James Stuart
the Erotic Historian

vertaald door Jan van Vlaanderen

Het Landgoed

Hoofdstukken 19-20

Hij had de laatste weken niet stil gezeten. Toen hij terug op het landgoed gekomen was, de verschrikkelijke dag dat de jongens ontvoerd waren, had hij een grootscheepse zoektocht georganiseerd op het landgoed en in de omstreken. Jack vinden had de hoogste prioriteit en Jack trachtte uit te vissen waar de man gebleven was sinds hij zijn ontslag gekregen had en wat hij allemaal gedaan had. Hij had vernomen dat Jack gedwongen werd om het huisje dat hij in het dorp huurde te verlaten. Het bleek dat hij geen spaargeld had en dus de huur niet meer kon betalen. Daarna was Jack ingetrokken bij een boer waar hij karweitjes opknapte om zijn verblijf te betalen. Maar die boer had Jack eruit gegooid toen hij te weten kwam dat Jack flikflooide met zijn jonge zoon. Daarna was hij terecht gekomen in een ruwe bende en deed hij mee aan criminele zaken, alhoewel de politie geen bewijzen had voor iets illegaals. Het resultaat was dat in de weken voor de ontvoering Jack geen vaste verblijfplaats had en niemand van iets gezien of gehoord had. Drie van makkers waren ook verdwenen en men nam aan dat zij ook in de ontvoering betrokken waren.

Buiten zijn lokaal onderzoek, had Sam brieven verspreid naar al zijn vrienden en vennoten, alsook naar de politiebureaus in de omstreken en veel verder. Een aantal leden van zijn geheime club waren machtige mannen een hij had hen gevraagd om hun invloed aan te wenden om de onderzoeken zo degelijk mogelijk te laten verlopen. Hij was ook verplicht geweest om brieven te schrijven naar de leden om de feesten van februari en maart af te gelasten, hij of Charles zouden niet de juiste stemming geweest zijn. Vele clubleden hadden teruggeschreven om hun medeleven uit te drukken en hadden begrip voor Sams standpunt. Sommigen waren minder vriendelijk en knorden omdat ze hun jongensvlees enkele maanden moesten missen.

Een andere onplezierige taak die Sam moest doen was om naar Jamie’s boerderij te gaan om zijn ouders te informeren over de ontvoering. Het was niet te verwonderen dat zijn moeder het er moeilijk mee had, maar Sam verzekerde hen dat hij alles in het werk zou stellen om hun jongen terug te krijgen. Ze gaven Sam de schuld niet en wisten dat Sam hun zorgen deelde. Zijn twee zonen waren ook vermist.

Ondanks al zijn moeite had Sam nog altijd geen nieuws over de jongens. Hij leunde achterover in zijn leunstoel en keek naar de andere kant van zijn studeerkamer om naar zijn overblijvende zoon te kijken. Charles zat op de grond een boek te lezen. De jongen was nog steeds niet in het reine gekomen met de verdwijning van zijn broers en zijn vriend. Sam had hem zo veel mogelijk proberen te troosten, maar als de jongen iets zag dat hem aan zijn twee vermiste broers deed denken, barste hij dikwijls in tranen uit. De laatste vijf weken was de landeigenaar niet van zijn zoon weg geweest. Hij wist dat de ontvoerders ook geprobeerd hadden om Charles mee te nemen en Sam was bezorgd dat ze zouden terug komen om het opnieuw te proberen. Sam hield de jongen steeds in het oog en had altijd een revolver in zijn zak steken. Charles sliep zelfs ’s nachts in Sams bed omdat de jongen niet in zijn eigen kamer wou, in het grote bed dat hij deelde met zijn broers. Sam was verbaasd dat na de derde dag na de ontvoering de jongen terug seks wou voor het slapengaan. Sam was niet in stemming, maar hij moest toegeven dat ze tenminste bij het seksspel hun gedachten even konden wegzetten van de verschrikkelijke dingen die er gebeurd waren.

Sams gedachten werden verstoord door een klop op de deur en nadat hij gezegd had om binnen te komen, kwam de jonge meid de kamer in.

"Sorry voor het storen, mijnheer, maar dit telegram kwam juist aan."

Sam nam het stukje papier en staarde ernaar, nieuwsgierig naar wie het verstuurd had. Nadat de meid weg was, scheurde hij het open en las hij wat er in stond.

"Heb nieuws van je jongens, Kom naar Londen."

Het telegram was getekend door niemand minder dan de prins, het lid van de koninklijke familie dat al enkele keren deelgenomen had aan de landgoedfeestjes. Zoals vele anderen had Sam ook aan de prins een brief geschreven om hulp te vragen, maar hij had niet verwacht dat hij iets zou ontdekken. Maar dat was nu onbelangrijk, dit was het eerste nieuws dat hij in vijf weken ontving. De prins had hem wel niet geschreven welk nieuws hij had, maar hij wist dat er een goede reden voor was. De landeigenaar keek op zijn uurwerk. De volgende trein vertrok binnen twee uur, hij zou er op zitten.

"Charles, ga naar boven en pak enkele kleren in. We gaan onmiddellijk naar Londen."

De lokale trein had een half uur nodig om op het hoofdspoor te geraken, waar ze konden overstappen op een snelle trein naar Londen. Charles was verbaasd geweest door de plotse aankondiging van zijn vader. Hij was opgewonden over de reis, het was al een tijdje geleden dat ze nog in Londen geweest waren. Hij was zelfs nog meer opgewonden toen hij hoorde dat ze nieuws hadden over zijn broers en Jamie. Hij dacht dat ze misschien gevonden waren en dat ze op hen zouden wachten, maar Sam zei hem dat hij daar zijn hoop niet mocht op vestigen. Sam was ongerust dat het nieuws even goed slecht nieuws kon zijn. Hij had eraan gedacht om Charles op het landgoed te laten, maar hij wou de jongen niet uit het oog verliezen.

Bij de aankomst aan het Kings Cross Station, bestelden ze onmiddellijk een taxi voor de residentie van de prins. De taxi stopte voor een koninklijk uitziend gebouw dat deel uitmaakte van een wijk van allemaal even grote woningen in een van de betere wijken van Londen. Sam betaalde de chauffeur en de taxi reed weg. Nadat ze op de grote bel geduwd hadden aan de ingang, werd de deur opengemaakt door een jonge bediende die hen onmiddellijk binnen liet. De bediende was een jonge knaap, ongeveer 17 jaar oud, met lang bruin haar, netjes gekamd om hem een koninklijk uiterlijk te geven. Hij was deftig gekleed als een butler en zag er erg goed uit, niet te verwonderen als je de smaak van zijn meester kende.

"Ik zal zijn hoogheid melden dat u er bent." zei de jongen met vaste stem, nadat hij de namen van de gasten aangenomen had. Sam moesten even blijven staan tot de jongeman terug kwam.

"Zijne hoogheid verwacht u. Hij is in de tekenkamer, u mag hem ontmoeten, volg me alstublieft."

De jongen bracht hen door een van de gangen en met een buiging verdween hij. Charles was zo ongeduldig dat hij de deur wou openen, maar Sam hield hem tegen.

"Charles, ik wil dat je even buiten op me wacht, ik zal je vertellen wat ik gehoord heb nadat ik met de prins gesproken heb."

"Wat! Ik wil ook luisteren," protesteerde Charles.

"Doe wat ik zeg." antwoordde zijn vader streng en hij wees naar een stoel die op de gang stond. "Ga zitten tot ik terug naar buiten kom."

Charles gehoorzaamde met tegenzin en Sam klopte op de deur en ging binnen. Hij sloot de deur achter zich. Hij had er eigenlijk niets tegen dat zijn zoon meeluisterde, maar hij was ongerust dat de prins misschien slecht nieuws had en dat wou hij aan zijn zoon zelf vertellen.

"Ik ben blij dat je zo snel kon komen," zei de prins toen ze elkaar warm de hand drukten. "Het spijt me dat de telegram wat kort was, maar sommige dingen die ik je ga vertellen zijn nogal delicaat en niet geschikt om in een telegram te zetten."

"Ik begrijp het," antwoordde Sam.

"Goed, wel ik zal beginnen met het goede nieuws. Ik ben er bijna zeker van dat de drie jongens nog in leven zijn."

Dit was het wat Sam al een hele maand wilde horen en hij werd overspoeld door emoties. Hij strompelde achteruit en viel in een leunstoel, wat nogal onbeleefd was, want de prins stond nog altijd recht. De prins gaf er in elk geval niets om en hij was blij dat hij de opluchting zag op Sams gezicht. Hij nam ook een stoel en trok hem dicht bij zijn vriend.

"Zo, waar zijn mijn jongens?" vroeg Sam eindelijk.

"Ongelukkig genoeg is dit het enige goede nieuws. We hebben geen idee waar de jongens zijn, maar we denken dat we weten wie hen heeft en waarom hij ze wil."

"Wat! Wie? Waarom? Waar is hij?" stamelde Sam.

"Ik zal je uitleggen wat ik weet, en hoe het onderzoek gebeurd is. Het maar tijdens de laatste dagen dat er licht in de zaken gekomen is."

Sam knikte naar de prins om door te gaan en hij begon.

"Wel, eerst moet ik je zeggen dat jouw twee zonen en hun vriend niet de enige jongens zijn die rond die tijd verdwenen zijn. Ik weet van zowat 18 jongens, waarvan er 12 zonen zijn van rijke mensen en 6 van gewonen mensen. Er zijn er misschien nog meer die niet gemeld zijn, zeker als het straatjongens zijn, of zonen van zigeuners, dat weten we niet. We weten niet zeker dat al die verdwijningen met elkaar te maken hebben, maar het is alleszins verdacht. De onderzoeken werden allemaal gecoördineerd door inspecteur Benson hier in Londen. Ik vertel je later meer van hem, maar ongelukkig genoeg is hij niet de meest competente van al die mannen.

Ik ben erin geslaagd om de inspecteur te overhalen om me op de hoogte te houden van zijn onderzoek. Een link vinden tussen al die verdwijningen was moeilijk, want de ontvoerde jongens komen van over heel het landen er zijn geen politieke of andere connecties tussen de families gevonden. Enkele dagen geleden kregen we meer geluk toen de politie een man oppakte die een jongen ontvoerde. Hij was niet een van hen die jouw zonen gekidnapt heeft en we hebben uw voormalige hoofdopzichter niet gevonden, noch een van zijn medeplichtigen. Na ondervraging bekende de man en vertelde hij ons alles.

Hij zei dat hij gehuurd werd door een vreemde heer om een jongen te ontvoeren die toebehoorde aan een rijke landeigenaar in het noorden van Engeland. Hij kende de naam van zijn opdrachtgever niet, maar hij moest de jongen naar Southampton brengen, waar hij hem moest uitleveren. Dat deed hij en de overdracht gebeurde in opslagplaats 23 in de haven. We hebben de plaats doorzocht en niets gevonden, maar we kwamen te weten dat de opslagplaats toebehoorde aan een zekere Mr Abdul Sefah. Toen ik dit hoorde dacht ik onmiddellijk aan de Turkse man die zes maanden geleden in mijn huis verbleef. Hij noemde zich Abdul Maffah, maar ik veronderstel dat beide namen vals zijn. Je kan je misschien herinneren dat ik de man naar een van jouw feestjes heb meegebracht.

"Mijn god," riep Sam uit. "Ik herinner het me. Het was de man die mijn zonen wou kopen. Zit hij achter de ontvoeringen?"

"Ik wist het eerst niet zeker, maar ik werd achterdochtig toen ik hem voorstelde aan een familie waarvan er ook een zoon verdwenen is. Ik heb nu vernomen dat hij de anderen later ook ontmoet heeft toen hij door Engeland rondreisde, officieel voor handelszaken. Toen we de man ondervroegen die we gearresteerd hadden, klopte de beschrijving met die van Abdul Maffah."

"Als hij mijn jongens heeft, moeten we hem vinden."

"Ja, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We hebben ontdekt dat één dag nadat de jongens in de opslagplaats waren uitgeleverd, een Turks geregistreerd schip de haven uitvoer. Ik denk dat we kunnen aannemen dat zowel de ontvoerder als de jongens niet meer in Engeland zijn."

"Eender hoever hij ze meegenomen heeft, ik zal er op jagen totdat ik ze terug heb." zei Sam kwaad.

"Ik weet zeker dat je dat zal doen, maar we hebben er geen idee van waar de man de jongens heeft heen gevoerd. We weten zelfs niet of hij van plan is om de jongens voor zichzelf te houden, of ze op een slavenmarkt te verkopen. Dit lijkt ongelooflijk voor een Engelsman, omdat de slavenhandel internationaal verboden is, maar die markten bestaan nog steeds, vooral in Afrika en het Midden Oosten."

"Zelfs als hij de jongens verkoopt moet hij toch eens thuiskomen." voegde Sam er aan toe. "Als dat zo is dan zal ik hem vinden en zal hij moeten vertellen waar de jongens zijn."

"We weten niet exact waar zijn huis is," zei de prins, "We veronderstellen dat het in Turkije is, maar zelfs al is het zo, Turkije is geen klein landje en ze kunnen overal zijn in het voormalige Ottomaanse Rijk.

"Wat kunnen we dan doen?" vroeg Sam wanhopig.

"Dat wil nu met je bespreken, maar ik zal eerst zorgen voor enkele verfrissingen."

Het wachten aan de deur was verschrikkelijk frustrerend voor Charles. Hij was even nieuwsgierig om nieuws van zijn broers te horen als zijn vader, maar hij moest buiten wachten. Sam was zo bezig met zijn gesprek met de prins dat hij zijn jonge zoon vergeten was.

Eerst had Charles geprobeerd om door de deur iets van het gesprek op te vangen, maar ongelukkig genoeg was de houten deur zo dik dat hij niets kon horen. Omdat hij toch niets kon horen zat hij somber terug neer? Hij was erg ontgoocheld over het huis van de prins, hij had eerder een groot paleis verwacht en niet een gewoon stadshuis, alhoewel het goed bemeubeld was. Charles was ook verbaasd dat er zo weinig dienaren rondliepen. Hij dacht dat iemand die zo belangrijk was als de prins een huis zou hebben vol met dienaren die rondliepen om hun meester te dienen. Tot nu toe had hij alleen de jongeman gezien die de deur had open gedaan en de dodelijke stilte gaf aan da er niet meer dienaren waren, of zeker niet veel.

Hij kon aan niets anders denken en voelde dat, omdat zijn vader en hij zo vlug vertrokken waren, zij de maaltijd overgeslagen hadden. Zijn hongerige maag begon te grommen en Charles vroeg zich af hoe lang ze nog moesten wachten om iets te eten te krijgen. Wel, besloot hij, als ik dan toch niet naar volwassenpraat mag luisteren, kan ik evengoed wat zoeken om te eten. Hij stond op en wandelde door de gang en vroeg zich af waar de keuken kon zijn. Hij wist genoeg van dit soort huizen om te weten dat die waarschijnlijk in het stuk van de bedienden zou zijn, in de kelders. Hij vond een smalle trap naar beneden en ging prompt naar beneden.

Beneden lag een grote kamer en hij wist dat hij de keuken gevonden had. Maar er was opnieuw niemand te bekennen. Kon de prins zich geen dienaren veroorloven? Hij had verwacht dat het hier zou wemelen van mensen die uitgebreide schotels moesten klaar maken. De jongens was nog altijd het meest geïnteresseerd in eten, hij keek dus rond of hij niets te eten vond. Plots hoorde hij stemmen naderbij komen. Hij spitste zijn oren en hij hoorde gekreun. Charles merkte dat het geluid kwam van achter een van de deuren aan het uiteinde van de keuken. Zijn nieuwsgierigheid was gewekt en hij ging er stilletjes naartoe.

De deur stond op een kier en toen Charles door de smalle opening keek, was hij verbaasd door wat hij te zien kreeg. In de kleine slecht verlichte voorraadruimte waren twee tieners bezig met een wilde neukpartij. Charles herkende de jongen die aan het neuken was als diegene die hen binnen gelaten had. Zijn lange haren waren in de war nu en hij schudde zijn hoofd heen en weer in extase. Zijn mooie broek lag op zijn knieën en de tiener stootte zijn keiharde penis in de kont van de jongen voor hem. Die leek een beetje jonger dan hij, 15 jaar of zo, maar hij was even mooi, met kort zwart haar en een prachtig rond kontje. Hij was ook fijn gekleed en had ook zijn broek rond zijn knieën. De jongste had er blijkbaar niets tegen dat een redelijk grote tienerpaal in en uit zijn achterste stootte, en hij was zijn eigen prik wild aan het masturberen terwijl hij kreunde van pret.

Charles zou normaal gezien verwonderd zijn dat twee bedienden zoiets zouden doen, vooral dan als ze van het zelfde geslacht waren. Maar gezien de seksuele voorkeur van de prins, verbaasde het hem niet dat zo’n kereltjes deel uitmaakten van zijn staf. Charles zette zich goed om het spektakel gade te slaan en voelde zijn eigen penis snel groeien. Hij maakte zijn broek los om er hem uit te halen. Maar net op dat moment sprong hij bijna uit zijn vel toen er een luide bel in de keuken rinkelde.

"Oh, shit," riep de geneukte uit. "Ik ben er bijna."

De bel rinkelde opnieuw en de jongen trok zichzelf tegen zijn zin uit zijn partner en trok zijn broek op.

"Het ziet er naar uit dat zijn hoogheid iets wil. Je kan beter gaan kijken wat hij wil."

"Waarom ik?" klaagde de jongste knaap en hij zag er heel ontgoocheld uit door de onderbreking.

"Omdat ik de butler ben en jij de page. Dus moet je doen wat ik je zeg."

De page trok een gezicht naar zijn vriend terwijl hij zijn broek op trok en zorgde dat hij er wat beter uit zag. Charles realiseerde zich dat hij weldra door de deur zou komen, en hij ging snel terug zodat ze niet zouden weten dat hij ze bespioneerde. De jongste bediende was in de war toen hij Charles in het midden van de keuken zag staan.

"Wie ben jij?" vroeg hij.

"Euh, ik ben Charles. Ik ben met mijn vader op bezoek bij de prins en ik zoek iets om te eten."

"In orde, Michael. Ik houd me met hem bezig, ga jij naar boven om te zien wat je voor de heren kan doen," zei de oudste toen hij binnen kwam. Michael ging vlug weg en liet Charles alleen met de 17-jarige butler. Hij was jong voor zo’n belangrijke functie, maar blijkbaar had de prins niemand anders om die rol te vervullen."

"Mijn naam is William." zei de grote tiener, nadat hij de jongen even bekeken had. "Ik zal een broodje voor je klaar maken als je dat goed vindt."

Charles zei dat het prachtig was en ging aan de keukentafel zitten terwijl de oudst jongen het eten klaar maakte.

"Waar zijn de andere bedienden?" vroeg Charles. "Ik had verwacht dat de prins honderden bedienden had."

"Neen, zijn hoogheid wil niet te veel mensen rondom zich. Alleen Michael en ik zijn inwonende bedienden. Een vrouw komt alle dagen koken en drie dagen per week komt er een meisje helpen kuisen. Waarom hebben ze je alleen gelaten?"

Charles legde uit dat hij het gesprek tussen de twee volwassenen niet mocht horen en dat hij buiten moest wachten. Hij verteld William ook waarom ze daar waren en hoe hij er naar uitkeek om nieuws te horen van zijn vermiste broers.

"Dat is typisch voor volwassenen, om je zo in spanning te laten." zei de butler verontwaardigd.

"Ik neem aan dat je ook niets weet." vroeg Charles hoopvol omdat hij niet langer wilde wachten.

Maar William wist er wel wat van, omdat de prins de laatste tijd met niets anders bezig was. Hij vertelde Charles alle details die hij zelf gehoord had van de prins. William wist er heel wat van, want de prins was de hele tijd begaan met de ontvoeringen. Hij vertelde Charles dus de meeste dingen die Sam van de prins vernomen had. Charles was heel blij omdat hij dacht dat zijn broers en zijn vriend oké waren, maar hij was ontdaan omdat ze bijna zeker in het buitenland waren.

"Heeft er dan niemand een idee waar ze wel zouden kunnen zijn?" mompelde Charles.

"Neen, ongelukkig genoeg niet. Dat probeert zijne hoogheid nu uit te zoeken. Hij vraagt nu aan iedereen die de Turk ontmoet heeft of ze er enig idee van hebben wie hij is, of waar hij uithangt."

De tiener wachtte even voor hij verder ging.

"Meester ondervraagt natuurlijk alleen maar de heren waarmee de Turk in contact kwam, maar ik wed dat hij meer zou vernemen als hij ook de dienaren zou ondervragen. Meestal ontdekt het gewone volk meer details.

Charles dacht dat de jongen gelijk had, maar hij vroeg zich af of dit echt wel zo was.

"Weet jij dan iets?" vroeg Charles.

"Waarschijnlijk niet, maar de Turk is een tijdje gebleven en omdat Michael hier nog niet werkte was ik toen de page van de prins."

"Weet jij wie de Turk is?" vroeg Charles opgewonden.

"Neen, maar ik denk dat ik iets weet wat bruikbaar is."

"Vertel het me alsjeblieft. Misschien kan het ons bij mijn broers brengen." smeekte Charles. Hij sprong recht en leunde over de tafel naar de oudere jongen aan de andere zijde.

"Het is misschien niets, het is nu al een tijdje geleden en ik weet niet of ik me nog alles kan herinneren."

"Je moet het je herinneren, alsjeblieft, probeer het."

"Hmmmm, het is moeilijk. Ik vraag me af hoe ik het me beter kan herinneren."

"Charles was verward, wat kon eer hem helpen zich beter te herinneren? Dan dacht hij hoe dom hij wel was. De jonge man had geen probleem met zijn geheugen, hij hoopte gewoon dat zijn informatie hem wat geld zou kunnen opbrengen. Charles kon het hem niet verwijten, huisbedienden zijn niet goed betaald en hij was niet verwonderd dat hij probeerde wat bij te verdienen.

"En als ik je 10 shilling betaal, helpt dat?"

"Hmmm, dat kan helpen." zei William.

"Oké, vertel ons dan wat je weet.

"Wel het grappige is dat mijn geheugen beter werkt als ik geld in mijn hand heb."

"Charles glimlachte, dit was een slimme jongen. Maar nu had hij een probleem, hij had geen geld bij zich. Alhoewel Sam vrij rijk was, gaf hij de jongens nooit geld, alleen bij markten en kermissen, dan gaf hij hen wat om eten te kopen of spelletjes te spelen. Dit was niet omdat hij gemeen was, zijn zonen kregen al wat ze nodig hadden, maar hij zag geen reden waarom ze cash op zak moesten hebben. De jongens zelf hadden nog nooit voor geklaagd.

Charles wist dat hij het maar aan zijn vader moest vragen en dat hij dan het geld wel zou krijgen. Maar hij was bang dat hij dan weggestuurd zou worden en niet zou te weten komen wat William te zeggen had. Of misschien kon William wel moeilijkheden krijgen met de prins omdat hij geld vroeg voor zijn informatie. Charles leed er onder dat hij buiten het gesprek boven gehouden werd en hij wou iets zelf doen, zonder de hulp van zijn vader. Dit zou een lesje zijn voor zijn vader, dat hij zijn slimme middelste zoon nooit moest onderschatten.

"Ik heb het geld niet bij me. Misschien kan ik je iets anders geven."

"Oh, wat dan?" William was een beetje bezorgd dat de jongen hem een dom speelgoedje zou aanbieden. Maar dit was het niet waar Charles aan dacht. Hij kwam direct to the point."

" Ik vroeg me af of je mijn kont niet wil als betaling? Of neuk je alleen maar pages?"

William viel haast achterover toen hij dit hoorde. Hij had zo’n aanbod niet verwacht van zo’n jonge knaap, nog de brutaliteit waarmee hij het aanbood. Hij was nog meer verrast omdat Charles wist dat hij Michael in de voorraadkamer had zien neuken.

"Maar, jij bent te jong voor zulke dingen, hoe oud ben je?"

"Ik ben 13, dat is meer dan oud genoeg." antwoordde Charles.

"En je bent, in jou woorden, al eerder geneukt?"

"Oh ja. Al veel, en door groter lullen als de jouwe."

William schudde ongelovig zijn hoofd. Hij had de wonderen van de seks ontdekt als hij 15 was, kort nadat hij in dienst kwam bij de prins. Het was nooit bij hem opgekomen dat jongere knapen zo iets deden, en hij vroeg zich af op welke leeftijd Charles wel begonnen was. Maar dan besloot hij dat hij het niet wou weten.

"Zo, we spreken af dat ik je mag neuken en dan vertel ik wat ik weet. Ik verwittig je dat de informatie die ik heb misschien helemaal niets oplevert."

"Ik wil het horen, eender wat het is. Doe het alsjeblieft. Ik garandeer je dat je me graag zal neuken. Ik weet zeker dat je nog niet veel ,heren hebt mogen neuken."

William had de prins al mogen neuken, hij had dus al een koninklijke kont gehad. Maar hij had nog nooit iemand gehad die zo jong was als het jonge nest voor hem. Hij wou het geld wel, maar het idee om tussen zijn schattige billetjes te mogen deed de geile butler een stevige stijve krijgen. Zijn lichaam was nog steeds gefrustreerd omdat hij zijn neukbeurt met Michael had moeten onderbreken, hij nam snel een besluit.

"Oké, maar vooraf betalen."

Charles gilde opgewonden en begon zijn broeksriem los te maken. William was wel wat ongerust om de jongen hier in de keuken te neuken. Het zou niet goed zijn als hij betrapt zou worden op het neuken met de zoon van een gast. Maar hij was al te ver gegaan en hij stapte naar Charles toe, aan de andere kant van de tafel. Toen hij er aankwam was zijn kont al bloot en lag zij broek op zijn enkels. Charles maakte een hoek van de tafel leeg, ging erover liggen en wiegelde uitnodigend met zijn kontje. William slikte bij het heerlijke uitzicht. Hij bleef even staan om de fantastische billetjes te bewonderen. Ze waren bleek, stevig en goed gevuld, maar niet vet. Hij had niet genoeg aan het kijken en hij ging op zijn knieën zitten en begroef zijn gezicht tussen het heerlijke warme vlees van Charles’ achterwerk. William streelde de flanken van de jongen. Dan trok hij zijn billen open en staarde naar de schat die er tussen verborgen was. Het roze kontgaatje opende zich even en toonde aan dat het al dikwijls geneukt werd.

Toen William zijn tong in het gaatje begroef, schreeuwde Charles van verrukking, zijn eigen lulletje was keihard en bonsde tegen de onderkant van de tafel.

"Neuk me," hijgde de jongen.

De jonge man stond terug recht, trok zijn broek omlaag en bevrijdde zijn keiharde penis, die vertikaal tegen zijn buik klapte. Voorvocht lekte al uit de gezwollen eikel, eer was dus geen verdere smering nodig. William richtte zich op het kontgaatje van de jongen. Hij gilde van genot toen hij hem in opening schoof en hij traag in het jongetje verzonk. William nam zijn tijd, hij wilde zo lang mogelijk genieten van zijn penetratie, en hij was bezorgd dat hij het jongetje onder hem zou pijn doen. Daar moest hij zich helemaal niet om bekommeren. Van de drie zonen van Sam was Charles degene die het meest kon genieten van een dikke lul in zijn kont en hij hield van een wilde neukpartij. Ongeduldig om de ganse lul van de butler in zijn kont te krijgen, duwde Charles zijn romp naar achter om het proces te versnellen.

Toen Williams lendenen het zachte achterwerk van de jongen aanraakte wist de butler dat hij er goed aan had gedaan om de neukpartij aan te nemen, liever als het geld. Dit was zonder twijfel het nauwste en heetste klein kontje dat hij al had mogen nemen. Hij pauzeerde even om te genieten van de anale tunnel die over zijn lul klemde. Maar hij voelde het ongeduld van de jongen onder hem en hij begon zijn neukbeweging. William was verwonderd over de dingen die hij deed om het neuken prettiger te maken. De jonge deugniet kronkelde met zijn heupen en bewoog zijn anale spieren om de lul binnenin te omspannen. William wist zeker dat deze jongen geboren was om geneukt te worden.

Toen de jongens meer en meer opgewonden geraakten versnelde het neuken en Charles kwam gauw over de brug. Zijn zaad spatte uiteen onder de tafel. William bleef verder stoten tot zijn hormonen hem de bevrijding gaven die hij gemist had toen hij de page neukte en hij overspoelde de anus van Charles met sperma.

De twee jongens lagen even na te hijgen, voor ze uiteen gingen en hun kleren terug aan trokken. Charles had een grijns op zijn gezicht, en genoot duidelijk van zijn betaling die hij de bediende gegeven had. Nadat de jongens op adem gekomen waren was Charles nieuwsgierig om te vernemen wat William wist over de Turk.

"Zoals ik je daarnet vertelde, het is misschien niets, maar het kan belangrijk zijn. Ik weet niet veel over de Turk zelf, maar ik weet wel iets over de jonge bediende die ij meegebracht had. Hij was de leeftijd van Michael en heel mooi, met donkere huid en zwart haar. Omdat de prins en zijn gast dikwijls alleen weggingen bleven de bediende en ik nog al eens samen achter. Hij sprak ongelukkig genoeg geen Engels, en ik ken geen woord Turks, we hadden dus een communicatieprobleem. Maar we hadden het voor elkaar en het duurde niet lang voor we in mijn kamer samen de liefde bedreven. De taal van seks is vrij universeel en het feit dat we niet konden praten met elkaar weerhield ons niet om een prachtige tijd met elkaar te hebben. Ik zag dat de jongen een tatoeage had van boven op zijn linker bil. Ik wou weten waarom hij dit had en na een tijdje gebarentaal vernam ik dat hij in een jongensbordeel gezeten had. Zulke dingen bestaan waar bij woonde en alle jongens in het bordeel kregen een tatoeage. Ik vernam ook dat het van daar was dat de Turk hem had meegenomen. Je vraagt je nu af hoe dit de Turk kan identificeren, maar ik neem aan dat als je kan uitzoeken waar de tatoeage vandaan komt, dat de Turk in de nabijheid woont."

Het was een veronderstelling, maar dat stoorde Charles niet die al snel akkoord was dat William gelijk had.

"Prachtig, weet je nog hoe de tatoeage eruit zag?"

"Beter dan dat. Ik heb er een tekening van. Wil je het zien?"

"Ja natuurlijk." Charles sprong op van opwinding.

De jongens snelden naar de zolder, waar de bedienden hun kamer hadden. Williams kamer was klein, maar mooi gemeubeld met een zacht bed in het midden. Charles ging er op zitten en de jonge butler haalde een bundeltje papier van onder het bed.

"Ik teken graag, zie je."

William bladerde even en vond de tekening die hij zocht. Charles keek even naar enkele andere tekeningen. Het was duidelijk dat William niet alleen graag tekende, hij deed het ook goed. Sommige tekeningen toonden enkele voorwerpen uit de kamer, maar de meeste waren menselijke objecten. Er waren er veel van de page, Michael en Charles vond het leuk dat hij de jongen overtuigd had om naakt te poseren.

"Michael poseert graag," zei William toen hij zag hoe Charles zijn naaktportretten bewonderde. "Hier is er eentje van de bediende van de Turk." en hij overhandigde hem een andere tekening. Charles keet naar de sketch en zag een knappe jongeling in een erotische pose. Zijn stijve penis stak recht omhoog. "Hij hield ervan als ik hem tekende en hij bleef graag uren zitten." zei William.

"Gevonden," riep hij triomfantelijk. Het was een cirkel met enkele vreemde symbolen binnenin. Charles bestudeerde het toen hij de stem van zijn vader hoorde.

"Oeps, we kunnen beter gaan." zei hij, "Mag ik dit een tijdje van je lenen?" Hij leunde voorover en kuste de jongen op zijn lippen. Dat was de enige betaling die hij wou en William gebaarde dat hij de tekening mocht houden.

Sam was geïrriteerd toen Charles naar hem toe liep. Hij wou zijn enige overblijvende zoon niet verliezen.

"Ik had je gezegd om te lijven zitten." zei hij streng.

"Het spijt me papa, maar ik verveelde me."

Sam schudde afkeurend zijn hoofd, maar hij had de tijd niet en niet de bedoeling om de jongen te straffen. Ze gingen onmiddellijk weg. Sam wilde de inspecteur bezoeken die de zaak van de verdwenen jongens behandelde. In de koets, op weg naar de inspecteur vertelde Sam alles wat hij wist aan Charles, maar de jongen had al veel gehoord van William.

De inspecteur bewees dat hij zo incompetent was als de prins hem gezegd had. De man was er iet blij mee dat de jongen bij de discussie aanwezig was. Maar de politie leerde hen niets nieuws en de inspecteur adviseerde Sam om te wachten en het onderzoek over te laten aan de autoriteiten. Toen ze het politiebureau verlieten wist Sam zeker dat als ze het onderzoek zouden overlaten aan die idioot, dat hij nooit zijn zonen zou terug zien.

Charles vertelde uiteindelijk over de tekening die hij gekregen had toen ze gestopt waren in een klein café aan het politiebureau. Sam was blij dat zijn zoon iets gevonden had, maar hij moest toegeven at het onwaarschijnlijk was dat ze de plaats zouden vinden, alleen maar door een tatoeage. Maar er was gaan andere aanwijzing en omdat ze niets te verliezen hadden trokken ze naar een vriend van Sam, die les gaf aan de lokale universiteit. De man verwees hem naar een collega, iemand die deskundig was in de geschiedenis van het Midden Oosten. Sam vroeg hem of hij kon uitzoeken wat de betekenis kon zijn van de tatoeage. Hij vermelde dat het ergens uit Turkije kon komen, maar hij was er niet zeker van. De expert, Professo Mills genaamd, was niet zeker en had geen tijd om het verder uit te zoeken. Alleen maar, nadat Sam hem een grote beloning beloofde nam de man de taak aan.

Sam besloot dat ze een tijdje in Londen zouden blijven om af te wachten of er nieuws kwam uit de officiële autoriteiten en of Professor Mills iets kon ontdekken over de tatoeage. De prins liet hen graag in zijn huis logeren en Sam en Charles kregen een grote logeerkamer. Overdag waren Sam en de prins dikwijls samen weg om uit te zoeken wat er ontdekt werd. Charles bleef in het huis onder de hoede van de twee jonge bedienden. Het was niet te verwonderen dat het drietal erotische spelletjes speelde, eenmaal de bedienden klaar waren met hun werk. Ze neukten, pijpten en speelden met elkaar in allerhande situaties. De twee bedienden waren steeds verrast over hun jonge gast die het nooit beu werd om de ene stijve lul na de andere te berijden. Charles hield er vooral van om Michael te neuken terwijl William tegelijkertijd zijn lul in zijn nauwe kontgaatje ramde. Terwijl ze aan het rusten waren, maakte William van de gelegenheid gebruik om de jongens te tekenen, iets wat hij voorheen nooit kon doen. De jongens poseerden in verschillende obscene standjes en vele tekeningen waren echte pornografie.

Na ongeveer een week wachten geraakte Sam gefrustreerd. Hij was alle dagen bij Professor Mills geweest, maar die had altijd een excuus, hij moest met een collega praten, of hij moest op een boek wachten dat hem kon helpen. Op de ochtend van de vijfde dag van hun bezoek bij de prins kreeg hij bericht van de universiteit, van Professor Mills, dat hij nieuws had. Direct daarna gingen Sam en Charles er naar toe.

"Het is goed dat jullie zo snel gekomen zijn," zei de professor toen zij zijn kantoor binnen kwamen.

"U weet dat ik de informatie dringend nodig heb," antwoordde Sam. "Wat heeft u ontdekt?"

"Wel, ik moet zeggen dat ik lang moest zoeken, totdat ik ontdekte dat de symbolen in de tekening feitelijk van Griekse origine zijn, niet Turks."

"Wat, het kwam dus uit Griekenland?"

"Niet echt. Het zijn Griekse symbolen, maar ze zijn Ionisch Grieks."

"Wat is het verschil?" vroeg Sam.

"Ionisch Griekenland is de naam voor de vele Griekse steden die gevestigd zijn op de westkust van nu Turkije is. Die steden werden lang geleden verwoest, maar in de tekening zitten enkel symbolen die naar daar verwijzen."

Sam was ontgoocheld door dit antwoord, hij had gehoopt dat de tatoeage uit een bordeel kwam dat nog steeds bestond. "Er werd me gezegd dat die symbolen nog steeds gebruikt worden." legde hij aan de professor uit.

"Dat is mogelijk, ik vermoed dat ze gebruikt werden door de Turkse stad Izmir, die dichtbij de ruïnes ligt van de Griekse stad die ik aan die symbolen verbind. Het is gebruikelijk dat een stad de oude symbolen gebruikt van een nabijgelegen verloren beschaving.

"Dus als ik wil weten wie dit getekend heeft moet ik naar Izmir?" vroeg Sam.

"Dat lijkt mij het beste, maar het kan natuurlijk overal gebruikt zijn." De professor stond op en ging aan dezelfde kant van de tafel staan waar Sam en Charles zaten.

"Er is nog iets dat ik wou zeggen. Zien jullie die merken hier?" De man toonde enkele tekens op het blad en bedekte dan de oren van Charles.

"Dit zijn seksuele symbolen die dikwijls gebruikt worden door bordelen." fluisterde hij.

Sam was niet verrast toen hij dit hoorde. Hij wist dat deze tatoeage behoorde aan iemand uit een bordeel.

"En wat meer is," ging de professor verder en hij duwde nog meer op de oren van Charles. "De symbolen duiden aan dat het geen vrouwelijk bordeel was, maar een mannelijk. Dit was in die tijd gebruikelijk in die Griekse gebieden. Vroeger waren die mannen nogal tuk op jonge knapen.

Sam probeerde verrast te kijken, maar de man vertelde hem niets wat hij nog niet wist. Maar het verzekerde hem wel dat de man goed werk geleverd had en niet alles verzonnen had om zijn geld te verdienen. Als het waar was wat hij over het jongensbordeel gezegd had dan wist hij ook waar de symbolen vandaan kwamen.

Het kon ook allemaal niet correct zijn, maar Sam had nu tenminste een naam en plaats waar hij naar toe kon. Hij wist dat hij redelijkerwijs in Engeland moest blijven, maar hij werd gedreven door zijn emoties, niet door zijn gezond verstand. Iets deed hem vermoeden dat deze mysterieuze link hem naar zijn zonen zou leiden, alsof het lot dit op zijn weg gezet had.

Hij besliste om naar Turkije te gaan en hij ging naar het huis van de prins terug om zijne hoogheid van zijn plannen op de hoogte te brengen. De prins ging niet akkoord met de ideeën van Sam, maar hij begreep dat de man helemaal niet meer kon hier wachten als er ergens anders een mogelijkheid bestond om zijn zonen te vinden. De prins verzekerde hem dat hij zou verder gaan met zijn onderzoek en dat hij Sam zou verwittigen als hij iets vond.

Sam ging vervolgens naar het scheepvaartbureau waar hij trachtte uit vissen hoe hij in Turkije kon geraken. Hij wilde met de boot gaan, maar bedacht dan dat het sneller zou gaan over land. Ongelukkig genoeg zou hij over land door enkele onzekere landen moeten reizen en Sam bedacht dat het belangrijker was om een week later aan te komen dan helemaal niet. Hij voelde dat het zekerder was per boot. Het scheepvaartbureau legde hem uit dat hij best over Gibraltar zou reizen vanuit Southampton en daar een boot te nemen die naar Athene voer. Vanuit Athene vond hij wel een boot naar Izmir. De reis over Gibraltar was nog een reden waarom hij liever per boot reisde. Hij was er zeker van dat indien de Turk over de Middellandse Zee voer hij langs Gibraltar moest en dat hij er zeker zou halt gehouden hebben om te tanken in een Britse haven. Hij vroeg zich af of hij van de autoriteiten aldaar kon te weten komen waar de boot naartoe gevaren was. Hij moest ook te weten komen of de boot doorheen de Straat van Gibraltar gevaren was, want als hij langs de Afrikaanse kust zou gegaan zijn, was het tijdsverlies om naar Izmir te reizen. Sam slaagde erin een boot te vinden die de volgende avond vertrok vanuit Southampton. Hij kon dan nog even terug naar huis om een aantal spullen in te pakken. Hij wist dat hij een tijdje onderweg zou zijn.

Zijn volgende halte was de bank van Londen, waar hij een flinke som geld afhaalde om onderweg niet zonder geld te zitten. Hij verzond enkele telegrammen en verwittigde Stephen, de nieuwe opzichter, dat hij enkele weken op het landgoed moest passen terwijl hij weg was. Gelukkig had Stephen al bewezen dat hij een goede vervanger was voor Jack, hij was zelfs veel competenter. Hij wist dat hij het landgoed in goede handen liet. Om alles wat in het oog te houden, vroeg Sam aan de dokter, die in de omgeving woonde om zich met enkele zaken bezig te houden, zelfs al kende hij het dagelijkse leven op het landgoed niet zo goed. Hij liet de dokter zelfs een volgen landgoedfeest organiseren, en enkele volgende tot hij terug was. Charles bedacht al lachend dat het volgende thema van het feest een medisch thema zou zijn.

Nu bleef er nog de vraag wat hij met zijn middelste zoon zou doen. Hij aarzelde om hem mee te nemen, want de reis kon gevaarlijk worden en hij vond dat het voor Charles veiliger was om hier te blijven. Hij vond het een goede oplossing om hem bij zijn zuster te laten verblijven, maar toen Charles dit hoorde was hij geschokt. Het was ondenkbaar dat hij onder de hoede zou komen van de kinderjuf van zijn neefjes. Hij wilde trouwens helpen bij het vinden van zijn broers en hij liet zijn vader voelen dat, als hij er niet geweest was, ze helemaal nog niets zouden geweten hebben over Izmir. Sam begreep het, maar niet helemaal gelukkig omhem mee te nemen. Maar toen Charles zei dat hij zou weglopen als hij hem achterliet, en zijn weg naar Turkije alleen wel zou vinden, draaide Sam bij. Hij wist maar al te goed dat hij het meende. Dus was het beter dat hij met hem mee ging, dan kon hij hem beter in het oog houden.

Ze vertokken de volgende morgen. Ze namen terug de trein naar Londen, liepen door de stad en namen een andere trein naar Southampton. Eenmaal aan boord merkte Sam dat Charles uitgeput was. Ze waren de vorige avond laat opgebleven om zich klaar te maken en de jongen was zo opgewonden dat hij niet veel geslapen had. Kort nadat ze in de trein zaten strekte de jongen zich uit en legde hij zijn hoofd op de schoot van zijn vader. Er zaten gelukkig maar twee andere mensen in het compartiment, een oudere vrouw en een dikke heer. Charles en Sam hadden dus een kant voor zichzelf. De oudere vrouw glimlachte bij de het tafereel van de slapende jongen. De man fronste zijn wenkbrauwen toen hij zag dat de jongen met zijn schoenen op de zetel zat. In eerste klas dan nog wel.

Sam hield geen rekening met zijn medepassagiers en liet zijn hand door de lange donkere haren van zijn zoon glijden. Hij streelde zachtjes het slapende kind over zijn gezicht. Toen hij lieflijk naar zijn vredig slapende zoontje keek, zag hij hoe hij op zijn moeder geleek. Zijn gezicht zag er wat vrouwelijk uit, maar Sam wist maar al te goed dat Charles een jongen was en hij zou het iedereen kwalijk nemen die het tegenovergestelde beweerde. Toen hij herinnerd werd aan zijn vrouw, dacht hij hoezeer hij haar miste, Het was een prachtige vrouw een goede moeder en echtgenote, altijd lachend en gelukkig. Ze was zoals haar zoon, een beetje ondeugend. Hij wist dat het dat was wat hem bij haar aantrok. Sam besefte hoe anders zijn leven er zou uitgezien hebben als ze niet gestorven was, vooral op seksueel gebied, maar hij wou haar terug. Dat was onmogelijk en dat wist hij. Weggerukt door ziekte, toen ze jong en mooi was, was hij haar voor altijd kwijt. Maar zijn vermiste zonen waren dat niet, en Sam was vastberaden dat hij ze niet zou verliezen, hij zou er alles voor doen om ze terug te vinden.

Bij aankomst in Southampton, namen ze een taxi naar de haven. Sam ging de tickets halen en dan klommen ze aan boord en zochten hun hut op. Het was een stoomschip, niet echt een grote. Ze zetten hun bagage neer. Ze wisten dat ze nog enkele uren moesten wachten. Het schip zou pas laat op de avond vertrekken en het was nog maar in de namiddag. Ze hadden wat eten bij om de tijd te doden. Hierna besloot Sam de dokken te bezoeken, omdat die hier dicht bij waren. Het was onwaarschijnlijk, maar hij wou uitzoeken of er misschien geen sporen te vinden waren van wat er daar vele nachten geleden gebeurd was, toen zijn zonen en Jamie aan de dokken aan boord van een schip gezet werden. Hij wist dat de politie al onderzoek had verricht, maar misschien hadden ze iets over het hoofd gezien, of misschien ontmoette hij iemand die iets gezien had.

Hij ging dus, met zijn zoon die hij altijd bij had, van boord op ontdekkingstocht. Ze liepen enkele minuten rond en Sam vroeg zich af of dit wel een goed idee was. Er liepen enkele onaangename individu’s rond en eer waren enkele dubieuze taveernes. Sam wist dat dit geen plek was voor heren en zeker niet voor zijn zoon. Er hingen een groot aantal prostituees rond, om de hoek of in portieken. De vrouwen glimlachten naar hen als ze voorbij stapten. Charles had al heel wat gezien op de landgoedfeestjes, maar dit kon er niet mee vergeleken worden. Hij was bezorgd voor zijn veiligheid, als er iemand zou proberen zijn geldbeugel zou willen roven. Gelukkig had Sam een revolver in zijn zak, hij kon zich dus wel verdedigen.

Nu hij hier toch was zou hij proberen wat informatie in te winnen. Sam had twee foto’s bij, van zijn verwiste zonen, die hij enkele jaren geleden had laten maken. Ze waren al een beetje gedateerd, maar de jongens waren niet zo heel veel veranderd. Hij toonde de foto’s aan heel wat mensen die ze ontmoetten en vroeg er misschien iemand zich kon herinneren. Maar ze schudden allemaal het hoofd. De prostituees die hij ondervroeg waren meer geïnteresseerd om hen als klant vast te krijgen, maar sommigen hadden medelijden toen hij hen uitlegde dat zijn zonen vermist waren. Na een uur ondervragen, was er even opwinding toen er iemand hen aanmaande hen te volgen toen hij de foto’s zag. Ze volgden hem en Sam werd wat ongerust toen ze in enkele donkere steegjes terecht kwamen. De man stopte en vroeg Sam om even te wachten. Hij verdween in een deurgat. Even later kwam hij terug met een stel jongetjes. Ongelukkig genoeg waren het niet John en Billy, maar enkele straatjongens, 11 of 12 jaar oud, met blauwe ogen en blond haar. Ze waren op blote voeten en droegen enkele lompen als kleding. Bij een van hen waren de genitaliën zichtbaar door een gat in zijn short. Dan daagde het bij Sam dat de man dacht dat gewoon twee jongens wou die leken op die op de foto’s.

"Ze pijpen voor een sixpence, een shilling voor hun kontjes," kondigde de man aan en de twee jongens glimlachten naar Sam, bijna smekend om hen te nemen. Hoe mooi ze ook waren, het was dit niet wat Sam zocht. Hij bedankte de man voor zijn hulp en dan daarna keerden Sam en Charles terug op hun stappen, naar de hoofdstraat. Hij negeerde het geroep van de man die de jongens aanbood voor vier pence.

Zo wist Sam dat het niet alleen vrouwen waren die hier hun lichaam aanboden voor geld. Hieraan denkend wist hij dat de jongens die hij op de straat zag slenteren alleen maar naar klanten zochten en niet naar problemen. Toen ze verder rondwandelden zag hij hier en daar een jonger knaapje, samen met een oudere knaap of een man die waarschijnlijk beschikbaar waren voor enkele duiten. Hij toonde de foto’s aan een man en toen hij traag zijn hoofd schudde, kwam de knaap, niet ouder dan 9 of 10, naast hem staan en zei.

"Alsjeblieft meneer. Ik pijp goed en je mag me stevig neuken, asjeblieft meneer, ik heb zo’n honger." Hij smeekte op zo’n hartverscheurende manier dat Sam, tegen beter weten in, de jongen een shilling gaf en voortstapte. Hij wist dat als hij geld gaf dit een uitnodiging was voor bedelaars, maar hij had zoveel medelijden met het jongetje. Toen hij zijn rug gedraaid had graaiden de man en de jongen naar het geldstuk, maar het jongetje was hem te snel af en rende hij weg o zijn geld aan een van de straatstalletjes uit te geven.

Na enkele uren geen geluk te hebbe, wou Sam het opgeven. Het was nu bijna donker en de boot zou binnen enkele uren vertrekken. Hij vond et beter om terug te gaan. et tweetal was in een deel van de dokken terecht gekomen waar er wat minder volk was. Het was op de kade zelf, maar er werd niet geladen of gelost. Toen ze terug stapten bleef Sam met mensen praten. Hij toonde hen de foto’s en een oudere man bleef even staan toen hij ze zag. Hij krabde aan zijn hoofd alsof hij zich iets wou herinneren. Sam keek vol verwachting naar de man en hoopte dat hij iets wist, maar Charles besteedde er geen aandacht aan. Hij had niets anders gezien dan schuddende hoofden en dubieuze blikken en had de hoop opgegeven dat ze iets zouden vinden. Hij keek alleen maar wat rond. Plots zag hij een groot nummer op een van de gebouwen, het nummer 23.

"Kijk papa, opslagplaats 23. Dat is waar John, Billy en Jamie naartoe genomen werden." en de jongen rende er onmiddellijk naar toe.

"Euh, kom terug." riep Sam en dan wendde hij zich terug tot de man die de foto’s bekeek n zei:"Wel heb je hen gezien of niet?"

"Wel, euh, de oudere jongen ziet er mij bekend uit, maar laat eens denken, waar heb ik hem gezien?"

Ondertussen had Charles de opslagplaats 23 bereikt en had hij ontdekt dat de grote deuren vooraan gesloten waren. De deuren stonden echter niet helemaal tegen elkaar in het midden en met een beetje moeite slaagde Charles erin om zich tussen de opening te wurmen.

Toen hij binnen was, bleef hij even staan. Het was donker binnen, de enige verlichting kwam van twee gaten in het dak, maar omdat het al bijna donker was buiten scheen er maar een klein beetje naar binnen in de grote ruimte van de opslagplaats. Zijn ogen werden aan de duisternis gewoon en Charles zag heel wat kratten, zakken en andere dingen over de ruimte verspreid. Toen hij zich realiseerde dat de drie jongens die voor het allermeest betekenden in de hele wereld, hier enkele weken gelden geweest waren, krijg hij een gek idee. Misschien had de Turk in zijn haast wel een jongen vergeten mee te nemen. Misschien had hij ze wel in een krat opgesloten en had hij ze vergeten. Zo onlogisch als dit idee kon zijn, het overweldigde meer en meer zijn geest, totdat zijn gezond verstand het terug overnam, zodat hij nog maar aan een ding kon denken.

"John, Billy, Jamie!," riep hij wanhopig en hij begon van krat naar krat te rennen. Hij trachtte ze open te doen of hij klopte erop in de hoop dat iemand die erin zat hem een teken zou geven. Hij rende sneller en sneller en toen zijn hart op ontploffen stond kwamen de tranen in zijn ogen toen hij bedacht dat de jongens die hij lief had in een van die kratten konden verhongerd zijn.

"Hé, woh, wie hebben we hier?" klonk een stem uit de duisternis. Charles kwam terug bij zijn zinnen toen hij voelde dat iemand hem bij zijn middel greep en hem optilde.

"Wel is dit niet meester Charles, wat een geluk dat we elkaar op het lijf lopen." De stem was laag en ruw en de stem deed hem tot op zijn botten trillen. Het was de stem die hij het meest van al haatte. Het was Jack.

"Laat me los, Laat me los." schreeuwde Charles. Hij schopte met zijn benen om zich los te rukken.

"Niet asociaal zijn, ventje, nu we elkaar terugzien, kalmeer je nu." Charles wou gillen maar hij voelde de scherpe punt van een mes op zijn keel. De schreeuw bleef in zijn keel steken.

"Een kreet, ventje, en het is je laatste." zei Jack. Het kwaad droop van elk woord af toen hij het zei. De jongen bleef stil, men kon alleen het bonken van zijn hart horen. Jack duwde de jongen tegen de grond en ging er dan achter zitten, Charles’ rug rustte tegen zijn borstkas. Charles was buiten zichzelf van angst, hij begreep niet wat Jack hier uitspookte. De verklaring was simpel genoeg. Nadat hij de jongens aan de Turk overhandigd had bleef Jack bij de dokken om na te denken wat hij moest doen. Hij wist dat hij niet terugkon naar de streek waar hij vandaan kwam, want Charles had iedereen verteld dat hij een van de kidnappers was. Hij werd dus opgejaagd. Het geld dat hij gekregen had voor zijn duivels werk was snel op, hij besteedde aan drank en jongens. Hij had geen geld meer voor een kamer en hij was teruggekomen naar de opslagplaats waar hij de jongens overhandigd had. Hij wist dat men er gemakkelijk naar binnen kon en dat er niemand aanwezig was ’s nachts.

"Er viel een doodse stilte en Charles huiverde van walging toen hij de stinkende adem van de man rook.

"Wat een geluk dat ik je gevonden heb, meester Charles," verbrak Jack de stilte en hij legde de nadruk op het woord meester in een spottende toon. "Ik heb een moeilijke tijd achter de rug en met jou kan ik een aardig centje verdienen. In deze buurt is er veel vraag naar leuke jongetjes zoals jij. Laat eens denken, een simpel straatjongetje brengt een aardig centje op, maar voor een nobel ventje zoals jij . Dat wordt een goudmijn. Tien lullen in je kont per dag, dat is voor jou niet te veel, is het niet schoonheid? Ik weet wat een geil achterste jij hebt. De meeste mannen hier in de buurt zijn taaie zeebonken, die graag stevig neuken en de jongetjes ruw behandelen. Ja, het is tijd dat ik wat meer geluk krijg, jij bent echt …"

""Ga weg bij de jongen," klonk een stem uit de duisternis om Jack te onderbreken. "Laat hem gaan, ik heb een pistool. Wie je ook bent, ik waarschuw je, ik schiet."

Sam was op de proppen gekomen. Hij had zich gerealiseerd dat de man waar hij tegen sprak iets wist en dat hij alleen maar hoopte op een fooi. Sam was zijn zoon gaan zoeken. Omdat hij te dik was om door de opening te glippen, was hij naar de achterkant van de opslagplaats gegaan en hij had er een open raam gevonden. Hij had stemmen gehoord en wou uitzoeken wie het was.

Jack verstijfde toen hij de stem hoorde. Het verbrak zijn droom die hij had van wat hij met Charles kon doen. Toen hij de stem herkende van zijn voormalige landeigenaar overviel hem een grimmige kalmte, zoals een man die uiteindelijke lotsbestemming in de ogen keek.

"Is dat niet die oude windbuil, mr. Grange. Je hebt al eens een wapen op mij gericht en toen kwam er niets, maar nu heb ik zelf een wapen en ik heb je jongen."

Het was heel donker in de ruimte en de mannen konden enkel schimmen zien. Sam had de stem onmiddellijk herkend en hij werd woedend.

"Ben jij dat Jack? Jij smeerlap, wat heb je met mijn zonen gedaan?"

"Oh, ze hebben me enkele kronen opgebracht, niet meer, niet genoeg om het verlies van mijn job te compenseren. Maar die zijn nu ver weg. Je ziet ze nooit meer terug.

Sam deed een stap vooruit en hij staarde naar de schaduw voor hem. In zijn woede wou hij de man zijn hoofd er af schieten, maar hij verwierp snel dat idee. Het was niet alleen te donker om zijn doel te raken, maar zijn hand beefde, en hij was niet echte een goede schutter, zelfs als hij kalm was. Hij wist dat hij zijn zoon kon raken. Maar door zijn stap vooruit werd zijn voormalige werknemer nerveus en hij schreeuwde uit.

"Niet dichterbij Grange, of ik vermoord je zoon." De punt van het mes duwde verder in de nek van de jongen en arme Charles slaakte een schreeuw. Sam verstijfde en zei dan.

"Komaan Jack, laat ons een deal sluiten, als mannen. We hebben geen wapens nodig, laat de jongen gaan en we vechten ervoor, met onze vuisten. Wil je niet het plezier om me te slaan?"

Jack lachte toen hij dit hoorde. "Denk je dat ik een van jouw leuke vrienden ben, met een eergevoel? Dat ik eerlijk een duel wil aangaan? Je onderschat me. Ik heb jouw zoon, doe dat wapen weg of je verliest het enige kind dat je nog over hebt.

Sam aarzelde, hij wist niet wat hij moest doen en Jack werd ongeduldig.

"NU!" schreeuwde hij en hij klemde zijn armen steviger rond de jongen. Hij verpletterde hem genoeg om hem te doen gillen.

"Goed, goed, ik doe mijn wapen weg."

"Goed, op de grond nu!"

Sam gehoorzaamde en Jack zag het pistool op de grond liggen.

"Schop het naar me."

Sam aarzelde, maar Jack wou niet wachten. "Ik tel tot tien, als je het dan niet naar me toe geschopt hebt gaat de jongen dood. Een, twee, drie, vier, vijf, zes, …" Sam stopte toen hij het pistool naar hem hoorde geschopt worden. Hij kon het nu helemaal zien, hij zag de mooie houten handgreep en de lange metalen trekker. Voor hem leek het een prachtig wapen, hij zou er blij mee zin, maar hij moest nog een taak afwerken.

Hij boog naar het wapen, maar het mag verder dan hij dacht.

"Wel vriend, het is tijd voor de terugbetaling." mompelde Jack en hij boog naar het pistool. Hierdoor werd de greep op Charles losser en kwam het mes niet meer tegen zijn keel. Charles zag zijn kans en hij wurmde zich uit de greep van de man, en rende weg. Hij had amper te passen gezet toen hij een krachtige bang achter hem hoorde. Hij draaide zich om en zag twee schaduwen, de kruipende Jack en zijn rechtop staande vader. Enkele bloedstollende momenten gebeurde er niets, dan viel de kruipende figuur achterover op zijn rug. Charles rende onmiddellijk aar zijn vader en klemde zijn armen rondom hem. Sam bleef even als een standbeeld staan? Hij had het klein pistooltje dat hij in zijn jas had nog stevig in zijn hand. Hij had het wapen meegebracht als reserve. Hij besefte dat die beslissing zijn leven gered had.

Sam kwam uit zijn trance en besteedde enkele ogenblikken om zijn zoon te troosten. Dan zei hij Charles om te blijven waar hij was en stapte hij naar Jack. Hij bukte zich naar de roerloze figuur en onderzocht hem. De kogel had Jak in de borst geraakt en waarschijnlijk zijn hart doorboord. Sam wist dat hij geluk had gehad. Het was duidelijk dat de man dood was. Hij wist dat hij van Jack niets meer kon vernemen, maar hij had geen spijt. Op de grond, midden in een plas bloed, lag de man die de oorzaak van was van al het leed in zijn familie. Sam voelde zich niet schuldig aan zijn dood, maar het was niet verstandig om nog hier te blijven. Hij pakte zijn pistool op en ging terug naar zijn zoon. Hij nam hem bij de hand en bracht hem bij het venster waardoor hij naar binnen gekropen was. Het tweetal kroop naar buiten. Sam keek rond om te zien dat niemand hen opgemerkt had. maar er was niemand en de zon was nu helemaal ondergegaan. Heel de buurt was in duisternis gehuld.

Ze wandelden snel weg en hij dacht na over wat de duivelse man hen bijgebracht had. Hij wist nu zeker dat zijn zonen in opslagplaats 23 geweest waren en dan op een schip geladen. Hij was nu vastberadener dan ooit dat hij naar Turkije zou varen om hen te vinden. Het was duidelijk dat ze niet meer in Engeland waren. Toen de man en de jongen het lichaam van Jack achterlieten, was Sam niet bang dat hij de schuld zou krijgen voor het schieten. In deze ruwe buurt werden meer moorden gepleegd en het lichaam zou zonder twijfel de volgende morgen gevonden worden. Maar de ondervraging zou kort zijn en niet echt grondig. Hij zou dan al in ieder geval ver weg zijn.

Ze moesten nog twintig minuten stevig doorwandelen voor ze het schip bereikten dat hen naar Gibraltar zou brengen. Op het dek en op de kade wemelde het van aankomende passagiers, die aan boord klommen met hun bagage, die wuifden naar geliefden en vrienden die achter bleven. Sam en Charles vonden een weg door de menigte naar de loopplank van het schip. Halfweg zag Charles iets waardoor hij stopte. Hij voelde zijn gezicht opflakkeren en hij rende de verder het schip op. Hij omarmde de figuur die op het dek stond. Het was niemand minder dan kolonel Henry McDonald, de Schot die nu zijn militair uniform uitgedaan had, dat hij steeds droeg op de landgoedfeestjes. Hij stond daar nu in gewone reiskleren.

"Oh, oom Henry, ben je gekomen om mijn broers en mijn vriend mee te helpen vinden." schreeuwde de jongens. De tranen rolden over zijn wangen toen hij de man omarmde. De gruwel van wat er die avond gebeurd was stroomde weg voor het geluk.

"Natuurlijk, ventje. Je denkt toch niet dat ik dit avontuurtje wil missen."

Sam kwam bij het tweetal staan en schudde de man warm de hand. "Bedankt voor het komen Henry. Sorry voor het nogal korte briefje."

"Geen probleem, Sammy. Ik heb je telegram gisteravond gekregen en ik heb vanmorgen de eerste trein naar Edinburg genomen. Natuurlijk ben ik gekomen. Je weet dat er niets is wat ik niet zou doen voor jouw jongens."

"Ik heb je gewaarschuwd Henry. Misschien jagen we alleen maar op schaduwen, maar ik ben blij dat ik kan rekenen op jouw ervaring. Ben jij al in Turkije geweest?"

"Ja, maar kort. Ik heb gediend in het Schotse leger tijdens de Krimoorlog. Op weg naar Rusland hebben we even in Turkije gestopt. De Turken behoorden bij de geallieerden toen, maar het zijn maar armzalige soldaten. Het doet me pijn dat een van die schurken jouw zonen ontvoerd heeft."

Ondertussen zocht Charles, die de man eindelijk losgelaten had, iets dat rondom zijn middel ontbrak.

"Oom Henry, waar is je zwaard?"

De man glimlachte en boog voorover zodat hij dicht bij Charles’ oor stond. Hij toonde een dunne kist in zin bagage. "Niet ongerust zijn, kerel. Ik heb het bij me. Als er iemand tussen mij en je broers staat zullen ze kennis maken met het staal van hare majesteit." Charles glunderde en omhelsde de man nog eens. Hij wist nu dat niets hen nog kon stoppen.

Hoofdstuk 20
Scherpschutter

Sam, Henry en Charles hadden twee dagen in Gibraltar verbleven. Hij had aan Charles de apen getoond die op de rots leefden en had vele mensen ondervraagd of ze iets wisten van het Turkse schip. De havenautoriteiten vertelden hen dat een boot met dezelfde naam zes weken eerder aangelegd had en ze bevestigden dat hij door de straat gevaren was naar de Middellandse Zee. Ongelukkig genoeg had de bemanning het einddoel niet ingevuld op de officiële papieren. Sam had er dus geen idee van waar ze heenvoeren. Ze hadden ook het bedrijf gevonden dat het schip bevoorraadde. De manager vertelde hen dat ze kolen geleverd hadden voor de motor en extra voeding. Ze hadden eerst geweigerd om hun eigen mannen aan boord te laten toen er geleverd werd en ze hadden een grote hoeveelheid voedsel besteld. Hij had gezien dat de crew uit minder dan een dozijn bemanningsleden bestond en had zich afgevraagd waarom ze zoveel voedsel nodig hadden. Dit bevestigde Sam dat er een groot aantal gevangenen aan boord waren, zoals de prins had beweerd. Het was duidelijk dat ze heel wat meer jongens ontvoerd hadden dan de drie die zij zochten. Hij was wel blij dat de ontvoerders de jongens ten minste te eten gaven.

Het verblijf in Gibraltar had hem niet zo veel opgebracht als hij gehoopt had, maar ze hadden ook geen tegenstrijdigheden gevonden. Hij was meer dan ooit vastberaden om naar Izmir te varen.

Sam draaide zich om en keek naar zijn jonge zoon, die vredevol op zijn buik lag te slapen in het enkelbed dat ze deelden. De dekens waren nar omlaag getrokken toen Sam opgestaan was en buiten de onderkant van zijn benen was zijn mooie lichaam helemaal bloot. Een smalle streep licht viel door de patrijspoort recht om zijn witte achterwerk, wat de scene nog erotischer maakte. Sam wou zijn zoon niet storen, maar hij kon niet weerstaan. Hij stapte ernaar toe en kuste de sensuele welvingen. Het was maar een lichte aanraking, maar het was genoeg om de jongen uit dromenland te halen. Hij werd wakker en keek alert en levendig rond, op de manier waarop alleen kinderen dit kunnen.

Charles glimlachte naar zijn vader, fronste zijn voorhoofd en zei.

"Waarom ben je al aangekleed, papa? Ik dacht dat we vanmorgen nog wat plezier konden maken." Het aanschouwen van de sexy lichaam van zijn zoon had Sam een stijve opgeleverd en hij wou niets liever, maar hij had andere plannen.

"Ik zou wel willen, schatje, maar ik heb nu geen tijd. Ik heb gisteravond in de bar een Turkse heer ontmoet en ik hem beloofd om met hem bridge te spelen in de lounge. Ik hoop dat hij me enkele nuttige dingen kan vertellen over zijn land, gebruiken en zo."

"Oké, mag ik meekomen om te kijken?"

"Oh, Charles, je weet dat kinderen in de lounge niet toegelaten zijn," De jongen trok een gezicht toen hij dat hoorde. Het schip waarop ze nu zaten was groter en weelderiger dat dat waarop ze in Southampton gestapt waren. Het was een oceaanstomer die uit Amerika kwam, maar er waren van die gekke reglementen.

"Blijf gewoon hier," zei Sam. Hij zag een boek op het zijtafeltje liggen en voegde er aan toe:"Lees wat verder in je boek, wat is het eigenlijk?"

"Het is geweldig." zei Charles enthousiast. "Het heet 'Oude mythen en verhalen uit Turkije'. Ik vond het in de bibliotheek van het schip. Misschien vind ik ook wel iets nuttigs."

"Wel, ik zie niet hoe een oude legende ons kan helpen." lachte Sam.

"Dat kan wel, papa, ik heb gisteren gelezen over een draak uit de bergen. Als we die vinden en temmen kunnen we een leger samenstellen." Sam glimlachte toen hij dit hoorde. Soms vergat hij dat hij, alhoewel zijn zoon heel slim was, hij nog altijd de fantasie had van een kind. Sam wou hem dit nooit ontnemen.

"Blijf maar uit de problemen." was het laatste dat Sam zei. Hij kuste de jongen op zijn ogen en zijn lippen en verliet de hut.

Charles bleef wat mokken toen zij vader weg was. Hij pakte zijn boek, maar hij was niet in de stemming om te lezen. Eigenlijk voelde hij zich geil, zoals elke ochtend. Zijn lul was keihard en hij wou hem bevredigen. Gisteravond had hij geen seks gehad. Sam was pas teruggekomen als hij al sliep en zijn adolescente hormonen schreeuwden om verlossing.

"Ik weet wat, ik ga met oom Henry spelen." riep hij uit. Hij sprong uit zijn bed en rende naar de hut van de oude soldaat, die naast de hunnen lag. Zijn pret was snel afgekoeld toen hij zag dat het bed van de oude man leeg was. Ofwel was Henry mee aan het bridgen met zijn vader of hij deed zijn ochtendwandeling, wat de man zo graag deed.

"Poo," zei Charles en hij ging ontroostbaar terug naar zijn eigen bed. Hij ging liggen. Hij zou zich wel moeten behelpen met het laatste hulpmiddel, de goede vriend van een man, die hem nooit in plan laat, namelijk zijn hand. Charles wist heel goed hoe hij moest masturberen, maar hij had het simpelweg nog nooit alleen gedaan. Hij was opgegroeid met twee geile broers, hij had altijd speelkameraadjes voor zijn seksspelletjes en het idee om het alleen te moeten doen vond hij bijna pervers.

Maar zijn hart werd weer week toen hij aan zijn broers dacht, hij miste hen zo erg. Zijn vader en oom Henry deden hem best om hem gelukkig te maken, maar hij verlangde naar de aanwezigheid van jongens van zijn leeftijd. Op dit grote schip moesten er toch wel andere jongens zijn waar hij bevriend kon mee geraken, maar dat was nog niet mogelijk geweest. De enige jongens op het schip waren kleintjes, in het oog gehouden door hun moeder of de oppas. Geen van hen was tussen 8 en 18 jaar. Gelukkig was er geen tekort aan meisjes van die leeftijd. Voor de een of andere reden waren er flink wat aan boord. Meisjes, Yuk! Wat moest hij met hen aan? Hij had er slechts enkelen ontmoet in zijn jonge leven, maar ze waren allemaal saai en vervelend. Ze renden voor het minste naar hun moeder. Het was zijn lot om geen vriendjes te hebben op dit schip.

Hij nam zijn boek terug en trachtte zijn frustratie kwijt te geraken in het verhaal van een zeemonster dat de schepen op de Egeïsche zee vernielde. Na een half uur was zijn lulletje terug slap geworden, maar hij voelde zich nog steeds geil. Hij zat juist aan een gewelddadig hoofdstuk waar een bemanningslid levend opgegeten werd, toen er stilletjes op de deur geklopt werd. Charles vroeg zich af wie dit kon zijn. De schoonmakers kwamen pas in de namiddag. Hij veronderstelde dat het een kamermeid was of zo en hij bedekte zich. Hij riep dat men mocht binnenkomen.

Stel je zijn verwondering voor toen hij zag dat er geen dame binnen kwam, maar een jongen van zijn leeftijd, gekleed in een mooi uniform. God had zijn gedachten gelezen en zond hem een speelkameraad vanuit de hemel. Maar hij bood Charles geen snelle neukpartij aan, hij was nogal verward omdat hij de jongen in bed zag liggen en hij stamelde.

"Euh … Sorry dat ik stoor, maar het is woensdag, dan kom ik rond om de laarzen en schoenen van de passagiers te poetsen. Maar ik zal straks terugkomen."

"Oh neen. Je kan het nu doen, als je het niet erg vindt." zei Charles snel. Hij wou niet dat de jongen snel verdween, nu hij er een gevonden had. Charles wees naar een hoek waar het schoeisel van hem en zijn vader stond.

Toen de jongeling in de hut stapte, bekeek Charles hem goed. Hij had kort lichtbruin haar met bijpassende bruine ogen. Zijn gezicht was fijn, en had een slank koninklijk uitzicht, met rode uitstekende lippen. Het was niet echt een schoonheid, maar hij was ook niet lelijk, zeker voor een seks-hongerige tiener zoals Charles. Hij zag er schrander uit in zijn uniform en Charles vroeg zich af waarom hij hem nog niet eerder gezien had. Waarschijnlijk trachtte het schip de jongere bemanningsleden uit de weg te houden van de passagiers. Weer een van die gekke reglementen.

"Euh, ... ik zie hier maar één paar laarzen. Is dat alles?" zei de jongen.

"Dat kan niet." antwoordde Charles en hij stapte uit het bed om te gaan kijken. Alleen de reservelaarzen van zijn vader lagen er. Toen Charles rustig de situatie overzag, werd het gezicht van de jongen helemaal rood. De jonge Charles had natuurlijk niets aan en hij stond daar met alles zichtbaar voor iedereen. De schoenpoetser was verbaasd dat de donkerharige jongen zich geen zorgen maakte om zijn naaktheid. Charles was niet beschaamd over zijn lichaam, zeker niet tegenover een andere jongen. De jongen was te verlegen om iets te zeggen.

"Hmmm, ik heb ook een paar laarzen," mompelde Charles. Hij stapte naar de kast en trok er een paar uit. Hij wendde zich terug naar de sprakeloze jongen en zette ze naast het paar van zijn vader."Ik heb ook nog een paar schoenen, die moeten hier ergens liggen." Hij keek rond en zette zich op handen en knieën om onder het bed te kijken. Hij kromde zij rug en spreidde zijn benen en gaf de jongen een obsceen uitzicht op zijn mooi gevormde kontje. Ofschoon de jongen perplex stond over het schaamteloze gedoe met zijn naakte lichaam, kon hij zijn ogen er niet van af houden. Hij keek recht naar het roze kontgaatje dat recht voor hem stond. Hij zag dat de anus lichtjes open stond, hij kon letterlijk bij de jongen naar binnen kijken.

"Gevonden!" kondigde Charles triomfantelijk aan en hij trok een mooi paar schoenen van onder het bed. Hij gaf ze aan de schoenpoetser. De bruinharige jongen wou zijn zelfcontrole terug en hij zocht iets waarop hij kon gaan zitten om aan het werk te gaan. Er stond maar een zetel in de hut, maar hij lag vol boeken, sommige geopend op een welbepaalde bladzijde.

"Mag ik die verplaatsen?" vroeg de jongen, met een zo stevig mogelijke stem, maar het klonk nog wat schril.

"Hmm, beter niet." antwoordde Charles. "Vader is er in aan het lezen en je kan ze beter niet verleggen."

"Goed, dan zit ik wel op de grond."

"Je kan op mijn bed zitten," Charles wees naar een ander enkel bed in de hut, dat nog helemaal opgemaakt was. "Ik bedoel, mijn vaders bed." verbeterde Charles zich. Hij realiseerde zich dat het verdacht zou lijken als hij zou toegeven dat hij bij zijn vader in bed sliep. Hij had eigenlijk nog geen enkele nacht in zijn eigen bed doorgebracht. Hij verkoos om bij zijn vader te slapen, zelfs al was het een beetje krap. Normaal gezien deden ze het andere bed wat in de war voor de meiden de hut kwamen doen in de namiddag, zodat het leek alsof de beide bedden beslapen waren.

"Euh, goed." zei de schoenpoetser en nam de laarzen op, de schoenen en zijn poetsdoos. Hij ging op het bed zitten om te werken. Hij wilde niet tegen spreken en hij wilde dat de andere jongen terug in bed ging om zijn verlegenheid te stoppen. Hij poetste Sams schoenen en hield zijn ogen op zijn werk zodat het niet leek alsof hij naar Charles staarde. Hij hoorde het bed kraken. Hij veronderstelde dat de jongen terug onder de dekens gekropen was, keek op en werd opnieuw verrast door wat hij zag. Charles had zich helemaal niet bedekt, hij lag op zijn buik op de dekens en las rustig verder in zijn boek. De jongen bloosde weer en keek omlaag. Hij kon niet weerstaan om nu en dan naar het mooie, bleke lichaam te kijken van de jongen die daar op het bed lag. Hij begreep niet waarom, maar het naakte lichaam van het jongetje wond hem op. Hij was opgevoed als enige kind bij preutse ouders. Men had hem gezegd hoe zondig het wel was om naakt te zijn en dat men nooit zijn lichaam aan anderen mocht tonen. Hij had amper iemand anders naakt gezien, zelfs geen ander kind. Voor hij deze job kreeg, via een vriend van zijn vader had hij altijd al een eigen kamer gehad. Nu deelde hij een kamer met drie volwassen bemanningsleden, maar die sliepen altijd in hun ondergoed. Behalve een snelle glimp van hun naakte borstkas had hij hen nog niet naakt gezien. Hij wilde dat ook niet, want ze waren nu ook niet erg aantrekkelijk.

Maar de jongen voor hem was iets anders. Zijn huid was perfect, wit, glad en onbeschadigd. Geen greintje vat zat er op zijn mooie lichaam, en zijn prachtige, sneeuwwitte billen maakten perfecte welvingen onder zijn rechte rug, voor ze overgingen in zijn slanke benen. De jongen voelde zijn penis groter worden, iets wat laatst nogal dikwijls gebeurde. Hij begreep niet waarom, men had hem nog nooit iets verteld over het opgroeiende lichaam. Hij vond het meestal vervelend omdat hij dacht dat het zichtbaar was door zijn smalle uniform. Hij werkte hevig aan de laarzen, zijn ogen weken meer en meer af naar het verboden tafereel voor zich. Hij wist zeker dat de andere jongen te geïnteresseerd was in zijn boek om zijn blikken op te merken, maar hij bloosde erg toen de naakte jongen plots zijn hoofd draaide en hem recht in de ogen keek.

"We hebben ons nog niet aan elkaar voorgesteld." zei Charles."Mijn naam is Charles." Hij strekte zij hand uit naar de verwarde laarzenpoetser.

"Euh, euh, ik ben Thomas, Thomas Simpson," stamelde hij.

"Blij je te ontmoeten, Thomas." Het gesprek was gestart en de jongen besloot om de vraag te stellen die hij al in zijn hoofd had toen Charles voor het eerst uit het bed sprong.

"Ben jij altijd, euh, zo in de hut?"

"Hoe?" vroeg Charles. Hij wist exact wat hij bedoelde, maar hij wilde het de jongen horen zeggen.

"Je weet wel, ongekleed, naakt."

"Wel, alleen maar als er geen dames bij zijn. Ik verkies het om bloot te slapen, het is gemakkelijker, vind je niet?"

"Wel, ik weet het niet, ik heb het nog nooit geprobeerd."

"Zonde, waarom niet?"

"Mijn moeder zegt dat een man of een vrouw nooit zijn lichaam mag tonen, behalve als ze getrouwd zijn."

"Maar jij bent geen man."

"Wat, dat ben ik wel!"

"Nonsens," riep Charles uit. "Je bent maar een jongen zoals ik. Hoe oud ben je?" Thomas bloosde omdat er iemand zei dat hij maar een kind was en hij mompelde dat hij 13 was.

"Dertien, zoals ik," zei Charles. "In welke maand ben je jarig?"

"December."

"Oh, ik ook. Welke dag?"

"De tiende."

"Ik ben op de twaalfde geboren. Je bent dus twee dagen ouder dan ik. Wat een toeval. Maar het verrast me. Je ziet er keener uit dan ik."

"Nietes!" antwoordde de andere jongen. Hij wilde niet klein genoemd worden, zeker niet nu hij al werkte.

"Wel, ik dacht het alleen maar," Charles sprong van het bed af en ging voor de jongen staan. "Sta even recht, dan kunnen we vergelijken."

De aandacht van Thomas werd echter getrokken door iets anders dat recht stond, namelijk de peimel van Charles, die stijf stond en met zijn volle tien centimeter naar de lucht wees. Hij keek er ontzet even naar en dat deed hem opnieuw blozen. Hij zette zich recht om zijn ogen af te wenden.

"Wel, we zijn bijna even groot." zei Charles toen hij zag dat zijn ogen op dezelfde hoogte stonden als die van de schoenpoetser. "Maar jij hebt schoenen en sokken aan, en ik heb niets aan, zoals je zei."

Charles ging terug op het bed liggen, maar nu op zijn zij, met zijn gezicht naar de jongen, met zijn mooi gebogen lulletje goed zichtbaar. Thomas trachtte terug aan het werk te gaan, maar hij vond het moeilijk. Voor een of andere reden vond hij de erectie van de tiener fascinerend, en zijn eigen ding was ook harder geworden.

Charles bleef op een normale manier verder kletsen over van alles en nog wat. Thomas luisterde meestal niet en bleef naar de stijve piemel van Charles kijken als hij er de kans toe kreeg. Zijn ogen werden nog groter toen hij merkte dat Charles met zijn piemel begon te spelen. Hij trok langzaam zijn voorhuid heen en weer zodat zijn eikel zichtbaar werd. Ondanks de schok over het zo beschamend gedrag, begon Thomas de donkerharige jongen aardig te vinden. Zijn vriendelijkheid contrasteerde met het gedrag van de meeste passagiers. Ze keken op hem neer alsof hij een lagere levensvorm was. Hij besloot dat hij de vraag zou stellen die hij nooit aan iemand anders zou durven stellen.

"Waarom wordt dat ding stijf? Kan je het doen weggaan?"

"Hmm, wat?" zei Charles grijnzend. "Oh, je bedoelt dit." en hij schudde aan zijn lul om te tonen dat hij wist waarover het ging. De vraag van de jongen bevestigde wat Charles al de hele tijd dacht. De jongen was uiterst onwetend over seks. De brutale tiener huiverde toen hij dacht aan het plezier dat hij kon beleven door het hem te leren.

"Wil jij dat doen weggaan. Ik heb het graag als hij stijf is." zei Charles.

"Wel, ik ook, soms. Maar niet als ik aan het werken ben, het is vervelend. De mensen kunnen het zien."

Charles giechelde bij het idee dat zo'n deftige, preutse dame het zou zien door zijn smalle uniform.

"Oké, als je wil zal ik je vertellen hoe je het kan doen weggaan."

Thomas aarzelde even en ging dan akkoord. Hij moest het weten en hij wist dat dit een gelegenheid was die nooit zou terugkomen.

"Is hij nu stijf?" vroeg Charles. Hij zag het wel, maar wou het de jongen horen zeggen.

"Euh, ja." Hij was eigenlijk nog nooit zo stijf geweest.

"Oké, laat ons eraan beginnen."

Charles sprong van het bed en ging weer voor Thomas staan. Zijn mannelijkheid bengelde op enkele centimeters voor zijn neus. Hij nam zijn schoenen van de jongen af en zette ze tegen de grond. Dan duwde hij hem op het andere bed en begon hij zijn riem los te maken.

"Wat ga je doen?" stamelde de jongen in paniek.

"Ik kan je niets tonen als ik niets kan zien." Thomas realiseerde zich dat hij gelijk had. Hij had om hulp gevraagd, hij kon dus niet meer terug. Het idee dat iemand anders hem naakt ging zien, in de staat dat hij nu was, was beangstigend. Niemand had zijn genitaliën gezien sinds zijn moeder gestopt was om hem te baden toen hij acht was. Maar dat ging veranderen, want Charles trok zijn broek over zijn knieën. Hij trok dan zijn hemd uit om een beter zicht te krijgen.

"Hmm, dat is mooi." zei Charles als hij de lul en ballen van de jongen bewonderde. Ze waren niet alleen bijna even oud, ze waren allebei even ver in de puberteit. Thomas was nog onbehaard, zoals Charles en zijn 10 centimeter lange lul was even groot, misschien wat dunner en rechter als die van hem.

"Schuif op," beval Charles. Toen Thomas gehoorzaamde gin de naakte jongen naast zijn nieuwe vriend liggen. De nabijheid van het blote lijf maakte de jongen nog meer opgewonden en zenuwachtig. Maar toen de zijkant van zijn lichaam in contact kwam met de warme flank van Charles schudde hij van genot.

"Nu moet ik jouw stok even behandelen, zo." zei Charles en hij demonstreerde het door zichzelf traag af te rukken.

"Maakt dit hem terug normaal?"

"Niet echt, maar het is de eerste stap. Probeer maar."

Thomas begon, maar hij was nogal onhandig. Hij bewoog alleen maar zijn vingers over zijn schacht.

"Hmm, dat is niet helemaal goed, ik zal het je voordoen." Hij duwde de jongen zij hand weg, greep de kloppende staaf en begon de jongen te masturberen. Alhoewel beschaamd omdat iemand anders zijn piemel aanraakte, begon de jongen zich te ontspannen en begon hij te genieten van de vingers van Charles op zijn piemel. Maar toen zijn vriend de voorhuid over zijn eikel wou trekken schreeuwde hij het uit van pijn. De voorhuid had al heel zijn leven zijn eikel bedekt en Thomas had nog nooit eerder gemasturbeerd. Het was niet te verwonderen dat de voorhuid zo nauw zat.

"Ik denk dat we een smeermiddel nodig hebben." zei Charles en zonder uitstel liet hij het speelgoedje van de jongen in zijn mond glijden. Thomas viel bijna in zwijm toen hij Charles dit zag doen, maar hij voelde al gauw de tong en de zachte lippen over zijn privédelen glijden, en zijn klacht doofde uit in zijn keel. Hij ging achterover liggen en genoot van zijn eerst blow-job. Nadat Charles de jongen een tijdje gepijpt had trachtte hij opnieuw de voorhuid achteruit te trekken. Deze keer ging het gemakkelijker en het kleine eikeltje verscheen om voor het eerst de wereld te zien. Charles likte er aan en zag opnieuw een huivering van genot door zijn eigenaar glijden. Hij nam hem opnieuw in zijn mond en versnelde zijn bewegingen, terwijl hij over de flanken van de jongen wreef. Door het steeds sneller kreunen wist hij dat de jongen dicht bij zijn orgasme kwam. Thomas kon niet geloven welke gevoelens door zijn lichaam stroomden. Hij nog nooit zoiets eerder gevoeld. De pret was vooral in zijn kruis geconcentreerd en toen de andere jongen hem afzoog voelde hij een nog intenser gevoel onderaan zijn lul. Hij dacht dat het teveel ging worden en dat hij ging sterven. Dan was het er. zijn eerste orgasme. Zijn heupen beukten bij het klaarkomen, hij schreeuwde van genot en werd dan helemaal slap.

Charles rekte zich uit om naar de jongen te kijken. Hij proefde het maagdelijk sperma van de jongen in zijn mond, voor hij het inslikte. Het was niet veel, Charles had liever een mondvol van een volwassen man, maar het was een bijkomend genot te weten dat het het eerste zaad van de jongen was.

"Goed hé, heb je ervan genoten?" zei Charles, maar hij kende het antwoord al.

"Euh, dat was geweldig. Ik heb nog nooit zoiets gevoeld."

"Nu zie je dat je je piemel nog voor iets anders kan gebruiken dan om te plassen. En kijk maar, ik heb gedaan wat je gevraagd hebt, je ding is terug slap."

Thomas keek omlaag en zag dat zijn prik gekrompen was naar zijn normale afmetingen. Hij glimlachte naar de jongen en bedankte hem. Toen hij van zijn eraring aan het bekomen was keek hij terug naar de bleke huid van de naakte jongen. Hij zag dat de piemel van Charles nog helemaal stijf stond.

"Oh, en jij?" zei hij. "Moet jij er niet van af geraken?"

"Dat kan, maar het is leuker als iemand anders het doet."

Thomas wist wat hij bedoelde en hij was een beetje nerveus om het te doen. Hij wist dat hij iets schuldig was en dat het niet eerlijk zijn om te weigeren. Hij boog voorover en greep de lul van Charles zachtjes vast en begon eraan te trekken. Hij was bezorgd om hem geen pijn te doen, hij deed het traag en bewoog alleen maar de buitenste huidlaag.

"Je moet het sneller doen. "hijgde Charles. "En hou hem maar stevig vast, tracht aan de huid te trekken tot de eikel eruit floept. Wees niet ongerust, hij zal er niet af breken." Thomas deed wat hem gevraagd werd en Charles voelde het genot opkomen. Hij had natuurlijk graag gehad dat de jongen hem zou pijpen, maar hij realiseerde zich dat een verlegen jongetje niet zo snel aan het pijpen zou gaan. Hij sloot zijn ogen en genoot van het handspel. Ondanks zijn gebrek aan ervaring en omdat Charles zo geil was van het verleiden van de jongen, duurde het niet lang voor hij zijn climax bereikte. Hij kreunde toen hij lading over zijn buik los liet. De eerste straal spoot bijna tot aan zijn tepels.

"Wat was dat?" vroeg Thomas en hij keek naar de kleverige vloeistof die uit Charles gekomen was. "Dat is sperma, alle jongens hebben dit als ze oud genoeg zijn."

"Bij mij ook?"

"Ja, ik heb het ingeslikt."

"Dat klinkt vies."

"Helemaal niet, het smaakt geweldig. In sperma zit heel wat goeds en het zorgt dat je groot en sterk wordt." voegde Charles er brutaal aan toe. Het werd beweerd door mannen die jongens trachtten te overtuigen om hun zaad te drinken. Hij gebruikte een vinger om ongeveerde helft van zijn buik af te schrapen en likte het zelf af. Eerst aarzelend likte de jongen ook de vingers van Charles af, maar er was te weinig om uit te kunnen maken of die jonge knapenmelk goed smaakte of niet. De twee jongens lagen enkele minuten naar het plafond te staren, elk met hun eigen gedachten bij wat er gebeurd was. Plots dacht Thomas aan zijn werk.

"Oeps, ik moet weer aan het werk." Maar hij had het net gezegd en Charles wipte over hem op het bed en hield hem bij zijn armen aan het bed gepind.

"Jij moet me er eerst af krijgen." lachte Charles.

Thomas grijnsde naar hem en probeerde hem er af te duwen, maar hij probeerde niet te geweldig, mant hij had meer plezier in het spel dan in het schoenen poetsen. De schoenpoetser had nog steeds zijn broek op zijn knieën en Charles zat op zijn kruis. De twee naakte lendenen wreven over elkaar terwijl ze vochten. Natuurlijk gebeurde er wat Charles allang gepland had. Ze kregen allebei terug een stijve.

"Oh kijk, het is opnieuw gebeurd." riep Charles en beide jongens keken naar hun kloppende mannelijkheid.

"Is er iets mis?" vroeg Thomas nogal zenuwachtig.

"Hmmm, misschien. Het gebeurt normaal niet zo snel na het spuiten." loog Charles. Hij wist maar al te goed dat jonge tieners snel opgegeild worden.

"Wat moeten we doen?" vroeg Thomas met wat ongerustheid in zijn stem.

"Wel in deze situatie kan alleen maar een neukpartij helpen. Jij bent de oudste, dus jij moet vanboven, ik ga onderaan." Thomas had absoluut geen idee waar Charles het over had.

"Wat gebeurt er als we dat niet doen?"

"Oh, slechte dingen, hij kan er zelfs afvallen." zei Charles, en hij trachtte ernstig te klinken. "Komaan, we moeten in actie schieten. Doe je uniform uit, dan kan het niet vies worden." Charles wou de jongen naakt zien, maar Thomas was niet erg happig.

"Wat? Maar dat kan niet. Ik moet werken. En wat als je vader terugkomt?" Het idee om naakt betrapt te worden door een passagier was bijna even angstaanjagend als de gedachte dat zijn lul er kon afvallen."

"Oh, papa blijft nog uren weg. Ik vertel aan je werkgever dat wij 20 paar schoenen te poetsen hadden en dat je daar de hele ochtend voor nodig had. Komaan, geen tijd te verliezen."

Charles wist dat hij ondeugend was. Voordeel halen uit de naïviteit van een jongetje voor zijn eigen plezier. Hij zou echter niets doen dat de jongen niet prettig vond en door zijn eigen positieve houding dacht hij wel dat Thomas geen schrik meer had.

Hij liet de jongen los en trok hem zijn hemd uit. Hij trok al zijn bovenkleding in één ruk over zijn hoofd, terwijl alles binnenste buiten draaide. Hij gooide alles op het andere bed en begon zijn schoenen, kousen en broek uit te trekken. Toen hij bezig was draaide Charles met zijn heupen zodat de prik van Thomas tegen zijn zachte billen wreef. Dit moest de jongen geil houden en zijn lul niet laten slap worden, maar dat gebeurde gelukkig niet vanzelf.

Toen de jongen helemaal uitgekleed was, ging Charles achterover zitten om van het heerlijke naakte lichaam van de jongen te genieten. Dan ging hij er op zitten terwijl hij zijn lichaam op en neer bewoog om van het dontact te genieten. Thomas genoot er ook van en vroeg zich af wat een neukpartij was. Charles keerde zich samen met hem om zodat hij onderaan lag, dan vroeg hij zijn vriend om tussen zijn benen te knielen. Als de jongen dit gedaan had trok hij zijn knieën tegen zijn borst en greep hij de achterkant van zijn knieën om ze vast te houden.

"Steek hem er maar in." zei Charles, begerig om een lul in zijn lijf te voelen.

"Wat bedoel je?" vroeg Thomas.

"Steek je ding in mijn gat."

"Welk gat?"

"Mijn kontgat, dommerik, ik ben geen meisje. Ik heb maar een gat."

Thomas was geschokt toen hij zich realiseerde wat hij moest doen. Het idee om zijn penis te steken waar een andere jongen poepte, trok hem niet echt aan.

"Maar, dat is vreselijk en vies," zei hij.

"Dat is het niet, ik en heel proper, en ik verzeker je, je zal het graag hebben. Steek hem er nu in, we moeten snel zijn."

Thomas kon zien dat het eerste punt correct was, zover hij het kon zien tenminste. Het roze onbehaarde kontgaatje was helemaal netjes. Hij wist dat alles dat hij tot nu toe met Charles gedaan had al prettig geweest was en hij besloot om hem maar te vertrouwen, en dat deze nieuwe activiteit ook wel oké zou zijn. Alles was al te ver gegaan nu, hij overwon zijn eerste weerzin en begon er aan.

Hij plaatste zijn lul aan de ingang, duwde hem er in en was verrast hoe gemakkelijk de anuslipjes opengingen om hem binnen te laten. Het geoefende neukgat van Charles was natuurlijk gewoon om nog veel dikkere bezoekers toe te laten dan die van de jongen, dus ging de 10 centimeter lange penis er snel helemaal in.

"Hmm, dat doet goed, wat denk je er van?" vroeg Charles.

"Euh, het voelt vreemd."

De geoefend ondeugd kneep zijn anale spieren bijeen om de andere jongen zijn penis binnen te houden, dan herhaalde hij zijn vraag.

"Het was geweldig," gaf Thomas toe.

"Probeer hem in en uit te stoten, dan is het nog beter." zei Charles en de schoenpoetser volgde onmiddellijk zijn raad op. Na enkele stoten begon de geneukte jongen te kreunen van genot. Hij greep zijn eigen erectie beet. Door zijn versnelde ademhaling en de wilde blik in zijn ogen kon Charles zien dat Thomas er ook van genoot.

"Sneller, "hijgde Charles en dit bevel bleef hij herhalen totdat de jongen hem om een wild tempo in zijn kont ramde. Doordat de jongens kort ervoor al geclimaxt hadden, duurde het wat lager voor hun orgasme er aan kwam. Toen Charles zijn lading over zijn buik spoot, droop het zweet van hun lichamen. Bij Thomas duurde het wat langer en hij schreeuwde in extase toen hij ballen ledigde in de kont van de andere jongen, voor hij uitgeput op hem neerviel.

Ze lagen enkele minuten in die positie uit te hijgen. Het hoofd van Thomas rustte op de schouders van Charles. Charles draaide zijn hoofd om zodat hij in de ogen van zijn indringer kon kijken, dan kuste hij hem zachtjes op de lippen. Als een andere jongen dit een half uur eerder zou gedaan hebben, zou Thomas hem vol walging afgewezen hebben. Maar nu leek dit zo natuurlijk, dat hij glimlachte en hem terug kuste.

"Ik had je moeten waarschuwen Thomas," zei Charles. "Mijn vader en ik zijn erg gesteld op heel nette schoenen. Je zal dus elke dag moeten langskomen om ze te poetsen."

Enkele uren later was Charles eindelijk gekleed en ging hij op zoek naar zijn vader. Thomas had het werk beëindigd waarvoor hij naar binnen gekomen was. Charles had er op aangedrongen dat hij naakt zou werken, zodat hij hem kon bekijken. Charles vond zijn vader op het hoofddek. Hij kletste wat met een vreemdeling. Charles veronderstelde dat het de Turk was waar hij mee gebridged had. Sam stelde hem zijn zoon voor en de andere man glimlachte naar Charles en tikte hem vriendelijk tegen het hoofd. Ze hoorden de bel die aangaf dat het eten opgediend werd en Sam nodigde de Turk uit om met hen mee te gaan. De man weigerde gracieus en zei dat hij een andere afspraak had. Ze namen dus afscheid en stapten naar de eerste klas eetzaal. Hier ontmoetten ze Henry en met zijn drieën zaten ze aan hun normale tafel.

Bij het eten vertelde Charles alles wat hij bij de Turk gehoord had tijdens het kaartspel en bij zijn langgesprek op het dek erna. De man praatte graag en was niet echt een grote fan van zijn eigen land, zodat hij Sam niet overlaadde met propaganda, hoe prachtig zijn land dan wel was. Sam ontdekte dat de Turk enkele jaren tevoren naar Amerika geëmigreerd was en dat hij op weg was om enkele familieleden te bezoeken. Hij gaf een uitgebreide beschrijving van de politieke achtergrond van het land, een grote achteruitgang van wat eens een wereldrijk was. De sultan, de eerste in bevel, verloor zijn greep en zijn macht en Turkije, samen met het Ottomaanse rijk waar het over heerste, was gekend als de zieke man in de Europese politieke kringen.

Van de vele landen die zij onder haar greep had, lagen vele onder de macht van een van de grootmachten, Groot-Brittannië of Frankrijk. Een andere schande was dat het rijk virtueel bankroet was. Het beheer van hun financiële zaken was in handen van buitenlandse banken. Met zo'n achtergrond was het niet te verwonderen dat de binnenlandse politiek onstabiel was.

Sam ontdekte ook iets wat te maken had met hun jacht. Namelijk de slavernij. Hij was verrast om te horen dat onder druk van het Britse parlement, de sultan de slavernij al 40 jaar eerder had afgeschaft, in 1847. Die maatregel was heel onpopulair en er waren protesten. Om te beginnen werd de nieuwe wet genegeerd en de slavernij bloeide zoals 100 jaar voordien. Sommige dingen werden echter moeilijker voor slavenbezitters en slavenhandelaren. De Turk had Sam meegedeeld dat er vandaag nog slaven gehouden werden in vele delen van het land, vooral in rurale gebieden, maar men is tegenwoordig discreter. Er worden geen mensen meer verkocht op publieke slavenmarkten. Het grootste probleem was de macht van de lokale machtshebbers, die dikwijls ook slaven in eigendom hadden. Corruptie vierde hoogtij in de lokale administratie en de samenwerking met de autoriteiten kon gemakkelijk afgekocht worden.

Dit alles baarde Sam zorgen. Hij rekende erop dat de politie hem zou helpen om zijn zonen terug te krijgen, mocht hij ze vinden. Maar het werd duidelijk dat hij het zou moeten opnemen tegen machten die het hem moeilijk zouden maken, zelfs gevaarlijk. Hij realiseerde zich dat hij heel voorzichtig moest zijn en zelfs illegale middelen zou moeten gebruiken om zijn zoons terug te krijgen, en dat ze op zichzelf aangewezen waren. Na het eten gingen de 2 mannen en de jongen een wandeling maken aan dek om hun eten te laten zakken. Ze waren maar net buiten toen de drie schoten de stilte op het schip hoorden verstoren. Sam trok Charles onmiddellijk dicht bij hem en hij liet zijn hand in zijn jas naar zijn revolver glijden. Enkele seconden na de schoten weerklonk er echter luid applaus en werd het duidelijk dat de schoten niet kwaad bedoeld waren. Ze stapten naar het geluid toe en zagen veel mensen verzameld in het midden van het schip, op het dek van de 2e klasse. Ze wilden weten wat de attractie was en ze zagen dat het publiek een halve cirkel gevormd had aan het einde van het dek. Daarin stond een grote man, met in elke hand een pistool. Twee andere mannen zetten haastig blikken op de reling, die zonder twijfel als mikpunt gebruikt werden.

"Ik kan niets zien," klaagde Charles, toen hij op zijn tippen over de hoofden van de mensen probeerde te kijken. Ongelukkig genoeg was Charles net te oud om de schouders van zijn vader te zitten, maar hij was nog zeker een kop te klein om goed te kunnen zien. Hij probeerde zich er tussen door te wurmen, maar het lukte niet. Hij liet zich op zijn knieën zakken probeerde tussen de benen van de omstanders naar voor te kruipen.

Sam was groter dan gemiddeld, hij kon dus gemakkelijk iets zien. Ouwe Henry moest zich rekken om iets te zien. De schutter was een keurig geschoren man en leek midden in de veertig. Hij was gekleed in een deftig maar naar Sam mening smerig bruin pak en had een breedgerande hoed op zijn hoofd. Toen de laatste bussen klaar gezet waren, stond hij er met zijn rug naar. Hij richtte en opende het vuur. De een na de ander werden de bussen door de kogels geraakt en vlogen ze van de reling in zee. Toen de laatste verdwenen was, brak het publiek opnieuw los in een luid applaus en de scherpschutter blies de rook van de loop van zijn revolvers. Dan boog hij voor zijn publiek.

"Hij vindt zichzelf wel een kei," zei Sam afstandelijk.

"Aye, dat is wel waar," zei Henry, maar uit meer militair oogpunt voegde hij er aan toe:"maar je kan niet ontkennen dat de man een scherpschutter is."

Natuurlijk had Charles geen belangstelling in de schroom van de schutter, hij genoot gewoon van de show. Het was niet verwonderlijk dat vooraan op de grond allemaal kinderen zaten, die zich naar voor gewurmd hadden om alles goed te kunnen zien. Zij keken hoe de schutter zijn revolvers herlaadde en hoe hij zijn helpers aanwijzingen gaf voor het plaatsen van de blikken die zijn volgende slachtoffers zouden worden. Hij was niet tevreden met het raken van 1 blik. Hij liet ze opstapelen en begon dan bovenaan te schieten. Een helper gooide er een omhoog en hij raakte het als het in de lucht vloog. De man was duidelijk een showman en daagde het publiek uit tijdens zijn vertoning. Er klonk gelag toen hij met zijn rug naar de blikken stond, en zich dan boog om tussen zijn benen door te schieten. Het hoogtepunt van de show en de act waarvoor hij het meeste applaus kreeg, was toen hij de blikken als een piramide stapelde en er dan de middelste tussenuit schoot, terwijl al de andere op hun plaats bleven staan.

Toen hij klaar was riep een gezette heer uit.

"Mensen, dit was Frank Samson, helemaal uit Amerika. Laat hem uw appreciatie horen voor zijn fantastische show." Er klonk een luid applaus maar Sam zuchtte.

"Een Amerikaan. Ik had het kunnen denken."

Ze pikten Charles op en gingen iets drinken in een van de cafés op de boot. De jongen sprak over de geweldige show die hij gezien had en hij deed de acties van de schutter na, met zijn vingers als pistolen. De twee mannen zeiden niet veel, ze vonden het fijn dat de jongen zich gelukkig voelde.

"Ik heb een geweldig idee," zei Charles tot zijn vader. "Waarom vraag je hem niet om ons te helpen bij het bevrijden van John, Billy en Jamie. Zoals hij schiet, kan hij een heel leger aan.

"Niet gek doen, Charles. Het is niet de bedoeling om het leger van iemand uit te schakelen."

"Maar hij zou ons kunnen helpen als we moeten vechten." drong Charles aan.

"Ik geloof dat je een beetje te veel fantasie hebt. Is het niet Henry?"

"Wel, de jongen heeft misschien gelijk.," zei Henry en Sam was ontzet dat Henry de wilde ideeën van Charles ondersteunde. "We moeten de jongens misschien met geweld bevrijden, en ik ben de jongste niet meer. En jij Sammy, jij hebt helemaal geen militaire training gehad."

"Het is maar een showman, geen ingehuurde schutter. Je vergeet dat daar verschil tussen is. Wat kan een man ons opbrengen, die op blikken schiet."

"We kennen zijn achtergrond niet Sam." merkte Henry op. "Zoals hij kan schieten, geloof ik nooit dat hij niet in het leger geweest is."

"De mannen redetwistten nog een tijdje tot Sam in wanhoop zijn handen omhoog bracht en zei:""Goed, goed. Ik zal er over nadenken. Nu praten we er niet meer over."

Sam dacht er over na en hoe meer hij dit deed, hoe meer dit gekke idee hem iets leek. Na wat de Turk hem verteld had, was hij er zich van bewust dat de dingen uit de hand konden lopen en dat ze de zaken in eigen handen zouden moeten nemen. Hij had gedacht dat hij dan had kunnen rekenen op lokale hulp. Maar dat zat vol gevaar, want hij kon verraden worden door diegenen die hij betaalde. De schutter had geen plaatselijke verplichtingen en ze spraken dezelfde taal, hij was dus beter te vertrouwen.

De volgende dag onderzocht Sam discreet of hij iets meer kon vernemen over die Frank Samson. Hij ontdekte dat hij een gewone passagier was op het schip en geen gehuurde showman. Hij had de show geïmproviseerd op vraag van een van de medepassagiers. Die man was de gezette heer die om het applaus gevraagd had en Sam had hem uitgenodigd aan de bar om met hem enkele glazen te drinken om wat meer over de achtergrond van de schutter te vernemen. De man was een kennis van de Amerikaan en wist wel wat over zijn verleden. Frank was er nogal eentje, met een kleurrijk verleden en een reputatie als vrouwenversierder. Als jonge man had hij met lof gediend in het leger generaal Lee tijdens de burgeroorlog en gevochten voor de confederalen. Daarna had hij verschillende jobs uitgeoefend zoals lijfwacht, cowboy en zelfs als man van de wet. Dan had hij een wild-west groepje opgericht die optrad met life-shows. De man vertelde in detail enkele kogelgevechten waar hij in betrokken was, waaronder enige bijna onmogelijke situaties. Rekening houdend met wat overdrijving was het duidelijk voor Sam dat hij zich niet alleen had bezig gehouden met het beschieten van blikken. Hij had een wilde kant aan zich, maar hij had ook enkele kwaliteiten die hen zouden kunnen helpen. Sam besloot om hem te overtuigen om hen te helpen.

Op de ochtend van de vierde dag na de schietshow, stoomde het schip naar de kust van Italië. Sam waagde zijn kans. Hij vond Frank in de bar waar hij aan het praten was met een vrouw. Toen de Amerikaan tot actie wou overgaan verscheen de echtgenoot van de vrouw en eiste hij haar beleefd op. Sam stelde zichzelf voor en bood hem wat te drinken aan, iets wat hij onmiddellijk aannam. Hij vroeg aan de barman een grote whisky. Sam had iets bedacht om hem als schutter in dienst te nemen, maar omdat hij van hem verwachtte dat hij te vertrouwen was, besloot hij hem de hele waarheid te vertellen. Sam vertelde hem dus het hele trieste verhaal, over zijn zonen die ontvoerd werden, het lange vergeefse wachten naar nieuws en het feit dat hij naar het land trok waar hij zo weinig over wist om hen te bevrijden. Het was een lang verhaal, maar de Amerikaan was geduldig, zelfs al praatte hij liever dan te luisteren. Op het einde zei Sam dat hij hulp nodig had, vooral als het gevaarlijk werd en dat de schutter in zijn plan paste.

"Ik zou het dus prettig vinden als ik je in dienst zou kunnen nemen, misschien maar voor enkele weken. Ik zal je goed betalen." besloot Sam.

Toen de Engelsman klaar was, haalde Frank diep adem en nam hij een flinke slok van zijn whisky.

"Dat is nogal een triest verhaal, vriend. Ik heb geen eigen kinderen, maar ik kan me voorstellen hoe ik me zou voelen als men er twee van zou ontvoeren."

"Wil je me dan helpen?"

"Met respect, ik denk dat je al teveel verhaaltjes gelezen hebt in de kranten over het Wilde Westen. Amerika is geen land van schutters om in dienst te nemen."

"Dat begrijp ik, maar jij bent niet echt een gemiddelde Amerikaan." zei Sam en hij hoopte dat wat vleierij hem zou helpen. "Als je die blikken zou verkocht hebben in plaats van er op te schieten zou ik je dit niet gevraagd hebben."

De Amerikaan lachte even en beaamde dat hij geen verkoper was. "Ik zou je echt graag helpen, maar ik heb ongelukkig genoeg een ander afspraak. Het gaat dus niet."

"Zoals ik al zei," drong Sam aan, "zal ik je diensten niet lang nodig hebben. Je kan verwittigen dat je wat later komt."

"Het is niet zo gemakkelijk. Ik ben namelijk gebonden aan een schutterscompetitie. Dat speelt zich af in India en wordt om de vier jaar georganiseerd door een van de lokale Radjahs. Het is nogal prestigieus met de topschutters van de wereld. Vorige keer werd ik derde. De wedstrijd begint kort na mijn aankomst en ik heb geen tijd voor een tussendoortje."

"Als het alleen maar aankomt op geld kan ik mijn offer verhogen. Ik geef je meer loon."

"Het is niet alleen het geld. Ik wil je niet verhullen dat het prijzengeld niet te versmaden is, maar voor een man in de ontspanningsindustrie, zoals ik, brengt de faam van een overwinning heel wat meer op."

Sam zag dat de Amerikaan zijn besluit genomen had en hij was te fier om te smeken.

"Ik begrijp het, ik wens je veel geluk op je schietwedstrijd. Tot ziens dan."

"Ik wens je geluk bij de jacht op je zonen." zei Frank nog als Sam wegging.

Na de lunch vertelde Sam zijn mislukking en Charles was erg ontgoocheld.

"Wat? Wie geeft er nu iets om een domme schietwedstrijd. Mijn broers en Jamie zijn veel belangrijker." jammerde Charles.

"Dat is waar voor jou, Henry en ik, maar voor hem is de wedstrijd ook belangrijk. We moeten zijn beslissing respecteren. Ik kan hem niet verplichten om ons te helpen." Charles keek erg ontgoocheld en droop af naar zijn hut. Henry wou achter de jongen aan gaan maar Sam hield hem tegen.

"Laat hem. Het komt wel goed. Charles krijgt graag zijn zin, maar hij komt het wel te boven. Hij moet leren dat niet altijd alles verloopt zoals hij het wil."

Eigenlijk had Charles een andere reden dan zijn ontgoocheling om weg te gaan. Hij had de laatste dagen Thomas ontmoet die elke namiddag drie uur vrij had, voor hij terug in de keuken verwacht werd om te helpen voor het avondmaal. Ongelukkig genoeg mocht de jongen niet elke dag dezelfde schoenen poetsen, dus waren die uren in de namiddag de enige dat hij en Charles samen konden zijn. Narmaal deden ze samen eerst iets prettigs ergens op het schip voor ze zich terug trokken in een lege hut om wat seksplezier te hebben. Hij vond Thomas snel en uitte zijn ontgoocheling omdat zijn vader de schutter niet had kunnen inhuren. Thomas had medelijden, maar kon aan de zaak niets verhelpen. Hij vroeg Charles of hij wel in de stemming was om te doen wat ze gepland hadden, maar Charles zei dat dit wel zo was.

Hun plan was om zich bezig te houden met twee kleine ondeugden die als passagiers op het schip waren. Het tweetal, een jongen en een meisje van 7 à 8 jaar maakten kabaal waar het maar kon en ze waren erin geslaagd om een ruimte overhoop te halen, wat Thomas dagen op gezet had om het in orde te brengen. Ze hadden ook een glijbaan vernield, die het enige vermaak was voor de kleintjes op het schip. De twee kleine duivels veranderden in engeltjes toen hun oppas er aan kwam en werden dus nooit berispt voor hun wandaden. Charles wou altijd gerechtigheid, vooral als hij er zelf plezier aan kon beleven. Een passagier was hier al eens het slachtoffer van geworden. De man was ongelooflijk chagrijnig en liep al dagen te bulderen tegen iedereen in de buurt, vooral op kinderen. Ze moesten ophouden met rennen, ophouden met praten, en zo meer. Charles had aan Thomas gevraagd om hem in de hut van de man binnen te laten, met de sleutel van de bedienden. Tegen beter weten in ging Thomas hiermee akkoord en het tweetal had jeukpoeder in de man zijn bed gestrooid. Onnodig te zeggen dat de man de volgende dag tegen niemand schreeuwde omdat hij het te druk had om zichzelf te krabben, tot groot vermaak van de twee schuldigen.

Thomas was niet echt ondeugend zoals Charles. Hij deed echter graag mee met zijn nieuwe vriend en was blij dat het plannetje toch zou doorgaan. Ze wisten dat het tweetal na het middagmaal een middagslaapje deed. Nadien gingen ze met hun oppas naar het dek waar ze hen een ijsje aanbood. Op dat moment zouden ze toeslaan. Thomas onderschepte de oppas en leidde haar af met een vraag over het avondmaal. Ondertussen pakte Charles de ijsjes en smeerde hij ze over de deftige jurk van het meisje en over het mooie matrozenpakje van de jongen. Het gebeurde in een flits en de ondeugende tiener was even snel weg als hij verschenen was. De twee kinderen begonnen direct te schreeuwen, maar toen de oppas zich omdraaide kon ze alleen maar besluiten dat het tweetal aan het ruzie maken was en dat ze hun ijsjes op mekaar hadden gegooid. Geschokt door de vreselijke staat van hun kleren negeerde de vrouw wat de kinderen haar zeiden. Ze nam hen bij een oor en bracht ze naar hun hut. Thomas en Charles waren het groepje gevolgd en hun hart klopte van vreugde toen ze door de deur de gekende geluiden hoorden van klappen op blote billen van een uitgesteld pak slaag. De jongens vonden het spijtig dat ze niet konden zien wat er gebeurde en ze waren nieuwsgierig welk straftuig de oppas gebruikte op hun blote kont. Uit de harde kreten van eerst het meisje en daarna het jongetje konden ze opmaken dat het wellicht een zeer harde haarborstel was. Ze lachten en feliciteerden zichzelf en de twee handlangers dropen af om wat pret van een ander soort te beleven.

Frank tuurde over de zee naar de langzaam ondergaande zon. Het licht van deze heerlijke dag begon uit te doven. Hij had een klein verlaten plaatsje op het schip gevonden. Hij had eindelijk enkele ogenblikken voor zichzelf, zonder gestoord te worden door de passagiers van het schip. Niet dat hij het erg vond om de bewonderende vragen over zijn roemrijk verleden te beantwoorden, zeker niet als de vragensteller een mooie dame was. Maar het was fijn om af en toe wat rust te hebben. Maar een van de vragen hield hem bezig. Het was al meer dan een dag geleden dat die Engelsman getracht had om hem in te huren en hij kon het niet hebben dat de man zou denken dat hij geweigerd zou hebben omdat hij schrik had. Frank was geen lafaard en hij had nog nooit een gevecht ontlopen als er geen andere uitweg was. Maar ondanks dit alles vond hij het verhaal van de Engelsman moeilijk te slikken. Het verhaal over jongens die ontvoerd werden en naar een of andere uithoek van de wereld gebracht, klonk een beetje vergezocht en behoorde meer toe aan een gefantaseerd boek. Frank vermoedde dat Sam eerder een Brits geheim agent was die uitgestuurd was om de sultan van Turkije te vermoorden en die een nietsvermoedende buitenlander zocht om de trekker te overhalen. Wel, Frank Samson was niet zo dom. Nee, wat er ook gebeurde, hij zou naar die schietwedstrijd gaan.

Er waaide een frisse bries over het dek en Frank besloot dat het tijd was om binnen te gaan. Hij was amper door de deur toen hij aangevallen werd door een hoopje jongelingen die allemaal een stukje papier vasthielden om een handtekening van hem te krijgen. Hij vermoedde dat het groepje bij elkaar gestroomd was om de moed te vinden om hem aan te spreken. Frank zuchtte, maar hij wist dat hij het alleen maar aan zichzelf te danken had, omdat hij zo vroeg op de reis zijn show gegeven had. Hij werd wat vrolijker toen hij zag dat het eerste stel twee heel mooie tienerzussen waren, met lang blond haar en sprankelende groen ogen. De oudste zag er 18 of 19 uit en had een mooi figuur met goed afgelijnde borsten die een volbloed man zijn hart sneller deed slaan. Het tweetal stelde zich voor en hij schreef enkele woordjes voor hij zijn handtekening plaatste. Als dat gedaan was, dropen ze giechelend af, zonder twijfel om hu prijs te tonen aan hun ouders en hun vrienden. Frank moest zich bukken voor de twee volgende, twee jongen kinderen, een jongen en een meisje. Toen ze kregen waar ze voor gekomen waren gingen ze ook weg. De laatste was ook een tienermeisje en was veruit de mooiste van het groepje. Ze droeg een mutsje op haar hoofd, waaronder het donkere haar uitkwam dat haar prachtige bleke gezicht, met volle rode lippen versierde. Ze doeg een lange groene jurk die knap rond haar lichaam zat en ze glimlachte naar de man. Zijn hart smolt. Het meisje leek jonger dan de eerste twee die hij een handtekening gegeven had, want ze had niet veel in de borststreek. De rest van het lichaam was perfect.

"Je naam, juffrouw," stamelde de Amerikaan en hij stopte met haar te aan te staren.

"Mijn vrienden noemen me Lotte," antwoordde ze.

Frank besloot dat hij een vriend was en hij schreef,'Aan de charmante Lotte van een nederige schutter'. Dan tekende hij. Lotte was blij met de handtekening en keek naar de man. Maar zij rende niet onmiddellijk weg, zoals de andere kinderen, ze bleven elkaar een tijdje aanstaren.

"Excuseer me meneer, maar ik had dorst en de cafés waren gesloten. Ik ga niet graag alleen naar de bar, zou je zo vriendelijk willen zijn om met me mee te gaan?" Frank kon moeilijk zo'n aanbod van een mooi meisje weigeren. Hij bood zijn arm aan en het paar wandelde naar de bar. Ze gingen aan een rustig tafeltje in de hoek zitten. Frank bestelde een whisky voor zichzelf, terwijl zijn gezellin een limonade bestelde. Ze kletsten wat terwijl ze dronken. Het meisje was heel spraakzaam en bombardeerde hem met vragen over zijn verleden als schutter. Toen hij haar vragen stelde ontdekte hij dat zij op reis was met haar tante naar Egypte waar haar ouders aan het werk waren. De tante voelde zich een beetje ziek die avond, was vroeg naar bed gegaan en had haar jonge nicht alleen gelaten. Het meisje vertelde hem dat ze 16 was. Alhoewel ze er wat jonger uitzag dan ze was, zag Frank geen enkele reden waarom ze zou liegen.

"Het moet opwindend zijn om een showman te zijn." zei het meisje enthousiast. "Ik wou altijd al bij een circus gaan, maar dat mag nooit van mijn ouders."

"Wel, het leven als showman heeft zijn voordelen, maar soms is het ook niet zo leuk. Sommige mensen behandelen je als shit." Toen dit laatste woord uit zijn mond kwam besefte Frank dat hij een vergissing gemaakt had. Hij was met een jonge Engelse dame aan het praten, niet met een van zijn vrienden of een hoer uit Louisiana. Hij stampte op zijn voet als straf voor zijn smerige taal en verontschuldigde zich tot het meisje. Lotte bracht haar hand aan haar mond en giechelde.

Ze praatten minstens een uur, waarbij de man enkele whisky's naar binnen sloeg. Hij had meer aandacht voor het mooie creatuur dat bij hem zat dat voor het aantal drankjes. Hij voelde zich dus licht in het hoofd en ging dus snel akkoord toen het meisje hem voorstelde om aan het dek te gaan wandelen.

Toen ze op het dek stapten zagen ze een prachtig rode avondlucht.

"Dit is mooi." zei Lotte. "Oh, kijk, het is de fotograaf van het schip. Alsjeblieft Frank, laten we een foto samen nemen." De man had geen bezwaar en ze spraken de fotograaf aan, die zijn spullen al aan het inpakken was. Hij gromde dat er te weinig licht was, maar met de avondlucht op de achtergrond nam hij de foto.

"Morgen is het klaar." zei de fotograaf. "Naar welke kamer moet ik hem sturen?"

"Kamer 51," zei Lottte snel.

"Moet ik de rekening op dezelfde kamer zetten?" Lotte zei niets maar bekeek Frank lief.

"Nee, natuurlijk niet," stamelde de Amerikaan. "Zet het maar op de rekening van kamer 17."

Lotte was nog beter in stemming nu er een foto genomen was en ze praatte enthousiast over hoe jaloers haar vriendinnen zouden zijn als ze de foto zouden zien. Ze wandelden even op het dek en dan zei ze met gedempte stem.

"Frank, er is nog een ding dat ik al altijd al had willen doen. Ik zou eens willen voelen hoe het is om echte revolvers in mijn handen te hebben. Alsjeblieft Frank mag ik die van jou eens aanraken?" Frank zou liever iets anders in haar mooie handen gelegd hebben, maar hij ging akkoord met haar vraag en bood haar nogmaals zijn arm aan. Het paar stapte naar zijn hut toe. De Amerikaan was wat verveeld toen hij de een jonge matroos de bronzen kandelaars zag oppoetsen, net buiten zijn hut. Hij wou niet gezien worden terwijl hij zo'n jong meisje naar zijn kamer bracht, maar zij zag dat hij het niet meer kon ontwijken. Toen hij Lotte naar binnen bracht, wendde hij zich tot de jongen, gaf hem een shilling en zei.

"Zorg dat we niet gestoord worden."

De jongen glimlachte en zei:"Natuurlijk, meneer."

Frank moest met zijn eigen domheid lachen toen hij de hut binnen ging. Waarom moest hij zich zorgen maken om gestoord te worden. Dit meisje was totaal onschuldig en ongevaarlijk, er zou niets gebeuren. Hij stapte naar de plaats waar hij zijn revolvers bewaarde. Ze zaten in een afgesloten kast. Hij haalde een sleutel uit zijn zak, maakte het open en nam er een houten kist uit waarin de wapens zaten. Lotte stond in het midden van de kamer aan het uiteinde van zijn bed. Frank dacht dat ze er anders uitzag sinds ze hier binnen waren, haar ogen waren wilder, mysterieuzer. Hij stapte naar haar toe en opende de kist. Hij nam de revolvers er uit. De handen van het meisje stopten zijn beweging.

"Weet je, ik kwam eigenlijk niet naar hier om je wapens te bekijken."

"O neen?" zei Frank slikkend.

Lotte nam het kistje uit de verwarde man zijn handen en legde het op de tafel.

"Euh, waar ben je dan voor gekomen?" vroeg hij zenuwachtig.

"Voor jou Frank," en zonder verwittiging omarmde het meisje hem en kuste ze hem vol op de lippen. Lotte hield een lange tijd de omarming vol en toen ze uiteindelijk losliet keek Frank nogal onthutst. Deze ontmoeting was op een onverwacht beloop gekomen, maar hij had genoten van het gevoel van haar lippen op de zijne en hij klaagde niet over hoe de dingen aan keren waren. Lotte duwde Frank zachtjes en de niet meer nuchtere man vel op het bed. Het meisje begon de laarzen van de schutter uit te trekken en Frank deed zelf de knopen van zijn jas en zijn hemd los. Als zijn schoenen en kousen uit waren deed Lotte zijn riem los en trok ze zijn broek uit. Frank had zijn bovenkleren uitgetrokken en lag nu op het bed met niets meer aan dan zijn onderbroek. Het meisje pauzeerde even om naar het lichaam van de schutter te kijken. Voor zijn veertig jaar zag Frank er nog fit uit. Hij had nog steeds een krachtig lichaam en had geen buikje zoals zovele mannen van zijn leeftijd. Een dun laagje haar bedekte zijn borstkas en zijn schouders. Haar smalle handen bewogen zich naar de rand van zijn laatste kledingstuk. Met een ruk trok ze het omlaag en uit. De 18 centimeter lange lul van Frank kwam in zicht, hij was al stijf van alle opwinding. De man was blij om hem in die staat te zien want hij was bang dat hij hem misschien niet recht zou krijgen, gezien de beschonken staat waarin hij was.

Lotte keek naar de lul van de schutter en grijnsde naar zijn eigenaar. Zij boog zich om hem zachtjes te strelen en het gevoel van haar zachte handen maakte zijn wapen zelfs nog harder. Frank begon zich een beetje beschaamd te voelen. Hij was helemaal bloot en het meisje was nog volledig gekleed. Hij besloot om hier iets aan te doen. Hij deed enkele knopen aan de achterkant va haar jurk los en zag een glimp van haar prachtige gladde rug. Lotte draaide zich om en duwde de handen van de man weg.

"Laat mij dat doen." zei ze en ze duwde Frank terug op zijn rug en begon hem zachtjes op zijn voorhoofd te kussen. De Amerikaan was een beetje ontgoocheld. Hij wilde niets liever dan dit prachtige creatuur ontkleden. Maar hij wou haar ook niet afschrikken om dan een prachtige avond te verknoeien. Lotte stond recht en stapte naar de enige patrijspoort, ze sloot de gordijnen. Ze ging naar een kleine olielamp naast het bed die de enige lichtbron was in de hut en ze blies het uit.

Het is hier donker, dacht Frank en hij was helemaal verblind. Hij was een beetje ongelukkig omdat hij het meisje niet ontkleed zou zien, maar hij veronderstelde dat ze verlegen was. Dit was wel vreemd, gezien de begerigheid waarmee ze de avond begonnen was. Maar hij had het opgegeven om te proberen om die vreemde jongeren te begrijpen. Hij hoorde wat gewriemel en kleren die op de grond vielen. Toen zijn ogen gewend werden aan de schemering zag hij dat er een staaltje licht door een spleet in het gordijn kwam. Zijn hart klopte ten hij de schaduw van het lichaam van het meisje zag. Zijn opwinding steeg ten top toen hij de jurk oer haar slanke lijf zag glijden. Waar ze stond kon hij een stukje van har naakte vlees zien, omdat de lichtstraal een stukje van haar rug verlichtte, en haar ronde billen. Het erotische zicht deed zijn lul nog harder worden en het verraste hem dat het brutale nest geen onderkleding droeg.

De glimp van haar lichaam verdween toen ze het bed naderde. Haar lijf blokkeerde de enige lichtbron dat in de donkere kamer kwam. Frank huiverde toen hij haar handen over zijn benen voelde strelen. Zijn opwinding verhoogde toen ze de binnenkant van zijn dijen begon te kussen. Alhoewel hij er op hoopte, was Frank verrast toen hij haar mond over zijn eikel voelde. Hij had gedacht dat zo'n jong meisje nog niet wist hoe ze een man een blowjob moest geven, maar een gewoon meisje van haar leeftijd zou zich ook nooit in die situatie bevonden hebben. Hij fluisterde haar enkele woorden toe, maar die stierven uit toen zijn hele lul in haar mond verdween. Het was duidelijk dat ze dit al eerder gedaan had.

Omdat hij toch niets kon zien, sloot Frank zijn ogen en concentreerde hij zich op de fantastische pijpbeurt die het meisje hem gaf. Zij kende alles van de nobele kunst van het pijpen en haar tong gleed over elke millimeter van zijn gezwollen lid. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor laatst zo goed gepijpt werd en Franks passies werden groter. Hij kon het zaad in zijn ballen horen schreeuwen om verlossing. Hij wilde niet zo vlug klaarkomen en Frank begon zich af te vragen hoe het meisje zou reageren als ze iets anders als limonade te drinken zou krijgen. Lotte merkte ook in welke staat hij was en ze trok haar mond weg. Ze kneep in zijn eikel om de ejaculatie te verhinderen.

Het meisje ging verder met het kussen van zijn buik toen zijn passies verkoelden. Dan verbrak haar magische stem de stilte.

"Wil je neuken?" Frank die nog aan het bekomen was van het vorige zei zwakjes "Ja".

Het bed kraakte toen het meisje bovenop de man ging liggen en op zijn kruis ging zitten. Frank gromde toen zijn met haar heupen wiegelde zodat zijn lul tussen haar warme billen wreef. Aan de vage silhouet kon hij zien hoe Lotte op haar knieën zat en zijn harde lid vastgreep. Ze daalde op hem neer en Frank hapte naar adem toen hij zijn lul in haar lichaam voelde glijden. Toen ze op hem neerzat besefte dat hij helemaal in haar lichaam zat. De penetratie ging heel gemakkelijk. Ze was duidelijk geen maagd, maar dat verwonderde hem nu niet meer.

Lotte bleef even zitten voor ze zichzelf op en neer begon te bewegen toen ze de gelukkige Amerikaans prik bereed. Frank genoot even van het gevoel maar hij wilde meer. Hij verlangde wanhopig om dit prachtige creatuur aan te raken dat hem zoveel plezier gaf. Hij bewoog traag zijn handen, hij wou haar niet alarmeren en begon haar onderbenen te strelen. Toen ze niet reageerde bracht hij zijn handen naar omhoog, langs haar benen, strelend over haar dijen, voor ze op haar prachtige achterkant bleven rusten. Hij streelde haar billen en hij kon niet geloven hoe wonderlijk glad ze waren, geen putje of bubbeltje verbrak de oppervlakte van de zachte huid van de welvingen die hij aanraakte. Hoe veel zachter voelde dit aan als de dikke konten van de vele oudere hoeren die Frank in de voorbije jaren geneukt had. Hij had nooit gedacht dat een jong meisje zo goed zou aanvoelen.

Hij bleef haar achterste een tijdje strelen, dan ging zijn hand omhoog om haar rug te aaien. Dan probeerde hij zijn handen op haar jonge borsten te leggen. Hij wist dat ze niet erg groot zouden zijn, maar ze zouden vast zo glad en zacht zijn als haar billen. Maar zijn handen bereikten de bestemming niet. Lotte greep zijn polsen vast en pinde ze vast op het bed. Ze boog voorover en verpletterde de lippen van de man. Verrast door de plotse beweging werkte hij niet tegen en liet hij het meisje het tempo bepalen. De tong van het meisje kronkelde door zijn mond en ze versnelde het tempo van het neuken. Het geluid van haar prachtige billen die tegen zijn kruis kletsten begon de hut te vervullen.

Frank was in extase, maar dat werd nog beter toen het meisje haar vaginale spieren begon te gebruiken. Ze masseerde de man zijn lul terwijl ze hem bereed. Frank kon niet geloven hoe geweldig dit was. Dit was zonder twijfel de neukpartij wan zijn leven. Het werd hem duidelijk dat dit meisje niet alleen het natuurtalent had om een man te bevredigen. Ze moest al heel wat ervaring hebben en hij was er zeker van dat ze een professionele hoer was. Hij was er zeker van dat ze hem een rekening ging presenteren als ze klaar was, maar de man gaf er niet om, het was elke cent waard.

Het genot van zijn lichaam nam het over van zijn gezond verstand. Deze gedachten werden uit zijn brein gedreven toen hij zich concentreerde op de ongelooflijke golven van genot die hij voelde. Hij probeerde het zolang mogelijk tegen te houden en wou dat dit eeuwig bleef duren. Maar zijn ballen hadden genoeg geleden en Frank schreeuwde het uit toen zij lul de room in het meisjeslichaam begon te spuiten.

Toen hij traag terug bij zijn positieven kwam, voelde hij Lotte nog steeds op en neer pompen op zijn lul, zelfs nog vlugger dan voordien. Zij was ook naar adem aan het snakken en Frank dacht dat haar orgasme naderde. Plots stopte ze, zuchtte ze en het was duidelijk dat haar doel bereikt was. Frank voelde het meisje op zijn lichaam schudden, maar hij was verrast toen hij druppels vocht op zijn buik voelde uiteen spatten. De man dacht dat het meisje op hem zat te kwijlen, maar hij nam wat van het vocht op zijn vinger en proefde er aan. Het was klaar dat dit niet uit haar mond kwam.

"Wel hemeltje," schreeuwde Frank, en hij leunde naar de kant van het bed, zijn handen grepen naar de lamp. Hij duwde op de aansteker en stak de lamp aan, die langzaam opflakkerde en de hut met licht vulde. Frank knipperde even, maar toen zijn pupillen zich aangepast hadden sprongen zijn ogen bijna uit hun kassen. Aan het andere eind van het bed zat geen meisje, maar een naakte jongen, zijn dunne lul tegen zijn buik gericht. Charles leek tevreden met zichzelf, grinnikte wild tegen de boze man die hij bereden had, alsof er niets verkeerds gebeurd was.

"Jezus Christus, je bent een jongen!" riep Frank uit toen hij eindelijk terug kon spreken.

"Natuurlijk," zei de jongen verontwaardigd. "Wist je dat dan niet?"

"Neen, dat wist ik niet, ik moet zatter geweest zijn dan ik dacht." Frank wist dat hij niet meer op zijn taal moest letten nu hij toch bij een andere man zat. "Ik kan niet geloven dat ik een jongen geneukt heb zonder het te weten," kreunde de man.

"Wat is het probleem, heb je er niet van genoten?" vroeg Charles. Hij wist wel degelijk wat het antwoord was. Het was de neukpartij van zijn leven, maar dat zou Frank nooit toegeven.

"Euh, dat is de kwestie niet." stamelde de man. Ik heb alleen maar seks met vrouwen, niet met jongens."

"Oh," antwoordde Charles nogal schaapachtig. "Denk je dat dit niet goed is voor je reputatie als vrouwenverleider, wanneer iedereen ontdekt wat je met een jongens gedaan hebt."

Frank sprong bijna uit zijn vel toen hij dit hoorde, vooral omdat de jongen zei 'wanneer' en niet 'indien'.

"Kijk jongen, niemand gaat dit te weten komen, oké. Dit blijft tussen ons twee."

"Owww, en ik zag er zo naar uit om aan mijn vrienden te vertellen dat ik genomen we door een beroemde scherpschutter. Trouwens, ik moet je waarschuwen dat ik praat in mijn slaap."

"Niet als ik je eerst in zee gooi." gromde Frank.

"Ik ben er zeker van dat je dat niet gaat doen. Vergeet niet dat de matroos ons samen zag binnenkomen. Hij zal weten wat je gedaan hebt en er is geen plaats aan boord waar je je kan verbergen." De matroos was natuurlijk Thomas, die ook bij de list betrokken was. Hij had hem de vrouwenkleren bezorgd.

Frank wist dat de knaap gelijk had, met een moord zou hij er niet onderuit komen. Nog belangrijker was dat, alhoewel Frank in al die jaren al wel enkele doden op zijn geweten had, soldaten en mannen van de wet, hij nog nooit een kind verwond had, en hij zou dat nu ook niet doen.

"Wel, in zal dan gewoon ontkennen dat ik je ooit ontmoet heb, laat staan geneukt. Wie gaat een gewoon jongetje en een matroos geloven boven een zo beroemde man als ik."

"Hmmm, vergeten we de foto niet? Men zal gemakkelijk kunnen zien dat ik het ben waar je je arm hebt rond geslagen. Je zal enkele vervelende vragen moeten beantwoorden."

Frank gromde toen hij herinnerd werd aan de foto. Het was duidelijk dat de knaap aan alles had gedacht. 'Oh fuck' dacht de man, 'dit ging slecht aflopen.' Dit ventje wou iets van hem. De manier waarop hij alles had uitgekiend wees uit dat hij er niet met een ijsje en een lolly van af zou komen. Neen, dit zou een dure zaak worden, dit ging hem veel geld kosten.

"Goed, het ziet er naar uit dat me liggen hebt. Hoeveel moet je hebben? Ik verwittig je, ik ben niet erg rijk."

"Charles bekeek hem even verwonderd en antwoordde dan:"Ik moet van jou geen geld hebben."

"Euh, wat wil je dan?"

"Ik wil dat je mij en mijn vader helpt bij het weervinden van mijn broers en mijn vriend."

Van het ogenblik dat die woorden over zijn lippen kwamen, begreep Frank waar het over ging. Nu hij erover nadacht, herinnerde hij zich dat hij de jongen samen met de Engelsman gezien had.

"Fucking hell, heeft je vader dit spelletje opgezet? Jezus, ik had nooit gedacht dat die kerel zo wanhopig was dat hij zijn eigen zoon zou prostitueren."

"Mijn papa weet hier niets van, dit was mijn idee."

"Frank keek even neer de jongen en vond het zo moeilijk om zijn verhaal te geloven."

"Kijk Lotte, ik bedoel, hoe heet je eigenlijk ventje?"

"Ik heet Charles, Lotte staat voor Charlotte, de vrouwelijke vorm van mijn naam. Ik dacht dat dit een slimme zet was."

Frank vond de jongen nogal een slimmerik, maar dat hield hij voor zichzelf.

"Kijk, Charles, ik heb veel medelijden met jou en je vader, ik wens jullie alle geluk van de wereld om je broers te vinden, maar ik kan niet mee met jullie. Ik moet meedoen aan de schutterswedstrijd. Dingen zoals dit zijn belangrijk voor mannen, dat zal je begrijpen als je ouder wordt." Frank voegde dit laatste erbij als argument dat volwassenen gebruiken als ze tegen een kind niet kunnen winnen.

"Die domme schietwedstrijd gaat me niets aan." snauwde Charles. "Het enige wat me interesseert is om John, Billy en Jamie terug te zien. Dan zei hij op fermere toon:"Te nemen of te laten. Je helpt ons of ik zorg ervoor dat iedereen tussen Texas en hier zal weten wat we hier vanavond uitgespookt hebben."

Frank keek in de vastberaden ogen van de jongen, hij zag dat de knaap het meende. Hij zweeg even, sloot dan zijn ogen en kreunde. De jongen had hem bij zijn ballen, en hij had geen keuze. Hij vloekte toen hij zich realiseerde welke prachtige trofee uit zijn handen glipte bij een overwinning. Dan dacht hij, oh well fuck it. Misschien wordt het wel leuk. Hij zou nu niet moeten deelnemen aan de saaie sociale ontmoetingen met de andere schutters op de wedstrijd. Dit waren meestal pompeuze Duitse of Engelse aristocraten, dikke Fransen of Italianen en enkele omhoog gevallen lokale Indische hoogheden. Het was volk waartoe hij niet behoorde.

"Goed dan, ik zal jullie helpen."

De woorden waren nog niet koud toen Charles 'yippee' riep en op het bed begon rond te springen. Ondanks het feit dat de jongen er hem in had laten lopen, glimlachte Frank. De jongen was veranderd van een harde onderhandelaar, in een jongetje dat men net een klein hondje beloofd had. Charles sprong naar de man toe en begon hem te kussen op zijn borstkas.

"Bedankt, bedankt," bleef hij maar herhalen.

Frank was wat verrast door de uitspattingen van de knaap, maar tegelijkertijd geraakt. Hij zag hoe belangrijk het was voor de jongen om zijn broers en zijn vriend weer te vinden en hij wist nu dat zijn vader geen Engelse geheim agent was, die erop uit was om onwaardige vreemdelingen te ontmaskeren. Zonder na te denken zette hij zijn handen op de blote billen van de jongen en wreef hij erover. Hij merkte dat die prachtige welvingen nog niets van hun gladheid en hun zachtheid verloren hadden van toen hij nog dat ze van een meisje waren. Het verraste hem nog meer dat de penis van de naakte jongen die aan hem hing opnieuw begon stijf te worden.

"Er is nog een voorwaarde," zei Frank.

Charles stak zijn hoofd omhoog, met een beetje een bezorgd gezicht. "Wat is dat dan wel?"

"Laat ons het nog eens doen, maar laat deze keer het licht aan."

De brede glimlach die op gezicht van de jongen verscheen was het enige antwoord dat de Amerikaan nodig had.

VOLGENDE STUK