. Volg me."

Met hun trainers die hen vooruit porden, marcheerden de jongens door open poort aan het achtereind van de arena, gingen door een nauwe tunnel en kwamen uit in het heldere, snikhete, tropische zonlicht. Voor hen lag een lange ovalen baan, met overdekte tribunes langs beide rechte einden. De baan zelf was eenvoudig van vast aangestampte grond. Hij was twaalf meter breed bij de rechte stukken, maar versmalde aanzienlijk in de bochten aan de beide einden. Binnen de baan stonden twee kleine open paviljoens, elk met één enkele houten bank, een paar wachtkooien net als die de jongens al onder de arena hadden gezien, en vijf tweewielige strijdwagens die onmiddellijk de aandacht van de jonge gladiatoren trokken.

"De renbaan. Jullie voet- en wagenraces zullen hier worden gehouden," legde Durand uit terwijl de tien jongens snel de hele baan rond moesten marcheren. "De baan is 1200 meter lang. Ik zie dat jullie allemaal de strijdwagens hebben opgemerkt. Zij zijn ontworpen om door iets worden getrokken dat aanzienlijk kleiner is dan een paard. Een dier met minder benen. Een jongen, om precies te zijn."

De naakte jongens wierpen elkaar ongerust zenuwachtige blikken toe. De strijdwagens, hoewel klein, zagen er zeer stevig uit en waren ongetwijfeld heel zwaar.

"Dat zal ik nooit kunnen trekken," zei de jonge Josh, met ontzetting starend naar de tweewielige wagen.

Zodra ze de hele baan afgelopen hadden, moesten de jongens in een snelle looppas naar de andere kant van de arena gaan, waar een andere openluchtfaciliteit op hun inspectie wachtte. Het was een enorm zwembad. Van Olympisch formaat.

Chris en de andere zwemmers in de groep werden onmiddellijk opgewonden.

"Is er hier een jongen die niet kan zwemmen?" vroeg Durand.

De tienjarige Miles waren de enige jongen die zijn hand ophief.

"Je zult het leren," zei Durand streng. "Snel. Jongen Nul-Zeven!"

Het duurde een paar seconden voordat Chris zich realiseerde dat Durand hem bedoelde. 'Oh, dat ben ik!' dacht hij. "Ja, meneer!" riep hij zo luid en moedig als hij kon.

"Uit ons onderzoek volgde dat jij waarschijnlijk de beste zwemmer in de groep bent. Jij bent verantwoordelijk voor de zwemlessen van Nul-Eén hier. Je wordt gestraft als hij er niet in slaagt om aan mijn verwachtingen te voldoen. Trainers, maak daarvan een aantekening."

Jason haalde zijn digitale notepad te voorschijn en toetste deze speciale opdracht in. Chris voelde zich plotseling niet zo prettig dat hij zo'n goede zwemmer was.

"Ik ben er zeker van dat jullie jongens denken dat jullie je in dit zwembad zullen vermaken," vervolgde Durand. "Ik kan jullie verzekeren dat dat niet het geval zal zijn."

De jongens werden van het zwembad weggemarcheerd en meegenomen naar het trainingsgebouw ernaast. Er was een groot gemeenschappelijke ruimte in het midden van het gebouw met kleinere bijzondere opleidingsruimten er omheen. De medische afdeling en onderzoeksruimte waren ook hier. De hoofdzaal zag eruit als als elke goed uitgeruste atletische trainingsruimte. Er waren halterbanken, loopbanden, roeimachines, losse gewichten, oefenballen, springtouwen en aan een wand zelfs een klimmuur. Alles was nieuw en de jongens waren er opgewonden over dat ze op al dat coole materiaal zouden trainen. Hun reactie op de zes kleinere speciale opleidingsruimten was aanzienlijk minder enthousiast.

Er waren er drie aan elke kant, met een deur naar de hoofdzaal. Zij waren elk ongeveer zes bij zes meter. Alle zes hadden ze stevige stalen deuren. Er waren geen ramen. De adem stokte de jongens allemaal in de keel toen zij de inhoud van deze kamers zagen. Er waren apparaten en rare machines en dingen die ze geen van allen ooit eerder hadden gezien. De meesten zagen er uitermate eng en pijnlijk uit. Chris vroeg zich af wat voor een training hier precies zou gebeuren. Nogmaals mochten de jongens rondwandelen en elke ruimte onderzoeken en het bizarre materiaal van dichtbij bestuderen. De verwarde onzekere blikken op hun jonge gezichten waren onbetaalbaar en de camera's, die hen al overal gevolgd hadden, namen dat natuurlijk allemaal op. Enkele oudere jongens begonnen een beetje een idee te krijgen wat er allemaal met hen in dit gebouw zou gaan gebeuren. Vreemde dingen. Dingen die niets te maken hadden met atletiek zoals zij dat woord opvatten. Er was zenuwachtig gegiechel en angstige zuchten van ontzagwekking.

Natuurlijk wisten zelfs de jongste jongens waarvoor de ransels, de stokken en peddels die aan de muren van elke kamer hingen werden gebruikt. Niemand van de jongens durfde daar in de buurt te komen.

"Jongens," richtte Durand zich tot hen toen de trainers hen weer bijelkaar brachten. "Nu worden jullie naar de barak gebracht. Daar mogen jullie uitrusten tot het etenstijd is. Als je gegeten hebt, worden jullie weer hierheen gebracht en zal jullie training beginnen. In beweging!"

Zij marcheerden naar een enkel geïsoleerd gebouw dat op open grond stond en omgeven werd door een hoog hek met scheermesdraad erop. De jongens vonden het er helemaal niet prettig uitzien. Een geüniformeerde bewaker stond bij de enige poort in het hek. Hij sprak in zijn radio en de poort zoemde een ogenblik luid en klikte open.

De tien jongens werden naar binnen gemarcheerd door hun trainers en de poort ging achter hen dicht en op slot. Een andere bewaker stond bij de deur van de barak en zoemde hem voor hen open. De jongens werden naar binnengeleid en zagen daar nog eens vijf bewakers, waarvan twee vrouwen. Durand volgde de optocht van naakte jongens en vertelde hen allen zich te verzamelen in de gemeenschappelijke ruimte van de barak. De jongens stonden er allemaal, met halsband, geboeid, geketend, hun jonge geslachtsdelen opgesloten in kuisheidapparaten. Sommigen van hen keken bang, allemaal keken ze geschokt, en geen van hen keek vreselijk gelukkig.

"De bewakers zijn voor jullie verantwoordelijk als je in de barak bent," verklaarde Durand aan de tien jongens. "De gladiatoren van de oudheid waren slaven en dat zijn jullie ook. Jullie zijn in wezen dieren en de bewakers hebben de instructie jullie als zodanig te behandelen. Zij zullen in principe niet wreed tegen jullie te zijn, maar jullie jongens moeten beginnen om te leren dat jullie geen vrije menselijke wezens meer bent. De bewakers hebben toezicht op jullie voedsel, jullie dagelijkse douches en elke gewone straf die je in dit gebouw verdient. Jullie moeten hen gehoorzamen precies zoals jullie je trainers gehoorzamen. Zij hebben toestemming jullie te tuchtigen als dat nodig is. Deze gemeenschappelijke ruimte en jullie cellen zijn de enige plaatsen op het eiland waar jullie vrijuit met elkaar mogen praten, maar jullie moeten altijd rustig en ordelijk blijven. Jullie mogen de barak niet verlaten zonder een trainer om je te begeleiden.

Jullie dagelijkse routine is als volgt: Elke ochtend om 0800 wordt je wakker gemaakt voor het ontbijt. Je moet al het voedsel opeten dat je krijgt. Dan worden jullie naar de doucheruimte gebracht. De bewakers zullen er nauwkeurug op letten dat jullie lichamen schoon zijn. Jullie trainers komen je om 0900 halen om de dag te beginnen. Je komt hier hier terug voor de avondmaaltijd om 1700, je mag dan naar de w.c. en daarna ga je verder met de activiteiten die aan je toegewezen zijn. Elke avond om 2130 komen jullie terug in de barak en krijgt dan twee uur vrije tijd. Er is geen televisie en geen videospelletjes. Er is een kleine bibliotheek waaruit je één boek tegelijkertijd mag lenen. De lichten gaan uit om 2330.

Jullie krijgen per week één telefoongesprek van een kwartier naar huis. Je trainer zal een rooster voor deze gesprekken plannen. Het is een voorrecht en geen recht. Jullie zijn slaven. Als je een van de regels overtreedt, wordt het privilege van het telefoongesprek ontnomen. Trainers, verwijder hun kettingen."

De tien trainers deden snel de kettingen open die aan de jongens' halsbanden zaten en bevrijdden hen van hun partners. De boeien om hun enkels en polsen werden ook afgenomen. Elke set kettingen en boeien werd naast de deuren van de vijf kleine cellen gehangen, die voortaan de slaapruimtes van de jongens zou zijn. Elk paar werd aan een cel toegewezen. Chris en Alexei werden in cel nummer drie geplaatst. Er waren twee kleine metalen platen die van de muur neergeklapt konden worden. Elk was bedekt met een dunne matras. Er was een hoofdkussen op elk bed, één enkel wit laken en geen dekens. De cel had een raam, bedekt door dik gaas en ijzeren tralies. Er kon verse lucht binnenkomen, maar de jongens konden niet naar buiten kijken. Behalve de bedden was er niets anders in de kleine cel.

De jongens werden in hun cellen gestopt en opgesloten totdat het avondmaal door het bedrijfsrestaurant werd geleverd. Chris was wanhopig. Hij had geen enkele kans gehad om iets tegen Josh te zeggen. Hij wist zijn dat zijn broertje nu doodsbang zou zijn, maar er was niets dat hij kon doen om hem te helpen. Hij zat op zijn bed en liet zijn benen vrij slingeren, zijn tenen raakten de vloer nauwelijks.

"Ben je bang?" zei Alexei, met een stem die al de eerste tekenen van puberteit vertoonde.

Chris keek verrast naar zijn jongere partner. Alexei glimlachte breed.

"Da. Ik spreek goed Engels. Jij ben Christopher?"

"Ja. Noem me maar Chris."

"Chris," de twaalfjarige Russische jongen glimlachte en tonend een nogal innemend gat tussen zijn voortanden. "Ben je bang?"

"Hel ja! Jij niet dan?"

"Da. Ik heb niet… begrepen… waarom wij deze dingen dragen…" Alexei spreidde zijn slanke gespierde benen uit en wees naar het metalen ding dat zijn haarloze geslachtsdeel omsloot.

"Ik ook niet," zuchtte Chris. Ik zal me voorlopig een tijdje niet aftrekken, denk ik. Jij heet toch Alexei, hè?"

"Da," zei de twaalfjarige en wees met een een vinger naar zijn borst. "Alexei Ivanovich Graznikov."

Chris stak zijn hand uit. "Fijn je te ontmoeten. Ik denk dat wij ploegmaten zullen worden of zo iets."

"Ploeg… maten. Ja. Fijn. Ik vind het ook fijn je te ontmoeten."

"Sorry, ik spreek geen Russisch."

Opnieuw glimlachte Alexei. "Ik zal leren. Als jij helpt me met Engels? Goed?"

Chris kon het niet helpen om te glimlachen over de onhandige manier waarop de jongen sprak. Maar hij was opgelucht dat die ander tenminstens begreepen wat hij zei. "Afgesproken," zei Chris, opnieuw Alexei's hand schuddend.

"Natasha zegt wij altijd naakt zullen zijn. Jij denkt zij waarheid zegt?"

Chris knikte. "Jason vertelde me hetzelfde. Bedenk eens, Alexei, miljoenen mensen gaan onze grote lullen onze blote billen zien elke fuckin' zaterdag."

"Fuckin' zaterdag!" riep Alexei lachend en klapte zijn handen op zijn naakte dijen. "Grote fuckin' lullen! Ik heb een grote fuckin' lul! Fuck, fuck, fuck!"

"O.k., je hebt dat woord in ieder geval geleerd," antwoordde Chris. "En jouw lul is niet eens echt zo groot, vriend, het spijt me dat ik je dat moet vertellen."

"Jouw kleine broer… hij heeft grote."

"Groter dan die van jou," zei Chris met een zekere hoeveelheid trots, en ook een zekere hoeveelheid beschaamdheid dat de penis van Josh al bijna groot als die van hem was. "Illya is totaal reusachtig, man. Verdomme. Ik bedoel maar."

"Illya, da," zei Alexei. "Wij zijn al vrienden voor zeer lange tijd. Hij werd zo groot een paar jaar geleden pas."

"Je bent worstelaar, hè?"

De twaalfjarige knikte enthousiast. "Zeer goede worstelaar. Jij?"

"Ik worstel ook, maar dat is eigelijk meer voor mijn broer. Ik ben een zwemmer. Niemand verslaat mij in het water."

"Wij zullen een goed team worden," zei de jonge Rus.

"Dat denk ik ook."

NEXT PART