Istari

vertaald door Dick Vertaal

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 30-32

Hoofdstuk 30

"Goede morgen, Trevor," zei Lara, zich bewust van het effect dat ze had op de jongen. "Is de baas thuis?"

"Meester drinkt zijn thee, mevrouw," zei de veertienjarige schuchter. "Ik vertel hem dat u hier bent, oké. U kan binnen wachten als u wil."

"Zoals je wil, als je maar niet in moeilijkheden komt, mijn lieve jongen," zei de jonge vrouw en ze ging de met marmer betegelde hal binnen.

Trevor lachte breed, blij dat de dame zo vriendelijk met hem was. Hij haastte zich op zijn tengere benen en toonde Lara zijn prachtige blote billen. De jonge tiener was een paar minuten later terug. "Wilt u mij volgen, mevrouw," zei hij met een elegante buiging.

Lara stond nog maar eens in de studeerkamer van William Durand. Ze keek uit over het strand en de helder blauwe Caribische zee.

"Geniet je van je verblijf, mijn liefste?" vroeg het hoofd van XB1 en hij nipte nog eens van zijn ochtendthee. Trevor stond met de theepot klaar.

"Alles gaat fantastisch, Bill."

Na een paar minuten heen-en-weer-gepraat, kwam Lara tot de hoofdzaak. "Ik ben hier omdat ik van jou groen licht nodig heb voor de volgende fase van WWG."

"Wat ben je van plan?"

"Wel baas, ik ben me ervan bewust, en jij ook hoop ik, dat onze twee oudste jongens binnen achttien maanden oud genoeg zijn om hun contract te beëindigen. We moeten aan opvolging denken, zodat we niet plots met te weinig jongens vallen. Ik ben al zo vrij geweest om ons rekruteringsbureau de opdracht te geven om eens rond te kijken, en om een oproep te plaatsen voor jongens en hun ouders, op het internet op de WBG website. Ik stel voor dat als we twee jongens vinden, dat we ze direct een voorwaardelijk contract aanbieden.

"Voorwaardelijk?" vroeg Durand. "En jij stelt dat op?"

Lara glimlachte en nam een vers kopje thee van Trevor. "Het verwondert me niet dat u er al iets over gehoord hebt, mijnheer. Het is nog niet wettelijk in de V.S., maar de meeste andere geciviliseerde naties hebben al een aantal aanpassingen aangebracht in hun wetgeving over jeugdige mannelijke slaven. Het ICSC in Genève ondersteunt volledig het concept.

"Leg dat eens uit."

"Wel, mijnheer, Het is heel simpel. De jongen en zijn familie stellen een verbintenis op, die een niet negotieerbare verplichting inhoud tegenover ons standaard contract, die ingaat op het moment dat er een plaats open komt op het eiland. Een voorverbintenis kan getekend worden en geratificeerd vijf jaar voor het ingaan van het contract.

"We kunnen dus al rechten bezitten op nieuwe jongens zonder dat we ze vooraf moeten betalen."

"Precies. En de voorverbintenis geeft ons al de specifieke en gelimiteerde autoriteit over de jongen van het ogenblik dat ze getekend hebben. Zo hebben we de zekerheid dat ze in topconditie blijven en al een basistraining beginnen wanneer ze nog thuis bij hun ouders wonen. Het kost ons niets, en we hebben goed getrainde jongens, die we dadelijk kunnen gebruiken, als ze op ons eiland toekomen."

"Dat is een uitstekend idee. Waarom is het niet wettelijk in de V.S.?"

"De wetgeving wordt aangepast, mijnheer," informeerde Lara hem, "ik ben er zeker van dat een man met uw invloed de goedkeuring kan verzekeren."

"Ik zal vanmiddag een paar telefoontjes doen. Ga ondertussen maar gewoon door en zet het rekruteringsteam er toe aan om zo snel mogelijk twee jongens te vinden die een voorverbintenis zullen ondertekenen. Oh… en Lara,…het lijkt me dat onze huidige lijst nogal eenkleurig is, als je begrijpt wat ik bedoel, Laat ze ook eens in een ander deel van de wereld op zoek gaan. Ik wil jongens die wat donkerder zijn, maar ook weer niet te donker, een beetje kleur past hier wel."

Lara Tomlinsin nam snel nota, en bleef nog even voor een van Trevors legendarische muntdrankjes.

"Ik heb hem zelf getraind," zei Durand trots als de schaars geklede jongensslaaf hun drankjes aanbood. "Hij is er echt voor geschikt."

"Ik ben er zeker van dat u hem getraind hebt voor allerlei dingen," jij sluwe ouwe bastaard," dacht Lara bij zichzelf. Maar ze moest toch toegeven dat het drankje uitzonderlijk lekker was.

In het trainingsgebied bekeek Nathaniel Hilthorpe het pas afgewerkte klaslokaal. Hij was onder de indruk van de snelheid waarmee het management van de onderneming rekening had gehouden met zijn eisen en zijn vragen. In het eens leegstaande lokaal stonden nu twee schoolborden, drie computers, Hilthorps grote houten bureau en tien kleinere lessenaars voor de gladiatoren. de lessenaars waren vastgeschroefd, net zoals de aluminium stoelen, waar ook nog ingebouwde enkelriempjes aan vastzaten, zodat de jongens op hun stoelen zouden blijven zitten. Op de zitting van de stoelen waren ook nog aluminium plugs bevestigd, die in de jongens hun kont gespietst werd als ze gingen zitten. De dikte van de plug was aangepast voor elke jongen, de dunste voor Miles, de dikkere, met spijkers op waren speciaal uitgekozen voor David, Philippe, Illya en Chris. Achter het bureau van Hilthorpe hing het disciplinair gereedschap dat over de jaren heen al zijn degelijkheid had bewezen. Zwepen, stroppen en een zware houten peddel. De jongens zouden met elk van hen kennis maken naargelang de scholing vorderde.

Nathaniel bekeek het rooster van de gladiatoren. Zijn eerste interviews met de jongen gingen weldra beginnen. Hij zou ze een voor een testen om te kijken hoever ze gevorderd waren en op welk peil ze stonden. Hij hoopte ook een deel van zijn disciplinaire instrumenten te kunnen introduceren. Een aantal jongens waren voor het ogenblik niet beschikbaar, maar met tien stuks waaruit hij kon kiezen, zou hij toch wel iemand vinden die niet met iets anders bezig was. Hij maakte zich geen illusies. Opvoeding was niet de grootste prioriteit op gladiatoreiland, maar de kans om met de jongensgladiatoren te werken maakte alles goed wat hij als opvoeder niet kon verwezenlijken. Hij nam een draagbare radio en nam contact met de controlekamer.

"Ik geloof dat jongen nul-een vrij is. Zend hem naar het klaslokaal, van zodra het zijn trainer uitkomt."

Vijf minuten later werd een bezwete Miles Harris afgeleverd bij zijn trainer. Hij kwam net uit de nabijgelegen fitnesszaal.

"Ik zal hem niet lang houden, Alex," zij Hilthorpe geamuseerd. Hij maakte er een punt van om de namen van de trainers zo snel mogelijk te leren. De jongens waren natuurlijk nummers, en het interesseerde hem niet om te weten hoe ze heetten voordat ze contractuele slaven werden.

De oudere trainer glimlachte en duwde het jongetje vooruit en gaf hem een tik tegen zijn achterhoofd. "Gedraag jezelf, ventje," zei hij en richtte zich terug naar Nathaniel. "Hier zijn de sleutels, voor als je zijn kettingen of kuisheidsgordel wil uitdoen."

"De jonge leraar nam de ring met zilveren sleutels, waarop Miles’ nummer op stond, aan en legde hem op zijn bureau.

"Hij wordt verwacht voor een melksessie om 1300 uur… niet dat er veel te melken is."

"Ik ben er zeker van dat we dan al lang gedaan hebben, is het niet, jongen?"

Miles haalde zijn schouders op, omdat hij niet wist wat er met die vreemdeling te doen stond. "Hmm, , dat zal wel, meneer."

Alex Wright vertrok en liet zijn jonge toeverlaat onder de hoede van de leraar. "Ga voor mijn bureau staan jongen," zei Hilthorpe. Miles gehoorzaamde onmiddellijk en schuifelde vooruit. Zijn kettingen ratelden over de vloer. Hilthorpe zat neer en riep het dossier van de jongen op op de computer.

"Was jij een goede student, voordat je een slaaf werd?" vroeg hij en hij bekeek jongen met de halsband en kuisheidsgordel kritisch.

"Ik denk van wel, meneer"

"Ik veronderstel dat je kan lezen en schrijven."

"Ja meneer." zei Miles en hij krulde zenuwachtig zijn tenen.

"Je bent tien jaar oud, is het niet?"

"Ja meneer, zei het jongetje en hij maakte zich zo groot hij kon.

Hilthorpe pauzeerde even en overliep de statistieken in het dossier van de jongen. Alles wat er ooit over Miles opgetekend werd was beschikbaar aan zijn vingertoppen. Hij keek nog eens op naar de jongen. "Zeg de tafel van negen eens op, alstublieft."

Miles bekeek hem en begreep niet echt wat hij bedoelde. Na bijna vier weken training, naakt zijn, competitie en zo veel meer, was denken aan de school een plotselinge verandering voor de jongen.

"Ik begrijp het niet, meneer…"

"De maaltafel, dommerik. Je weet toch hoe je moet vermenigvuldigen, is het niet?"

"Oh," antwoordde Miles, met een zucht van verlichting. "Oké, een maal negen is negen, twee maal negen is…"

"Stop," onderbrak de leraar. "Als je in dit klaslokaal iets opzegt, moet je rechtop staan met je handen achter je rug. Gezicht naar voor, ogen naar voor, kin omhoog. Duidelijk spreken en niet mompelen."

"Ja, mijnheer, sorry, meneer."

"Begin opnieuw."

Miles nam snel de goede houding aan en begon opnieuw. Zijn pre- puberale stem echode door het lokaal."Een maal negen is negen, twee maal negen is achttien, drie maal negen is zevenentwintig,… " Dit ging goed tot bij negen maal acht. "Achtennegentig," zei hij. Hilthorpe deed hem stoppen.

"Ben je zeker dat dit juist, nul-een?"

Een blik van schrik verscheen op de ogen van de tienjarige. Ja mijnheer, ik ben zeker, meneer."

Hilthorpe stond op en wandelde rond zijn bureau. Hij boog zich over de een meter twintig grote jongen. "Dit is niet juist. Ga over de strafbank staan."

Er kwamen tranen op in Miles’ donkere ogen. Hij volgde de aanwijzingen van de leraar en stapte naar een houten bank die meer leek op een zaagtafel dan iets anders. De jongen ging er zenuwachtig voor staan.

"Buig erover."

Miles boog zijn middel en greep de poten van de bank. In deze houding was zijn schattige kontje goed geplaatst om er mooie streepjes op te zetten. Hilthorpe koos de kleinste en dunste stok aan de muur.

"Heb je ooit al van de stok gehad, jonge man?"

"Nnn… nneee, meneer."

"Ik zal het niet te moeilijk vandaag. Drie slagen. Je moet ze voor me tellen."

Hilthorpe geen tijd meer en gaf snel en efficiënt de drie slagen met de kleine stok. Miles huilde en gilde en botste tegen de houten bank, maar slaagde erin om elke slag voor zijn leraar luidop te tellen. De betraande tienjarige mocht even later terug opstaan.

"Ik heb een test voor jou, om te zien hoeveel je al weet en hoeveel je nog moet leren." Hij nam de sleutels van zijn bureau en opende de kontriem van de kuisheidsgordel om de kontplug bij de jongen te verwijderen. Miles gromde en kreunde als de metalen indringer uit hem gleed.

"Met welke hand schrijf jij?"

"Met mijn linker, meneer."

Hilthorpe Miles’ rechterhand en legde de plug erin. "Hou dit vast en ga aan je lessenaar zitten.

Miles keek naar de dubbele rij banken en vond die met het nummer een op. Het duurde net drie seconden om de dikke aluminium plug te zien die op de stoel vastgemaakt was. Met bevende onderlip kijk hij naar zijn nieuwe leraar.

"Ik wil daar niet gaan opzitten, meneer."

"Jij hebt hier niets te willen. Ga zitten en begin je test."

Miles snoof even en hurkte zich over zijn stoel. Hij gebruikte de kracht van zijn beenspieren om niet te gaan zitten. Hij voelde de plug op zijn aars drukken, nam de pen met zijn linkerhand en keek naar het blad met de test. Hij nog altijd zijn eigen plug in zijn rechterhand.

"Je hebt vijftien minuten."

Toen de vijftien minuten voorbij waren, was Miles helemaal over de plug gegleden. Hij schreef en kreunde tegelijk. Zijn piemeltje had verschillende pogingen ondernomen om stijf te worden in de smalle ruimte van de kuisheidsgordel. Ondanks alle afleidingen slaagde de moedige tienjarige erin zijn test af te werken. Dit betekende niet dat het juist gedaan was. Hilthorpe schudde zijn hoofd als hij de vele fouten in het rood onderstreepte. Hij gaf het blad terug aan de bevende zenuwachtige jongen.

"Je bent geslaagd. Maar net. We hebben nog een heleboel werk te doen. Het is niet omdat je rijk bent als je hier weggaat, dat je het recht hebt om dom te zijn."

Miles dacht niet van zichzelf dat hij dom was. Hij ging niet graag naar school, maar hij ging en deed zijn best. Sommige vragen waren heel moeilijk. Hij wist dat zelfs de oudere jongens het antwoord niet kenden.

"Moet je mij iets zeggen, jongen? vroeg Hilthorpe, toen hij de blik op Miles’ gezicht zag.

Miles richtte onmiddellijk zijn ogen naar zijn lessenaar. "Nee, meneer, ik deed mijn best, meneer."

Hilthorpe ging door kortgeknipte haren van de jongen. "Ik weet het. Het is mijn job om je nog beter te maken. Voor je lichaam heb je een trainer, is het niet?

"Jawel, meneer."

"Wel, beschouw mij als de trainer van je geest."

Miles glimlachte verlegen. Dat leek hem redelijk.

"Sta op."

Langzaam, kreunend en jankend en grommend, hees de kleine tienjarigen zich op van de niet zo kleine plug en ging in houding naast zijn lessenaar staan. Hij had nog steeds zijn kontplug in zijn rechterhand. Hilthorpe wees ernaar.

"Weet je hoe dit terug moet inbrengen?"

"Ik den het wel, meneer."

"Doe het dan."

Het duurde enkele seconden om te beslissen op welke manier dat het best kon gedaan worden. Hij ging op handen en voeten staan, met zijn benen wijd open, en stak de plug terug in zijn kont. Heel de tijd had hij een pijnlijke grimas op zijn lief gezichtje. Hij was vuurrood van verlegenheid, omdat hij dat ding zelf in zijn achterste moest schuiven, terwijl zijn leraar erop stond toe te kijken.

"Goed zo, jongen," zei Hilthorpe toen Miles terug recht stond. De jongen ging afwezig met zijn hand over de metalen plaat die zijn genitaliën afschermde. Hilthorpe besloot om zijn indiscretie te negeren. Hij tastte in zijn bureau, vond een stukje chocolade en gooide die naar de jongen. Miles pakte het gretig, deed het papiertje eraf en stak het ganse stuk in zijn mond.

"Aan niemand vertellen, jongen," waarschuwde de leraar met een vriendelijke glimlach. "Dit is ons geheim."

Met zijn mond vol wonderlijk lekkere chocolade, grijnsde Miles en knikte. Een paar minuten later kwam Alex hem halen. Hij maakte een ketting vast aan de halsband van de jongen en begeleidde hem naar de medische ruimte voor zijn afspraak met de gevreesde melkmachine.

Het ontbijt van Lance werd geleverd door muilknaap 1674 net zoals de jongen de maaltijd van de avond ervoor had afgeleverd. De nog net geen dertien jaar oude jongenstond gehoorzaam voor de deur, zijn armen naast zijn lichaam, zijn gezicht naar de grond gericht. Zoals steeds als hij aan het werk was, droeg hij een korte, grijze slavenkiel die betekende dat hij iets meer was dan een bijna menselijk werker. Chris, die blij was dat hij een stukje toast met sinaasappelmarmelade en een hele pannenkoek kon eten (dankzij de gulheid van Lance), keek naar de jongen. Hij wist dat sommige jongens echte slaven waren, levenslang, en hij vroeg zich af wat hij gedaan had om zo’n vreselijk lot te moeten ondergaan. Was hij een misdadiger? Chris wist dat er een heleboel jongens die slechts een klein misdrijf pleegden veroordeeld werden tot slavernij. Thuis en op school werd hij hiervoor al gewaarschuwd vanaf zesjarige leeftijd. Misschien waren zijn ouders arm. Dat gebeurde er met Timmy Wildesin verleden jaar.

De familie Wildesin leefden een paar huizen verderop en Timmy en Chris waren bijna even oud. Timmy bracht zichzelf steeds in moeilijkheden en sleepte Chris altijd mee. Maar ze bleven vrienden tot op de dag dat de afdeling slavencontrole van de staat arriveerde in hun witte vrachtwagen om Timmy mee te nemen. Het ergste was dat Timmy wist dat hij al enkele weken voordien verkocht werd. De ganse buurt wist dit, ook Chris en Josh. Chris herinnerde zich dat hij toekeek vanuit zijn voortuin. Timmy stapte naar buiten, spiernaakt. Zijn twaalfjarige piemel, die merkelijk kleiner as dan die van Christopher zwaaide heen en weer en was zichtbaar voor iedereen. Hij had al een ijzeren halsband rond zijn nek en zijn enkels en polsen waren geketend.

Chris was droevig en kwaad, maar hij was er zich ook van bewust dat zijn lul echt stijf was in zijn short. Nadat de vrachtwagen weggereden was, naar het nieuwe leven van Timmy als slaaf, rende Chris de trap op, trok hij zijn short omlaag en rukte hij zich af totdat hij klaar kwam. Hij is nooit te weten gekomen wat er met Timmy verder gebeurde. Er waren geruchten op school dat hij een seksslaaf werd. Op zijn twaalf jaar had Chris er maar een vaag idee van wat dit betekende. Nu was jonge gladiator al meer vertrouwd met het concept.

"Je moet hem zo niet blijven bekijken,¨ zei Lance terwijl hij aan zijn koffie slurpte.

"Waarom niet?" vroeg Chris en hij draaide zijn ogen weg van de anders jongen.

"Muilknapen zijn niet menselijk meer, je moet ze negeren."

De naakte jongen ging een beetje rechter zitten op de vloer. "Wel, ik en nu geen mens meer, maar mensen kijken naar mij… hemel, zij blijven maar naar mij kijken… jij kijkt naar mij… Bruce kijkt naar mij… Jason kijkt naar mij… Ik weet wat er gaande is… ik bedoel, over seks en zo…"

Lance glimlachte en gaf een glaasje vruchtensap. "Voor jou zijn de dingen iets anders. Jij hebt een contract getekend. Dat betekent dat je vrij zal zijn… op een dag. Dus jij bent een andere soort als die daar," en hij wees naar muilknaap 1974.

"Ik denk alleen maar dat het niet eerlijk is. Wat heeft hij misdaan om zo behandeld te worden?"

"Ik weet het niet, Chris," zei Lance, en hij noemde Chris weer bij zijn naam. "Het zijn mijn zaken niet, of de jouwe. Er is niemand die daar iets kan aan verhelpen. Hij is wat hij is, en jij bent wat je bent, en zo is het. Eet nu maar verder."

Chris had weer oog voor zijn bord met eten. "Dat ding dat hij rond zijn lul en zijn ballen draagt… Dat lijkt mij veel te klein… Dat zou mij nooit passen."

"Prijs je gelukkig dat je het niet moet dragen. En geloof me, je wil niet weten wat ze met hem hebben gedaan, daar beneden."

Chris bracht zijn ontbijtbord terug naar de wachtende muilknaap. Bruce kwam terug van een productieve vergadering met William Durand. Muilknaap 1974 vertrok snel, met het lege bord in zijn handen. De resten van het ontbijt roken zo lekker voor hem, maar hij durfde niet stoppen om er ook maar een kruimeltje van op te eten.

"Zo," zei Bruce. Hij richtte zich tot de twee jongere mannen, die technisch alle twee slaven waren. "Heeft hij zich goed gedragen, Lance?"

"Hij is het perfecte slaafje," antwoordde de jonge man, terwijl hij naar Chris knipoogde. Zij hadden samen afgesproken dat het verboden orgasme een geheim zou blijven tussen hen. Bruce bekeek ze even en was er zeker van dat ze iets voor hem verborgen hielden.

"De wagen wacht buiten. Steek de jongen terug in zijn leren pak. Kettingen zijn niet nodig. Stop alle gaten dicht. Laten we gaan."

Lance volgde snel de bevelen van Bruce op. Enkele tellen later had Chris weer het lederen harnas aan, met de bijbehorende halsband en boeien. In zijn kont en in zijn pisgat zaten weer plugs. "Je ziet er zo heet uit in leer," fluisterde de jongeman in oren van de knaap.

"Bedankt," fluisterde Chris terug. Hij deed wat hij dacht te moeten doen. Hij begon te begrijpen wat een effect hij had op oudere mannen. Hij gooide een kushandje naar Lance, die glimlachte en hem prompt een klap op zijn achterwerk gaf.

"Je moet niet zo plagen, jongen," adviseerde Lance hem. Hij bracht Chris aan de leiband naar buiten. Het hart van de dertienjarige begon sneller te slaan als hij zag wat er op hem wachtte. Het was een groter model van de koets, met dezelfde leidsels, kettingen en riemen die hij al zo goed kende. Deze had echter vier wielen, en was heel wat luxueuzer, rijkelijk bekleed wet gebeitst hout en kussens voor de passagiers. Chris bekkek dit alles zeer bezorgd. Dit leek hem zeer zwaar. En er zouden twee volwassen achterop meerijden, in plaats van een lichtgewicht, twaalfjaar oude jongen. Met een somber gezicht zette hij zich voor de wagen. Bruce en Lance bevestigden rustig de kettingen aan het harnas van de jongen. Chris bemerkte dat er aan deze wagen geen geleiders zaten zoals op de kleinere karretjes. Er was niets om vast te houden als hij de vierwieler vooruit trok. Hij zou zeer snel merken dat hij zijn armen helemaal niet nodig had. Bruce nam snel een leren riem uit de wagen en bond de armen van de jongen op zijn rug. Een bijkomende ketting ging van de ring op het einde van die riem naar de voorkant van de wagen. Chris was bang dat hij zijn evenwicht niet zou kunnen bewaren, maar hij had geen tijd om te protesteren, want er werd een hoofdtuig met bit op jongensmaat strak over zijn hoofd vastgemaakt. De laatste kettingen werden vastgemaakt, daarna de teugels.

"Je gaat ons rond het eiland brengen, jongen," zei Bruce. Lance en hij klommen op de comfortabele passagierszetels. Lance nam de teugels, Bruce hield een lange, brede zweep in zijn hand. Hij knalde er hard mee op Christophers blote schouders. Er verscheen direct een pijnlijk rode streep. "Begin te rennen."

"Met al dat gewicht achter hem was het moeilijk voor de achtenveertig kilogram zware jongen om te blijven draven. De vier wielen van de wagen maakten hem wel wat stabieler, maar het was een heel karwei om het ding in beweging te krijgen. Met zijn armen achter zich vastgebonden moest de jongen voorover buigen om vooruit te komen. Zijn knappe jongen dijen stonden gespannen om de zware lading te torsen. Bruce bleef maar slaan met de zweep totdat hij op wandelpas vooruit kwam. Lance was heel wat vriendelijker met de teugels dan zijn partner met de zweep. Al snel trok Chris de wagen over de stoffige straten van het eiland. Hij bracht hen langs de productiehuizen, het hoofdgebouw, en de barrakken van de jongens, waar hij Illya zag, David en kleine Ian die zich opdrukten onder de wakende ogen van hun trainers.

"Hé, daar sis Chris!" zei Ian, toen hij de ponyjongen opmerkte als hij met zijn twee passagiers naderbij kwam. "Hei, Chris. Je ziet er goed uit, makker!"

"Niet praten, nul-drie," berispte Anthony hem en hij gaf een schok met zijn elektrische staaf. "Nog vijftig keer meer opdrukken voor alle drie."

Chris bleef zich inspannen en liet de barrakken achter zich. Hij hoorde Illya en David kreunen en vloeken omdat hij hen in moeilijkheden had gebracht. Meer dan een uur trok hij de wagen over het eiland. Voor elke aarzeling of misstap kreeg hij een zweepslag. Eindelijk hielden ze halt aan de rotsachtige en dicht beboste westkust van het eiland. Hier was geen strand, onderaan een steile helling was de zee. Het uitzicht was echter spectaculair. Lance hield de teugels in, en de bezwete en uitgeputte Chris kwam strompelend tot stilstand. Terwijl ze dekens en stoelen uitpakten en klaarzetten met uitzicht op de Caraïben, bleef Chris aan de wagen geketend. Chris werd losgemaakt zodat hij de zware houten kist met alle benodigdheden voor de picknick kon dragen. Hij moest nog even terug voor de draagbare grill. Ten slotte bracht hij de twee flessen wijn, die hij onder geen enkele omstandigheid mocht laten vallen.

Lance maakte de grill klaar en begon het eten klaar te maken. Bruce maakte het zich gemakkelijk in een van de zetels. Chris ging gehoorzaam op zijn knieën tussen de benen van de man zitten en begon zijn penis af te zuigen. De Tropische zon brandde op zijn blote rug. Na twee naakt rondlopen op het eiland, begon de gladde, haarloze huid van Chris al mooi goudbruin te worden. Bruce bekeek de rug van de jongen en bestudeerde dan de tatoeage op de zij van de jongen.

"Slim, denk je niet, Lance," vroeg hij, en toonde de donkere onuitwisbare inkt die Anthony bij de jongen aangebracht had. "Ze hebben deze jongens genummerd zoals vee. En hen je de advertenties al gezien die ze op hen aangebracht hebben?"

Lance knikte. Tijdens hun rondrit vanmorgen had hij al gemerkt dat de meeste jongens aankondigingen op hun rug hadden. Hij vond die van de Ian wel grappig. De elfjarige Australiër was beschilderd met het loge van een van de marktleiders van de fabricage van kuisheidsgordels voor jongensslaven, zoals hij er een droeg. Lance moest toegeven dat dit een geweldig idee was, om de lichamen van de jongens te gebruiken als wandelende reclameborden. Hij vroeg zich welk product er aangeprezen werd op de rug van Christopher. "Ik ben wel blij dat deze dingen niet blijvend zijn."

"Nee, het enige dat permanent is, is de tatoeage op zijn bil. ‘Jongen 07’. Dit blijft erop voor de rest van zijn leven, tenzij hij het laat verwijderen als hij vrij gelaten wordt. Wat denk je ervan, nul-zeven, ga je het blijven houden?"

Chris liet de lekkende, stijve lul van Bruce even los en haalde zijn schouders op. Hij er nog nooit over nagedacht. Hij was het zelfs al vergeten dat zijn gladiatornummer op zijn zij gebrand was. Hij kon het alleen maar zien als hij zijn nek naar achter uitrok, maar het was duidelijk zichtbaar voor de alle kijkers op de tribunes en op de televisie. " Kweenie, meneer… ik heb nog wel enkele jaren om te beslissen…"

"Goed antwoord. Klem je zachte lippen nu maar terug over mij lul…"

Chris slurpte onmiddellijk de lul van de man terug in zijn mond. Bruce kreunde van genot. Chris had bewezen dat hij een snelle leerling was. Hij kreunde ook jongensachtig. Bruce gebruikte zijn voet om te spelen met de kuisheidsgordel en de onophoudend gefrustreerde jongenslul die erin opgesloten zat. Chris begreep echt niet waarom hij zo geil werd van de dikke, harde lul van een man in zijn mond. Hij wist alleen dat het zo was. Hij stak nog meer van Bruces mannelijkheid in zijn keel. Ondertussen voelde hij zijn eigen lul in zijn metalen kooitje klemmen. Hij jankte als de spijkers in zijn zachte vlees drongen. Instinctief bracht hij zijn linkerhand naar zijn kruis. Bruce trapte hem vastberaden weg met zijn voet.

"Niks daarvan. De ene lul die telt is die in je mond."

Mmmmf," knikte Chris met betraande ogen en een mond vol met lul.

Lance keek over de grill, bewonderde het slanke en perfect gevormde lichaam van de jongen, en dacht terug aan de tijd, niet zo lang geleden, dat hij de naakte jongen was tussen de benen van Bruce. Was dit een beetje jaloezie dat hij voelde? Misschien een klein beetje.

In de ziekenzaal ondertussen, opende Josh opnieuw zijn ogen na een lange slaap. Hij keek rond in de zaal en zag Miles op handen en knieën op een van de onderzoekstafels, vastgemaakt aan de melkmachine. De jongste gladiator kronkelde en jankte en had het ene droge orgasme na het andere. Dokter Trench zelf hield toezicht op de deze laatste sessie. Josh legde zijn hoofd terug op het kussen en bekeek de zoldering. Het was hier eerder fris, en hij rilde, want hij lag op de matras zonder laken of deken. Hij was nog altijd vastgebonden met opgevulde medische boeien rond zijn enkels en zijn polsen. Hij had ook nog altijd een luier om. Hij kon het zachte materiaal voelen aan zijn penis en zijn testikels. Hij voelde hoe het zijn achterwerk bedekte, waarin voor het ogenblik geen plug zat. Hij herinnerde zich niet dat ze hem eruit getrokken hadden. Het moest gebeurd zijn toen ze hem uit de zwarte kamer genomen hadden. Hij was blij dat hij weg was. Hij hield niet van dat rare gevoel dat hij diep van binnen veroorzaakte.

Als hij daar lag te dagdromen, realiseerde hij zich dat hij echt moest plassen. Maar hij wou, niet, toch niet in de luier.

Ze kunnen mij dit ding laten dragen, dacht hij bij zichzelf, maar ze kunnen mij niet verplichten van erin te plassen.

Zijn elfjarig besluit begon snel uit te doven wanneer zijn elfjarige blaas begon aan te dringen dat er iets moest gedaan worden aan de steeds groeiende druk. Josh rukte enkele tellen aan zijn bindingen en lag dan opnieuw stil.

"Oké, oké, Ik doe het misschien voor deze ene keer…"

Tot zijn grote verwondering was plassen in de luier uitermate moeilijk. Zijn lichaam weigerde mee te werken, zelfs toen de drang om te gaan steeds maar toenam.

"Komaan, komaan… " hij sloot zijn ogen en slaagde er eindelijk in om te plassen.

"Minder dan een seconde later schreeuwde Josh het uit. Na zesendertig uur met een Katheder in zijn lul, was zijn urinebuis zeer gevoelig en pijnlijk. De eerste straaltjes urine brandden als vuur. "Au, auwwww! Oh man dat is dodelijk! Oh hemeltje, aauuww!"

"Nu dat hij begonnen was met plassen, kon hij niet meers toppen. Hij bleef roepen huilen als hij de luier vulde met zijn warme urine. Anne kwam bij hem zitten en nam zijn hand vast.

"Dit gaat minstens een dag pijn doen," zei ze met een beetje medelijden. Medelijden dat Josh al een tijdje niet meer gehoord had. "Doe maar voort. Zeg het wanneer je klaar bent."

Josh knikte met tranen in de ogen en hij probeerde wat trager te plassen. Hij trachtte de vloed wat in te houden om de pijn wat te verzachten. Die strategie resulteerde eigenlijk eerder in het verlengen van zijn foltering. Eindelijk kwamen er nog enkele druppeltjes uit en Josh slaakte een diepe zucht van verlichting. Het topje van lul bleef branden.

"Ik heb gedaan, mevrouw," zei hij zachtjes. De volle, natte, warme luier, gevuld met zijn eigen pis, voelde eigenlijk niet onprettig aan zoals hij eerst gedacht had. Hij vond het zelfs tamelijk aangenaam. Zijn penis liet dit zien met een harde stijve.

"Is alles eruit?" vroeg Anna en ze legde haar hand op de gespannen buik van de jongen.

"Ja mevrouw."

"Brave jongen. Ik moet de dokter helpen met nul-een. Ik kom later terug om je te verversen. Rust maar wat."

Josk kon niet geloven dat ze hem ging achterlaten, vastgebonden aan een bed met een natte luier rond zijn middel. Maar ze deed het echt. Josh hief zijn hoofd op en zag hoe ze terugkeerde naar Miles aan de melkmachine. Hij keek neer over zijn lichaam en zag aan zijn slanke lendenen de belachelijke langorige stripkonijntjes op de luier.

"Waar lachen jullie mee?" vroeg hij hen kwaad. Dan viel hij, met een kolossale geeuw terug in slaap. Hij voelde zich helemaal nat, behaaglijk, warm en had een ferme erectie tussen zijn benen.

Terwijl Josh sliep, Miles gemolken werd, en Chris zijn steeds verbeterende lulzuiging voor Bruce demonstreerde, kwam er een eind aan de periode van vierentwintig uur van Daniel met Ophelia Winstrom. Danny bleef op handen en knieën toen de rijke erfgename hem naar de barrakken terugbracht. Hij was bijna de hele tijd gemuilkorfd geweest, met zijn handen opgesloten in leren wanten. Zijn achtereind was rood van de vele klappen en zweepslagen die hij kreeg van de dame, omdat hij regelmatig handelde zoals een mensenjongen, terwijl hij natuurlijk verondersteld werd om te handelen zoals een gehoorzame puppy. Spike had dikwijls geprobeerd om hem te helpen, maar omdat de kleine achtjarige alleen maar ‘yips’ en geblaf kon uitbrengen, was het zeer moeilijk voor Danny om te begrijpen wat er van hem verwacht werd. Hij vond het prettig als de dame aan Spike beval om tussen zijn benen te kruipen en een tijdje aan zijn stijve penis moest zuigen. Dat was echt heel prettig. Danny kon alleen maar half stijf worden, maar hij kreeg geen orgasme, maar hij hield ervan hoe het voelde als een andere jongen aan zijn kleine onderontwikkelde piemel zoog.

Hij kon het pleziertje niet terug doen. Het kleine pietje van Spike bleef tussen zijn benen geklemd door de kuisheidspiercing. Danny likte wel aan de ballen van de jongen, wat de jongen heel gelukkig maakte. Het was in feite het plezierigste wat de achtjaar oude jongen ooit op die plaats had gevoeld. Meestal waren die kleine onderdelen maar een bron van pijn in de handen van zijn meesteres. Zijn piemeltje werd stijf, maar, omdat er geen plaats was werd hij snel terug slap. Onnodig te zeggen dat hij een zeer ongelukkig puppy-jongetje was als ze Danny beval om te stoppen. Spike draafde nu naast zijn meesteres, zijn puppystaartje zwaaide heen en weer als hij op handen knieën kroop.

Lady Ophelia presenteerde Danny aan de poort. De matrone zelf was daar om de jongen terug binnen te laten. De transactie en de uitbetaling werd geregeld door een eenvoudige vinger-ID-scan.

"Hier is zijn kuisheidsgordel," zei de rijke dame, en ze overhandigde het apparaat van leer en metaal waar normaal de genitaliën van de jongen in opgeborgen zaten. Omdat hij er de laatste vierentwintig bevrijd van geweest was, was Danny het bijna vergeten. "Het lijkt wel of hij er geen nodig heeft," voegde ze eraan toe. "Ik denk niet dat zijn piemeltje eenmaal stijf geworden is."

De matrone nam Daniels leiband en alle sleutels aan van de vele sloten die deel uitmaakten die zijn puppy-kleding.

"Een opmerkelijk charmante jongen," ging Ophelia verder. "Ik ga verder onderzoeken hoe ik hem kan kopen."

"Ik denk niet dat hij te koop is, mevrouw," antwoordde de matrone met respect.

"Alles is te koop, lieverd," sprak de oudere dame zachtjes. "Je moet alleen maar de juiste prijs kennen. Vaarwel, Daniel," zei ze dan en ze tikte op het naakte en rode achterste van de jongen. "Ik ben er zeker van dat we elkaar nog zullen ontmoeten. Je zal dit wel graag hebben, is het niet?"

"Yip! Yip!" blafte Daniel. Hij bleef zijn rol als gehoorzaam jongensknufffeldiertje tot op het einde verder spelen. Natuurlijk moest Danny van dit idee niets hebben, maar hij was slim genoeg om dit niet te laten blijken.

"Kom hier, Spike." Ze trok zachtjes aan de leiband van de achtjarige. We moeten nog inpakken voor onze terugreis naar huis. En dan moet je nog in de reiskist." Hierna ging de dame trot weg met haar kleine jongensslaafje achter zich aan. Spike keek achter zich en knipperde een groet naar Danny met zijn ogen. Misschien kon hij in de toekomst nog wel eens met de oudere jongen spelen. En misschien zou zijn baasje zijn penis wel eens bevrijden zodat de oudere jongen er kon aan zuigen. Misschien.

De matrone zag Ophelia Winstrom en haar jongetje vertrekken en gaf Daniel een snok. "Sta op, domoor. Ze is weg."

Daniel kroop recht. De matrone wachtte niet totdat hij in de barrakken was om hem zijn kuisheidsgordel terug aan te trekken. Daniel zuchtte als hij ding terug aan had. Vreemd genoeg voelde het niet meer zo strak aan, als hij zich kon herinneren. Zijn lul had een beetje meer plaats om heen en weer te springen in de kooi. Hij staarde verward naar de zilverachtige metalen plaat. De matrone grijnsde begrijpend, maar zei niets.

"Ga naar je cel," zei ze tegen hem als ze terugbracht naar de lege barrakken en binnen ging. "Je mag rusten totdat je trainer je komt halen." Dan zei ze iets in haar draadloze radio. "Operatie… jongen nul-vijf is terug…"

Danny stond even alleen in de gezamenlijke ruimte. Alle andere jongens waren weg. Het was vreemd hier helemaal alleen te zijn. Alles was zo rustig. De televisie stond er nog, maar het scherm was leeg. De straf van Josh was gedaan. Hij hield niet zo van Josh, alhoewel ze bijna even oud waren, dezelfde sport beoefenden en hetzelfde temperament hadden. Maar hij had toch wat medelijden met hem. Hij hoopte dat de andere jongen in orde was. Hij repte zich naar zijn cel, om de matrone niet boos te maken en hij ging op zijn bed zitten. De strip die hij enkele dagen geleden van de activiteitenwagen had genomen lag er nog steeds. Hij kruiste zijn gladde, blote benen, leunde tegen de frisse cementblok en vluchtte in een wereld van superhelden en smerige bandieten.

Terug in de ziekenzaal, schudde Anna Josh wakker.

"Tijd om je luier te verversen," zei ze met een glimlach. "Ik ga je enkels losmaken. Je gaat me toch niet schoppen, hé"

"Nee, mevrouw," antwoordde Josh

Anna maakte de riempjes los aan de voeten van de elfjarige. Josh boog zijn benen krulde zijn tenen. Het voelde goed om zich terug te kunnen bewegen.

"Oké, liefje, blijf stil liggen en spreid je benen voor me."

Josh gehoorzaamde. Anna trok het clipje van de natte luier en opende hem. Josh’ te grote penis sprong hard omhoog op het moment dat hij bevrijd werd uit zijn zachte katoenen gevangenis. Anna negeerde de erectie van de jongen nog even.

"Doe je kontje omhoog," beval ze.

Josh kromde zijn rug en Anna nam de vuile luier weg. Dan waste ze heet middel van de jongen met een warm washandje. Ze gaf extra-aandacht aan zijn balzak en de gevoelige huid van zijn gladde, haarloze perineum. Josh slaakte een tevreden zucht als ze hem daar aanraakte en zijn pre-teen stijve werd nog harder. De jonge vrouw ging verder en waste zijn elfjarige penis. Ze waste voorzichtig onder de voorhuid. Ze zag dat de opening van zijn urineleider lichtjes rood was en ontstoken van de katheder.

"Is dat de reden waarom het pijn doet als ik plaste, mevrouw?"

"Daarom deed het pijn schatje, maar dit zal snel beter zijn."

Josh merkte dat Anna het washandje neergelegd had en hem nu traag aan het aftrekken was.

"Oohh, mevrouw… " Hij beefde en kronkelde en zuchtte opnieuw en keek omlaag naar zijn lichaam. Hij staarde naar zijn veertien centimeter lange erectie die recht omhoog stak tussen Anna’s vingers.

Anna bleef hem verder bewerken. Ze plaagde de elfjarige en zijn sexy grote lul. Josh snakte naar adem en kreunde. Zijn gespierde buik volgde zijn snelle ademhaling. Hij trok opnieuw aan zijn opgevulde polsbanden als hij dichter en dichter bij een droog orgasme kwam. Deze keer had zijn lichaam een kleine verrassing voor hem. Nog steeds toekijkend, merkte hij een druppeltje helder vocht dat van de top van zijn penis lekte. Anna zag het ook en ging er met haar vinger over. Toen ze haar vinger omhoog deed bleef er een sliertje plakkerig pre-teen voorvocht aan hangen. Ze verstevigde haar greep om de harde jongenslul van Josh en molk er nog een paar druppels uit.

"Je maakt voorvocht voor me," zei ze en ze ging met haar vrije door blonde haren van de jongen. "Is dat niet lief? Laat eens zien hoeveel je voor mij kan maken."

De volgende dertig minuten hield ze de arme jongen tot op de rand van een stevig orgasme, maar ze liet hem nog niet klaarkomen. Zijn lul lekte, net zoals hij gezien had bij zijn oudere broer als ze samen masturbeerden. Nog niet zoveel, maar toch meer dan een paar druppeltjes.

"Ga ik… Ga ik van dat witte spul spuiten?" tussen een paar hevige ademhalingen.

"Ik denk dat je dat nog niet kan, Joshie, maar we zullen dit uitzoeken, is het niet?"

"Oh ja, mevrouw, Ohh, ohhh, ik kom klaar, mevrouw!"

En hij kwam klaar. Het was voor het merendeel nog droog, een klein straaltje helder zaadvocht. Het was toch de eerste keer dat er iets anders dan pis uit zijn lul kwam. Hij was echt trots op zichzelf.

"Jeetje," zei hij eindelijk als de spasmen van zijn orgasme voorbij waren, "Dit maakt nu een man van mij, is het niet?"

Anna lachte naar hem en kletste hem zachtjes op zijn dij. "Zoals je het zelf zegt. Al wat ik nu nog weet is dat het tijd is om deze jongeman terug in zijn luier te stoppen."

Josh voelde zich al niet zo groot meer.

"Wil je konijntjes of ruimteschepen?" vroeg Anna met een gemene glimlach.

"Ik zal de ruimteschepen nemen, mevrouw."

Anna poederde zijn middel en zijn genitaliën en deed hem een nieuwe luier aan. Josh keek ernaar. Het was er een zoals de eerste, maar hij moest toegeven dat de ruimteschepen cool waren. "Geen konijntjes meer," giechelde hij. Anna tikte hem op zijn hoofd en spande zijn enkelriempjes nog wat aan. Ze hield een bijtring omhoog. Josh schudde vastberaden zijn hoofd.

"Oké, Maar als je rommel maakt gaat hij er direct in."

"Ik zal braaf zijn, mevrouw."

Ze legde hem op het tafeltje naast het bed. Josh was nu te wakker en te zenuwachtig om te slapen.Er was net iets uit ze lul gespoten. Het was niet veel. Echt niet. Alleen maar een beetje helder vocht. Maar hij voelde zich nu groter en sterker. En hij kende genoeg over de bouw van jongens om te weten dat binnen een paar maanden hij bekwaam zou zijn om ook van dat witte spul te spuiten, een heleboel, net als de oudere jongens. Hij kon niet wachten om het aan Chris te vertellen.

De ponywagen stond voor het trainingscomplex geparkeerd. Speciale oefenruimte 2 was de enige die bezet was. Door de gesloten deur waren het hysterisch geschreeuw en het gesmeek van Christopher om hen doen te stoppen duidelijk hoorbaar. In de oefenruimte lag de dertienjaar oude jongen op een metalen tafel, met zijn enkels en polsen vastgemaakt aan de vier hoeken. Zijn kont bevond zich vijftien centimeter boven het tafeloppervlak. Een dikke dildo met spijkers stak er halfweg in. Hij was opgehangen aan zijn genitaliën. Zijn kuisheidsgordel was verwijderd, maar in de plaats daarvan had hij een leren lul en ballen-harnas om. Het harnas was vastgemaakt aan een ketting net boven hem.

"We kunnen nog hoger, jongen," zei Bruce. Hij trok aan het andere eind van de ketting wat inhield dat Chris’ geteisterde achterwerk nog enkele centimeters hoger kwam te liggen. Uit zijn tienerkeel kwam er nieuwe serie afgrijselijke kreten.

"Stop alstublieft! Alstublieft!!! Ik kan .. het doet zo’n pijn… alstublieft!" Hij bewoog zijn hoofd wanhopig heen en weer en kijk smekend naar Lance. "Alstublieft," zei hij zachter terwijl zijn tranen bleven stromen. Lance had zeker medelijden met hem, maar het was het geld van Bruce, het idee van Bruce, de speciale vakantie van Bruce. Hij kon niets doen voor jongen. Niet nu.

"Oké, we stoppen. Het is toch tijd voor de naalden." Bruce had een set naalden meegebracht, speciaal gemaakt om door het zachte vlees van jongen knapen te gaan. Lance huiverde wanneer hij zilverachtige dingetjes zag in hun zwart kistje. Hij was bijna vergeten hoeveel pijn je aan kind kon berokkenen.

"Ik denk dat we kunnen beginnen met zijn tepels."

Met een doodse, bijna robotachtige uitdrukking, kwam Lance bij zijn meester staan en koos hij een vijftien centimeter lange naald. De beide mannen stonden elk aan een kant van de vastgebonden, hulpeloze en schreeuwende jongen.

"Oh nee! Nee! Neeee…!" Het gegil van Chris ging over in schokkend gesnik als de naalden tegelijkertijd door zijn beide tepels gestoken werden tot halfweg hun lengte. Chris trok wild aan zijn boeien. Hierdoor veroorzaakte hij zelfs nog meer pijn, omdat zijn vastgebonden genitaliën bijna het hele gewicht van zijn slanke, jonge lichaam moesten dragen.

Ze gaven hem enkele minuten om te kalmeren en dan begonnen ze naalden te steken over gans zijn lichaam. Hij kreeg er een in zijn navel. Zes naalden, twee per twee, werden in zijn roze, haarloze scrotum gestoken. Kleinere, dunnere naalden gingen door zijn oorlellen en door zijn boven- en onderlip, die begonnen te bloeden.

Chris begon nu zo hard te schreeuwen dat zijn stem oversloeg en steeds maar hoger en hoger begon te klinken. Het was een geluid van afzien dat Lance deed ineen krimpen. Bruce echter was onbewogen, of eerder extreem geil. Lance en hij waren beiden naakt, en zijn lul was stijf en druipte.

"Nu beginnen we aan je penis. Dat zul je wel graag hebben, is het niet, jongen?"

Chris schudde wild met zijn hoofd en spuwde wat bloed uit van zijn lippen.

"Zeg me dat ik je stijve jongenslul moet doorboren. Hij staat stijf… kijk ernaar… kijk naar je lul, jij vuile kleine slaaf.…"

Chris vond de kracht om zich even op te richten en hij staarde naar zijn lekkende piemel. Waarom deed ie dat toch altijd? Hij haatte dit. Hij wilde echt weg uit deze kamer, en toch was daar zijn penis, stijf, reusachtig en kloppend en klaar om er ondeugende dingen mee te doen.

"Wat is verkeerd met me?" dacht de jongen. "Ik ben gewoon ziekelijk."

"Zeg me," schreeuwde Bruce naar hem, terwijl hij met de punt van een scherpe naald langs de vijftien centimeter lange stijve piemel ging. "Zeg het. Zeg, meester doorboor mijn harde jongenslul."

Chris schudde nog eens met zijn hoofd en keek nog eens naar Lance voor wat medelijden.

"Kijk niet naar hem!" Bruce reikte naar de nog half opgehangen jongen en ramde de bloederige dildo verder in de dertienjaar oude kont. Chris schreeuwde opnieuw. "Zeg het! Zeg het nu!"

"Meester, doorboor mijn… mijn… mijn dikke, harde jongenslul." De woorden van de jongen waren bijna onverstaanbaar door de naalden in zijn lippen.

"Zoals je wil slaaf."

Een voor een, schreeuw na schreeuw, gingen vijf naalden door het vlees van Chris’ gemartelde penis. Chris staarde met open mond naar de zilveren staafjes die zijn piemel versierden. Hij was bang. Hij was nog nooit zo bang. Hij wist niet of die dingen zijn lul voorgoed zouden verwoesten en hij wist niet wat er zou gebeuren als ze eruit getrokken werden.

Hij kreeg terug wat rust en kon op adem komen. Bruce gluurde naar hem. In zijn hand hield hij twee dikke, stompe naalden.

"De laatste twee. Die gaan in je ballen. Zeg me dat ik ze in je ballen moet steken. Zeg het."

Chris schudde zijn hoofd en snikte oncontroleerbaar. " Nee… nee… nee…"

"Zeg het jongen, of ik vin nog wel een ergere plaats om ze in te steken."

"Chris staarde in de donkere ogen van de man. Hij wist dat hij geen keuze had. "Meester, alstublieft… steek die… steek die in mijn ballen!"

Bruce gooide de naalden op de metalen tafel en glimlachte naar de jongen. "Die naalden zouden je verwoest hebben. Ik heb ze nog nooit bij iemand gebruikt. Het was nog nooit nodig. Je hebt nog altijd een stijve Chris."

Chris moest niet kijken om te weten dat het waar was. Hij kon zijn hardnekkige erectie voelen kloppen.

"Lance gaat voor je zorgen, maar laat ons eerst die dingen uit je lijf halen."

Met de grootste zorg haalde de mannen de roestvrij stalen naalden uit het misbruikte lichaam van de jongen. Buiten zijn lippen waren er weinig bloedingen, tot de grote opluchting van de gladiator. Bruce verwijderde de dildo en liet de katrol omlaag, zodat de jongen terug met zijn achterkant op de tafel lag. Het lul en ballenharnas bleef, net als de smachtende erectie van de jongen.

Lance ging op de tafel, schrijlings over het middel van de jongen zitten. "Dit heb je verdiend, Chris."

Voor de eerste maal in zijn jonge leven werd de lul van Chris afgezogen. Hij had al voordien aan die van Joshua gezogen, thuis, maar zijn broertje wou hem nooit de dienst terug bewijzen. Lance deed het traag. Hij genoot van het harde, stijve seksorgaan in zijn mond. Hij haalde diep adem. De zoete zweetgeur van de dertien jaar oude jongen was zoals drugs voor hem. Nu was Chris zo opgewonden dat hij niet lang meer te gaan had, als Lance niet zo bedreven was. Eindelijk voelde hij het bekende branden in zijn ballen en hij wist dat hij ging klaarkomen. Niets kon dit nu meer stoppen. Hij balde zijn vuisten, sloot zijn ogen, schreeuwde in extase en schoot zijn lading romig wit jongenszaad in de mond van Lance.

"Oh, yeah!"

Chris zakte in elkaar en lag roerloos op de metalen tafel. Hij was nog nooit in zijn leven zo hevig klaargekomen. De dertienjarige penis ging traag terug naar zijn slappe toestand. Maar, gehinderd door het lul en ballenharnas, bleef hij gezwollen. Zijn voorhuid was gedeeltelijk teruggetrokken, zijn zachte, satijnen balzak was donkerrood. De jongen kreunde. Nu dat het intense genot van zijn orgaan uitdoofde, begon hij de pijn van zijn gemartelde lichaam terug te voelen. Er kwamen tranen in zijn uitgeputte ogen en hij begon zachtjes te wenen. Hij zou alles gegeven hebben om terug naar huis te mogen gaan. Omdat zijn blauwe ogen gesloten waren, zag hij niet dat Bruce een zware houten peddel aan het uitkiezen was in zijn grote verzameling strafinstrumenten die aan de muur hingen. Lance greep de pols van de oudere man vast en schudde traag met zijn hoofd.

"Doe dit niet, Bruce, alstublieft. Ik denk niet dat hij nog meer aankan."

Bruce duwde zijn jonge onderdanige partner opzij. "De jongen moet aankunnen wat ik hem geef. Plezier heeft zijn prijs. Jij moest dit ook leren wanneer je zo oud was als hij. Nu is het aan hem. Maak hem klaar.

Hoofdstuk 31

Terwijl hij naar huis liep, ging hij voorbij een brigade van jongensslaven, allemaal blank, minder dan dertien jaar en helemaal bloot, uitgezonderd de ijzeren halsband rond hun nek. Ze waren met hun halsbanden aan elkaar vastgeketend en moesten de voetpaden vegen. Twee opzichters, jonge zwarte mannen in officieel uniform van de regering, bewaakten de jongens, met elektrische schok stokken klaar voor gebruik. Met hun handen aan hun pet groetten de twee mannen Samuel als hij voorbij kwam. Samuel herhaalde dezelfde beweging en grijnsde naar de zes blanke jongens. Zijn blik bleef even rusten op de kuisheidskooitjes die om hun genitaliën zaten. De jongens op WJG droegen ook zo’n dingen. Hij vroeg zich hoe het voelde als je penis voor altijd opgesloten was. Alleen al het idee maakte dat zijn jongensding tot leven kwam in short. Mijn pijnlijke, zichtbare erectie, ging de elfjarige jongen de poort door van het ommuurde domein van zijn familie.

"Goede avond, mijnheer Samuel," zei de blanke tuinier van de familie, toen de jongen het pad opging naar het prachtig gelegen herenhuis. Sam wist dat de voorouders van de tuinier hier waarschijnlijk vroeger gewoond hadden, maar tegenwoordig werden de blanken in Zuid-Afrika strikt op hun plaats gehouden.

Sam groette hem onverschillig terug en liep onder de zuilenrij van het hoofdgebouw.

"Pieter!" riep hij nogal ongeduldig wanneer hij in de hal aankwam. In zijn stem kon je de eerste tekenen van zijn puberteit horen. "Ik ben thuis…"

Enkele seconden later repte een naakte, blanke jongen zich naar de hal. Hij was ongeveer even oud als Samuel, misschien een paar maanden ouder, maar heel wat kleiner en gespierd door een leven van hard werken. Hij had blond haar en blauwe ogen en een mooi rond gezicht met sproeten. Een ijzeren halsband was rond zijn nek gesmeed, en een aan een ringetje vooraan hing een identiteitsplaatje. Zijn genitaliën waren nogal klein voor een jongen die bijna twaalf ging worden. Zijn testikels, ongeveer ter grootte van een druif, waren naar beneden uitgerekt door een vijf centimeter brede metalen band die strak rond zijn scrotum gespannen was. Het was een nogal pijnlijke versiering die hij gekregen had als hij negen jaar was. Het resultaat hiervan was dat zijn ballen nu een paarse gezwollen massa vormden aan het einde van een blinkende metalen band. Een simpele aanraking deed de jongen ineenkrimpen. Zijn besneden penis was vijf centimeter lang. Op het einde was er een dikke zware metalen ring doorgestoken. Buiten zijn schouderlange haar op zijn hoofd was het lichaam van de jongen onbehaard. Er begonnen al wat schaamhaartjes te groeien, maar die werden verwijderd voordat ze konden groeien of zich verspreiden.

"Jij wordt verondersteld van op mij te wachten," zei Samuel pruilend als de naakte blanke jongen zijn rugzak aannam.

"Het spijt me, meester," antwoordde Pieter met gebogen hoofd.

"Dat zal wel, en waarom draag je je gordel niet?"

Pieter droeg normaal een brede lederen riem rond zijn slanke middel. De ring aan het uiteinde van zijn stevig afgevelde piemel moest vastgemaakt worden aan een ring in het midden van de riem, om zijn lulletje omhoog op zijn buik te houden. Pieters veelvuldige erecties werden meestal genegeerd, en het werd hem streng verboden om zichzelf aan te raken. De riem diende als vernedering en als constante herinnering aan zijn status in het gezin Nguni.

Pieter keek beschaamd naar Sam. "De uffrouw, meester Sam, ze was me vanmorgen aan het wassen… Er waren een paar haartjes daar beneden die aan het uitkomen waren…" Hij huiverde als hij dacht aan het pincet van de meesteres. "Ze stuurde me naar buiten om in de tuin te gaan werken. meester Sam, tot u thuiskwam, meester Sam. Ze zei dat ze niet wou dat de riem vuil werd…" Pieter mocht over het algemeen niet veel meer zeggen dan ‘Ja meester’ of ‘nee meester’. Daarom struikelde hij over zijn woorden. Net zoals Samuel begon zijn stem net te veranderen.

"Oh, glimlachte Sam, "dan moeten we hem gaan zoeken. Jou ding mag zomaar niet los hangen zoals nu."

Pieter glimlachte verlegen naar zijn meester en staarde naar zijn slappe penis. "Ik weet het, meneer. Het voelt raar."

"Snel," zei Sam en maakte een ketting vast aan de halsband van Pieter. 3Gladiators begint om zes uur. Als ik mis door jou schuld, krijg je zweepslagen op je achterste."

Pieter van der Merwe, elf jaar en negen maand oud, was al slaaf in het gezin Nguni sinds hij vijf jaar was. Hij en zijn jonge meester waren samen opgegroeid. Men kon zeggen dat ze vrienden waren, tot op zekere hoogte, maar Samuel liet de blanke jongen nooit vergeten dat hij maar een slaaf was, zijn slaaf. Pieter wist dat de dreiging voor het krijgen van zweepslagen reëel was. Hij had nog altijd moeite om te zitten van de zweepslagen die hij vorige week kreeg op bevel van Samuel. Pieter was altijd naakt, ook publiekelijk, en zo was zijn eeuwige gekneusde achtereind steeds zichtbaar voor iedereen.

Om vijf voor zes, had Pieter zijn riem terug stevig aan en zaten de jongens in Samuels grote kamer aan de koele zuidkant van het huis.

"Zet de televisie aan," zei Sam en deed zijn kleren uit en rommelde in zijn schuiven om een short te vinden. Pieter had Samuel bloot gezien sinds ze klein waren, en Pieter kon zich natuurlijk niet herinneren wanneer hij ooit nog kleren gedragen had. Toch, op de drempel van de puberteit, kreeg Pieter een raar gevoel tussen zijn benen, bij het zien van Sams gladde, bruine huid en zijn lange dikke penis, die een stuk groter was dan de zijne. Hij zette de LCD-HD-set op en koos het juiste kanaal. Hij keek even graag naar de gladiators als zijn meester. De volgende twee uur zouden hij en Sam roepen en lachen en genieten als twee beste vrienden, eerder dan meester en slaaf.

Sam trok een witte katoen short aan, zette de ruime inhoud, die erin verborgen was, op de juiste plaats en ging op de grond zitten op een zacht kussen. "Ga een hapje halen, voor me," beval hij, " snel of je gaat een stuk missen."

Pieter ging naar de keuken. Sam nam de afstandsbediening en zette het volume juist. Hij ging afwezig met zijn hand in zijn short en streelde zijn piemel. Toen het WJG-logo op het scherm kwam en de begintune in Olympische stijl begon was hij helemaal stijf. Hij streelde zichzelf langzaam als Pieter terugkwam met limonade en verse broodjes voor hen beiden.

Sam grinnikte en wees onbeschaamd naar de duidelijke en eerder grote tent in zijn short. "Na de show mag jij hier zorg voor dragen."

"Ja, meester Sam," antwoordde Pieter. Hij gaf de duidelijk grotere portie van de snacks die hij heimelijk uit de provisiekamer had gehaald aan zijn meester, en zijn enige vriend in de hele wereld.

Terug op het eiland, zat Christopher tot laat op de avond met Bruce en Lance in de trainingsruimte. Voor het ogenblik hing hij ondersteboven, opgehangen aan zijn slanke enkels, een dikke, brede dildo diep in zijn rectum geschoven en met een vreselijke metalen klem op zijn voorhuid. Zijn twee tijdelijke meesters sloegen op de zolen van zijn voeten met bamboestokken. Op de zolen van zijn schattige, maar niet echt kleine voeten meer, waren al enkele felrode strepen zichtbaar. Stappen, of zelfs staan, zou de volgende dagen wel moeilijk gaan. De jongen was uitgeput. Maar kon hij nog schreeuwen en jammeren telkens als ze hem sloegen. Zelfs de zachtaardige begon er in te komen, hij begon te genieten van het unieke gevoel van totale macht over een ander menselijk wezen. Natuurlijk was Chris, strikt gesproken geen menselijk wezen. Slaven, zelfs contractuelen, waren huisraad, dikwijls wel waardevol, dat zeker, maar het waren slechts voorwerpen die verkocht, gekocht, geruild, gebruikt en zelfs misbruikt kunnen worden, zoals hun eigenaars uitkomt. Er waren zeer weinig regels in verband met hun behandeling. Met deze grote vrijheid waren er grote uitspattingen en bijzonder inventieve wreedheden.

Het was dus eenvoudig genoeg voor Lance (nog altijd wettelijk zelf een slaaf) om te geloven dat de naakte, huilende en lijdende jongen kreeg wat hij verdiende. Alle blijken van sympathie en begrip die er konden bestaan tussen de tiener en de jonge man verdwenen naarmate de uren van afzien in de trainingsruimte voorbij gingen. Ironisch genoeg was het Bruce die de hand van zijn jonge partner moest vasthouden om de beproeving van Christopher Andrews te doen stoppen.

"Er zijn hier regels over de mate van pijn die we kunnen veroorzaken aan de voeten van de jongen," zei Bruce aan Lance. "Als hij niet meer kan stappen, kan hij niet meer meedoen aan de wedstrijden. Ik wil geen boete krijgen voor het beschadigen van het kereltje."

Lance legde de stok neer en keek naar de jongen die ondersteboven hing. De zolen van de dertienjarige waren een puinhop.

"Oh, god," fluisterde Lance, "het was niet mijn bedoeling om… "

"Je bint het te begrijpen," zei Bruce, "help me om hem neer te leggen.

Toen Chris op de koude betonnen vloer lag, kroop hij in een defensief bolletje. Hij was bedekt met builen en kleine wondjes van zijn schouders tot aan zijn voeten. Zijn voorhuid was nog vastgeklemd en de brede, dikke dildo stak nog uit zijn kont. Zijn piemel was al uren niet meer stijf geweest, hij was klein en verschrompeld, het leek alsof hij van een klein tienjarig ventje was. Hij voelde de hand van Lance op zijn schouder en hij deinsde onmiddellijk terug en hij spande zich op, uit angst dat een nieuwe marteling zou beginnen. Maar in de plaats daarvan voelde hij dat de dildo, langzaam uit zijn rectum getrokken werd. Het deed even zeer als toen hij erin gestoken werd, Maar Chris had zelfs geen kracht meer op te schreeuwen. Het deed pijn daar achteraan en hij voelde zich wijd openstaan en hij voelde er iets uitdruppelen.

"Draai je om zoon," zei Bruce met een verrassend aardige stem. "Ik kan die klem niet van je lul afhalen als je zo opgekruld ligt."

Chris wist niet of hij Bruce kon vertrouwen of niet. Misschien was dit een truc. Maar hij wou echt, echt die klem van zijn voorhuid af. Dat deed zo’n pijn. Met een zucht rekte de jonge tiener zich uit en rolde hij zich op zijn rug. Hij kromp ineen toen zijn gehavende achterwerk de grond raakte. Chris snakte naar adem toen de klem er eindelijk af ging en het bloed terug in zijn voorhuid vloeide. Hij keek naar zijn piemel en zag hoe verschrompeld en pathetisch hij eruit zag, en hoe rood en pijnlijk het uiteinde van zijn voorhuid was.

"Dat gaat nog een tijdje pijn doen," zei Bruce en hij streelde zachtjes de slappe tien centimeter lange penis van de jonge tiener. Maar wa hebben niets van het vel af gedaan, dus je hebt geen reden tot klagen. Sta recht nu. We maken je schoon als we terug naar de kamer gaan.

Het duurde een tijdje voor Chris zijn benen terug aan het werk kreeg, en als hij er eindelijk in slaagde, maakte de pijn in zijn voeten het onmogelijk om op te staan. Hij probeerde twee maal terwijl Bruce en Lance hem bekeken, maar hij kon onmogelijk zelf uit deze kamer stappen.

"Het gaat niet," mompelde hij en zakte op zijn knieën. Hij was beschaamd en vernederd en dodelijk bevreesd dat dit terug zou leiden naar nog meer bestraffingen.

"Kruip dan," zei Bruce en hij maakte nog maar eens de leiband vast aan de halsband van de jongen. Lance verzamelde al het andere tuig, inclusief de kuisheidskooi. De twee mannen brachten de jongen naar de andere kamer. Chris kreeg geen ogenblik rust en werd terug vastgemaakt met zijn harnas aan de wagen. Nu zat hij op handen en knieën en moest hij hen zo terugbrengen naar hun luxueuze verblijf aan de andere kant van het eiland. Het ging pijnlijk traag. Bruce was tenminste mild met de zweep. De zon was al onder gegaan als Chris de wagen en zijn passagiers terug naar hun kamer bracht. Het harnas werd snel uitgedaan, de leiband vastgemaakt en hij werd teruggebracht naar de koele van air-conditioning voorziene weelde van de VIP-kwartieren.

Een glas koud water, een stukje fruit een uurtje opsluiting in de kooi hielpen de jongen wat van zijn kracht terugwinnen. Hij voelde zich een beetje raar als hij opgekruld in zijn kooi lag. De jonge tiener werd het gewoon om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Nu echter, werd hij helemaal genegeerd. Lance en Bruce waren enkele clips en bandopnames van andere delen van het eiland aan het bekijken. Chris zag een glimp van de zwarte kamer. Daar zag hij Josh, van kop tot teen gehuld in zwart latex en leer. Chris kon niet uitmaken of Josh nu nog steeds gestraft werd. Toen hij zijn broer zo zag voelde hij zijn penis tintelen en zwellen en hij werd half stijf. Blozend en beschaamd over zichzelf keek Chris opzij. Hij slaagde erin om een kort dutje te doen totdat hij gewekt werd door het openen van de kooi.

Chris kreeg de luxe om twintig minuten te douchen, helemaal alleen. Hij kreeg natuurlijk strikte orders om zijn genitaliën niet aan te raken, uitgezonderd om ze te wassen, maar door zijn marteling in de trainingsruimte had hij helemaal geen zin om met zichzelf te spelen. Zijn lekkere tienerlul hing slap tussen zijn gladde, goedgevormde benen. Hij stond onder het warme water en liet al het bloed, het zweet en het vuil wegspoelen door het afvoergat. Hij waste zijn haar en nam dan zijn tijd om zijn pijnlijke genitaliën onder handen te nemen. Zijn ballen waren nog steeds rood en gezwollen, en zijn penis deed pijn als hij zijn voorhuid wegtrok om zijn eikel te wassen.

Hij had nog twee minuten over, als hij zich aanbood bij Bruce en Lance, zijn haar was nog nat, en zijn flanken druppelden nog. Hij was niet meer echt verlegen om zich naakt bij hen te vertonen of zelfs niet bij iemand anders. Die avond diende hij hun maaltijd nog eens op en hij mocht zich alweer te goed doen aan de overschotjes. Daarna hielp hij hen om hun bagage in te pakken voor de terugreis de volgende morgen.

"Spijtig dat we je niet kunnen meenemen, jongen," zei Bruce en hij liet zijn handen over de strakke huid van Chris’ buik gaan en tikte speels op de bengelende penis van de dertienjarige. "Wij hebben een aardige kerker waar we kunnen in bewaren."

Chris wist niet zeker of Bruce ernstig was. Hij wist niets over de wettelijke inhoud van zijn contract. Misschien kon hij verkocht worden. Hij zou alleszins niets te zeggen hebben in deze aangelegenheid. Hij besloot dat het beter was om zijn mond te houden en verder te werken. Bruce glimlachte als hij de angst in de ogen van de jongen zag. Nu dat Lance al een jonge man was, dacht hij eraan om zich een nieuwe slaaf aan te schaffen. Chris voldeed zeker aan de criteria, intelligent, blond, gespierd, en goed voorzien voor een jongen van dertien jaar. Natuurlijk wist hij dat de jonge Christopher Andrews niet te koop was. Zijn contract was onwrikbaar op dit punt. Maar het was misschien tijd. En er waren honderden jongens in de verwerkingscentra die aan de eisen voldeden. Toen hij Lance kocht was dit helemaal nog niet het geval.

Lance was veroordeeld tot slavernij als verweesd jeugddelinquent, zoals dit het geval was in het begin van de Kinderslaafjes Act. Het rechtssysteem was de enige bron voor de aanvoer van jongensslaven op de slavenmarkten. Dat was tien jaar geleden. Nu was alles helemaal veranderd. Jongens van alle geledingen van de maatschappij vonden hun weg naar de verwerkingseenheden of de stikhete slavenkooien. Sommigen werden verkocht door hun ouders, sommigen werden in beslag genomen door de schuldeisers van hun ouders, sommigen werden door de rechtbank gestuurd, en het aantal jongens die ‘vrijwillig’ kozen om slaaf te worden werd steeds groter. In veel gevallen ondertekenden de Jongensgladiatoren hun contract zelf. Bruce zou geen moeite hebben om een gepaste jongen te vinden om in zijn kerker op te sluiten. Maar, voordat hij het eiland verliet, besloot hij Christophers adres op te vragen. Hij overwoog een bezoek aan zijn ouders.

Chris bleef de hele nacht naakt aan de voeten an Bruce en Lance en was een rustige, onderdanige slavenjongen. Hij bracht hen eten en drinken en zoog hun lul af wanneer ze het vroegen. Zijn kuisheidsgordel was eraf en ondanks zijn recente beproeving slaagde zijn penis erin om verschillende keren keihard te worden. Hij leerde dit te negeren, en Bruce en Lance gaven geen commentaar en raakten zijn piemel niet aan als hij stijf was.

De twee mannen namen de jongen mee naar hun bed en zetten de jonge tiener tussen hen in zoals een geliefd schoothondje. Chris’ peniskooi bleef op de tafel in de living liggen, nadat Bruce hem streng de les gelezen had.

"Ik vannacht die kooi niet aanbrengen, jongen. Maar ik wil niet dat je je aanraakt en ik wil niet wakker worden van je geneuk met de matras zoals een jonge geile hond, begrepen."

"Ja, meneer," antwoordde Chris slaperig en hij rekte zich uit tussen de zijden lakens. Het was de eerste keer in bijna vier weken dat Chris in een echt lag. Met de twee mannen tegen hem aangedrukt viel de uitgeputte jongen in slaap. Hij werd een keer gewekt door het niet onaangename gevoel van Lance die bij hem naar binnen kwam. De jonge man neukte de jongen teer, kwam vlug klaar en trok zijn lul vlug terug uit de veel gebruikte kont van de jongen. Ze sliepen terug in op een paar minuten tijd.

De volgende morgen in de barrakken stonden de jongensgladiatoren op een rij in de douche. Onder het oog van de bewakers wasten ze hun slanke, atletische lichamen. De matrone was er niet deze ochtend. Dat betekende dat de stijve of half-stijve piemels van de jongens niet werden opgemerkt. Toch waren de jongens heel voorzichtig om zichzelf niet aan te raken., Hun stijve piemels waggelden heen en weer als zich schrobden en spoelden.

"Wow, Danny," zei Gabe tot zijn partner toen ze zij aan zij in de douche stonden. "Ik denk dat jou lul steeds kleiner wordt."

"Plaag me niet, Gabe," antwoordde de twaalf jaar oude roodharige. Hij was de enige wiens penis niet in enige vorm van erectie verkeerde. Die van Gabe stond in volle glorie helemaal rechtop, een aardige veertien centimeter lange stijve, trots omhoog. Danny bloosde toen hij nogmaals het grote verschil zag tussen hem en zijn partner. "Ik weet het, ik weet dat hij klein is. Oké, ik heb het begrepen."

Gabriël werd ernstiger. "Ik lach er niet mee, Dan. Hij lijkt echt kleiner." Hij wees naar Dans kleine onderontwikkelde orgaan.

Danny keek omlaag en bestudeerde zijn klein pakketje. Hij leek echt kleiner, zelfs rekening houdend met het effect van een koude douche. Hij was zelfs geen vijf centimeter lang. De jongen slikte en keek helemaal van streek terug naar Gabriël.

"Zie je wat ik bedoel?" vroeg Gabe. "Ik denk dat je ballen ook kleiner worden."

Dan schoof zijn kleine, slappe pietje uit de weg en keek aandachtig naar zijn ballen.

"Oh, god, ze zijn echt kleiner!" schreeuwde de jongen. "Wat gebeurt er met me?"

De andere jongens mengden zich nu ook in het gesprek. "Misschien zijn het de pillen die ze ons elke morgen geven," dacht David.

"Maar, dat is net om onze lullen groter te maken," zei de tienjarige Miles. Hij wiegde met zijn slanke heupen en toonde zijn keiharde piemeltje, de volledige zeven centimeter.

"Ja, maar ze hebben de pillen van Danny enkele dagen geleden veranderd," antwoordde David. "Ze hebben een andere kleur als die van ons, ze geven hem iets anders… iets dat zijn lul en zijn ballen doet krimpen."

Danny stond daar met een geschokte en geschrokken uitdrukking op zijn gezicht. Hij had altijd al een kleintje tussen benen gehad, nu gaven ze hem pillen om hem zelfs nog kleiner te maken. "Oh, jongens, dit klopt niet." zei hij. Hij zette zijn handen in zijn zij en keek nog eens naar beneden naar zijn genitaliën. "Als ze nog wat kleiner worden, blijft er niets meer over."

David, als oudste, nam de rol aan van grote broer en legde zijn hand zachtjes op Danny’s schouder. "Ik denk dat het alleen maar een idee is, makker," zei hij vol medelijden.

Danny wreef in zijn ogen. Het was onrechtvaardig. Als er iemand hulp nodig had om een grotere piemel te krijgen, dan was hij het wel. Maar in plaats daarvan deden ze hem kleiner worden.

Hij had geen tijd meer om te klagen, want de wachten draaiden het water dicht. Ze zetten de jongens op een rij en begonnen de genitaliën van de jongens ruw te schrobben. acht stellen pijnlijke, rode penissen en scrotums werden klaargemaakt om weer eens weggeborgen te worden in hun kuisheidsgordels.

Na het ontbijt bracht Calvin Mayfair Danny naar de medische vleugel. Zoals altijd moest Danny heel de weg zo snel mogelijk rennen. Calvin draafde achter hem en genoot van het zicht van een lief, gespierd, naakt kontje voor hem. Danny had een fantastisch paar benen en al dat geren maakten ze nog mooier. En zijn achterste was gewoonweg geweldig, stevig, strak en glad als zijde. Calvin kon het stompe uiteinde zien van de plug die erin stak.

Dokter Trench begroette de jonge gladiator met een klinische glimlach en zette hem op de weegschaal.

"Je hebt het perfecte lichaamsgewicht, nul-vijf. Excellent." Ze ging door de gewone routine-onderzoeken, luisterde naar zijn hart en longen, bekeek zijn ogen, oren, neus en keel.

"Heb je problemen om je eten binnen te houden?" vroeg ze de jongen. Misselijkheid was een algemeen neveneffect van een testroxil-behandeling.

Danny schudde zijn hoofd. "Nee, mevrouw," antwoordde hij zachtjes, met zijn ogen naar zijn voeten gericht.

"Goed. We zullen die gordel eens uitdoen en even kijken.

"Ik ga je grondig onderzoeken en je gaat een flink aantal inspuitingen krijgen vandaag. Je gaat je toch als een grote jongen gedragen, is het niet?"

"Ja, mevrouw."

Calvin gaf de sleutels van de kuisheidsgordel aan de dokter en die deed hem uit en legde hem opzij. Danny zei niets en zat stil, met zijn handen achter zijn hoofd. Dokter Trench kon onmiddellijk zijn dat de Testroxil het gewilde effect had. De penis van de jongen was merkelijk kleiner dan tijdens het laatste onderzoek, en zijn testikels begonnen ook al netjes te verkleinen.

"Wat gebeurt er met me, mevrouw?" De twaalf jaar oude roodharige pakte al zijn moed tesamen om het te vragen.

"Wat bedoel je, nul-vijf?" antwoordde Trench. Ze wist goed genoeg wat de jongen bedoelde, maar schepte er genoegen in om hem te zijn kronkelen en angstig zijn tenen te zien krullen.

Mijn… hmmm… mijn dingel-dangel, mevrouw… Ik denk dat hij kleiner wordt. Net als mijn… u weet wel… mijn ballen." Het gezicht van de jongen was zo rood als zijn haar.

Trench glimlachte. "Een jongen van jouw leeftijd is oud genoeg om de juiste termen te gebruiken," berispte ze hem, en ze tikte met haar vinger tegen zijn besneden penis. "Vanaf nu noem je dit je penis, als je hier bent. Hoewel, als de behandeling gedaan is zal het zelfs geen dingel-dangel meer zijn. Je zult al wel gezien hebben dat jij een andere pil krijgt dan de andere jongens."

Daniel knikte. "Eerst niet, mevrouw, maar gisteren zag ik dat het een andere kleur was."

"Dat klopt. Jouw dingetje was zo klein dat we besloten hebben om het nog kleiner te maken."

Daniel slikte en keek neer naar zijn jongenspakketje. "Hoe .. hoe klein gaat het worden, mevrouw?"

"Wel," legde de vrouw uit op een aardige manier, alsof er niets aan de hand was, "je penis zal voor het grootste deel helemaal verdwijnen. Je eikeltje zal er nog net uitsteken, maar dat is alles. Op het einde van de week zal dit zo zijn. Je ballen hebben meer tijd nodig om te krimpen, maar ze zullen zo klein worden als knikkers. Je scrotum zal ook kleiner worden."

Danny had wel nooit veel interesse gehad voor het spul tussen zijn benen, maar het was toch een verwoestende klap. Hij begon bijna onmiddellijk te huilen.

"Oh, dat is allemaal zo erg niet. Je zult gelukkiger zijn als je gecastreerd bent, geloof me."

Danny’s ogen keken naar haar in paniek. Hij had dat woord al eerder gehoord en hij wist wat het betekende en hij wist dat de jongensdelen van jongensslaafjes verwijderd werden. "Gaat u… Gaat u mijn ballen eraf snijden?" schreeuwde hij radeloos.

"Nee, domoor. Dat hoeft niet. De chemicaliën doen hetzelfde. Alles blijft eraan. Het werkt enkel niet meer."

"Is dat… is dat voor altijd?"

"Nee, Daniel," antwoordde de dokter, en ze gebruikte voor het eerst zijn echte naam. "Als je stopt met het nemen van de pillen, begint alles weer te groeien. Maar de compagnie houdt je zo voor de duur van je hele contract."

Danny veegde zijn tranen af. Het was toch nog altijd vreselijk, maar hij wist nu dat het niet voor altijd was.

"Wanneer had je voor het laatst een erectie?" vroeg de dokter als ze de testikels van de jongen onderzocht en er eens goed in kneep.

De jongen dacht flink na. "’k Weet het niet, mevrouw. Het is al enkele dagen geleden. Ik denk,… toen Josh en ik aan het worstelen waren."

"En sindsdien is je penisje niet meer stijf geworden?"

Danny schudde chagrijnig zijn hoofd. "Niet echt, mevrouw. ’s Morgens zwelt hij wel een beetje op, een klein beetje."

"Wrijf erover. Toon me of je jezelf een erectie kan geven."

De doktersassistentes waren nu bij de naakte jongen komen staan. Danny bloosde fel en deed drie vingers rond zijn slappe kleine penis. Na tien minuten intens pompen, trekken en sleuren, slaagde hij erin om hem rood en pijnlijk te maken, maar hij bleef helemaal slap.

"Goed," zei dokter Trench, nadat ze hem gezegd had om te stoppen. "Geen tekenen van erectie. Je zult er lange tijd geen meer hebben. Klim nu op de onderzoekstafel en zet voeten in de beugels. Ik moet een injectie geven in je testikels. Dit gaat echt pijn doen. Maak hem vast dames."

Als Danny op de tafel lag, maakte Anna de riemen vast over zijn dijen en sloot ze de beugels rond zijn enkels. Karin maakte de borstriem vast onderaan de tafel. Samen maakten ze alle riemen vast en zorgden ervoor dat de benen van de jongen pijnlijk beschamend wijd werden gespreid. Danny’s edele deeltjes waren nu totaal hulpeloos. Anna gespte een dun leren riempje vast aan het scrotum van de jongen, om zijn ballen uit zijn lichaam te duwen. Dokter Trench had de spuiten klaargemaakt om een geconcentreerde dosis Testroxil in zijn testikels te injecteren.

Nieuwsgierig, ondanks zijn schrik, keek Danny hoe de eerste spuit tegen zijn rechter testikel geduwd werd. De dokter hield het enkele seconden stil. Danny huiverde als hij de koude scherpe punt voelde. Dan, met wijde verbijsterde ogen, zag hij hoe de zeven en een halve centimeter lange naald half in zijn testikel gestoken werd. Hij opende zijn mond om te schreeuwen van pijn en paniek, maar er kwam geen geluid uit, alleen een wanhopig gepiep. Trench duwde op de spuit en injecteerde het heldere vocht. Danny’s ogen werden steeds groter en hij kromp ineen.

"Eerst zal je het een beetje voelen branden, dan wordt het tijdje gevoelloos." Ze trok de naald eruit, legde ze opzij en nam de andere spuit. "Nu de linker."

Opnieuw doorstond Danny de verschrikking van een dunnen scherpe naald die in een van zijn testikels gestoken werd. Het duurde maar even, maar voor de jongen leek het wel een eeuwigheid. Anna en Karin maakten de riempjes los en zetten hem terug op de grond. Het riempje rond zijn ballen bleef nog vijf minuten op zijn plaats terwijl de dokter hem verder onderzocht.

"Buig voorover en grijp je enkels. Blijf nu stil staan."

Danny’s kontplug werd eruit gehaald en zijn prostaat werd onderzocht. Een paar druppeltjes helder prostaatvocht drupten uit zijn kleine slappe piemeltje.

"Zijn prostaat ziet er gezond uit." deelde ze aan de assistenten mee. "De volgende jaren zal hij uitermate gevoelig worden, een nogal vervelend neveneffect van het medicijn. Hij zal geen erectie of orgasme meer hebben, en er zal geen sperma geproduceerd worden, maar hij zal vrijwel constant blijven lekken."

"Hoe vernederend," zei Karin met gemaakt medelijden, en ze streelde speels de nu slapende genitaliën van de twaalfjarige.

"Het onderzoek is gedaan," zei Trench aan de trainer van de jongen. "We steken de plug er terug in en dan kan je hem meenemen." Ze nam de kuisheidsgordel op en gaf hem aan Calvin. "Ik denk niet dat hij dit nog nodig heeft," deelde ze mee, "maar regels zijn regels, is het niet?"

Calvin knikte en sloot Danny vlug terug op in zijn gordel. Hij zorgde ervoor dat het metalen plaatje zo vast en nauw sluitend mogelijk was vastgemaakt.

"Komaan, slappe lul," zei hij, en hij trok aan de ring aan zijn halsband, je hebt training met gewichten deze namiddag, en ik wil dat je nog eerst een paar rondjes doen in het zwembad."

Danny knikte, beschaamd voor deze gelegenheid, maar vast besloten om iedereen op het eiland te verslaan.

"Je kent de regels, jongen. Loop naar het zwembad en wacht daar op me. Ik kom eraan binnen een paar minuten. Ga niet in het water, behalve als er een andere trainer aanwezig is, begrepen."

"Ja meneer," zei Danny, tevreden dat hij zo snel als zijn geweldige, twaalf jaar oude benen hem konden dragen, weg kon rennen van het medisch centrum.

Hoofdstuk 32

"Dit moet je dragen," zei ze en ze kneep speels in zijn elf jaar oude overgrote bult onder de katoenen laag, "of je kuisheidsgordel."

Josh wist niet of hij echt mocht kiezen, maar hij haatte de gordel. Hij duwde zijn ballen in zijn buik en hij haatte het dat zijn penis tussen zijn benen geduwd werd. In de luier kon hij tenminste een stijve krijgen wanneer hij dat wou en niemand zou hier een opmerking over maken.

"Je ziet er beminnelijk uit. Ruimtetuigjes, huh? Ik had liever de konijntjes. Maar jongens zijn jongens. Kom aan."

"Waar gaan we naartoe, mevrouw?" vroeg Josh beleefd toen Hannah hem bij zijn halsband naar buiten in de tropische zon bracht.

"Ik breng je terug naar de barakken. We moeten wat eten in je krijgen voor je iets anders doet. Daarna hebben Michaella en ik iets leuks gepland voor jou en nul-een deze namiddag."

Josh hield niet van de toon waarop ze dat zei, maar zijn grommende maag en de belofte voor echt voedsel, zelfs slavenvoedsel, was alles waar hij nu nog maar kon aan denken.

Op hetzelfde moment werd Chris net wakker in het grote luxueuze bed. Zijn lichaam was stijf en pijnlijk, zijn hoofd deed pijn, en voor het eerst sinds hij zich kon herinneren had hij geen stijve tussen zijn benen. Hij nam zijn penis tussen zijn vingers. Hij deed nog altijd pijn van de naalden die erin gestoken werden.

'Geen wonder dat hij niet stijf wordt,' dacht Chris, terwijl hij terugdacht aan gisteren en de verschrikkingen van de trainingskamer. Hij draaide zich om onder het zijden deken rekte zich uit en gaapte. Lance lag nog steeds naast hem. Hij kon Bruce horen in de living. Chris slaagde erin op en elleboog te gaan liggen. Hij staarde naar het slapende gezicht van Lance en liet zijn ogen glijden over het slanke en geweldig gespierde lichaam van de man. Natuurlijk of kunstmatig, het lichaam van Lance was even onbehaard als het zijne, uitgezonderd het donkere plukje schaamhaar dat zijn lul bekroonde. De slapende penis van Chris werd eindelijk wakker en zwol op tot half stijf. De dertienjarige bloosde. Hij voelde zich een beetje beschaamd. Hij had nog nooit op deze manier naar een volwassen man gekeken, zelfs niet naar een heel jonge man.

Alsof hij een eigen wil had voelde hij zijn hand naar de gladde borst van Lance gaan.

'Oh god, wat ben ik aan het doen?' dacht de jongen en zijn hart bonsde in zijn keel. Maar hij stopte niet. Hij ging nog dichter en zette zijn ontdekkingstocht verder tot zijn hand de buik van Lance bereikte. Lance opende zijn ogen en glimlachte.

"Ik… Uh… Ik was juist… umm"

"Je bent nieuwsgierig. Ik was zelf homo… niet lang geleden."

"Mag ik… je weet wel…" Chris wees naar Lances erectie. "Mag ik eraan zuigen?"

"Hmmmm, een sexy dertienjarige die aan mijn lul wil zuigen," zei Lance met een grijns. "Wat zou ik zeggen?"

Chris lachte verlegen terug. Op dat moment, met zijn haar verward van het wriemelen in zijn bed en de slaap nog in zijn ogen, zag hij er veel jonger uit dan zijn trotse dertien jaar. Hij krabbelde langzaam recht, zijn gekwetste en pijnlijke lichaam deed hem huiveren. Hij wreef over Lances penis, eerst met zijn linkerhand, dan, verlegen, nam hij de lul van de jonge man in zijn mond. Chris werd alm stilaan bedreven in deze taak, maar dit was de eerste maal dat hij de leiding nam. Hij werd er duizelig an.

"Wees nooit beschaamd om wie je bent, Chris," fluisterde Lance, terwijl hij over de rug van de jongen wreef. Hij vermeed de pijnlijke plekken die van de vorige avond overbleven. Het duurde niet lang voor Chris Lance deed klaarkomen, taakbewust slikte Chris al het zaad van de man in.

Dertig minuten later, zonder ontbijt en met een grommende maag, stond Chris aan de ingang van de barakken, terug met zijn kuisheidsgordel, met een plug in zijn kont, en al het lederen tuig waar hij mee begonnen was. Zijn lichaam was gewond en pijnlijk, zijn rug, zijn billen en de achterkant van zijn dijen was bedekt met wonden. De zolen van zijn voeten deden heel erg veel pijn. Hij was blij dat de beproeving gedaan was, maar hij was ook bang. Hij had twee dagen training gemist en de wedstrijden zouden morgen beginnen. Hij wist dat hij er niet klaar voor ging zijn.

Bruce wreef over zijn lijf nadat hij de documenten getekend had bij de wachten aan de poort. "Tot weerziens, jongen. We zien elkaar terug volgend jaar."

Lance zei niets. Hij bekeek de jongen vriendelijk, draaide zich om en ging met zijn partner naar de startbaan.

De wachten brachten Chris naar binnen, deden al het leer uit en vervingen het door de ijzeren halsband en de kettingen die de jongen nu gewoon was om te dragen. Tot zijn vreugde stond er een ontbijt te wachten op tafel. Het was al lang koud geworden, maar dat vond hij niet erg. Hij ging voorzichtig op zijn pijnlijke kont zitten en at smakelijk, terwijl hij af en toe zijn hoofd oprichtte om rond te kijken. De barakken waren verlaten deze ochtend. Hij veronderstelde dat de andere jongens buiten aan het oefenen waren. Zijn ogen vielen op het verlichte scorebord dat nu vast aan de verste wand hing. De score en de rangschikking van de nieuwe week stonden erop. Omdat hij twee dagen buiten actie was, stonden er voor Chris alleen de strafpunten die hij op zondag verdiend had, en helemaal geen bonuspunten. Daarmee stond hij in het midden van de rangschikking, wat niet echt slecht was als het er op aan kwam.

'Dat kon erger,' dacht hij. Hij zag dat zijn broer niet meer laatste stond, alhoewel hij veel in het rood stond. Illya stond weer aan de leiding. De verlegen Russische jongen gedroeg zich over het algemeen goed en hij had een atletische houding en uithoudingsvermogen. Hij opende zelden zijn mond en werd al snel de te verslagen jongen tijdens de eerste dagen op het eiland. De andere jongens waren gelijkwaardig verspreid. Hij was verbaasd dat kleine Miles in de top drie stond.

'Dat zal veranderen,' dacht zij zelfgenoegzaam. Alle jongens hielden van Miles, maar ze beschouwden hem niet echt als een gladiatorjongen zoals zij. Hij was nog een kleine jongen, wat een tegenstander kon hij dan zijn?

Chris richtte zijn aandacht terug op zijn ontbijt, dat nu nog kouder was, toen hij een zacht en herkenbaar geluid achter zich hoorde.

"Hé Chris,"

Het was Josh.

Chris draaide zich om en zag zijn broertje voor de eerst keer in enkele dagen. Dit was al de langste periode dat ze gescheiden waren, sinds ze zich konden herinneren. Chris merkte onmiddellijk de luier op maar hij besloot om er nog niets van te zeggen. Hij was te gelukkig dat hij hem zag. Hij stond op van de tafel en de twee jongens omhelsden elkaar, iets wat ze bijna nooit deden.

"Alles oké?" vroeg de grote broer.

"Ja, ik voel me goed," antwoordde kleine broer en ze gingen zitten om te praten.

"Hoe was het in die kamer?"

Josh probeerde zich dapper voor te doen bij zijn oudere broer, maar Chris de angst kon zien in de ogen van zijn jongere broer als hij er over sprak. "Het was niet zo erg," loog Josh. "Het pak dat ze me aandeden was vreemd, net een andere huid of zo iets… de kap was vreselijk… en ze staken een buisje in mijn lul… doet nog altijd pijn als ik moet plassen."

"En de luier Joshie?"

Ze zeiden dat ik die nodig had als ik naar buiten ging. Nu vindt Hannah dat ik er aardig uit zie, en moet ik hem een tijdje dragen."

Chris moest toegeven dat zijn broertje er beminnelijk uitzag in de witte luier met kleurrijke ruimtetuigjes. Als hij niet zo moe was zou hij hem zonder medelijden geplaagd hebben.

Josh keek omlaag naar zijn katoenen middel en wees naar de scheepjes. "Deze zijn tenminste cool. Als ik wakker werd, waren het konijntjes."

"Konijntjes," lachte Chris.

"Ja, echt man, alsof ik een klein ventje ben… of klein meisje of zoiets."

"Er zijn ook jongenskonijntjes," giechelde Chris en hij kneep in het been van zijn broer.

"Dat weet ik wel. Wat is er met jou gebeurd? Je lijkt net een hoop afval."

"Bedankt, broer, ik… Ik ben uitgeleend voor twee dagen…"

"Uitgeleend? Je bedoelt…"

"Ja."

"Wat hebben ze met je gedaan? Hebben ze, je weet wel, seksdingen met je gedaan?"

"Ja," zuchtte Chris. Het was moeilijk terug te denken aan de dingen die Bruce en Lance hem lieten doen. Sommige dingen waren opwindend. Als bewijs begon zijn mishandelde lul in zijn kooi te roeren. "Ja, seksdingetjes… een hele boel…"

Josh had veel vragen. "Hebben ze, uh, hun ding, in je gestopt?"

"Je bedoelt, hebben ze me geneukt?"

Josh glimlachte en bloosde. Het was vreemd om zijn broer dat woord te horen zeggen. Thuis mochten ze die uitdrukking niet gebruiken. "Ja, dat?"

"Dikwijls. Mijn kont doet er nog pijn van. Ik moest hun lullen afzuigen ook."

"Maar dat deed je graag, is het niet?"

Chris was geschokt. "Daar weet jij niets van. Dus zwijg maar."

"Oh, kom aan Chris. Ik weet dat je homo bent al lang voor dat je het zelf besefte. Daar is toch niets aan."

"Hierover praat ik niet met mijn broertje, oké. Punt uit."

"Goed, ik wil juist dat je weet dat ik dit cool vind, je weet wel, hoe je van jongens houdt en zo. Vind je mij leuk?"

"Zwijg Josh," maar Chris zei dit met een glimlach en de broertjes Andrews bleven elkaar plagen net zoals thuis. Hannah kwam terug voor Josh en Jason kwam even later Chris halen.

"Verdorie, jongen. Je ziet er slecht uit. Wat hebben die gasten met jou gedaan?"

"Chris deed geen moeite om te antwoorden. Hij stond daar maar terwijl Jason zijn kettingen vast maakte. "We kunnen het beter rustig aan doen, vandaag. We vertrekken in de gewichtenzaal."

"Ja, meneer," antwoordde Chris met een ongerust gezicht. Hij wist dat hij nog niet in staat was om gewichten op te heffen, of eender wat. Hij wou alleen maar slapen, maar dit moest blijkbaar nog even wachten.

In bijzondere trainingsruimte Een, zaten Joshua en David op hun knieën voor Hannah en Michella die naast elkaar zaten. De twee vrouwen hadden de handen van de jongens met een touw achter hun rug gebonden. Josh was zijn luier kwijt en David was tijdelijk bevrijd van zijn kuisheidsgordel. De elf- en veertienjarige jongens hadden hun hoofden tussen de benen van hun jongenshatende, lesbische trainers en ze leerden, eerder onorthodox, hoe ze hen moesten plezieren.

"Mmmmm," kreunde Michella terwijl ze naar Hannah keek. "Ik had nooit gedacht dat ik zoveel plezier zou beleven aan een naakt jongetje…" Ze pauzeerde even om David in zijn zij te tikken. "Laat me je tong voelen, jij domoor."

"Je hebt hem stijf gekregen," zei Hannah, en ze keek naar Davids kloppende, lekkende erectie. "Dit kan ik niet zeggen voor onze lul-jongen hier. Doe hem omhoog, nul-twee. Ik wil dat grote ding mooi en stijf. Maak hem hard voor mij.

Om elf uur had Josh er echt geen controle meer over, of zijn piemel nu stijf stond of niet. Het leek alsof hij zich misdroeg op de verkeerde momenten, en nu, wanneer Hannah een stijve wou zien, lukte het hem niet.

"Vijf strafpunten, Joshie," zei Hannah met genoegen. De jongen jankte klagend, maar hij durfde niet te stoppen met het gebruiken van zijn tong tussen de benen van de vrouw. "Weet je, Mich, we zouden echt eens moeten uitkomen om een jongen te kopen. Als we samenleggen kunnen we er een snoezige uitkiezen, net zoals deze twee."

Michella leunde achteruit en hijgde even. David deed duidelijk zijn job beter dan Joshua. "Wat was dat…, oh ja, een jongen. Ik heb daar ook al aan gedacht. Zou Durand er iets tegen hebben, denk je?"

"Hij heeft er toch geen zaken mee met wat doen in onze vrije tijd. Doe voort, Josh, dit gaat jou niets aan. Durand heeft ook een schootjongen, hij paradeert er mee rond het eiland als een trofee. Laat ons er voor sparen en we kopen er een."

Michella glimlachte en snakte naar adem. "Goed zo jongen, niet stoppen… Mmmmmm… "

"We kunnen de makelaars raadplegen vanavond na de receptie en kijken wat er beschikbaar is. Denk eens even, Mich, een klein stukje jongensvlees helemaal voor ons zelf… we kunnen er dingen mee doen wat we met deze twee niet kunnen."

Michella zat echter dicht bij een orgasme en had niet zoveel aandacht voor haar partner. Zij nam David bij het achterhoofd en duwde hem dichter tussen haar benen. De veertienjarig kreunde en probeerde om op een of andere manier met zijn vastgebonden handen bij zijn wanhopig harde lul te komen, maar het lukte hem niet. De plug masseerde constant zijn adolescente prostaat en zijn lul was anders opgesloten in een kooitje. Het was te zacht uitgedrukt om de zeggen dat hij hunkerde naar een orgasme.

"Maak je maar geen zorgen om dat dingetje tussen je benen, Davy," zei Michella op haar meest duivelse manier. "Als we hier klaar zijn krijg je een sessie met de melkmachine."

David kreunde opnieuw en huiverde bij het vernoemen van die verschrikkelijke machine. Hij kon zich nog duidelijk de laatste keer herinneren, de vernedering om op handen en knieën op die tafel te moeten zitten, zijn ballen hangend tussen zijn dijen, zijn lul opgesloten in het stalen buisje en de intense extase en folterende pijn bij het droog gemolken worden door die wrede, meedogenloze machine.

William Durand werd gestoord bij het lezen van de laatsten financiële verslagen door het verlegen geklop van Trevor op de deur van de studeerkamer.

"Ja, Trevor," zei hij nogal ongeduldig. De jongen had het huis gepoetst en was hier niet erg gerust in.

"Het spijt me meester, maar Jason Sanborn is in de hal. Hij… um, wel, hij zei dat hij me zou slaan als ik hem voor de deur zou laten wachten. Hij heeft… hij heeft er een bij hem… een van de gladiatoren, meneer."

Durand fronste zijn rechterwenkbrauw. Hij strikte regels uitgevaardigd over wie zou toegelaten worden tot zijn privévertrekken, en de gladiatorenjongens stonden zeker niet op die lijst.

"Ik denk dat hij echt kwaad is, meneer…" ging Trevor verder en hij krulde zenuwachtig zijn tenen."

"Echt."

"Echt verontwaardigd, zou ik zeggen, meneer," antwoordde de tengere veertienjarige met een bezorgde blik.

"Kijk uit wat je zegt, Trevor. Ga jij maar naar het strand terwijl ik me bezig hou met mijnheer Sandborne. Ik kom later bij je."

Trevors ogen klaarden op en hij deed prompt zijn lendendoekje uit (roze vandaag). Zijn ganse slanke en gladde lichaam en zijn bijna niet bestaande genitaliën werden zichtbaar. Hij kon naar het strand langs de glazen deur van de studeerkamer en daar verdween hij ook snel langs.

"Dank u meester," riep hij nog als zijn voeten de houten vloer raakten.

Durand kijk even naar zijn prijsjongen, stond dan op, streek zijn designer hemd glad en stapte vastberaden naar de gang. Jason stond daar met een kwade blik en naast hem, enkels en polsen geketend, net zoals Trevor het had gezegd, stond een van de gladiatorenjongens. Hij bekeek de jongen even en herkende hem als de oudste van de Andrew broers.

"Goede namiddag, Jason," Hij deed geen moeite om de naakte contractuele jongen te groeten. "Het kwam blijkbaar niet in je op om dit klein diertje buiten te laten staan.

"Hij is de reden waarom ik hier ben," zei Jason en hij probeerde zijn woede te beheersen. Chris voelde zich belabberd. Hij had te veel pijn was te uitgeput en mentaal ontredderd van zijn beproeving om aandacht te besteden aan zijn training. Hij zou nutteloos zijn tijdens de competitie van het weekend, als hij al zou kunnen meedoen. Dat betekende strafpunten, een heleboel, en alhoewel Jason er geen probleem mee had om zijn pupil gestraft te zien op de meest buitengewone manieren, beschouwde hij de prestaties van Christopher een beetje als de zijne. Als Chris verloor, verloor ook Jason, bij manier van spreken. "Kijk naar hem, Bill."

Durand was geen idioot. Hij zag direct dat de jongen de laatste dagen ernstig misbruikt was. Zijn lenige dertienjarige lichaam was overdekt met wonden en builen en zelfs extra voedsel en een warme douche had weinig veranderd aan zijn belabberde uitzicht.

"Is verdere uitleg nodig?" vroeg Jason. "Hoe, in hemelsnaam, wil je dat ik die jongen klaar krijg voor de wedstrijden, of om te trainen, als hij zijn tijd door brengt bij onze sadistische klanten.

"Ik ben zeker akkoord dat Bruce deze keer overdreven heeft. Hij heeft die reputatie."

"Dat is het belangrijkste niet," ging Jason verder en hij liet de ketting van Chris' halsband los. Hij viel over de borstkas van de jongen. "Ik heb er geen probleem om de jongens te zien lijden, dat is een deel van de afspraak. Ik wist dit toen ik het contract tekende, en hij ook." Hij kletste Chris op zijn billen. "Maar wij verdienen geld als de jongens op het scherm zijn en als ze meedoen aan de wedstrijden. Het is slecht voor de zaak als ik deze knaap niet in de arena krijg."

"Kan hij dit weekend niet meedoen?"

Jason haalde zijn schouders op. "Zeker niet voor sommige activiteiten. Hij kan amper stappen, laat staan rennen. Toon hem je voeten, nul-zeven."

Chris draaide zich gehoorzaam om en deed zijn linkervoet omhoog, daarna zijn rechter. Hij toonde de lelijke, bebloede strepen, die elke stap pijnlijk maakten.

"Oh hemeltje, dat is ernstig." reageerde Durand.

"Daar heb je verdorie gelijk in Bill. Deze jongens zijn een zware investering in tijd, energie en geld. Het zijn beesten, ja, maar volbloeden. We moeten voorzichtiger met hen zijn.

Durand was geen onredelijke man. Als hij niet naar goede raad geluisterd had, zou hij niet de baas (en eigenaar) geworden zijn van het meest invloedrijke multi-media concern van de wereld. "Wat stel je voor, Jason? Dat we de jongens niet meer aan onze klanten aanbieden? Het spijt me, maar dit brengt te veel op om zomaar te laten vallen. We hebben deze week een half miljoen verdiend met deze twee jongens."

"Alleen een beetje beperken, Bill. Twaalf uur, maximum vierentwintig, en sommige lichaamsdelen die hun atletische vaardigheden beïnvloeden, moeten beschermd worden.

"Dat is een redelijk compromis. Als we live op de buis gaan in het weekend mogen ze niet in de ziekenboeg liggen, is het niet?"

"Dat zou niet goed zijn voor ons project, mijnheer."

"Akkoord. We zullen op de stafmeeting de verhuurovereenkomst wijzigen. Aangenomen?"

"Perfect."

"Goed. Ik zie je op de receptie vanavond. Onze nieuwe groep bezoekers begint deze namiddag aan te komen."

Jason pakte de ketting aan Chris' halsband en gaf er ferme snok aan om aan te geven dat het tijd was om te gaan.

"Oh, en Jason. Als nog eens een van de vuile beestjes in mijn huis binnen brengt, zet ik je op het eerste vliegtuig naar het vaste land. Begrepen?"

"Perfect."

Die avond waren de tien jongens nog een samen, voor het eerst in dagen. Ze waren juist op tijd voor de receptie voor de nieuwe VIP's en speciale gasten. Het was nog maar woensdag, maar nu dat de show officieel begonnen was, konden de gasten in de loop van de week toekomen, zoals het hun uitkwam in hun eigen agenda. De wekelijkse receptie was dus verplaatst zodat de mensen die later in de week toekwamen nog iets hadden om naar uit te kijken. Op donderdag stond er voor de jongens een intense training op het programma en op vrijdagochtend begon er een nieuwe ronde activiteiten en beproevingen. De jongens wisten niets van deze veranderingen, maar dat waren hun zaken niet. Ze moesten alleen maar gaan waar hun gezegd werd en doen wat hun gezegd werd, zonder vragen te stellen.

Zoals voordien waren ze gekleed in hun korte tunieken zonder mouwen en hun nog kortere en goed passende witte shorten, die hun lieve kontjes en hun jongenspakketjes goed deden uitkomen. Sommige waren groot, andere heel klein, maar allemaal ongelooflijk beminnelijk. De kuisheidsgordels werden uitgedaan, maar de strikte regels, dat ze zichzelf niet mochten aanraken en geen orgasme mochten krijgen zonder toelating, bleef gelden.

Opnieuw werden de nieuwe bezoekers ontvangen in de arena. Enkelen hadden jongens bij, gekleed in een brede keuze van kettingen, ijzers, leer en latex. Anderen leken alleen te zijn, maar allemaal waren ze wel gekleed. De gladiatorjongens stonden klaar in het midden van deze mannen en vrouwen van goeden huize, van macht en van invloed. Gewassen, geboend en nu allemaal met een gebruinde huid, draaiden ze elk traag in een kringetje, zodat iedereen hen goed kon zien. Tien paar mooie bruine, gesierde benen waren zichtbaar, tien stevige beminnelijke kontjes, nu nog gekleed in de witte, smalle shorten. Hun haar was terug beginnen groeien en op algemene vraag werd besloten dat de jongens hun haar lang zouden dragen. De tunieken waren beschamend kort en lieten hun welgevormde buikspieren zien en hun geweldige, om te kussen, navels. De gasten applaudisseerden.

De gladiatoren kenden hun rol zonder dat hen moest gezegd worden. Ze gingen onmiddellijk naar de tafeltjes om hun schotels met hapjes te nemen. Ze gingen snel van gast tot gast en van groep naar groep. Ze hadden stilletjes afgesproken dat snelheid en kundigheid ervoor zou zorgen dat er minder met hun lul en met hun ballen zou gespeeld worden. Ze herinnerden zich nog allemaal hun straffen die ze kregen voor ontoegestane orgasmen bij dezelfde gelegenheid, vorige week. De pak-slaag-machine stond al klaar in de verste hoek van de arena om de jongens de straffen wiens penis zich misdroeg.

Alleen Chris kon het tempo niet volgen. Terwijl de andere, ook zijn kleine broer, speels tussen de gasten dansten, deed de dertienjarige het in slow motion. Zijn voeten deden pijn en zijn gewrichten waren stijf. Als enige gemakkelijke prooi was hij als eerste zijn short kwijt en moest hij naakt vanaf zijn middel rondlopen, met zijn lange tienerlul uitdagend waggelend tussen zijn benen.

Het plan van de jongens om de graaiende en onderzoekende handen te ontwijken had natuurlijk zijn uitwerking op hem. Door het wervelen en het springen en het dansen over de arena werd de menigte nog meer opgewonden en geïnteresseerd. Het enige doel van elke gast was om jongen lang genoeg vast te grijpen om de inhoud van zijn broek te strelen. De trainers keken dit allemaal aan met een wrange glimlach.

"Die kleine niemendallen dachten dat ze er onderuit gingen komen, is het niet?" zei Roger Bramley tot de jonge Sergey Casparev, de grote broer van Illya.

Sergei , die zelf maar zeventien was, kreeg ook wat aandacht ven enkele elementen van het publiek. Zij die wat oudere jongens verkozen deden hem enkele voorstellen, maar Sergei wees ze allemaal af. Als jongste trainer moest hij uitkeken wat hij deed, maar hij was ook gevoelig voor flirten en plagen. Op sommige momenten kwam Illya bij hem staan in een poging om de graaiende handen van de VIP's te ontwijken. De jongen was er in geslaagd om zijn short en zijn tuniek aan te houden, maar zijn enorme stijve penis, opgesloten in de nauwe witte short was een uitdagend doelwit. Sergei vertoonde een zeldzaam ogenblik van medelijden en liet zijn jongere broertje enkele minuten dicht bij hem staan, terwijl hij op de schotel een hapje aan het kiezen was.

"Bedankt, Sergei," fluisterde Illya voordat hij terug in het strijdgewoel gestuurd werd.

Als al de hapjes op waren, tot ieders voldoening, waren Chris, Philippe en David helemaal bloot. Danny, en Gabe hadden hun tuniek verloren, maar niet hun short. Ian, Josh en Alexei misten hun broek maar hun tuniek nog en, als bij wonder waren kleine Miles en de grote gespierde Illya nog helemaal gekleed, als je die term kun gebruiken voor de schamele uniformen.

Als speciale bonus werden de jongens naar het midden van de arena gebracht waar een laag platform opgetrokken werd door de muilknapen. De gladiatoren stonden bij elkaar en vroegen zich af wat er ging gebeuren.

"Ik hoop dat iedereen zijn fototoestel heeft meegebracht." kondigde William Durand aan. "De jongens zijn beschikbaar voor foto's. Maar ik denk dat diegenen die nog kleren dragen, die moeten uitdoen, vinden jullie niet?"

De gasten begonnen al snel 'Strip! Strip! Strip!' te roepen naar de half geklede jongens. Enkele ogenblikken later stonden de tien gladiatoren in al hun naakte tiener glorie onder het felle spotlicht. Zo tentoongesteld zijn lokte natuurlijk bij enkele jongens een erectie uit wanneer het flitsen van de camera's begon.

Het volgende uur waren de jongens onderworpen aan een beschamende fotosessie. Ze moesten poseren in uitdagende houdingen, voorover gebogen en hun billen uit elkaar, hun genitaliën gefotografeerd in close-up, ze moesten elkaar kussen, elkaar masturberen tot op de rand van een orgasme, de oudere jongens moesten het voorvocht van hun lullen oplikken met hun vingers. Een groep had Miles en Gabe (de twee Britse jongens) apart genomen en deden Gabriel zijn piemel in de kont van Miles steken. Miles had al wel plugs en dildo's in zijn kont gehad sinds zijn aankomst, net zoals de oudere jongens, maar het was de eerste echte penis die in hem geduwd werd. Het deed erg pijn en de jongen schreeuwde en huilde en smeekte Gabe om hem er uit te halen. Gabriel wilde wel, maar sterke volwassen handen rond zijn tengere middel hielden hem stevig in de houding terwijl foto na foto genomen werd van Miles ontmaagding door een oudere jongen, foto's die wellicht in menige verzameling over heel de wereld zouden prijken. Dit was natuurlijk ook de eerste keer dat de twaalfjarige Gabriel zijn vijftien centimeter lange erectie in iets of iemand stak en kon niet geloven hoe goed dit voelde. Enkele minuten later kwam hij de wenende jongen klaar. Hij trachtte van niet, maar het deed zo ongelooflijk goed. Hij klemde zijn ogen dicht, spande zijn spieren en spoot zijn melkachtig, nog niet helemaal tienerzaad in het rectum van de jongen. Miles was vernederd en snikte en hij zakte in elkaar toen de volwassenen Gabe eindelijk eruit lieten trekken. De oudere jongen knielde naast hem en tikte hem op zijn rug.

"Het spijt me Miles, echt," fluisterde hij voordat hij weggeleid werd naar de pak-slaag-machine. Voor het hebben van een orgasme zonder toelating, zou Gabriel snel ondervinden dat het hem erg, heel erg speet.

Op het einde van de avond, hadden maar de helft van de jongens doorgebracht op de pak-slaag-machine 350, maar ze waren allemaal uitgeput. De tocht naar de barakken was een stille tocht. Ze mochten terug douchen, kregen wat te eten en een glas melk. Ze werden terug in hun kuisheidsgordels vastgemaakt en terug opgesloten in hun cel voor de nacht. De tweede week van hun live-competitie zou vrijdag starten. Morgen hadden ze een volledige dag zware training voor de boeg.

"Ik kan niet geloven dat ze al die foto's van ons genomen hebben," zei Josh tot David als ze op hun bedden gingen zitten. Josh was blij dat hij zijn luier niet meer aan had. Ongelukkig genoeg zat zijn lul weer geklemd door het metalen plaatje in zijn kuisheidsgordel. "Ik bedoel, ze kunnen toch naar ons kijken op tv, net zoals alle anderen."

David, langs zijn kant, kreeg eerder een vreemde kik bij het tonen van zijn lichaam aan de camera's. Hij was een goedgevormde knaap, met een slank perfect geproportioneerd lichaam door het zwemmen. Hij was er trots op, hoe hij er uit zag, en was blij dat hij veel sterker geworden was sinds ze op het eiland aangekomen waren. "Ik weet het niet, man," antwoordde hij bedachtzaam, zijn adolescente stem kraakte, "Ik vond het eerder leuk. Zoals ze naar ons keken, weet je… "

"Ik hou er niet van, de manier waarop ze naar me keken, ze plagen me met mijn grote lul."

"Dat doe ik toch ook," antwoordde de veertienjarige met een grijns.

"Dat is anders. Jij bent mijn vriend. En ik plaag je met de jouwe ook."

"Die van mij is niet echt klein, Josh. Die van jou is veel te groot."

"Zwijg, Davy," zei de jongste en hij deed Michella's sarcastische toon na bij het zeggen van zijn naam.

Enkele ogenblikken later zat Davy tussen de bedden en daarna bovenop Josh.

"Wil je worstelen?" vroeg Josh, kreunend onder het gewicht van de grotere jonen.

De twee jongens lachten en grapten enkele minuten totdat David er mee kapte en terug naar zijn bed ging.

"Slaap wel, makker. Laat ons ervoor gaan deze week, oké?"

"Helemaal," zei Josh. Hij draaide zich op zijn zij en viel in slaap.

Op donderdag waren er een massa activiteiten. Het was nu september en de tropische orkanen begonnen op te steken. De eerste van het jaar raasde wel meer oostelijk voorbij, maar bracht toch overvloedige regens naar het eilandje, wat nog meer ellende bracht voor de gladiatoren als ze van activiteit naar activiteit trokken. Rond de middag waren ze het gewoon om doornat te worden. De harde wind hield hen tenminste koel.

Nog altijd vol pijn en moe van zijn beproeving bij Lance en Bruce, worstelde Chris zich koppig door de dag. Hij weigerde een beetje mildheid van Jason.

"Die jongen heeft ballen aan zijn lijf," zei Ians trainer Anthony terwijl hij naast Jason stond en zijn eigen pupil bekeek die zich door een serie push-ups worstelde.

"Dat zal hem morgen geen goed doen," antwoordde Jason. Een beetje gefrustreerd riep hij de jongen bij zich. Chris stond voor zijn trainer met een opstandige in zijn anders vermoeide ogen.

"Wat?" snauwde hij, niet denkend aan zijn positie.

Met een slag in het gezicht herinnerde Jason hem hieraan.

"Spreek zo niet tegen me, jongen."

"Het spijt me, meneer." Chris keek omlaag en schijn zijn tiener bravado te verliezen.

"Ben jij een volslagen idioot?" vroeg Jason.

"Nee, meneer," antwoordde Chris gekwetst en beschaamd. "Ik begrijp het niet, meneer. Ik moet toch altijd mijn best doen, is het niet? Ik sta op achterstand, weet je… ik moet inhalen."

Jason verzachtte zijn toon, en ook zijn uitdrukking. Hij hield van Chris. Echt. Voor allerlei, niet altijd objectieve redenen. Hij legde een hand op de schouder van de jongen. "Dat is waar, maar wat gebeurt er als je jezelf vandaag nog helemaal opbrandt?"

"Dan verlies ik."

"Dat klopt. Doe het dus wat kalmer aan. Vandaag zijn er geen punten te verdienen."

Chris keek terug op en glimlachte naar Jason. Dat was redelijk. Hij was blij dat Jason het denkwerk deed zodat hij dit niet moest doen. Het was al moeilijk genoeg om gewoon maar slaaf te zijn. Met een tikje op zijn kont werd de jongen terug op weg gestuurd. Donderdag eindigde voor alle jongens met een ongewoon uitgebreide, maar daarom niet lekkere maaltijd. Ze werden terug in hun cellen opgesloten met het strikte bevel om niet meer op te blijven om te praten.

De volgende morgen om elf uur flapperden de blauwe en witte vlaggen met het WJG logo op de muren van de hippodroom, als teken dat er iets te gebeuren stond. Binnenin waren de tribunes leeg omdat iedereen opgesteld stond aan de start- en aankomstlijn. Vijf houten sleeën stonden aan de meet opgesteld. Onder het luid geschal van het Gladiatorenthema door de luidsprekers, renden de tien jonge krijgers, pas klaar met het ontbijt, in militaire pas door de tunnel. Ze droegen hun enkel- en polsbanden, hun normale slavenhalsband was vervangen door een zwaardere met scherpe spijkers, maar ze waren niet aan elkaar geketend. De kuisheidsgordels waren uit en vervangen door krappe lul- en ballenharnassen die erecties uitlokten, of tenminste een zwelling in hun jonge penissen. Zelfs die van Daniel was iets dikker dan normaal, gewoon omdat het bloed door de stalen ring van het harnas afgeklemd werd. Hij had geen stijve. Nu wist Daniel al wel dat hij de volgende vier jaar geen erectie meer zou krijgen. Hij wist niet goed wat hij hiervan moest denken, maar dit was nu wel het laatste waar hij mee bezig was.

Josh, tot zijn opluchting, droeg geen luier. Hij stond daar in de tropische zon met zijn te grote penis recht vooruit, kloppend, op het ritme van zijn hartslag. Door de straf en zijn verblijf in de ziekenboeg had de elfjarige een ganse week training gemist, maar zelfs nu zijn gewrichten nog stijf waren was hij er blij om dat hij terug kon strijden. Al het andere op dit eiland en het slaaf zijn was niet leuk, maar hij hield van de kick van de competitie, om tegen de grotere, oudere en sterkere jongens te strijden. Hij beloofde zichzelf om nooit op te geven, eender wat ze hem aandeden. Een flauw gegrom kwam over zijn lippen als de menigte schreeuwde.

In groep liepen ze een rondje rond de piste, om er zeker van te zijn dat ze door iedereen gezien werden. Dan, zoals bij het begin van elke live competitie zetten de jongens zich op een rechte rij voor de toeschouwers en groetten. Ze glimlachten schaapachtig naar elkaar, giechelden alsof ze een geheim hadden, dan riepen ze samen: "Wij zijn de GLADIATORENJONGENS! Wij hebben spieren, wij hebben lullen. We zijn moedig en sterk en dragen geen sokken…"

Ian, die deze nieuwe kreet bedacht had tijdens het ontbijt, riep dan met zijn nog ongebroken stem: "We dragen helemaal niets."

Ze namen allemaal een verschillende pose aan en waggelden met hun piemels en hun kontjes naar de toeschouwers. De menigte lachte. William Durand glimlachte vanuit zijn luxe box. Zijn gladiatorenjongens werden sterren.

Alle voorbereidingen waren getroffen, het camerateam van Mike Brussard was klaar, het eerste evenement van de dag kon beginnen. De oudste jongens werden eerst klaargemaakt. Ze moesten op de slee gaan zitten met hun respectievelijke nummer. De sleeën waren helemaal plat met twee metalen ringen aan elke kant. De trainers maakten snel de enkels en polsen van hun jongens aan die ringen vast, zodat de jongens niet van de slee af konden voordat de activiteit gedaan was. De jongens zaten rechtop met hun armen lichtjes achter hen en hun benen opgetrokken en gespreid voor hen, de harnassen en opgewonden genitaliën volop zichtbaar. Dertien jaar oude Illya's twintig centimeter lange erectie ontlokte zuchten van opwinding en wat gelach uit het publiek.

De grootste van de jongens paste maar net op de slee. Ze hadden allemaal nog hun kontplug in. Ze kronkelden op het oncomfortabele harde houten oppervlak. Hun ongemak vergrootte nog wanneer de trainers grote, zware klemmen aan hun tepels vastmaakten. De tepels van de arme Chris waren nog pijnlijk en gezwollen omdat ze bij Bruce doorprikt waren en gemarteld. Hij schreeuwde en huilde en schokte als een wild paard, toen de meedogenloze stalen klemmen aangedaan werden. Hij was natuurlijk niet de enige jongen die schreeuwde, maar hij schreeuwde wel het luidst.

""Zo erg kan het toch niet zijn, nul-zeven," zei Jason, "het enige wat je moet doen is blijven zitten op de slee, dus stop met je geklaag. Ik heb zelfs nog groter klemmen die ik kan gebruiken als je me hier belachelijk maakt."

Die dreiging was genoeg voor Chris om zich te gedragen. Met natte ogen knikte hij en trachtte hij zijn houding te verbeteren.

Een dikke ketting werd aan elke klem vastgemaakt. Twee andere kettingen van hetzelfde kaliber werden vastgemaakt aan de ringen aan weerskanten van de lul-en ballenharnassen van de jongens. De vijf oudere jongens hadden nu vier kettingen die vastgemaakt waren aan hun meest gevoelige lichaamsdelen. Alle kettingen lagen nu nog op de grond. Ondertussen werden de jongere knapen klaargemaakt voor de het volgende spektakel van pijn en lijden. De jongsten werden eerst in knie- en borstharnassen gestoken. Dan kregen zij ook tepelklemmen zoals die, die tranen veroorzaakten in de ogen van de ouderen. De vijf jongelingen kregen dertig seconden om gewoon te worden aan de meedogenloze klemmen op hun kleine tepeltjes.

"In orde, spruiten," riep Jason. "Zet jullie op handen en knieën zodat jullie trainers jullie kunnen vastmaken aan jullie partners.

Het doel van de activiteit werd ineens heel duidelijk voor de gladiatorenjongens. Een omgekeerde positie, zoals bij de karrenrace, met de jongere kerels die de oudere moesten voorttrekken, deze keer alleen bij hun tepels en genitaliën. Tien paar jonge ogen werden ineens heel ongerust. De trainers waren klaar met het aan elkaar ketenen van de jongens. Een laatste ketting verbond de achterkant van het harnas van de jongsten met de voorkant van de halsband van de oudsten.

"Tweemaal rond de piste, jongens," riep Jason over het zwellend gejoel van de menigte. "Het winnende team moet de volgende activiteit niet meedoen. En geloof het maar, je wil echt winnen."

Na het signaal van Jason gaf Roger Bramley het fluitsignaal om de wedstrijd te starten. De vijf jongste gladiatoren kropen vooruit, kreunend als hun tepels en genitaliën uitgerokken werden door de kettingen. Hun oudere partners deden bijna onmiddellijk mee. Als ze slechts enkele decimeters vooruitgekomen waren huilden de tien jongens en stonden er tranen in hun ogen omdat hun edele delen bijna van hun lichaam getrokken werden. Dit ging geen snelheidswedstrijd worden, maar eentje van pure uithouding. Geketend op de sleeën waren de oudere jongens alleen maar dood gewicht. Het enige dat ze konden doen was roepen en hun partner aanmoedigen, of vervloeken. Het trekken van de slee was een erg moeilijke uitdaging voor Miles en Ian. Voor Miles omdat hij veruit de kleinste deelnemer was en Ian omdat zijn partner de zwaarste was.

"We gaan niet als laatste eindigen, makker!" schreeuwde David tussen zijn tanden naar Josh. Zijn lul en zijn ballen waren al zeker vijf centimeter van zijn onbehaarde kruis getrokken. Zijn tepels waren in dezelfde pijnlijke toestand. "Sneller!"

"Da's gemakkelijk te zeggen," snauwde Josh terug. Zijn genitaliën werden nu pijnlijk achter hem aan getrokken, zijn te grote penis zwaaide heen en weer terwijl hij verder kroop. Heet was net alsof zijn tepels in brand stonden. Ze waren ongeveer in het midden van het pak, maar de vijf teams waren binnen een jongenslengte van elkaar, en het ging maar traag vooruit. Elke keer als een van de kleintjes wilde versnellen, zette dit meer druk op de kettingen en werd er harder aan beide jongens getrokken. En zo kwam er een team aan de leiding en werden ze dadelijk schreeuwend teruggeslagen. De jongens mochten absoluut niet stoppen. De trainers liepen tussen hen in en gaven stroomstoten met hun shocksticks aan het duo dat niet meer vooruit bewoog. Ondertussen brandde de zon zonder medelijden op de lijdende zwetende jongens. De toeschouwers schreeuwden en huilden en gooiden met steentjes, die ze van de vuile grond opraapten, naar de jonge gladiatoren.

Het was tot nu toe de pijnlijkste gruwelijkste en verschrikkelijkste beproeving die de jongens als groep hadden moeten doorstaan. Maar elk team streed vooruit en ze eindigden binnen de dertig centimeter van elkaar. Danny en Gabe waren de winnaars. Miles en Philippe eindigden als laatsten. Deze activiteit was oneerlijk tegenover de kleinste gladiatoren. In de karrenrace waren de karren zodanig geladen dat de pony-jongens relatief hetzelfde gewicht moesten voorttrekken, maar de sleeën waren identiek. Kleine tienjarige Miles, amper een meter twintig groot moest de veertienjarige Philippe rond de piste trekken. Het was al een prestatie dat de kleine jongen de moed en de wilskracht had om te finishen, maar laatst was laatst en beide jongens verloren vijf punten omdat ze als laatste over de streep gingen. Miles stond erbij in tranen, tot vreugde van Brussard die de wenende jongen in close-up nam. Voor Miles was tot nu al alles relatief gemakkelijk gegaan, maar het leven op gladiatoreiland was hard en oneerlijk in zijn gruwelijkst en meest berekende vorm. En alles zou nog zwaarder worden voor de tien jongens die nu in de tropische zon stonden voor een menigte die alleen maar gekomen waren om hen te zien lijden.

NEXT PART