Istari

vertaald door Dick Vertaal

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 6-10

Hoofdstuk 6.

"Fuck! Dammit!" vloekte hij toen hij op zijn bed omhoog schoot en het laken van zijn lichaam trok. Hij was bedekt met een fijne laagje zweet. De cel was broeierig heet. Er blies maar een klein zuchje wind door het van gaas voorziene raam. Hij viel terug op zijn ellebogen en staarde over zijn lichaam naar beneden. Hij hijgde, zijn gespierde maag rees en daalde met snelle ademteugen. Hij zat in een moeilijke situatie, dat was zeker. Zijn penis deed wat hij altijd deed als hij ontwaakte, alleen nu werd de 15 cm lange erectie van de jonge tiener in een 8 cm lange metalen lulkooi geperst en wreed tussen zijn benen vastgehouden.

Alexei rolde op zijn zijde, opende zijn ogen en ontdekte snel dat hij in dezelfde situatie was. Er zouden daar camera's geweest moeten zijn. Zij misten nu het prachtige ogenblik. Twee geile puberjongens merkten dat zij geen erectrie konden krijgen.

"Shit! Ik kan in dit ding niet stijf worden," jammerde Chris. "Verdomme, dat doet fuckin' zeer!"

De twaalfjarige Alexei, wiens lul bijna 3 cm korter was dan die van Christopher onderging dezelfde pijn. Zijn kuisheidapparaat was een beetje kleiner, zodat het zijn kleiner orgaan even nauw en strak omhulde.

"Spijkers!" schreeuwde Alexei en probeerde wanhopig het ding van zijn geslachtsdeel te trekken.

"Wij moeten onze lullen zacht zien te krijgen, Alexei," zei Chris, die nu op zijn voeten een rondedans deed in de uiterst kleine cel.

"Da! Da!"

De twee jongens deden een paar minuten een komische dans tot hun geslachtsrijpe lullen eindelijk slap begonnen te worden. Met een luide zucht van opluchting gingen Chris en Alexei op hun bedden zitten met hun slanke haarloze benen gekruisd. Ze durfden hun kuisheidapparaten niet aan te raken.

"Wat voor de hel moeten we doen?" vroeg Chris.

Alexei haalde zijn forse worstelaarsschouders op. "Wij moeten niet hard worden," zei hij.

Chris schudde zijn hoofd. "Man, ik heb wel tien erecties per dag. Dit ding gaat m'n dood worden!"

Alexei leunde zijn naakte rug tegen de muur en sloot zijn ogen. Hij haatte dat ding rond zijn lul. Het feit dat hij de dertienjarige Amerikaanse jongen ongelooflijk leuk vond ging het er allemaal niet makkelijker op maken. Chris dacht vrijwel hetzelfde over Alexei. Hij was niet helemaal zeker of hij homo was of niet, maar hij wist dat hij ervan hield naar andere jongens te kijken en dat hij soms een stijve kreeg als hij dat deed. Soms droomde hij 's nachts over hen en werd 's ochtends wakker met zijn buik helemaal knapperig van zijn zaad.

Natuurlijk was Chris nog maagd, de enige sex die hij had gehad was met zich zelf. Hij wist niet helemaal zeker hoe het verondersteld werd te doen met twee jongens, maar hij had er wel een vrij nauwkeurig idee over. Label A in groef B. Zo iets.

Alexei was absoluut leuk. Hij voelde zijn lul opnieuw bewegen terwijl hij naar hem keek. Hij leunde terug tegen koude muur van sintelblokken en sloot zijn ogen. 'Niet aan denken' beval hij zichzelf. Zijn penis keerde terug naar zijn zachte 10 cm en gelukkig scheen hij tevreden te zijn zo te blijven.

De celdeur werd ontsloten en draaide open. Eén van de bewakers kwam de cel in.

"Het lijkt alsof iedereen hierbinnen wakker is." De man staarde naar de twee naakte jongens. "Op je voeten."

Chris en Alexei gleden van hun bed gingen zij aan zij staan, hun schouders raakten elkaar omdat er tussen de bedden maar weinig ruimte was. De bewaker keek omlaag naar de metalen kuisheidskooien die de geslachtsdelen van de jonge knullen omvatten. "Een moeilijke tijd daar gehad, jongens?" vroeg hij met een ondeugende lach.

"Nee, meneer," antwoordde Chris.

"Kom eruit en ga aan de tafel zitten. Je mag zelf je stoel uitzoeken."

Er stond één enkele lange tafel met vijf ronde krukken aan elke kant. Chris ging aan het eind zitten. Josh haastte om de kruk naast hem te krijgen voor een andere jongen daar kon gaan zitten.

"Hé, jochie," zei Chris zacht toen Josh was gaan zitten. Zijn broertje zag er vreemd uit in zijn leren kuisheidsgordel met de metalen plaat die zijn geslachtsdelen volledig bedekte.

"Hé," zei Josh. Zijn gezicht was bleek. Zijn lichaam glinsterde van het zweet. Hij had een geschokte blik op zijn gezicht. Hij wist niet wat hij moest denken over alles wat er met hem in de laatste vierentwintig uren gebeurd was.

"Gaat het goed?" vroeg zijn grote broer.

"Ik denk het. Ik houd niet zo van dit riemding dat zij me hebben aangedaan. Mijn ballen zitten op dit ogenblik helemaal binnen in me."

"Kunt je stijf worden?"

"Nee," zei Josh, zijn blonde hoofd schuddend.

"Ik ook niet."

"Hij probeert het," verklaarde de elfjarige op de meest nauwgezette manier, "maar het kan nergens naar toe. Er zitten kleine spijkertjes of zo iets in dat ding."

"Die van mij heeft ook spijkers. Doet zeer als de hel."

"Ik wil naar huis, Chris."

"Ik ook."

"Maar dat kunnen we niet, hè? "

"Nee, jochie. Niet voor een lange tijd."

De bewakers reden een wagentje naar binnen en plaatsten dat dicht bij de tafel. "O.k., jongentjes," zei één van de vrouwelijke bewakers, een lange gespierde zwarte vrouw, op een strenge een beetje moederlijke toon, "ga in de rij staan."

De jongens verlieten allen hun plaatsen en vormden een rij voor het voedselwagentje. Tien knorrende magen die aan tien uitgehongerde jongens in de groei behoorden.

"Schenk je eigen sap in, pak het dienblad met je nummer uit de doos en ga weer zitten," zei de vrouw. "Je krijgt soep als al jullie witte kontjes weer op de kruk zitten. Niemand eet voor het gezegd wordt. Schiet op nu."

Josh was de eerste in de rij en kreeg snel zijn eten. Chris ging een paar ogenblikken later naast hem aan tafel zitten. Alexei en Illya zaten tegenover hen. Phillipe Dulac, de Franse jongen, zat rechts van Christopher. David Brown, de partner van Josh, zat aan het andere eind van de tafel met Ian Cloverdale, zijn mede-Aussie. De twee Engelse jongens en Danny O'Hanlon, het roodharige Canadees, gingen op de overblijvende lege plaatsen zitten.

Het avondmaal van de jongens bestond uit het kleine plastic glas vruchtensap, dat elke jongen voor zichzelf uit de koeler mocht halen, twee sneetjes bruin brood, een halve appel en een stuk van iets dat gehakt leek te zijn. Het was in feite een speciaal mengsel van soja, tofu, plantaardige pasta en linzen, ontworpen om te verzekeren dat elke jongen een dieet kreeg met veel proteïnen en weinig vet. Een kom rijst en noedelsoep werd opgeschept en voor elke jongen geplaatst.

Dit was het avondmaal van de jongens voor de duur van hun slavernij. Het menu zou nooit veranderen, hoewel de jongere jongens altijd wat minder op hun dienblad kregen dan de ouderen. Delen was niet toegestaan.

De jongens zaten stil voor hun kommen en dienbladen te wachten op toestemming om te beginnen. Josh merkte op dat er geen bestek was en wees zijn broer dat aan. De vrouwelijke bewaker, die de leiding over anderen scheen te hebben, ving het commentaar van de kleine jongen toevallig op.

"Dat klopt, lieverd," zei de zwarte vrouw. "Je eet met je handen of je eet helemaal niet."

De jongens aan de tafel keken naar haar op. Zij was lang, jong, en zeer gespierd. En zij was inderdaad zeer verantwoordelijk voor de barak en alles wat daarbinnen gebeurde."Luister goed, gladiatortjes, ik ben hier matron [het vrouwelijk hoofd van een strafinriching, DV]," zei zij. "Mijn naam hoeven jullie niet te weten. Van half tien 's avonds tot acht uur 's morgens zijn jullie jongens van mij en mijn bewakers. Je moet me met 'mevrouw ' aanspreken. Het maakt me niet uit wat er buiten deze muren met jullie gebeurd. Wanneer jullie in de barak zijn volgen jullie mijn regels op. Je wilt toch niet dat ik een slecht rapport aan je trainer geeft, niet waar?"

"Nee, mevrouw!" riep een koor van tien jongens.

De matron glimlachte. "Ik zie dat ze jullie kuisheidapparaten al hebben aangedaan. Arme naakte blanke jongetjes, die kleine witte penissen helemaal opgesloten." De matron vond de stand van zaken van de jongens blijkbaar zeer vermakelijk. "O.k, jullie kunnen eten. Je mag praten, maar zacht. Niemand van ons is geïnteresseerd wat jullie jongens te zeggen hebben. Nu eet. Je hebt dertig minuten."

De jongens praatten aanvankelijk niet veel. Zij waren allen uitgehongerd en slokten hun eten op als roofzuchtige dieren. De matron en de drie andere bewakers lieten hen alleen.

"Wat voor soort dingen denken jullie dat ze ons laten doen?" vroeg Danny O'Hanlon, met zijn zijn heldergroene ogen de tafel rond kijkend.

"Ik hoop dat er veel worstelen bij zit," antwoordde Josh enthousiast met zijn mond vol.

Zij gingen de tafel rond en praatten over hun vaardigheden in hun beste sporten. Chris, David en Ian waren alle zwemkampioenen voor hun leeftijdsgroep. Josh, Alexei en Danny waren felle worstelaars. Danny had nog geen wedstrijd verloren sinds hij acht was. Phillipe was een duiker die bijna voor Olympische Spelen van 2038 gekwalificeerd was. Miles was een hardloper en natuurlijk een eersterangs cricketspeler. De sport van Illya's keus was gymnastiek. Gabriel Shelton, die een jongen van weinig woorden leek te zijn, blonk uit met voetbal en rugby.

Het is onnodig te zeggen dat alle jongens hoopten dat hun sport zwaar vertegenwoordigd zou zijn in de competities. Jammer genoeg zou blijken dat hun definitie van sport en de definitie die William Durand en Extreme Action Broadcasting bezigden nogal verschillend waren.

Elk dienblad was schoon en elke kom was leeg toen de matron aankondigde dat de maaltijd voorbij was. De jongens moesten naast hun krukken gaan staan met hun handen open, palmen omhoog, om te verzekeren dat geen van hen voedsel probeerde mee te nemen. Toen moesten ze weer in de rij te gaan staan en hun dienbladen, glazen en kommen op de kar terugzetten.

"Je krijgt nu tijd voor w.c.-bezoek gedurende een kwartier. Doe alles wat je moet doen."

Ian Cloverdale stak zijn hand omhoog. "Mevrouw?" vroeg hij, met zijn ogen omlaag van verlegenheid.

"Wat is er, Nul-Drie?"

"Hoe moet… ik bedoel, hoe moeten Josh, Miles en ik plassen met deze dingen over onze privédelen?"

De matron glimlachte. "Doe je benen uit elkaar, Nul-Drie. Nul-Twee, kruip onder hem en kijk omhoog."

Ian spreidde wijd zijn benen uit. Josh ging op zijn handen en knieën zitten en kroop onder de benen van zijn mede-elfjarige. Hij keek omhoog en glimlachte. "Hé, er zit een klein gat in de bodem van de plaat!"

"Dat klopt. Je plas zal er uit druipen. Jullie drie moeten wel over de w.c. hurken, anders sproeit het overal heen. Als iemand van jullie jongens op mijn vloer pist, dan lik je het op, begrepen?"

"Ja, mevrouw," antwoordden de drie jongste jongens in hun identieke kuisheidsgordels.

"Dat geldt ook voor de grote jongens."

De oudere jongens knikten somber en als een groep haastten de tien gladiatorjongens zich naar de w.c.'s. Twee mannelijke bewakers gingen met de jonge tieners en pre-tieners mee om orde te houden. Het urinoir was eenvoudig een geul in de vloer waar constant water door heen stroomde. Chris merkte dat hij de metalen kooi om zijn penis met twee handen vast moest houden om behoorlijk te richten. Omdat de bewakers toekeken duurde het een paar ogenblikken, maar spoedig spatte zijn sterke gele stroom in de trog.

"Aaahhhh," kreunde hij terwijl hij piste.

Gelijksoortige zuchten en gekreun van opluchting werden in de hele rij gehoord toen de zeven oudere jongens opgesloten in hun lulkooien eindelijk hun blazen konden legen. Chris ontdekte snel dat het hielp om zijn lul een klein beetje meer te laten krimpen, zodat de kuisheidskooi niet zo erg strak zat. Josh, Ian en Miles hurkten over de drie toiletten om de urine uit hun jonge lichamen af te voeren. Josh voelde dat de driehoekige metalen plaat zich vulde met zijn warme pis. Het voelde gaaf, al die warme vloeistof tegen zijn zachte penis. Het stroomde echter snel leeg. Hij kon het horen druppelen in de pot.

Terwijl hij zijn handen waste nam hij een ogenblik om te proberen wat schoon water omhoog te spatten door het kleine gat in de bodem van de plaat die zijn geslachtsdelen bedekte. Hij was onbesneden en zijn mama en papa hadden hem sinds zijn vijfde jaar in zijn hoofd gestampt dat hij zijn penis heel schoon moest houden. Het hinderde hem dat hij dat nu niet kon. Hij voelde zich vies.

De oudere jongens konden water over hun kuisheidskooien spatten om hun lullen schoon te maken. De jongere jongens konden hun penissen noch zien noch aanraken. Het leek Josh nogal oneerlijk, vooral omdat hij geen reden kon bedenken waarom hij op de eerste plaats zo'n ding moeten dragen.

"Meneer, wat als ik daar beneden een ontsteking krijg?" vroeg hij aan de bewaker die het dichtst bij hem stond. Hij merkte niet op dat de man tamelijk hongerig staarde naar zijn leuke parmantige elfjarige kontje en zijn slanke, bevallige, haarloze benen.

"Morgen krijg je de mogelijkheid te douchen, jongetje," zei de man. "En wij zullen ervoor zorgen u uw kleine piemel netjes en schoon wordt."

Josh was niet zeker of hij de manier waarop de man dat zei wel leuk vond.

De tien jonge gladiatoren kwamen terug in de gemeenschappelijke ruimte en gingen in de houding staan terwijl de bewakers de pols- en enkelboeien bij de jongens omdeden. Het gewicht van de kettingen gaf de meesten van hen nog problemen. De jongens moesten toen naast hun partner te gaan staan. Zij schuifelden een paar ogenblikken rond, de enkelkettingen rinkelden over de vloer, tot zij allen weer in de juiste paren stonden.

Chris werd weer met zijn nek aan Alexei geketend. De vier andere paren werden op dezelfde manier verbonden. Het was het moeilijkst voor Miles en Phillipe. De tienjarige was heel klein, nauwelijks 1,20 meter. De veertienjarige Phillipe, een tengere jongen, was 1,60 meter lang. De ketting was maar 60 cm lang. Phillipe moest zeer onhandig omlaagbuigen, terwijl Miles zijn slanke lichaam moest uitrekken en bijna op zijn tenen gaan staan.

Josh en David hadden het zelfde probleem hoewel het verschil in hun lengte niet zo uitgesproken was.

Alle andere paren leken redelijk vergelijkbaar in lengte te zijn, en zolang als zij maar schouder aan schouder stonden konden de jongens de meedogenloze ketting redelijk slap houden.

"Ik hoop wij niet in deze dingen hard moeten lopen," zei Phillipe aan zijn jonge partner. Zijn Engels was goed, maar met een zwaar accent.

Kleine Miles knikte. Als alle trotse Engelsen was hij niet bijzonder gelukkig met Franse dingen, maar Phillipe was zijn partner of hij het leuk vond of niet. "Sleep me alleen niet achter je aan als je begint te lopen," zei Miles. "Ik ben een goede hardloper. Ik houd je wel bij. Afgesproken?"

De geketende jongens schudden hun handen.

"Afgesproken."

De trainers kwamen barak binnen in hun grijze militaristische uniformen. Ieder van hen had een voorwerp in hun hand. Het bleek een wapenstok van 60 cm lang te zijn. Jason Sanborne, die de hoofdtrainer bleek te zijn, richtte zich tot de tien naakte jongens die aan hun partners geketend stonden.

"Heeft jullie al eens zo'n ding gezien?" vroeg hij, hij hield de wapenstok omhoog en boog hem lichtjes tussen zijn handen.

De jongens schudden allemaal hun hoofden.

"Het wordt een prik genoemd. Het is zeer nuttig om ervoor te zorgen dat jongens zich gedragen en doen wat ze wordent verteld. Ik zal het laten zien."

Hij stapte naar voren en bleef voor Chris en Alexei staan. Hij richtte zijn ogen op zijn dertienjarige pupil. Hij sprak zacht tegen hem. "Je hebt niets verkeerd gedaan," vertelde hij de jongen, "maar ik moet een voorbeeld hebben voor anderen en dat zal jij zijn." Hij opende het hangslot dat de ketting aan de halsband van Alexei hield. De ketting viel vrij en hing nu zwaar aan de nek van Christopher. Jason greep de ketting en sleepte Chris ermee vooruit.

Chris moest daar gaan staan voor alle andere jongens en alle trainers en bewakers. Hij plaatste zijn handen achter zijn hoofd toen hem dat werd verteld. Hij spreidde zijn voeten uit voor zover de kettingen tussen zijn geboeide enkels dat toelieten. Jason drukte toen het eind van de prik in de strakke maag van de jongen.

Een milde elektrische schok raakte hem, hij gilde en sprong achteruit.

"Niet bewegen, Nul-Zeven!" riep Sanborne. "Dat was de middelste stand. Het wordt erger." Hij raakte Chris opnieuw met de prik, dit keer in de onderbuik, net boven het kleine bosje schaamhaar van de dertienjarige. Dit keer krijste en gilde Chris. Het was goed dat hij zojuist gepist had, want hij verloor de controle over zijn blaas en klein straaltje pis spoot uit zijn zijn penis.

"Lik op, smerig dier!" schreeuwde zijn trainer.

Boos en uitdagen keek Chris hem aan. Hij ging zijn eigen pis NIET van de vloer oplikken. "Nee," zei hij zacht.

Jason verspilde geen tijd en liet de les voor de jongens voortduren. Hij slingerde de harde prik en sloeg tegen de voorzijde van Christophers dijen. De prik was een beetje buigzaam, zo iets als een rietje. Er onstand een lelijke rode striem. Chris schreeuwde van pijn. "Ik doe het niet, meneer, absoluut niet! Het maakt niet uit hoe hard U me slaat."

"Je hebt geen idee hoe hard ik je kan slaan, jongen." Jason sloeg hem opnieuw, dit keer over zijn schouders.

Chris wankelde door de klap en verloor een ogenblik zijn evenwicht. Natasha, de trainer van Alexei, kwam erbij, greep hem onder zijn armen, en hield hem vast voor de volgende slag, die op de achterkant van zijn dijen terechtkwam. Chris gilde nu terwijl Jason hem genadeloos met de prik sloeg, af en toe het elektrische eind in zijn vlees stekend. De rest van de jongens stond er overweldigend stil bij. Josh begon als eerste te huilen, en spoedig had elk van hen vochtige ogen, terwijl ze keken naar de dertienjarige die herhaaldelijk geslagen werd met die afschuwelijke stok.

Tenslotte liet Chris zich op zijn handen en knieën zakken. Hij vond het kleine plasje pis dat hij op de vloer gespoten had. Met trillende armen liet hij zich zakken totdat zijn lippen het beton raakten. Hij likte zijn pis met zijn tong op. Het was het meest vernederende dat hij ooit gedaan had. Hij huilde.

"Opstaan," zei Jason.

"Ik… kan het niet, meneer," antwoordde Chris. Er was geen brutaliteit in zijn stem. Hij kon eenvoudig niet opstaan.

Natasha hielp hem, ze greep opnieuw met haar sterke handen onder zijn armen en zette hem op zijn voeten. Een ondeugende grijns op haar gezicht. "Stoute jongen. Je penis wordt hard, is het niet?"

Chris wist niet waarover zij het had. Hij was bang en pijnlijk en beschaamd en ..

'Oh mijn god!'

Zijn lul zwelde omhoog binnen de kuisheidskooi. Chris was helemaal in verwarring. Hoe kon zijn penis hard willen worden na dat alles? Hij voelde de spijkers die in zijn jongensvlees boorden en kreunde van ondraaglijke pijn.

De andere jongens stonden er stil bij en keken toe. Spijtig en beschamend voor Chris maar in feite gelukkig dat zij het niet waren die daar stond.

"Heeft een van jullie nog vragen?" vroeg Jason Sanborne.

"Nee, meneer!" riepen alle jongens eenstemmig.

Jason plaatste de prik in de lengterichting onder Christophers kin en hief de ogen van de jongen naar hem op. "Je bent daardoor verward, niet?" vroeg hij, omlaag wijzend naar de pijnlijke hardheid die wreed tussen de benen van de dertienjarige was gekooid.

Chris knikte.

"Ik zal het je uitleggen." Hij gaf Chris een zakdoek. "Veeg je ogen af, snuit je neus en ga terug naar je partner. Je was zeer moedig. Ik ben trots op je. Maar zeg nooit meer 'nee' tegen mij. Ik ben de hoofdtrainer. Alles wat jij fout doet heeft een negatief effect op mij. Begrijp je?"

"Ja, meneer." Chris deed wat hem gezegd was en gaf Jason de bevuilde zakdoek met een povere glimlachje terug.

"O.k., gladiatoren," riep Jason, "jullie opleiding begint vanavond."

De tien naakte jongens marcheerden uit hun barak naar het trainingsgebouw. De cameraploeg was er al om de opname te maken van het binnenbrengen van de naakte geketende jongens met hun geslachtsdelen in een kuisheidapparaat opgesloten. De filmploeg zorgde ervoor dat ze goede close-ups kregen van het leuke, onschuldige gezicht van elke jongen, en filmden dan op artistieke wijze langzaam naar beneden zwenkend hun slanke, haarloze naakte lichamen. De eerste life-uitzending was pas over meer dan een week, maar 'film alles' was de algemene permanente opdracht voor de cameraploegen. Het zou bewerkt en gecompileerd worden en vertoond worden tussen de life-wedstrijden door. Geen aspect van het leven van de jongens zou uitgesloten zijn van de consumptie van het dolle publiek.

De kettingen die de jongens aan hun partners verbonden werden verwijderd, evenals de kettingen tussen de boeien. De trainers leidden toen de jongens door een heftige serie gymnastiekoefeningen. Jumping-jacks, teen-aanrakingen, diepe kniebuigingen, en sit-ups. Chris moest Josh's enkels een tijdje vasthouden terwijl elfjarige de inspannende serie van honderd buikstrekkingen voltooide. Chris kon het niet helpen om op te merken hoe gespierd zijn broertje onlangs geworden was. Zijn maag was nu even vlak en goed gevormd als die van Christopher zelf. Zij wisselden van plaats nadat Josh zijn honderd voltooid had. De oudere Chris moest er honderdvijftig doen is. Alle jongens waren al tamelijk vermoeid toen zij push-ups moesten doen. Vijfenzeventig voor jongens van twaalf en jonger, honderd voor dertien- en veertienjarigen. De afmattende oefening werd moeilijker gemaakt omdat de voet van trainer op de schouders van elke jongen drukte.

"Ik wil die kleine spieren gespannen zien," zei de zeer sadistische Hannah Dubose tegen een heel erg zwetende en zeer vermoeide Joshua. Hij was er al in geslaagd om drieëntwintig push-ups te doen met de gelaarsde voet van de volwassen vrouw voet die hem omlaag drukte.

"Aw, kom, mevrouw," protesteerde de elfjarige toen hij op zijn maag lag en op adem probeerde te komen. "Laat me omhoog gaan! Het is niet eerlijk."

"Arme jongen. Doorgaan. En omdat je denkt dat het oneerlijk is, doe jij er ook honderd net als de oudere jongens."

"Awww," jammerde Josh, maar hij hield vol. Hij durfte niet anders. Zijn trainer was de engste vrouw die hij ooit ontmoet had.

"Opstaan," beval Jason, zijn voet van Christopher af halend nadat de jongen zijn laatste push-up had beëindigd. Chris kreunde en kwam op zijn voeten. Van top tot teen was zijn lichaam bedekt met een fijne glans van jongenszweet. De trainingsruimte was heet, de enige verkoeling kwam van de ventilators in het plafond. Die hielpen weinig om de jongens af te koelen na hun intense opwarmingoefeningen. Jason gaf Chris een fles water. "Niet te snel drinken anders krijg je kramp."

De jongen slikte wanhopige grote slokken door. Hij was zo dorstig. Jason trok de fles van de lippen van de jongen.

"Dat is genoeg voor nu. Later krijg je meer. Nu de haltermachine."

Jason liet de dertienjarige op de bank zitten. Voor zijn jonge pupil staan, sloot hij de enkels van de jongen vast aan de legpress. "Achterover leunen," zei hij met zijn handen op de stevige, gladde, haarloze dijen van de jongen.

Chris leunde achterover tot hij de rugleuning aanraakte. Jason trok een brede leren riem om het middel van de jonge tiener en trok hem strak.

"Pak de stang boven je hoofd," droeg hij op.

Chris deed wat hem gezegd werd en keek stil toe terwijl zijn trainer zijn polsen met een paar hangsloten aan de stang boeide.

"Hoeveel sleutels heeft U voor mij, meneer?" vroeg Chris, moeizaam kijkend naar de grote sleutelring in de handen van Jason Sanborne. Hij schonk zijn trainer een klein glimlachje.

"Genoeg om ervoor te zorgen dat jij altijd precies blijft waar ik je zet, Nul-Zeven. Laat nu zien hoe sterk je bent. Ik zal de gewichten voor je aanpassen. Kunt je die stang naar je borst omlaag trekken?"

Chris rechtte zijn rug een beetje, greep de einden van de stang met zijn handen beet en trok hem neer met een vlotte, vloeiende beweging, waarbij zijn kleine stevige jonge spieren nauwelijks spanden. "Geen probleem, meneer," hij zei met jongensachtig vertrouwen.

"Dat had ik ook niet gedacht. Nu je benen."

Chris haalde adem en hief de legpress met een kleine inspanning op, strekte zijn zijn knappe benen en sloot zijn knieën voor hem weer te laten zakken. "Gemakkelijk."

"Goed. Laat me wat gewicht toevoegen…"

Chris hoorde hem de pennen eruit trekken en vervangen.

"Dat zal die aardige kleine spieren van je een goede oefening moeten geven. Armen omlaag, benen omhoog, en doorgaan tot ik zeg dat je mag stoppen."

Chris ging met de machine aan het werk en ontdekte dat Jason aardig wat gewicht had toegevoegd, vooral voor zijn armen. Na ongeveer tien herhalingen, hijgde en zweette Chris en worstelde om zijn ritme te behouden.

"O.k., Vertragen," zei zijn trainer. "Je bent nooit op zo'n apparaat geweest, hè?"

"Nee, meneer. Met mijn vader heb ik met vrije gewichten gewerkt. Dat is het het zo'n beetje."

"Je moet leren je ademhaling te controleren. Je verspilt al je energie. Je bent toch een zwemmer. Hoe adem je wanneer je echt hard zwemt?"

"Hangt van de slag af, meneer," antwoordde Chris, nog steeds vechtend om op adem te komen. "Meestal adem ik tussen slagen."

"Met deze machine is dat hetzelfde. Je ademt in voor je duwt en ademt uit wanneer je je omhoog duwt. Probeer het nu opnieuw."

Chris deed het deze keer beter. Snel had hij een goed, vlug ritme bepaald. Hij kon de spanning in zijn spieren zien en voelen, maar het was niet meer dan hij aan kon. In feite, zo vermoeid en bang hij over alles was er gebeurde was, deed het hem goed om met zijn jonge spieren te werken en zijn mager en atletisch lichaam in te spannen. De machine was een tijdelijke vlucht en hij begon zich eigenlijk best wel goed over de zaken te voelen.

"Stop. Tijd om meer gewicht toe te voegen," zei Jason met een glimlach.

Chris hield op en wachtte, en nam de tijd om de ruimte rond te kijken. Danny O'Hanlon en Illya Casparev waren op de twee andere haltermachines. Josh, Miles en Alexei waren allen op de loopband en liepen zo snel als zij konden. Hun polsen waren aan de handvatten van de drie machines geketend. Gabriel, David en Phillipe waren vastgebonden aan de roeimachines en worstelden om het snelle tempo vast te houden dat hun trainers voor hen schreeuwden. Ian Cloverdale kreeg zijn eerste les met de vrije gewichten. Zijn trainer, een jonge zwarte man genaamd Anthony, zorgde ervoor dat de jongen een perfecte houding handhaafde door het achterste van de elfjarige door er voortdurend met de prik op te slaan.

"Rechtop blijven staan, jongen," zei Anthony met een Engels accent. "Je wilt toch niet te weten komen hoe het eind van dit ding voelt, niet waar?"

Ian, opgesloten in zijn kuisheidsgordel met de metalen plaat die zijn geslachtsdelen nauw omsloot, schudde krachtig met zijn hoofd. Net als bij Josh en Miles maakte de kuisheidsgordel dat de elfjarige volledig vlak leek tussen zijn benen, helemaal geen kleine bobbel, alsof hij daar zelfs geen penis en geen testikels meer had.

Chris werd terug tot aandacht gebracht door een scherpe klap van de prik op zijn linkerdij.

"Laat je ogen niet afdwalen, Nul-Zeven," zei zijn trainer streng. "Ik verwacht op elk moment je volledige aandacht. Begin opnieuw."

Dit keer was het gewicht echt teveel voor Chris om aan te kunnen. Hij kon de leggpress helemaal niet in beweging krijgen. Hij slaagde erin drie zwakke herhalingen met zijn armen te doen. Jason kon aan de gepijnigde blik op het gezicht van de jongen zien dat dit boven zijn krachten was.

"Dat is bijna tweemaal je lichaamsgewicht, jongen," zei hij, speels het blonde haar van de dertienjarige vlechtend. "Uiteindelijk zul je het wel kunnen. Ik zal het wat verminderen. Ik wil vijftig herhalingen, dan krijg je wat water en pauzeren we even, voor ik je aan de loopband keten."

"Tjemig, bedankt," zei Chris buiten adem.

"Dat heb ik gehoord, Nul-Zeven. Nu doe je tien extra herhalingen omdat je zo'n kleine wijsneus bent."

"Het spijt me, meneer," zei Chris zei met zijn blauwe ogen naar de vloer gericht.

'Niet zo spijtig als je gauw zult zijn,' dacht Jason Sanborne met groot plezier.

Hoofdstuk 7.

Er was geen klok in de trainingsruimte, zodat geen van de jongens een idee had hoe lang ze gedwongen werden te oefenen, zij wisten alleen dat ze pijnlijk en uitgeput waren. De trainers hadden allemaal een horloge, maar het was de jongens verteld dat ze nooit mochten vragen hoe laat het was.

"Het is niet de bedoeling dat je je met zulke dingen zelf bezighoudt, slaaf," had Jason de jonge Chris laten weten. Het was de eerste keer dat zijn trainer hem feitelijk een slaaf had genoemd. Het woord was de laatste tijd natuurlijk veel gebruikt, maar altijd in het algemeen. Het was de eerste keer dat een ander menselijk wezen die aanduiding direct en persoonlijk op hem toepaste. Dat kwam hard aan. Het maakte hem bang, vooral de manier waarop Jason het woord nadrukkelijk siste.

Jason haalde een fluitje uit één van de zakken van zijn uniform en blies er hard op. "Stop."

Elk van trainers liet hun jongens ophouden met de afmattende oefening die zij op dat moment aan het doen waren. Alle tien jonge gladiatoren hijgden en zweetten. De jongens werden van de apparaten losgmaakt. Zij stonden allen dubbelgebogen met hun handen op hun knieën en probeerden op adem te komen, waarmee ze onschuldig en onwetend een perfecte vertoning van hun stevige leuke naakte billen gaven. De camera's namen alles natuurlijk op.

De trainers stonden naast hun jongens. Chris voelde Jasons handen op zijn rug terwijl hij nog voorovergebogen stond en met korte snelle teugen ademde. Toen bewogen de handen van zijn trainer omlaag en streelden zijn billen. Niemand had hem daar ooit aangeraakt, niet op die manier. Het zond enkele verwarrende signalen door zijn lichaam. Hij huiverde onwillekeurig bij Jasons aanraking. Hij voelde Jasons vingers zich langzaam in zijn strakke kontgat werken. Een enkele vinger vond zijn kleine gat.

"Oh," fluisterde Chris hees volledige verrast.

Jason hield zijn vinger daar, stevig genesteld tussen de leuke ronde billen van de jongen, en drukte zacht op de kleine opening van de jonge tiener. Jason wist dat hij zijn vinger met weinig weerstand binnen de jongen kon laten glijden, maar daarvoor was de tijd nog niet rijp. Hij hield eenvoudig zijn vinger daar en duwde zacht tegen de strakke anale ring van de jongen.

"Oh, shiiiit," hijgde Chris door zijn dichtgeklemde tanden.

Het voelde goed. Jasons vinger daar. De jongen was benieuwd hoe het zou voelen als hij in hem ging. De laatste maanden had hij zijn eigen vinger naar binnen gestoken als hij masturbeerde, maar de gedachte dat Jason dit deed was merkwaardig onweerstaanbaar. Zijn jonge lul begon binnen de metalen kuisheidskooi op te zwellen.

Jason merkte dat de jongen opgewonden werd en trok zijn vinger snel weg. Chris uitte een zacht gekreun van frustratie. Natuurlijk was het beschamend om een man zijn vinger in je naakte gat te laten steken, maar het voelde verbazingwekkend fijn. Chris besloot dat hij het niet erg zou vinden als Jason het opnieuw deed. Jason glimlachte snaaks en genoot al van de macht die hij over deze jongen had. Hij liet Chris rechtop staan. De handen van de jongen gingen opnieuw achter zijn hoofd. Jason ging met zijn hand over de kuisheidskoker van de dertienjarige. Inmiddels deden de spijkertjes hun werk en de jonge Chris had het aardig benauwd.

"Je moet stoppen met je erecties, Nul-Zeven, behalve als ik wil dat je er een hebt," sprak Jason de jongen streng toe.

"Het spijt me, meneer," zei Chris krimpend van de pijn toen de metalen spijkertjes in zijn zich misdragende penis staken. "Het is alleen… toen U me daarachter aanraakte… Ik kon er niets aan doen."

"Lesseb om jezelf in bedwang te houden zullen een onderdeel van je training zijn, Chris. Als ik je penis hard wil hebben, dan gebeurt dat. Ik verwacht dat je hem de rest van de tijd zacht houdt."

Jason richtte zijn aandacht tot de andere trainers. "Als jullie je jongen voor een speciale training hebben gepland, neem hem dan mee naar de toegewezen ruimte. Als uw gladiator voor vanavond klaar is, breng hem dan terug naar de barak. Het medisch team zal elke jongen morgen grondig onderzoeken. Controleer alsjeblieft het rooster."

Phillipe, Alexei, Miles, Danny en Ian werden weer geketend en marcheerden naar de barak. Chris, Josh, Gabe, Illya en David bleven in de trainingsruimte met hun trainers. Eén voor één werden zij naar één van de kleinere trainingsruimtes geleid. Josh keek zenuwachtig om naar zijn grote broer toen Hannah Dubose hem aan de ring aan zijn halsband in ruimte nummer vier sleepte. Zij liet de jongen de stevige stalen deur zelf dichtdoen. Het slot rammelde. Chris kon horen dat het van binnen afgesloten werd. Nu was hij zich alleen met Jason Sanborne.

"Hannah is een lesbienne, natuurlijk," zei Jason. "Maar zij gelooft dat jonge knulletjes onderwezen moeten worden om vrouwen te dienen en hen te gehoorzamen. Wees maar blij dat je Josh niet bent."

Chris beet op zijn lip.

"Kom op. Laat me je niet slepen zoals je broer."

Chris liep gehoorzaam achter zijn trainer en volgde hem in ruimte nummer zes. Jason trok de deur dicht en sloot hem af. De naakte dertienjarige bevond zich nu in de ruimte met al dat bizarre en onbekende materiaal.

Er was een klein computerwerkstation in de ruimte. Daarachter stond de enige stoel in de ruimte, de enige normale stoel dan. Er was een andere stoel, van hout, met leren boeien aan de leuningen en poten vastgemaakt. Chris staarde er met open mond naar. Jason Sanborne's persoonlijke laptop was al op het bureau gezet. Hij ging zitten en zette hem aan en wachtte op de verbinding met het netwerk. "Kom voor het bureau staan," zei de man. Toen de jongen zich voor hem bevond, keek Sanborne op van het computerscherm. "Doe je handen achter je hoofd. Benen uit elkaar. Verder. Zo is 't goed. Zo wil ik dat je gaat staan als wij in deze ruimte zijn."

"Ja, meneer."

Jason riep het bedrijfsdossier van Christopher Andrews, Jongen 07, op. De naaktfoto's die hij zelf van dertienjarige had genomen werden getoond in één venster, terwijl de essentiële gegevens van de jongen in een ander verschenen. Het schema dat Jason had gemaakt voor zijn pupil voor de volgende week werd ook werd getoond. Elk beetje informatie dat hij of een ander staflid van Jongen 07 zou willen weten was hier bij zijn vingertoppen. Elke gladiatorjongen had een gelijksoortige dossier in het systeem. Jason kon details van iedereen oproepen als hij dat wilde.

"Er zijn een paar vragen die je moet beantwoorden voor wij beginnen. Vertel me de waarheid."

"Dar zal ik doen, meneer."

"Goed jongen. Nu… wanneer begon je schaamhaar te groeien?"

Het was niet moeilijk voor Chris om die vraag te beantwoorden. Om te beginnen had hij daar niet veel haar en hij had het nog niet al te lang. "Ongeveer drie maanden geleden, meneer, ongeveer een maand voor ik dertien werd."

"Je was dus twaalf."

"Ja, meneer."

Jason toetste de gegevens in het dossier van de jongen. "Wanneer heb je voor het eerst geëjaculeerd?"

"Dat kan ik al sinds ik elf was, meneer."

"Je bent vroeg ontwikkeld."

"Ja, meneer," zei Chris met wat trots.

"Houd je van meisjes of jongens?"

Chris zweeg een ogenblik, alleen maar omdat het zo'n persoonlijke vraag was. "Jongens, meneer."

"Dat dacht ik al. Dat is dan één ding dat wij gemeenschappelijk hebben. Heb je ooit seks gehad met een andere jongen?"

"Nee, meneer."

"Heb je erover gedacht?"

Chris knikte. "Ja, meneer. Vaak, meneer."

"Ik veronderstel dat je masturbeert. Hoe vaak doe je het?"

Chris bloosde en keek opzij. Hij wilde hier echt niet over praten. Dat ging niemand wat aan behalve hemzelf.

"Ik vraag een antwoord, Nul-Zeven. Eén keer per dag? Eén keer per week?"

"Een paar maal per dag, meneer, dacht ik. Wanneer ik het echt wil."

"Nou, die tijd is voorbij, jongeman," zei Jason, wijzend naar de metalen kooi die de lul van de jonge tiener inpakte.

"Dat had ik zo'n beetje al bedacht, meneer."

"Slimme jongen." Jason savede alle informatie en stond op. "Je bent vast benieuwd wat er deze ruimte gaat gebeuren."

"Ja, meneer. Ik weet niet waar al die dingen voor dienen, meneer."

"Heb je enig idee?"

Chris keek rond. "Liever niet."

"Hier doen we je speciale training. Soms zal het enkel met jou zijn, andere keren zal één van de andere jongens hier bij je zijn. Als jij je gedraagt, zou ik het zelfs kunnen regelen dat je hier af en toe met Joshua bent. Aangezien dit je eerste keer is, heb ik de camera's buiten gehouden. Er zijn er twee in het plafond," Jason wees omhoog en Chris volgden met zijn ogen. Er waren twee bollen in het plafond met daarin camera's. "Alles wat er met je in deze ruimte gebeurd zal worden opgenomen, maar ik wil hier geen mensen die camera's in je gezicht steken, tenminste niet vanavond. Je zult het al moeilijk genoeg krijgen zonder je daarover druk te hoeven maken."

De dertienjarige Chris begon bang te worden. Jason stond nu direct voor hem. Hij was minstens 30 cm langer dan de slanke naakte jongen. Hij plaatste zijn hand onder Christophers kin en staarde in de blauwe ogen van de jongen.

"Gladiatorjongens moeten leren pijn te verdragen. Jouw lessen beginnen vanavond."

Chris deinsde achteruit, opkijkend naar de plotseling dreigende figuur van Jason Sanborne. De man strekte zijn arm uit en sloot zijn vingers om de ring op de ijzeren halsband van de jongen.

"Nooit voor me terugwijken, Nul-Zeven."

"W… wat gaat U met me doen?"

Het antwoord van Jason was kalm en nonchalant. "Ik ga je martelen. Verscheidene uren lang in feite. Niets dat je doet of zegt zal me laten stoppen. Je kunt gillen en smeken zoveel als je wilt. Waarschijnlijk zul je een paar keer je bewustzijn verliezen. Maar dat zal me helpen je grenzen te weten te komen."

Chris beefde. Jason verstrakte zijn greep op de halsband rond de nek van de jongen. "Je moet bang zijn. Maar je zal leren om onbevreesd te zijn. Als ik wreed voor je ben, dan is het omdat ik verwacht dat je uitblinkt in elke wedstrijd. Je zult leren om pijn te verdragen. Je zult me niet teleurstellen. Ga voor dat rek staan."

Jason wees naar een metalen rek, ongeveer 1,80 meter hoog en 1,20 meter breed. Er hingen kettingen aan katrollen in de hoogste hoeken. Er was ook een paar kettingen aan de basis van het rek. Chris naderde het langzaam, als een jongen die naar zijn eigen noodlot loopt. Hij wist dat de kettingen op de vloer spoedig vastgemaakt zouden worden aan zijn enkelboeien, en dat zijn polsen aan de kettingen daarboven zouden hangen.

"Draai je om en kijk me aan."

Jason werkte snel en ketende Chris aan het rek. Hij stelde de katrollen zo in dat de armen van de jongen boven zijn hoofd opgeheven werden en wijd uitgestrekt naar de hoeken. Zijn voeten werden ongeveer een meter uit elkaar geplaats zodat de benen van de jongen wijd uitgespreid werden. Zijn enkels werden vastgemaakt. Chris kon zich nu niet meer bewegen en was uitgerekt over het rek. Jason trok de kettingen wat strakker aan, zodat de jongen gedwongen werd op zijn tenen te gaan staan en het lichaam van de dertienjarige nog meer werd uitgerekt. Zijn ribben waren duidelijk zichtbaar onder zijn huid. Met een klik werden de katrollen vastgezet. Chris kon nergens meer heen.

Jason pakte opnieuw de sleutelring uit zijn zak. Hij opende het hangslot van Chris' kuisheidskoker en haalde alles van hem af behalve de strakke metalen ring aan de basis van de lul en ballen van de jongen.

"Ik wil dat je lul hiervoor stijf is, jongen."

De dertienjarige kreunde en zijn penis verhardde onmiddellijk tot zijn volledige 15 cm erectie. Meer dan 15 cm eigenlijk. Chris bekeek met verbazing omlaag. Zijn lul was nog nooit zo hard geweest en zo groot, en zo dik. Zijn voorhuid was helemaal teruggetrokken en dat was nog nooit gebeurd. Zijn lul had een diepe donkerrode kleur. Sinds Jason de kuisheidskooi op zijn plaats had vastgesloten had hij voortdurend gelekt, en nu druppelde het voorvocht van het eind van zijn lul, een lange duidelijke sliert ervan hing omlaag tussen zijn benen.

Chris drong zijn heupen naar voren, in de vertwijfelde hoop dat Jason de wenk zou begrijpen en hem zou afrukken.

Jason begreep de wenk absoluut, maar hij negeerde de trillende erectie van de jongen. Hij wist dat de dertienjarige zo seksueel opgewonden was dat de lichtste aanraking aan zijn geslachtsdeel de jongen zijn kwak als een kanon zou laten schieten. Hij zou dat niet te laten gebeuren.

"Stout jongentje," zei Jason kijkend naar de heldere vloeistof die van de jonge tieners pijnlijk overvolle penis afdroop. "Je hebt absoluut geen zelfcontrole. Je zou je moeten schamen."

"Het spijt me," zei Chris met een kleur. "Ik kan het niet helpen. Ik moet zo nodig klaarkomen. Alstublieft… alstublief laat me spuiten."

Jason negeerde de smeekbede van de jongen en liep naar het kleine fonteintje in de hoek. Er was daar ook een toilet. Elk van de speciale trainingsruimten had er zo een. Hij vulde een papieren bekertje met water en pakte een fles pillen van het bureau en liep daarna weer naar de naakte jongen die vastgebonden was aan het metalen rek. Hij pakte twee kleine blauwe pillen.

"Open je mond en steek je tong uit."

Chris gehoorzaamde. Jason legde één van de pillen op de natte roze tong van de jongen en hield het bekertje aan zijn lippen.

"Slik."

De jonge Chris kon altijd al moeilijk pillen innemen. Hij hoestte en verstikte en moest hem bijna weer uitspugen. Hij hield hem in zijn mond, maar het water was al weg. Hij kon voelen dat de pil begon op te lossen. Hij keek met angstige ogen naar zijn trainer. Jason was verrassend zacht en geduldig.

"Niet zo'n goede pilslikker, hè? Dat is niet zo mooi. Neem de tijd en begin opnieuw."

Chris ontspande zich, kreeg weeer een slokje water en probeerde het opnieuw. Dit keer ging de kleine pil gelijk naar beneden. Jason liet speels zijn vingers door het blonde haar van de jongen gaan. "Goed gedaan. Nog ééntje."

Weer legde hij een pil op de tong van de jongen en hield het bekertje aan de lippen van de jongeling. Chris kreeg hem met de eerste poging naar binnen.

"Wat waren dat voor pillen?" vroeg de jongen. Hij kon de eerste nog op zijn tong proeven.

"Alleen maar iets om je bijnieren te stimuleren. Zij helpen je de pijn te weerstaan. Ze zorgen er ook voor dat je lul de komende uren stijf blijft, maar je zult niet in staat zijn te spuiten. Je neemt ze in voor elke wedstrijd en telkens wanneer ik je stijf wil hebben, zoals nu."

"Waarom, meneer?" vroeg Chris. "Ik begrijp het niet. Ik bedoel.… waarom is het van belang of mijn lul stijf is of niet? Ik dacht… Ik bedoel dat ik dacht dat ik hem altijd zacht moest houden."

"De meeste tijd moet je dat. En je houdt hem zacht tot ik je anders beveel, of ik zal je straffen voor het hebben van een erectie. Maar bij sommige wedstrijden willen we dat alle jongens rondrennen met aardig stijve lullen. Je krijgt ook andere pillen, vanaf morgen als je bij de dokter bent geweest. Meest vitamine-supplementen. Maar je zult er ook één krijgen die je penis een stuk groter laat worden. Tegen de tijd dat je veertien bent, zal dat ding minstens 17,5 cm lang lang zijn in zachte toestand. Je zult 25 cm tussen je kleine haarloze benen hebben als je stijf bent."

"Verdomme!"

"Jouw contract staat ons toe om bepaalde minder belangrijke wijzigingen aan je lichaam aan te brengen. Jou een grote reusachtige lul laten krijgen is er daar maar één van. Je zult ook een paar piercings krijgen, maar pas over een paar maanden. Wij moeten je eerst africhten."

"Krijg ik werkelijk een 17,5 cm lul?" vroeg Chris. Dat vond hij absoluut geen probleem.

"Dat is de bedoeling. Ik kan me niet eens voorstellen hoe groot die van Josh uiteindelijk gaat worden."

Chris lachte. Hij plaagde zijn broertje vaak over zijn overmaatse lul. "Zolang die van hem maar niet groter wordt dan die van mij."

"Joshua's zal zeker langer worden dan die van jou, zelfs zonder het middel."

"Weet ik. Gelukkig klein jochie."

"Daar ben ik niet zo zeker van, jochie. Als er één ding is waarvan ik weet dat Hannah Dubose haat, is dat een kleine jongen met een grote worst. Josh staat een zeer ruwe tijd te wachten."

"Hij moet hier vijf jaar blijven," zei Chris.

"Hij zal een zeer goed getrainde jonge man zijn als hij weer vrij is. Maar dat is genoeg geklets van jou."

Jason verliet de aan het rek gekende jongen voor een paar minuten en selecteerde diverse dingen die aan de haken op de muur achter het bureau hingen. Gespannen lette Chris er op. Hij kon elk ding zien toen Jason ze op een wagentje legde. Alles was angstaanjagend. Jason reed het wagentje naar het rek en plaatste het direct voor het jongensslaafje.

Het eerste ding was een bal-prop. De bal was heel donker rood met riemen van zwart leer. Chris was bang. Hij zou gemarteld worden. Hij bood geen weerstand toen zijn trainer de rubberbal in zijn mond dwong. Hij was te bang om iets anders te doen dan het accepteren. Jason trok de leren riemen achter het hoofd van de jongen vast aan en gespte de prop vast. Chris ontdekte snel dat de bal zeer hard was. Natuurlijk had de dertienjarige nog nooit een mondknevel gedragen. Zijn broer had een opgerolde sok in zijn mond gestopt tijdens één van hun vastbindspelletjes, maar dat was de enige ervaring die hij had. Hij raakte in paniek en kronkelde in zijn boeien.

Jason gaf hem lichte klap in zijn gezicht. "Je kunt ademen, Nul-Zeven. Gebruik je neus. Zo is het goed. Wen eraan gekneveld te worden. Je zult dat ding vrij vaak dragen."

Chris knikte dapper en sloot zijn ogen en probeerde eraan te wennen dat hij alleen door zijn neusgaten adem kon halen.

"Kun je het aan?" vroeg Jason na een paar seconden.

Chris knikte.

"Ik zal geen langdurige verwondingen veroorzaken," zei Jason. "Ik ga je heel wat pijn doen." Hij wreef zijn handen over Chris' tepels, trok en draaide aan die kleine dubbeltjesgrote cirkels op de borst van de jongen. Niemand had hem ooit op die manier aangeraakt. Chris zelf had hun erotisch potentieel ook nog niet zelf ontdekt. Het was een les die hij op dit ogenblik leerde.

"Mmmmph," kreunde hij in zijn prop. Alle die aandacht aan zijn tepels leidde ertoe dat de lul van de jongen wild begon te trekken. Chris was zeker dat hij een orgasme kreeg, die bouwde zich op en bouwde zich op, maar net als Jason had gezegd, kon hij niet klaarkomen. Hij kon het niet. Hij wilde het wanhopig, maar hij kon het niet. Zijn lul trilde en sprong en had spastische schokken. Het gevoel was bijna overweldigend.

"Mmmmpphh!!" kreunde hij harder, zijn heupen heen en weer bewegend en trekkend aan zijn kettingen, wanhopig om zijn handen op zijn gefrustreerde lul te krijgen. Jason glimlachte met opzet en pakte een paar klemmen van de kar. Die waren met elkaar door een zilveren ketting. De trainer hield ze omhoog zodat de jongen ze kon zien.

"Deze gaan pijn doen. Maar het zijn werkelijk slechts de meest goedaardige."

De jonge tieners tepels waren nu hard. Jason pakte de rechter tussen zijn vingers en deed de metalen klem erop. Chris siste door zijn mondknevel en balde zijn vuisten. Jason herhaalde de procedure met de linkertepel van de jongen. Chris siste weer en uitte een hoge jammerklacht. Jason ging achteruit en keek voor ongeveer een kwartier naar de strijd van de jongen.

Als deze verondersteld werden goedaardig te zijn, vroeg Chris zich af hoe de werkelijk slechte zouden voelen. Zijn hele borst stond in vuur en vlam. Zijn tepels brandden. Telkens als hij ineenkromp of zich bewoog of een diepe ademteug probeerde te nemen verdubbelde de pijn, die door zijn jonge lichaam schoot als een elektrische stroom. Hij smeekte zijn trainer om ze weg te halen, maar het enige geluid dat door de bal-prop ontsnapte was woest onbegrijpelijk gegrom.

De duidelijke nood van de jongen negerend, werkte Jason een paar minuten aan de haarloze ballen van de dertienjarige, aanvankelijk masseerde hij ze zacht, maar daarnij kneep hij er hard en ruw in. Chris schreeuwde voor het eerst in zijn mondknevel.

De ballen van de jongen vasthoudend, selecteerde Jason een andere serie klemmen en plaatste deze op de gladde haarloze zak van Chris. Dit was verreweg niet zo pijnlijk als degenen op zijn tepels. Als Chris het niet had gezien, zou hij ze waarschijnlijk niets eens opgemerkt hebben. Twee klemmen werden verder vastgemaakt aan de lul van de jongen, één net onder de eikel, de ander verder naar onderen op de volledig ingetrokken voorhuid van de jongen.

"Een jongens voorhuid is erg gevoelig, Nul-Zeven. Wist je dat?"

Op dat moment was Chris net aan het ontdekken hoe gevoelig het was. De klemmen op zijn lul waren zwaarder en ruwer, de uiteinden waren getand, zodat ze meedogenloos in het orgaan van de jongen groeven.

Opnieuw ging Jason achteruit om Chris een kans te geven alle pijn te voelen. De lul van de jongen bleef zo hard zoals staal. Kleine aders begonnen nu rond de schacht te zwellen. Chris kreunde voortdurend en sloeg zijn hoofd van kant naar kant. De pijn was vreselijk, maar zijn lul was keihard. Het leek alsof hij elk moment kon exploderen. Nogmaals probeerde hij tevergeefs om klaar te komen door zijn heupen naar voren en naar achteren te gooien, maar dat deed hem geen goed. Hij was volledig opgericht, enthousiast om zijn dikke dertienjarige zaad te spuiten, maar volledig onbekwaam om het orgasme te bereiken. Hij vroeg zich af hoe lang die pillen zouden werken. Uren? Dagen? Weken? De gedachte om zelfs een paar dagen geen orgasme te hebben vervulde hem absoluut met afschuw.

Hij was zo verloren in zijn staat van seksuele opwinding en ontkenning dat hij niet opmerkte dat zijn trainer een aantal dunne draden vastmaakte aan de diverse klemmen op zijn jonge haarloze lichaam. Hij merkte niet dat deze draden vastgehaakt werden aan een kleine zwarte doos op de kar.

"Jongen!" zei Jason hard en sloeg Chris in het gezicht om aandacht te krijgen. "Opletten. Ik laat wat elektriciteit door de klemmen gaan. Neem één laatste diepe ademteug."

Chris gehoorzaamde en keek zijn trainer aan met totale angst. Jason draaide aan een schakelaar op de zwarte doos en een rood lichtje ging branden. Hij draaide aan een draaischijf die Chris helemaal niet kon zien, en drukte tot op een enkele witte knop.

Christopher Andrews gilde in zijn mondknevel. Zijn hele lichaam verstijfde, al zijn spieren spanden zich toen de stroom door zijn jonge 49 kg zware lichaam ging. Jason had het apparaat zo ingesteld dat het gedurende vijftien seconden korte strooomstootjes gaf. Hij had middelgroot voltage geselecteerd, genoeg om de jongen uitgelezen pijn te veroorzaken zonder gevaar voor enige ernstige langdurige schade aan dat fantastische knappe jongenslichaampje.

Jason experimenteerde met toenemde hogere voltages en steeds langere duur. Jonge Chris gilde nu erbarmelijk in zijn mondknevel, de tranen stroomden uit zijn blauwe ogen die van angst wijd open stonden, hij draaide en kronkelde in de kettingen die hem aan het rek bonden. Zijn penis bleef helemaal en pijnlijk rechtop.

Jason moet de gedachte van de jongen op dat ogenblik gelezen hebben. "Het zal je niet niet doden."

Op deze wijze werd Chris meer dan een uur lang gemarteld. Tot slot verminderde Jason het voltage tot het laagste niveau, maar stelde de doos zo in dat er een voortdurende stroom aan de tepels en geslachtsdelen van de jongen geleverd werd. Chris snikte. Speeksel stroomde van de bal-prop over zijn kin, snot liep uit zijn neus, het uiteinde van zijn lul scheidde een voortdurende stroom voorvocht af. Er lag al een kleine plasje op de vloer tussen de voeten van de jongen.

"Je bent smerig, jongen," zei Jason. "Tijd om je schoon te maken."

De man liep achter hem uit zijn blikveld. Chris hoorde het gepiep van een kraan die opengedraaid werd. Hij gilde toen de sproeikop die zich recht boven het metalen rek bevond (die hij niet eerder had opgemerkt) openging en een regelmatige stroom koud water over zijn naakte lichaam liet regenen. Na een paar minuten werd het een beetje warmer, maar het werd eigenlijk niet echt warm. Jason liet de stroom water en de stroom van elektriciteit beide nog eens dertig minuten lopen, de arme jongen op het rek folterend. Zelfs nu het koele water over zijn gladde naakte huid liep, bleef de penis van de dertienjarige rechtop naar zijn buik wijzen. Hij was nu al bijna drie uren hard, en hij niet dichter bij een orgasme dan toen het begon.

Jason zat aan het bureau, notities intypend in het dossier van de jongen terwijl Chris bleef snikken en lijden. Na nog eens tien minuten, stond Jason op en schakelde de elektriciteit uit. Het water liep nog. Hij koos een tawse [Schots strafmiddel, soort leren riem met twee staarten, DV] van de haken op de muur achter zijn werkstation. Chris had zijn ogen dicht, zijn hoofd van uitputting omlaag. Hij zag het niet. Jason liep achter hem. De jongen z'n kont was een perfect en prachtig doel. Jason ranselde hem ruim dertig minuten, wat een nieuwe ronde schreeuwen aan de schorre keel van de jongen ontlokte.

Chris was op dat punt werkelijk in een andere wereld verloren. Hij kon niets horen of begrijpen wat Jason tegen hem zei. Alles wat hij wist dat hij pijn had en dat hij heel erg graag wilde dat het stopte zodat hij naar zijn kleine cel terug kon gaan en gaan slapen. Zijn lul begon uiteindelijk leeg te lopen, vreemd genoeg bleef zijn wanhopige behoefte om te spuiten.

Uiteindelijk werd de tawse opzij gelegd en werd het water uitgedraaid. Chris hing nu aan de kettingen, onbekwaam om van zichzelf te staan. Jason liep om hem heen en ging voor hem staan.

"Kijk me aan, Nul-Zeven."

Chris opende zijn vermoeide ogen.

"Je was vanavond heel dapper." Hij reikte achter het hoofd van de jongen en gespte de riem los die de bal-prop vasthield. Chris spuwde het gehoorzaam uit. Jason nam een moment om over de pijnlijke kaak van de jongen te wrijven. "Ik breng je nu terug naar je barak."

"Mag ik… mag ik slaaapen?"

"Ja. Ik zal ze zeggen om je eerst een kleine snack te geven. Je hebt het verdiend."

"Dank u, meneer."

Chris liet zijn hoofd vallen. Toen alle kettingen waren verwijderd moest Jason de jongen aanvankelijk vasthouden,. Zodra de jonge tiener op zijn eigen onvaste voeten kon staan, deed Jason vlug de kuisheidskoker weer aan de jongen en klikte het hangslot dicht. De pillen waren uitgewerkt en de 10 cm van Chris' gemartelde penis waren nu vrij slap. Het verhardde niet eens toen de metalen kooi eromheen werd gesloten.

"Goede jongen," zei zijn trainer. "Houd hem zacht totdat je gaat slapen."

Chris was zo volkomen uitgeput van zijn beproeving dat hij geen probleem had Jasons bevelen op te volgen. Toen hij in naar barak teruggekomen was, werden zijn boeien en zijn halsband verwijderd. Alleen de kuisheidskoker bleef zitten. De jongen zat naakt aan de tafel en kreeg zijn snack, een stukje kaas, wat crackers en een appel. Alle andere jongens waren al in hun cellen opgesloten. Jason speelde met het haar van de jongen, het enige teken van genegenheid dat hij ooit leek te geven.

"Ga direct slapen, jongen. Direct na het ontbijt krijg je het medische onderzoek."

"Ja, meneer," zei Chris, nauwelijks luisterend. Hij was te bezig met het opeten van zijn zoete appel en het genieten van zijn speciale snack.

"Niemand van de andere jongens heeft vanavond extra voedsel gekregen, dus dit is ons geheim, o.k.?"

Chris knikte en geeuwde tussen de happen.

Jason sprak de enkele dienstdoende bewaker aan. "Zorg ervoor hij naar de badkamers gaat en zijn tanden poetst. Het is hem niet toegestaan om hard in dat ding te worden tot hij ligt. Als zijn lul stijf probeert te worden, meld dat morgen dan aan me."

Jason verliet barak en wandelde op zijn gemak door de warme tropische avond naar zijn woning op het terrein van het personeel. Daar was airconditioning en wachtte een goede fles wijn op hem. Zijn eerste dag met Jongen Nul-Zeven was zeer goed verlopen. De jongen werd een ster, geen twijfel mogelijk.

Chris werd naar de badkamers gebracht toen hij klaar was met eten. De bewaker lette op hem toen hij op het toilet zat en piste. Hij probeerde te poepen, maar het kwam niet. Hij kreeg een tandenborstel met zijn nummer erop en stond voor de wastafel zijn tanden te borstelen. Hij zag zichzelf in de spiegel. Zijn gezicht was vuil en bevlekt met ranen. Zijn haar was nat en verward.

'Verdomme, ik zie er als shit uit.'

En hij voelde zich precies even vreselijk als hij eruit zag.

De jongen werd naar zijn cel gemarcheerd en zachtjes naar binnen geduwd. Hij mocht op zijn bed gaan liggen voor de stevige stalen deur gesloten werd en de kleine ruimte in duisternis achterbleef. Chris was dankbaar dat zijn halsband en de boeien afgedaan waren, alhoewel hij wist dat over een paar korte uren hij ze weer zou dragen. Hij rekte zich op zijn matras uit en trok het dunne laken over zijn middel. Zijn lul was nog zacht in de kuisheidskoker. Hij was daarmee gelukkig. Voor het eerst sinds hij elf jaar oud was, wilde hij zelfs niet over het stijf worden denken. Alles wat hij wilde was slapen, en dat gebeurde dan ook vrijwel onmiddellijk.

'Ik denk dat ik een grote fout gemaakt heb,' was de laatste bewuste gedachte van de jongen.

Hoofdstuk 8

De dertienjarige lekte nu voortdurend voorvocht, zelfs als zijn penis zacht was. Hij voelde feitelijk de dunne kleverige vloeistof die langzaam een uitweg uit zijn lul vond. Het was geen onplezierig gevoel, wel bizar. Chris begreep niet waarom de kuisheidskoker zijn lul vochtig en lekkend hield, maar hij was zich er wel van bewust dat zijn lul de volgende drie jaar opgesloten zou zijn en zou druipen zoals nu. Hij reikte omlaag en friemelde aan het hangslot, trok aan aan de metalen kooi die zijn nu zachte 10 cm omsloot. Hij kon zijn ballen nog aanraken. Zij waren pijnlijk en gezwollen en deden zeer. De metalen ring aan de basis van de geslachtsdelen van de jongen, die de kuisheidskooi op zijn plaats hield, had als toegevoegd effect dat de rijpe dertienjarige ballen van de jongen omhoog uit zijn lichaam gedwongen werden, zodat ze altijd een geile vertoning opleverden.

Hij wilde zo wanhopig te spuiten en zijn ballen waren zo pijnlijk van de marteling. Hij besloot dat het het beste was zichzelf helemaal niet aan te raken, zelfs niet in de privacy van zijn donkere kleine cel. Hij schopte het laken weg en stond op. Er was nog geen meter ruimte tussen zijn bed en Alexei's. De jongere jongen lag diep in slaap op zijn rug die, zijn mond hing open en zijn borst ging op en neer. Chris liep naar het raam. Er waren ijzeren tralies aan de buitenkant, en een dik gaas aan de binnenkant. Het gaas maakte het moeilijk om naar buiten te kijken, of voor het licht om binnen te komen, maar Chris merkte als hij zijn neus tegen het gaas drukte, het gaas leek te verdwijnen en hij naar buiten kon kijken. De jongen stond daar en kruiste zich zijn armen op de betonnen vensterbank.

Het regende. Een zachte lichte motregen. Er was geen glas in het raam, zodat er een warm briesje in kleine ruimte kon blazen. Het voelde goed op de naakte huid van de jongen. Chris kon het drie meter hoge hek zien dat de barak omringde. Er waren lampen op houten palen om het gebied rondom het hek te verlichten. Het scheermesdraad blonk in het bleke ziekelijke gele licht. Chris had eigenlijk nog niet aan een ontsnappingspoging gedacht, maar het uitzicht uit het raam versterkte het feit dat hij een slaaf was en dat deze kleine cel voor de volgende drie jaar zijn huis zou zijn.

Alexei bewoog zich en riep iets in het Russisch. Hij draaide op zijn zij en probeerde weer te slapen, maar de twaalfjarige ervoer dezelfde frustratie die jonge Chris had gewekt. Hij vloekte in zijn moedertaal en stond op. Hij ging naast Chris bij het raam staan, met zijn armen gekruist op de vensterbank, net zoals de oudere jongen.

"Ik houd niet van dit ding," zei hij terwijl hij met zijn handen over de roestvrij stalen kooi om zijn lul streek.

"Dat is ook niet de bedoeling," klaagde Chris. "Lekt jouw lul?"

"Da. Het houdt niet op."

"De mijne ook."

"Bent je… o.k.?" vroeg Alexei.

"Zo'n beetje."

"Wat deed hij met je?"

"Daar wil ik liever niet over praten, goed?"

"Da."

"Als je je neus tegen het gaas drukt, kun je naar buiten kijken."

Alexei probeerde het, ging weer naar achteren en glimlachte naar de oudere jongen. Hij voelde zich werkelijk gelukkig om gekoppeld te zijn met die leuke, koele Amerikaan, om diverse redenen. Hij drukte zijn neus opnieuw tegen het gaas en bleef dat een tijdje doen. Er was 's nachts niet zo veel buiten te zien, alleen maar het hek en de scheermesdraad, maar het was weer iets anders dan de dichte grijze muren.

"Het regent," sprak Alexei.

"Dankje, genie," lachte Chris. "Dat had ik al uitgevonden toen jij nog sliep."

Chris keek opnieuw naar buiten en de jongens stonden er voor een paar minuten, hun schouders raakten elkaar lichtjes. Chris stootte Alexei speels aan en de jongere stootte terug. Zij gingen met dat kleine wedstrijdje een tijdje door, toen voelde Chris de hand van Alexei op zijn schouder. Hij ademde diep en ontspande zich. Alexei bewoog zijn hand omlaag langs de zachte kromme van rug van de de dertienjarige. Zijn aanraking was licht en schuchter. Chris plaatste zijn hand tussen Alexei's schouders. De huid van de twaalfjarige was warm en zacht. Zonder er feitelijk bij na te denken bewoog Chris zijn hand omlaag, net als Alexei had gedaan. Beide jongens hadden nu hun handen op elkaars billen.

Zij giechelden en wiebelden hun kontjes voor elkaar. Nooit had Chris een andere jongen in het echt op deze manier aangeraakt of was zo aangeraakt. Hij en Josh hadden gespeeld zoals broers doen, maar dit voelde op de een of andere manier heel anders. De twee jongens onderzochten elkaar schuchter, elk genietend van de zachte aanraking van de ander. Chris vond de bilspleet van Alexei en liet er een enkele vinger langs in de lengte langs gaan. Alexei zuchtte en spreidde zijn benen een beetje verder uit. Chris begreep het en werkte zijn vinger een beetje dieper naar binnen. Het kostte hem een minuut om de opening van de twaalfjarige te vinden. Hij ging achter Alexei staan en plaatste zijn andere hand op de schouder van de jongere jongen. De bovenkant van het Alexei's hoofd kwam tot aan Chris' kin. Hij kon het vochtige zweterige haar van Alexei ruiken. Hij liet zijn vinger tegen het gat van de jongen rusten en drukte er zacht tegen. Chris wist hoe goed het voelde als hij zichzelf daar vingerde. Hij duwde een beetje harder. En toen voelde hij zijn vinger naar binnen gaan in de kont van de andere jongen. Alexei hijgde en zuchtte gelukkig en leunde achterover tegen hem.

Alexei's stem was een zacht hoog gefluister in de nacht. "Zou je .. zou je seksdingen met me willen doen… als we deze dingen niet moesten dragen?"

"Ja," zei Chris. "Ja."

Alexei bewoog naar voren en Chris liet zijn vinger uit de kont van de jonge Rus glijden. Hij kon niet geloven waar die vinger zojuist geweest was. Hij had dat nog nooit met Josh gedaan. Hij had er zelfs nooit over gedacht dat met Josh te doen.

"Mijn lul probeerde stijf te worden," verklaarde Alexei.

"Het is o.k. Ik denk dat we maar weer moeten gaan slapen, huh?"

"Da. Slapen."

De twee jongens keerden naar hun bedden terug. Hun speelse verkenning had niets gedaan om de spanning en de frustratie te verlichten die tussen hun jonge benen opgebouwd was. Alleen door hun pure uitputting waren ze in staat om tenslotte in een onrustige slaap te vallen. Chris wist dat als hij wakker werd al die gevoelens er nog steeds zouden zijn, en dat zijn lul nog steeds als een druppelende kraan zou lekken.

Precies om acht uur 's morgens werden de stalen deuren van de jongenscellen ontsloten en opengegooid.

"Wakker worden, jongens!" schreeuwde de matron. "Op je voeten en voor je deuren! Laat ons niet binnen moeten komen om je te halen."

Tien vermoeide naakte jongens stapten uit hun cellen, de slaap uit hun ogen wrijvend en geeuwend. Magere, gespierde, haarloze kleine lichamen stonden tentoongesteld voor de matron en haar bewakers. Alle jongens waren bevrijd van hun halsbanden en boeien voor de nacht, maar allen droegen nog nog hun kuisheidskokers of -gordels.

"Handen achter je hoofden," beval de matron.

De rij jongens gehoorzaamde onmiddellijk.

"Naar de badkamers, kleintjes, als de wiedeweerga."

Met hun handen achter hun hoofden gevouwen haastten de jongens naar de badkamers, begeleid door vier bewakers. Er waren maar drie toiletten in de barak, zodat de jongens zich om beurten moesten ontlasten terwijl de anderen toekeken. Alle jongens, zelfs de ouderen, werden gedwongen om over het toilet te hurken. Nadat gisterenavond gebleken was dat ze tamelijk slecht konden richten, werd het hen niet toegestaan om staande te plassen.

Chris ging in de eerste groep. Hij ging behoedzaam zitten, want zijn kont was nog pijnlijk van het pak ransel dat Jason hem nog geen acht uur geleden gegeven had. Zijn blaas barstte bijna, maar hij kon moeilijk beginnen met de bewakers en alle andere jongens die naar hem keken en wachten. Eindelijk voelde hij een sterke stroom pis door zijn lul komen en hoorde het in de kom spatten. Pissen met een metalen kooi om zijn lul was een interessante ervaring. Het leek eeuwen te duren voor hij klaar was. Hij probeerde te poepen. Hij wist dat hij nodig moest, want er waren twee volledige dagen voorbij, maar hij kon het niet doen.

"Kom op, Nul-Zeven," zei één van de bewakers, "doe je boodschap en ga er vanaf."

"Ik probeer het, meneer. Ik kan 't niet."

"Ik zal dat aan je trainer moeten melden."

Er was niets dat Chris daaraan kon doen. Hij stond ellendig op en maakte plaats voor de volgende jongen. Hij werd naar de doucheruimte gebracht en opnieuw verteld om met zijn handen achter zijn hoofd te gaan staan. Gabriel en Phillipe stonden er al te wachten.

Het leek Chris een eeuwigheid te duren voor alle jongens klaar waren op het toilet. Josh ging als de allerlaatste jongen. Het was ondraaglijk voor hem om te blijven staan en wachten en te zien hoe alle anderen zich verlichten terwijl hij zijn ochtendpis op moest houden. Toen alle jongens op een rij in het doucheruimte stonden, de handen gevouwen achter hun hoofden, gingen de matron en twee bewakers de rij af en droegen elke jongen op zijn benen uit te spreiden zodat zij de kuisheidsapparaten konden verwijderen.

Een voor een werden de geslachtsdelen van elke jongen bevrijd van hun strakke beperkingen. De oudste jongens was hun lulkooi afgedaan samen met de spijkerring en alle noodzakelijke stukjes en ringetjes die dat ding zo nauw passend maakten. De stalen ringen bleven echer stevig op hun plaats rond hun jonge geslachtsdelen. De drie jongste jongens werden hun leren riemen met de eraan bevestigde metalen platen afgedaan. Het apparaat van elke jongen werd in een stoffen zak met zijn nummer gedaan. De zakken werden op haken aan de muur tegenover de douches gehangen.

"Houd die kleine lulletjes zacht," waarschuwde de matron hen.

Met hun geslachtsdelen ontdaan van die ruwe apparaten, hadden alle jongens het erg moeilijk om aan dat bevel te gehoorzamen. Chris en enkelen van de oudere jongens vertoonden duidelijk signalen van opwinding, ze hadden een halfstijve en het voorvocht glinsterde op de uiteinden van hun jonge tienerlullen. De tienjarige Miles toonde al een aardig kleine besneden stijve, alle zeven centimeter ervan, rechtop uitstekend uit zijn haarloze kruis en eerder vermakelijk op en neer buigend. De arme kleine Josh met zijn niet-zo-kleine lul was de ergste overtreder, zijn elfjarige orgaan sprong in een paar seconden op tot zijn volledige overmaatse 14,5 cm.

"Het spijt me, mevrouw," zei hij met een rood gezicht, toen de matron naar hem keek.

"Jullie trainers hadden jullie jongens beter moeten leren hoe je jezelf moet beheersen. Ik wil niet dat jullie die vieze troep over mijn vloer spuiten."

"Het spijt ons, mevrouw," zeiden alle tien jongens in koor.

De bewakers overhandigden elke jongen een dun washandje en een kleine fles blauwe desinfecterende gel-zeep.

"Ga onder de douches. Jullie hebben vijf minuten om je te wassen," verklaarde de matron. "Zorg ervoor schoon dat je tussen je tenen en achter je oren schoon bent. Ook wil ik jullie kleine kontjes schoon zien. Je mag je geslachtsdelen niet aanraken. Daar zullen wij voor zorgen. Als je klaar bent, ga dan een stap vooruit en houdt je handen langs je zijden.

Er waren tien sproeikoppen, telkens 60 cm uit uit elkaar. De jongens stapten eronder en de matron draaide de hoofdkraan open. Koud water spoot over hun jonge lichamen. Zij sputterden en rilden. Josh' erectie verdween bijna onmiddellijk.

"Inzepen, vuile dieren," schreeuwde de matron boven het geluid van de schreeuwen en gillen van de bevriezende tandenklapperende jongens.

Het desinfecteermiddel rook vreselijk. De jongens schrobden zich snel af om zo gauw mogelijk aan de ijzige besproeiing te ontkomen. De matron stond dat niet toe.

"Terug onder het water. Was je haar."

Na net twee minuten stapten de eerste jongens voorwaarts, de waterdruppeltjes glinsterden op hun gladde haarloze huid. Geen jongen bleef de volledige vijf minuten onder de douche staan. Alexei was als laatste klaar.

Met de net-schoongemaakte jongens op een rij en wachtend, deden de bewakers latex handschoenen aan, spoten ontsmettingsmiddel op een spons en schrobden krachtig de lul en de ballen van elke jongen. Chris, Josh, Alexei, Ian, Illya en Phillipe waren allen onbesneden en moesten de verdere vernedering verdragen dat hun voorhuid ruw teruggetrokken werd en schoongemaakt. Geen van de jongens kreeg een erectie tijdens deze beproeving.

De stoffen zakken met de kuisheidsapparaten van de jongens werden om hun nek gehangen en de naakte knapen werd bevolen terug te gaan naar de gemeenschapsruimte. Zij gingen aan de tafel zitten op dezelfde krukken als de vorige avond.

De broers Andrews waren gelukkig om elkaar weer te zien. Chris merkte voordat Joshua naast hem ging zitten dat de billen en de rug van zijn broertje met dunne vurig rode strepen waren bedekt. Hij vroeg zich af wat Josh' trainer precies met hem had gedaan.

"Heilige shit, Josh…!" riep Chris uit toen hij de goed-gestreepte rug van de elfjarige van dichtbij bekeek.

"Ik weet het," zei Josh zacht. "Zij raakte me echt hard. Maar ik heb niet geschreeuwd."

"Wow. Dan deed je het beter dan ik. Ik huilde als een baby. Maakte zij dat je lul de gehele tijd hard was? Jason deed dat met mij."

Josh keek zijn broer verward aan. "Nee. Zij heeft zelfs mijn gordel niet afgedaan."

"Ik wilde zo graag spuiten. Nog steeds."

"Ik ook."

Chris lachte naar zijn broertje. "je kunt zelfs nog niet spuiten, jochie. Voor jou is het anders."

"'t Is niet anders."

"Welles."

"Nietes."

De ruzie van de broers werd plotseling afgebroken door ontbijt. Opnieuw stelden de jongens zich in een rij op voor de maaltijdkar, volledig naakt met hun kuisheidsapparaten in een zak om hun nek hangend. Alle ogen lichtten op toen ze zagen wat er op de dienbladen lag. Eieren en pannenkoeken, een sinaasappel, en twee stukken bacon, het enige echte vlees dat de jongens dagelijks kregen. Zij waren uitgehongerd en verslonden allemaal hun ochtendmaaltijd in een mum van tijd.

Om negen uur kwamen hun trainers aan. Elke jongen stond in de houding terwijl zijn trainer de ijzeren halsband rond zijn nek sloot en de dikke zware boeien aan hun slanke polsen en enkels deed. De jongens kregen toen hun kuisheidsapparaten weer aan.

De matron gaf elk van de trainers een kort rapport over het gedrag van hun jongen in de barak. Hannah Dubose werd verteld over de beschamende erectie van de jonge Joshua. In feite kregen de meeste jongens een slecht rapport wat dat betreft want elk van hen had minstens een half-harde lul getoond toen de kuisheidsapparaten waren verwijderd. Alleen Daniel O'Hanlon was erin geslaagd om zijn penis volledig zacht te houden.

"Tien minpuntenvoor Joshua," kondigde Jason Sanborne aan, "en twee minpunten voor de rest van jullie. Nul-Vijf, jij krijgt geen punten omdat je hem zacht gehouden hebt, want dat was wat je moest doen."

Jason verklaarde het puntensysteem. "Wanneer je een regel overtreedt, gebrek aan eerbied toont of ongehoorzaam bent of bij een opgedragen taak bijzonder slecht uitvoert, krijg je minpunten. Elke keer als je een evenement of wedstrijd wint, of je trainer op een uitzonderlijke manier tevreden stelt, verdien je pluspunten. Je zult allen leren dat het veel gemakkelijker is om minpunten te verdienen dan pluspunten. De meesten van jullie zullen het grootste deel van de tijd negatief staan. Aan het begin van elke week, zal de jongen met de laagste score een speciale kastijding en straf ontvangen. De twee jongens met de hoogste scores krijgen een beloning. Aan het eind van de maand zal de laagste jongen een kleine lichaamsmodificatie krijgen als herinnering aan zijn slechte gedrag en prestaties."

"Wat betekent mofidicatie?" vroeg de tienjarige Miles onschuldig, schuchter zijn hand opheffend.

"Een modificatie," verbeterde Jason hem zacht. "betekent voor jullie dat wij een piercing in bepaalde delen van je lichaam aan zullen brengen, of een tatoeage of een brandmerk. Verscheidene van jullie hebben al een oorring. Je zou ringen ook in andere delen van je lichaam kunnen krijgen."

De jongens konden vermoeden over welke delen Jason sprak en brachten snel hun benen bij elkaar, meer dan een paar van hen klemden hun handen over hun geslachtsdelen voor ze zich herinnerden dat dat verboden was.

Jason ging verder. "Jullie contracten staan ons toe om dat met jullie te doen onder bepaalde beperkingen. Julle zullen de volledige tijd dat je op dit eiland bent moeten leven met de modificatie waartoe je veroordeeld bent, maar elke wijziging is omkeerbaar. Niemand van jullie zal permanent beschadigd worden. Dat tegen jullie belangen en die van het bedrijf. Ik zei dat deze procedures klein zouden zijn, maar klein is niet altijd pijnloos. Vertrouw er maar op dat niemand van jullie de verliezer van de maand wil zijn."

De jongens rilden, vooral Josh die snel uit zijn hoofd berekend had dat hij al acht punten achter iedereen stond. Hannah krulde twee vingers om de ring op de halsband van de elfjarige. "Ik zal je niet voor je erectie van vanmorgen straffen. Dat bewaren we voor het eind van de week. Ik weet dat je het nog wel een paar keer gaat verpesten."

"Dat zal ik niet, mevrouw," zei Josh, haar omhoog aankijkend met ernstige vochtige ogen. "Ik beloof dat ik het beter zal doen."

"Wij zullen zien."

De matron informeerde Jason ook over het onvermogen van Christopher om het toilet te gebruiken. "Dat zal de dokter zeker behandelen," zei zijn trainer.

Weer werden de jongens met hun halsband aan hun partners geketend. Zij werden uit de barak gemarcheerd, één team per keer met hun trainers achter hen lopend met de prik in de hand. Het was al heet en vochtig, de ochtendzon brandde in een wolkenloze hemel. De cameraploegen waren buiten het hek om de de tien jongens te filmen toen zij in ketens voorbij marcheerden. Alle jongens lieten hun hoofden hangen. Geen van hen wilde in de camera kijken. Chris was opgewonden geweest over het vooruitzicht om een TV-ster te worden. Plotseling leek dat toch eigenlijk niet zo iets moois.

De trainers leidden hun jongens naar het trainingsgebouw. Daar kregen zij hun programma's voor de dag te horen. Chris en Alexei waren het eerste team dat voor onderzoek naar de dokter gebracht zou worden. Hun trainers weigerden om precies te zeggen wat er onderzocht ging worden, of hoe. De twee jongens waren zeer zenuwachtige jongemannen toen zij buiten de deur van de medische afdeling stonden te wachten tot de dokter en de verpleegsters alles voor het eerste onderzoek van de dag klaargezet hadden.

Drie andere teams werden toegewezen aan trainen met gewichten. David en Josh werden door hun trainers naar buiten gebracht. Ze moesten de hele ochtend hardlopen over het marathonparkoers dat over het volledige eiland liep. De valstrik, natuurlijk, was dat zij die in looppas moesten maken terwijl hun kettingen nog droegen. Geketende enkels. Geketende polsen. En de twee jongens waren bij hun halsbanden aan elkaar geketend. De kleine 1,35 meter lange Josh viel bijna onmiddellijk en werd een meter meegesleept voor David realiseerde wat er gebeurd was.

"Shit," zei de oudere jongen, ronddraaiend en de kleine jongen oppakkend. De knieën van Josh waren al geschaafd. "Luister, jongen, je moet vol houden of het zal een bloedige zooi worden."

"Loop verdomme niet zo snel," zie Josh. "Jou benen zijn tweemaal zolang als die van mij."

"Mijn lul ook," grijnsde de veertienjarige.

Josh staarde naar hem. Dat was een volsagen leugen. Voor zijn leeftijd had David eigenlijk één van de kleinste penissen in de groep. "De mijne is al groter dan die van jou, en ik ben pas elf. Zo wie heeft dus echt de kleinste worst?"

David was helemaal geen gemene jongen, maar heel angstig en werkelijk bang voor wat er zou kunnen gebeuren als hij en Josh het niet goed deden. "Het spijt me, jongen," zei hij en hielp het vuil en de modder van de benen van Josh te vegen. "Alles is alleen zo rot nu."

"Ik weet het. Laten we hardlopen, o.k.?"

"Ja."

Met 30 cm lengteverschil was het moeilijk genoeg voor de twee jongens om te lopen, laat staan te rennen terwijl ze aanelkaar geketend waren. Maar na een paar valse starts en struikel- en valpartijen, en een bloedende gestoten knie voor Josh, begon het te lukken. Josh moest zijn benen een stuk sneller bewegen om bij te blijven bij de lange bevallige passen van de veertienjarige David, maar hij was een stevig gespierd klein jongetje en het worstelen had hem heel wat uithoudingsvermogen gegeven. Hij spande zich naast zijn partner in en spoedig renden de twee jongens over de afmattende en verraderlijke parkoers met een redelijke snelheid. Hannah en Davids trainer reden zes meter achter de jongens aan in een terreinwagen. Dichtbij genoeg om de twee jonge slaven gemotiveerd te houden, maar ver genoeg dat ze hen niet over hen heen zouden rijden als zij weer vielen.

Michella, wiens mening over mannen zelfs nog iets ruwer was dan die van Hannah, schreeuwde naar de jongens een voortdurende reeks vernederende beledigingen en dreigementen van straf als zij er niet in zouden slagen om een fatsoenlijk tempo te houden. De twee jonge vrouwen kusten elkaar hartstochtelijk bij meer dan één gelegenheid, genietend van het zicht op de twee naakte haarloze geketende jongens die voor hen renden.

Bij de trainingsruimte werd de deur van het hospitaal geopend door een vrouw van de leeftijd van Chris' mam. Zij droeg een witte laboratoriumjas met het XB1-embleem op de schouder.

"Wij zijn klaar," zei ze starend naar de twee naakte jonge tieners. "Je kunt hen nu binnen brengen." Jason en Natasha duwden hun jongens vooruit. Geen enkele jongen vindt een bezoek aan de dokter leuk. Chris en Alexei zouden deze in het bijzonder absoluut niet leuk vinden.

De medische afdeling bestond uit een privékantoor van de dokter en een grote onderzoeksruimte met twee vlakke metalen onderzoeksbedden en twee rare metalen stoelen met leren vulling die er voor Chris uitzag als eentje die je bij de tandarts zou vinden. Er stonden kasten met glazen deuren langs de muren. Chris kon zien dat er allerlei soorten flessen en gereedschappen in stonden. Er was een wastafel voor de dokter en haar team van verpleegsters om zich te wassen. Er was ook een toilet in de hoek en een andere open douche die niet meer was dan een afvoer in de betegelde vloer en een sproeikop die vanuit de muur boog.

Chris had het gevoel dat hij opnieuw moest gaan douchen in het zicht van iedereen. Hij was nooit een overdreven bescheiden jongen geweest, maar hij was opgegroeid met het gekke idee dat als je een douche nam, er een deur en een gordijn zou moeten zijn tussen je blote billen en buitenwereld.

Er waren drie andere mensen in de ruimte, allemaal in dezelfde witte laboratoriumjas en allemaal jonge vrouwen, die net van school kwamen. De oudste van hen was pas twintig, jongste achttien. Al deze vrouwen en twee naakte jongens in één en dezelfde ruimte. Het was meer dan Chris en Alexei konden verdragen en instinctief bedekten zij zichzelf.

"Niets daarvan, jongens," zei Natasha met haar dikke Russische accent en sloeg hun handen weg van hun kruis.

"Je weet waar je handen moeten zijn," voegde Jason toe. "Dat zijn twee minpunten voor elk van jullie."

Chris en Alexei kreunden in protest maar vouwden snel hun handen achter hun hoofden.

"Kom op, jongens," zei de dokter. "Je hoeft niet verlegen te zijn Wij kennen toch spoedig genoeg elke centimeter van jullie lichaam."

De twaalf- en de dertienjarige jongens bloosden en stapten naar het midden van de onderzoeksruimte. De arts stond tussen de twee metalen tafels. Haar drie medewerkers stonden aan haar beide zijden.

"Mijn naam is Allison Trench. Ik ben een arts gespecialiseerd in de speciale behoeften van jonge jongens. Jullie moeten me als 'mevrouw' aanspreken. Dit zijn mijn medewerkers," zei ze wijzend naar de drie jonge vrouwen naast haar. Chris had reeds uitgevonden dat hij homo was, maar hij merkte toch op hoe leuk de drie jonge vrouwen waren. Allison Trench zag er overigens ook niet slecht uit, voor een dokter. "Jullie moeten hen met 'juffrouw' aanspreken en je moet hen met dezelfde eerbied behandelen als je je trainers doet. Wanneer je in deze ruimte bent, doe je precies wat wij zeggen, is dat begrepen, jongens?"

"Ja, mevrouw," antwoordde het jonge paar snel met hun jonge zachte en bange stemmen.

"Oh, wat zijn ze beleefd," zei één van de medewerkers van Trench. Zij had bruin haar, dat in een staart gedragen werd. Zij droeg een ID-kaart waarop haar voornaam Karin stond.

Één van anderen, een blond die jonger dan de rest leek, liep naar de twee jongens. "En zij zien er zo leuk uit met hun kleine lulletjes in die kuisheidskooien."

Chris' adem stokte toen de vrouw haar hand tussen zijn benen plaatste en met zijn strak ingepakte penis speelde en zijn ballen met één vinger kietelde. Chris was de tel kwijt van het aantal mensen dat in de laatste twee dagen zijn jongensdelen had aangeraakt. Het was zo beschamend om je lul opgesloten en op zo'n manier zichtbaar te hebben. Zijn privédelen waren plotseling zeer openbaar geworden. Iedereen die maar wilde kon hem daar aanraken en er was niets dat hij eraan kon doen.

"Arme kleine jongen," zei de jonge vrouw. "Je kunt niet hard worden in dat ding, hè?"

"Nee, juffrouw," hoorde Chris zichzelf antwoorden terwijl het bloed naar zijn oren stroomde zoday die donker karmozijnrood werden.

"Kijk eens naar zijn oren, Anna," zei Karin zei, "ik denk dat je hem in verlegenheid brengt."

"Doe ik dat?" vroeg de blonde die kennelijk Anna heet zoet terwijl haar vingers nu speels door het sprietige blonde bosje van Christophers schaamhaar kroelden. "Deze heeft al wat haar rond zijn lul," vertelde ze de anderen. Chris' schaamhaar was zo licht en zo dun dat je het wellicht zou kunnen missen, ofschoon Chris alles vreselijk vernederend vond.

"Wacht, die kleinere heeft ook wat, zie je," zei Karin wijzend naar het kruis van de twaalfjarige Alexei. "Maar een paar haartjes, maar zij zijn een stuk donkerder."

"Straks hebben we de tijd om hen grondig te onderzoeken," vertelde Trench haar al te enthousiaste jonge verpleegsters. Zij keerde zich toen tot de twee jongensslaven.

"Wij zullen jullie een volledig fysiek onderzoeken, en ik bedoel volledig," zei zij met een snaakse glimlach. "Maar eerst, ben ik bang, moeten wij al het haar van jullie lichamen verwijderen…"

"Alles, mevrouw?" fluisterde Chris.

"Het haar op je hoofden mag je houden, maar dat is dan het enige haar dat je mag hebben. Jongensslaven zijn volledig haarloos."

Chris keek omlaag naar de donsachtige blonde haren boven zijn lul. Ze waren pas een paar maanden geleden beginnen te groeien.

"Ja, die zullen we ook verwijderen. Zoals het er uitziet, is dat het enige haar dat jullie beiden thans hebben."

Dat was zeker waar. Behalve hun kleine dunne bosjes schaamhaar, waren Chris en Alexei glad en haarloos. Als je heel goed keek, kon je wat jongensachtig blond dons op Christophers benen zien, die daar al waren sinds hij ongeveer vijf jaar oud was, maar het was niet veel.

De twee jongens bekeken elkaar verschrikt. Hun trainers grepen hun halsbanden van achteren vast.

"Jullie twee moeten alles doen wat de dokter en haar personeel je zegt te doen. Als wij horen dat jullie je slecht gedragen hebben, zult je de rest van de dag in één van de speciale trainingsruimten doorbrengen."

Alexei had dat niet nog ervaren, maar alleen maar de gedachte aan die elektrische klemmen op zijn lul en ballen en tepels deden arme Chris rillen.

"Ik zal me gedragen, meneer, dat beloof ik," zei hij.

Alexei knikte dat ook hij niet van plan was problemen te veroorzaken.

Jason en Natasha haalden de 60 cm lange ketting van de halsbanden van de jongens. Op verzoek van dokter Trench werden ook de kettingen die aan de pols- en enkelboeien zaten verwijderd en gehangen aan een paar haken bij de deur, één set voor elke jongen op zijn eigen haak. Voordat ze weggingen pakten de trainers de sleutels van de kuisheidskokers en gaven die aan Allison Trench. De jonge arts glimlachte in het vooruitzicht van de interessante ochtend die komen zou voor haar en haar twee leuke jonge patiënten.

Hoofdstuk 9

De jongens knikten snel en gehoorzaam.

"Volg Anna en Terri naar de douche."

"Kom op, snoesjes," zei Anna met haar goudblonde haar. Terri leek de oudste van de drie medische medewerkers te zijn, haar haar was lang en zwart.

De jonge vrouwen lieten de jongens op de douchetegels staan en begonnen hun naakte lichamen van dichtbij te inspecteren. Allison Trench stond er dichtbij en lette op haar twee assistenten.

"Steek je armen boven je hoofd, jongens," zei de arts hen.

De jongens gehoorzaamden en openbaarden hun gladde haarloze oksels.

"Omhoog blijven houden. Anna, Terri, controleer hen van top tot teen op elke beharing."

Terri inspecteerde de twaalfjarige Alexei, terwijl Anna grondig Chris onderzocht van het blonde haar op zijn hoofd helemaal omlaag tot de uiteinden van zijn perfecte jongensvoeten.

Anna keek van zeer dichtbij en bemerkte de dunne zachte jonge-jongensharen op de armen en de benen van Chris. "Hij is praktisch haarloos, mevrouw," rapporteerde zij, "behalve zijn schaamhaar. Hij heeft een paar kleine haren op zijn benen en armen, maar dat hij waarschijnlijk al sinds hij een baby was."

Allison Trench knikte. "Dat is niet van belang, beste. Het moet gebeuren. Laat hem voorover buigen en zijn kont aan je tonen. Hij is dertien, dus controleer heel nauwkeurig."

Chris stierf bijna van verlegenheid toen Anna hem voorover liet buigen en zijn enkels grijpen. Met zijn hoofd tussen zijn benen kon hij de blondharige vrouw zien kijken naar zijn kont. Achter haar keek dokter Trench met een geamuseerde glimlach op haar gezicht toe.

"Ik kan echt niet veel zien, mevrouw," zei Anna. "Wat moet ik zoeken."

"Controleer zijn perineum… de huid tussen zijn anus en zijn scrotum. Is dat haarloos?"

"Ja."

"Spreid je billen, jongen, en laat Anna je kleine kontje bekijken."

Chris uitte een miserabele snik, maar deed wat hem werd verteld en greep zijn billen met zijn handen en spreidde ze uit elkaar.

"Heeft hij daar haar, Anna?"

"Helemaal niet, dokter."

"Goed."

Terri, ouder en meer ervaren dan Anna was al klaar het de inspectie van Alexei zonder dat ze aanwijzingen van de dokter nodig had. Alexei bleek zelfs meer haarloos dan Chris, als dat mogelijk was.

"Zo het betreft schaamhaar en een beetje babydons," zei de dokter met een glimlach. "Karin, is de ontharingscrème klaar?"

"Ja, dokter," zei Karin, nogal teleurgesteld omdat zij de pret van de inspectie van de leuke gespierde lichamen van deze jonge knaapjes had gemist.

Alle vier vrouwen staken latexhandschoenen aan hun handen, en gaven elkaar een knijpfles door waaruit ze een grote hoeveelheid dikke groene gel in hun handpalmen knepen. Voor Chris zag het eruit als tandpasta, maar het had een sterke onaangename geur.

Anna en de dokter begonnen de groene smurrie helemaal over het jonge lichaam van Chris te wrijven, concentrerend op zijn schaamgebied, dat helemaal ondergewreven werd, en onder zijn balzak.

"Zorg voor de achterkant van zijn benen," instrueerde de arts Karin en Terri die aan Alexei werkten.

"Hij heeft daar geen haar," gaf Terri als commentaar.

"Nu nog niet, maar over een paar jaar zou het er wel komen. Wij kunnen evengoed nu tegenhouden dat dat gaat gebeuren. "Zie je, jongens," zei zij haar aandacht op de naakte jongelingen richtend die nu van hun nek tot enkels bedekt waren met groen slijm," dit materiaal verwijdert al het haar van je lichaam en doodt de haarzakjes, zelfs degenen waar nog geen haar aan ontspruit. Zodra wij jullie weer schoongespoeld hebben, zal het enige haar dat je nog hebt dat op je hoofd zijn."

"Gaat het… gaat het weer groeien, ja toch, mevrouw?" vroeg Chris zacht. Hij voelde zijn huid tintelen, vooral tussen zijn benen.

Allison Trench sloeg op de billen an de dertienjarige. "Niet praten. En om je vraag te beantwoorden, nee, het gaat niet meer groeien, tenminste niet tot er vier of vijf jaar verlopen zijn. Er kan hier en daar een verdwaalde haar kunnen ontspruiten, maar je zult in principe permanent haarloos zijn."

Chris' mond viel geschokt open. De dokter mepte opnieuw op zijn blote billen.

"Doe je mond dicht, jongen, je lijkt wel een idioot. Je contract staat ons toe een paar wijzigingen aan je lichaam te doen. Dit is de eerste. Ik kan je beloven dat het niet de laatste zal zijn."

Chris herinnerde zich wat Jason hem over de pillen verteld had die hij in had moeten nemen, die zijn lul langer zouden laten groeien.

'Oh god,' dacht hij bij zichzelf. ' Ik wordt een haarloze freak met een grote lul!'

"Nu jongens ga daar staan en laat het een paar minuten inwerken, dan zullen wij jullie schoonspoelen."

En daar stonden ze, naakt en bedekte met in stinkende groene gel terwijl de vrouwen met elkaar spraken en grapjes maakten en hen helemaal negeerden.

"Weet je, het is echt vreemd," zei Karin, "meer dan honderd mensen op dit eiland alleen maar om voor tien jongens te zorgen. Ik bedoel, waarom al die drukte, het zijn toch maar slaven, nietwaar?"

"Juridisch ja," antwoordde Allison Trench, "maar uit een praktisch standpunt is het veel ingewikkelder. In ruil voor het ondertekenen van het contract, kreeg elke jongen vijf miljoen dollar, en nog eens een half miljoen ging direct naar de families van de jongens. Zij zijn dus een tamelijk grote investering voor het netwerk. Als een van hen permanent gehandicapt of ziek wordt en niet meer aan de wedstrijden kan deelnemen, verliest XB1 heel wat geld."

"Vijf miljoen!" zei Anna starend naar de twee naakte jongens. "Die kleine lulletjes krijgen er elk vijf?"

"William Durand wilde de beste atleten, goede jongens van goede huize. Jongens die pienter en knap en nog geen slaaf waren."

"Zo te zien heeft hij ze gekregen," zei Karin. "Het zijn allemaal snoesjes, net als die twee."

"En dat is tegenwoordig niet goedkoop," herinnerde dokter Trench hen eraan. "Bovendien, als je zelfs maar het vaagste idee hebt van alle vreselijke dingen die deze jongens gaan doormaken voor hun contracten verlopen, dan vind je waarschijnlijk vijf miljoen niet eens genoeg. Ik ben er zeker van dat de meesten van hen zich al bedacht hebben. Is dat zo, jongens?" vroeg zij haar aandacht richtend tot het met groene smurrie bedekte jonge paar. "Nog steeds gelukkig dat je ondertekend hebt?"

"Ik denk dat ik eerst meer vragen had moeten stellen, mevrouw," zei Chris. "Ik vind het niet leuk om slaaf te zijn."

"Dat is het punt, jongeman," zei de dokter. "Maar je hebt ronduit je vrijheid weggetekend en nu zit je eraan vast." Zij keek even op haar horloge. "De tijd is voorbij. Laten we dat spul van jullie afhalen."

Chris en Alexei stonden onder de douche. Het water was warmer dan in de barak, echter maar nauwelijks.

"Veeg de gel met je handen eraf, jongens," droeg Anna hen op.

In minder dan een minuut was het allemaal weg en dus ook elke haartje van de jongenslichamen. De gedachte dat het min-of-meer permanent was gaf nog steeds een naar gevoel aan Chris. Hij voelde zich zo vernederd toen hij de laatste van zijn schaamhaar in de afvoer zag wegspoelen. De dertienjarige was daar beneden nu helemaal glad, net als zijn broertje.

Na een andere snelle inspectie kregen de jongens handdoeken en moesten ze zich afdrogen. "Kom naar de onderzoeksstoelen wanneer je klaar bent," zei Anna.

Met nog druipende haren liep Chris naar de vreemd uitziende stoelen met hun leren opvulstukken. De dokter schonk hem een glimlach. "Hop erin, jongen."

"Ja, mevrouw."

Chris klom de stoel in. Er was een opgevulde steun voor zijn hoofd. Hij merkte op dat zijn achterste een beetje over het eind hing. Zijn benen raakten de vloer niet.

Trench deed de twee metalen constructies in horizontale positie en beval "Zet je voeten in die beugels."

Langs zijn lichaam naar beneden kijkend kon Chris zien wat hij verondersteld was te doen en plaatste zijn voeten in de metalen steunen. De dokter en Karin gespten snel zijn boeien aan de beugels en sloten zijn enkels in positie. Leren riemen werden over de dijen van de jongen vastgetrokken.

"Laat je armen langs je zijden rusten."

Zijn polsboeien werden aan de stoel vastgemaakt en een andere leren riem werd dwars over zijn borst getrokken en vastgegespt net strak genoeg om hem stil te laten zitten.

"Mooi zo, wij gaan je nu achterover leggen," zei de dokter.

Een paar seconden later was Chris volledig horizontaal, zijn benen uitgestrekt in de beugels. Zij bewogen de rug van de stoel nog een beetje verder totdat het hoofd van de jongen iets lager dan zijn heupen lag. Zijn bloed stroomde eerst naar zijn hoofd maar het paste zich snel aan. Karin veranderde de beugels van plaats zodat de benen van de jongen omhoog naar zijn borst bogen en ze wijd uit elkaar gespreid werden. Chris bloosde en kronkelde in de stoel. In deze positie was hij gênant en hulpeloos bloot, met al zijn gevoeligste delen tentoongesteld. Naast hem werd de twaalfjarige Alexei op dezelfde manier vastgebonden aan de andere stoel.

"Goed, meisjes, laten we hen eerst uitspoelen voor we verder gaan."

Doorzichtige plastic zakken op IV standaards werden in positie gereden tussen de benen van de jongens. Chris kon zien dat beide zakken vol vloeistof waren en dat die van hem voller waren dan die van Alexei. Een lange doorzichtige buis dat in een dun wit spuitstuk eindigde hing omlaag uit de bodem van de zakken.

Alexei, die herkende waar die zakken voor dienden, begon in zijn boeien heen en weer te bewegen en smeekte hen in het Russisch het niet te doen. Chris wist niet helemaal zeker wat er ging gebeuren, maar de lengte en de vorm van die witte spuitstukken maakte het vrij duidelijk waar zij uiteindelijk in zouden gaan. Spoedig keek ook hij de jonge vrouwen aan met smekende angstige ogen.

"Het lijkt alsof ze allebei weten waar die buizen in gaan," merkte Terri met een lach op.

"Laten we ze dan niet teleurstellen," zei de dokter.

De spuitstukken waren gesmeerd en werden niet al te zacht in het rectum van de jongens gedrongen. De twaalf- en dertienjarigen schreeuwden beiden en probeerden die dingen uit hun gat te houden.

"Och kom op," berispte Allison Trench hen, "de spuitstukken zijn niet zo groot. Ontspan je en gedraag je zelf. Jullie krijgen klysma's om je van binnen schoon te maken. Die van jou zal een kleine zijn," zei zij tegen Alexei. "Die van jou," ze draaide haar gezicht naar Chris, "zal een grotere moeten zijn, omdat me gezegd is dat je niet kunt poepen."

"Ik ging echt niet, mevrouw," verklaarde Chris. "Ik probeerde het…"

"Wel, nu gaan wij je helpen." Zij legde haar hand op zijn buik en oefende een zachte druk uit. "Je zult je een stuk beter voelen als dit allemaal achter de rug is."

Op een of andere manier betwijfelde Chris dat.

Dokter Trench gebaarde haar medewerksters en die openden de klemmen op de slangen. Een paar seconden later hijgden de beide jongens en uitten een hoog gekreun omdat het water hen langzaam begon op te vullen. Chris kronkelde en krulde zijn tenen. Hij balde zijn vuisten en sloot zijn ogen. Hij voelde de druk al diep binnen in hem.

"Aaaggh," jammerde hij. "Ohhh… gawd… oww… stop alsjeblieft…" hij vervaagde in zacht meelijwekkend gegrom en gekreun.

"Je hebt pas ongeveer op de helft binnen, Nul-Zeven," zei de dokter.

"Ik ga dood!"

"Nee, dat doe je niet. Gedraag je niet als een kleine baby. Je kunt alles in je nemen."

Chris kreunde weeer en hief zijn hoofd op. Tussen zijn benen kon hij de vloeistof in de zak langzaam door de slang zien afvloeien en zijn kont ingaan. Hij kon voelen hoe het binnen in hem omhoogging. De maag van de dertienjarige begon nu op te zwellen en hij voelde het van binnen gorgelen. Toen sloeg de eerste kramp toe en hij gilde hard, een hoge doordringende schreeuw.

"Rustig maar, snoesje," zei Anna, die naast hem stond en met een zacht doekje het zweet van zijn voorhoofd afveegde. "Rustig door ademen. Zo gaat het goed."

De krampen duurden een paar minuten en zorgden ervoor dat Chris onbestendig snikte. Hij merkte zelfs niet dat de klysmazak bijna leeg was.

"Goed gedaan, jongen," prees Trench hem enkele ogenblikken later.

Chris merkte uiteindelijk op dat de zak leeg was, al de vloeistof klotste nu binnen in hem. Hij keek de twee vrouwen met smekende ogen aan.

"Ik moet naar de w.c.," smeekte hij zacht.

"Nog niet," antwoordde Anna, zacht de opgezwollen buik van de jongen masserend.

"Awww, juffrouw, dat doet zeer."

Het deed zeer. Chris' maag voelde aan als een ballon die op het punt staat te barsten.

"Je houdt alles binnen tot wij je anders zeggen," beval de dokter. "En waag het niet om helemaal over mijn vloer te schijten, jongeman."

Naast hem werd Alexei van zijn stoel losgemaakt. Karin en Terri hielpen de jongens naar het toilet te schuifelen, het spuitstuk en de plastic slang staken nog uit zijn kont. Hij werd neergezet op handen en voeten en klemde zijn ogen dicht en concentreerde zich hevig om al het water binnen in hem te houden terwijl Karin het spuitstuk eruit trok. In dezelfde seconde waarin het spuitstuk er uit kwam, wierp hij zich op het toilet en leegde zijn ingewanden met een luide schreeuw van opluchting. De twaalfjarige zat er tien minuten om al de vloeistof en al het andere binnen in hem eruit te drijven. Chris hoorde zijn nieuwe vriend kreunen en jammeren. Hij kon niet wachten tot het zijn beurt was, de drang werd ondraaglijk.

"Aaagh… kom van dat fuckin ' toilet, Alexei," smeeke Chris, die nog aan de stoel vastgebonden was. "Ik moet echt ontzettend nodig!"

"Wat denk je dat ik doe, Chris?" vroeg de jonge Russische jongen dubbelgebogen over het toilet en zijn ingewanden vasthoudend wegens de krampen.

"Jij blijft het ophouden," waarschuwde de dokter Chris streng.

Het duurde nog eens vijf minuten vóór Alexei voelde dat hij werkelijk leeg was. Blozend en beschaamd spoelde hij het toilet door en stond op. Iedereen in de ruimte kon zien dat zijn jonge lul binnen zijn metalen kooi omhoogzwelde. De jonge vrouwen lachten allen zacht.

"Je hebt er vast van genoten," merkte Anna op, de vernederde jongen een beetje plagend.

Alexei genoot absoluut niet.

"Anna, niet zo wreed," zei dokter Trench. "Het is vrij normaal voor een jongen om tijdens een klysma een erectie te krijgen. In feite denk ik dat je Nul-Zeven hier zult vinden met hetzelfde kleine probleem."

Het was waar. Chris kon zijn voelen dat zijn lul probeerde stijf te worden. Hij spande zich tegen de staven van de kuisheidskooi. Hij was zo afgeleid door al die klotsende vloeistof in hem dat hij het pas begon op te merken toen de spijkertjes in zijn lul begonnen te boren.

'Waarom blijft hij dat toch doen, verdomme?' dacht Chris bij zichzef vóór een nieuwe kramp hem luid liet kreunen. "Alstublieft, mevrouw," bedelde hij opnieuw, "ik moet zo ontzettend nodig…"

Zij liet Chris nog een paar minuten langer wachten voor ze de riemen losgespte. De jongen haastte zich zo snel zoals zijn gezwollen krampende ingewanden toestonden naar het toilet. Terri wachtte daar op hem. Hij werd op zijn handen en de knieën neergezet en probeerde zich stil te houden terwijl zij het spuitstuk eruit trok. In de seconde dat die eruit kwam gooide hij zich op het toilet.

"Aaaahh, shit!" schreeuwde Chris toen hij de controle over zijn darmen verloor.

"Dat is de bedoeling, jongen," lachte de dokter. "Blijf daar maar een tijdje zitten. Wrijf over je buikje. De helpt om alles eruit te krijgen."

"Ja, mevrouw."

"Anna, Terri, ga verder en zet Nul-Vier op de onderzoekstafel. Neem zijn temperatuur en zijn pols op, en neem een bloedmonster. Verwijder zijn kuisheidskoker, maar laat hem niet met zichzelf spelen. En jullie spelen ook niet met hem. Ik wil niet dat hij een orgasme krijgt."

Anna en Terri leidden de naakte 1,40 meter lange twaalfjarige naar één van de onderzoekstafels en lieten hem op de rand zitten. Anna opende het hangslot en bevrijdde de penis van de jongen van zijn strakke samendrukkende kooi. De metalen ring bleef knus op zijn plaats rond de basis van zijn haarloze geslachtsdelen zitten. Zodra de kooi weg was zuchtte Alexei van opluchting en natuurlijk werd hij bijna onmiddellijk hard, veel tot zijn extreme beschaamdheid. Zijn 13 cm lange erectie wees omhoog naar zijn navel.

"Niets daarvan, Nul-Vier," berispte Anna hem zacht. "Wij moeten je ring ook verwijderen. Maak hem zacht."

"Ja, mejuffrouw," zei Alexei gewillig om zijn lul zich te laten ontspannen en zichzelf te gedragen. Het was beschamend genoeg om naakt voor al deze vrouwen te zijn, maar met een erectie was dat helemaal vreselijk. Terwijl de jongen nog half-hard was, verwijderde Anna de lul-en-balring. De twaalfjarige penis werd snel zacht zodra de ring eraf was, terugkerend naar een bescheiden negen centimeter. Alexei zat zenuwachtig met zijn benen te slingeren terwijl de twee jonge verpleegsters aan het werk gingen om zijn essentiële gegevens te registreren en een naald in zijn rechterarm staken.

Terwijl Alexei zijn bloed afgenomen werd, eindigde Chris op het toilet. Nooit in zijn leven had de dertienjarige zo ontzettend veel gescheten. Hij zat alleen maar verbijsterd en voorover gebogen. Toen hij tenslotte opstond voelde hij zich zwak. Zijn benen waren helemaal rubberachtig geworden.

"Ik ben… Ik ben klaar, mevrouw," liet Chris zacht weten, zijn maag met zijn linkerhand wrijvend. Zijn binnenste voelde vreemd. Niet slecht, alleen maar vreemd, vreemd en leeg.

"Veeg je dan goed af. Waar zit je met je gedachten, Nul-Zeven," zei dokter Trench met schuddend hoofd. "Wij zijn je kindermeisjes niet. Je maakt je eigen kleine gat schoon."

"Ja, mevrouw. Het spijt me, mevrouw, " antwoordde de jongen snel weer achterover leunend. 'Hoe kon ik vergeten me af te vegen?' dacht hij in zichzelf. ' Ben nog drie jaar of zo iets?'

Toen Chris klaar was, liet de dokter hem vooroverbuigen en zijn benen wijd uit elkaar spreiden terwijl zij inspecteerde of hij schoon was.

"Goed," zei zij tevreden over de inspanningen van de jonge tiener. "Schone jongens zijn gezonde jongens." Zij sloeg hem hard op zijn billen. "Vooruit, ga nu naar de onderzoekstafel en spring erop. Wij moeten nu je vitale gegevens opnemen en wat bloed afnemen uit je arm. Je bent toch niet misselijk, hè?"

"Nee, mevrouw."

Chris hield er absoluut niet van, maar het was de jongere broer Andrews die bang van naalden was. Hij schuifelde naar de tweede metalen tafel en klom erop en liet zijn benen over de rand hangen. Naast hem wachtte Alexei angstig en zich afvragend wat er daarna ging gebeuren. Telkens als de lul van de jongen zelfs maar de geringste tekens van een erectie begon te tonen, trok Anna of Terri ruwweg zijn voorhuid naar achteren en gaven met hun vingers een tikje op de vochtige roze eikel. Dat deed pijn en hij schreeuwde in protest, maar het hield zijn twaalfjarige lul aardig en zacht.

"Je houdt de jouwe omlaag, Nul-Zeven, of je krijgt dezelfde behandeling," beval de dokter terwijl zij de kuisheidskoker van de dertienjarige ontsloot. Natuurlijk was het onmogelijk voor de tienerjongen om niet hard te worden zodra zijn lul werd bevrijd. Chris werd rood toen zijn jonge lul tot zijn volledige harde 15 cm opsprong.

"Ik heb je gewaarschuwd. Karin, geef hem een lesje, alsjeblieft."

Karin trok zijn voorhuid naar achteren en tikte met haar wijsvinger op de top van zijn lul.

"Ouch!"

"Ik moet dit blijven doen tot je hem zacht krijgt, jongen," vertelde zij hem. Er was echt niet veel medelijden in haar stem. Haar ogen dansten schalks toen zij zijn lul opnieuw tikte.

Chris was zo druk bezig met de pogingen zijn lul zacht te houden dat hij zelfs niet eens merkte dat de naald zijn arm inging om zijn bloed af te nemen.

"In orde, jullie allebei op de tafels. Op je handen en knieën."

Nog licht in hun hoofd trokken Chris en Alexei hun benen op de onderzoekstafels en namen die positie in.

"Spreid je benen verder uit," beval dokter Trench.

De jongens gehoorzaamden, beiden waren zeer bewust dat hun billen nu totaal werden blootgesteld. Hun ballen waren ook tentoongesteld, laag in hun haarloze zakken bengelend, Christophers merkbaar groter dan die Alexei. Het einde van de lul van de oudere jongen was net zichtbaar onder zijn scrotum uithangend.

"In orde," zei dokter Trench aan haar medewerkers. "Verbindt deze jongens aan de melkmachine vast. Wij krijgen er nog acht nadat wij deze twee hebben gemolken."

Chris en Alexei keken elkaar in verwarring aan. Geen van hen wist wat een melkmachine was of hoe zo iets precies op hen gebruikt zou worden.

"Stil blijven zitten, jongens," zei de dokter hen. "Julle zullen dit waarschijnlijk heel prettig vinden… in het begin."

De machine in kwestie werd op een kar aangereden en tussen de twee onderzoekstafel geplaatst. Chris draaide zijn hoofd om en staarde er naar. Het was niet bijzonder groot. In de onschuldige ogen van de dertienjarige leek het heel erg op een een stofzuiger. Er waren twee doorzichtige plastic slangen, één aan elke kant. Elke slang was verbonden met een smalle metalen buis van ongeveer 15 cm lang. De einden van de buizen waren open, maar de buizen waren heel solide gemaakt van glanzend roestvrij staal. Aan het eind van elke buis hingen leren riemen. Chris hoefde er niet erg hard over na te denken om uit te maken aan welk deel van zijn lichaam de buis vastgemaakt zou worden.

Verbonden met het onderste deel van de machine waren er twee grote ei-vormige voorwerpen, gemaakt van hetzelfde glanzende staal als de buizen en ze zaten met dikke geïsoleerde snoeren aan de machine vast.

Aan de voorzijde van de machine zag Chris allerlei schakelaars en knoppen en een metalen plaatje met de woorden 'Hartford Pediatrie Model 4870c Sperma Extractie Eenheid ' in kleine zwarte letters. Daaronder met veel grotere letters stond de populaire naam van de machine: Jongensmelker 5000.

Chris besliste dat hij het uiterlijk van deze machine absoluut niet leuk vond.

Hoofdstuk 10

"Handschoenen, dames," zei dokter Trench, en de drie twintigers volgden snel het voorbeeld van de dokter en trokken de latex onderzoekshandschoenen aan.

Trench stond voor de machine en maakte verscheidene verbindingen. "Nu, luister goed, jongens… kijk naar mij…"

De twee naakte jongens hieven hun hoofden op, draaiden hun halzen om en keken haar aan.

"Jullie worden gemolken. Begrijpen jullie wat dat betekent?"

"Nee, mevrouw," antwoordde Chris zowel voor hemzelf als voor zijn twaalfjarige partner. Angst en onschuldige verwarring klonk duidelijk in zijn jonge stem en liet de dokter glimlachen.

"Ik zal het uitleggen. Als een jongen gemolken wordt, betekent dat eenvoudig dat al het sperma uit zijn testikels wordt afgevoerd. Dat gebeurt door de penis van de jongen en zijn prostaat te stimuleren tot zijn sperma eruit begin te komen. Ik kan dat met de hand doen." Zij reikte tussen Christophers benen en gaf zijn half-rechtopstaan lul verscheidene lange stevige rukken zodat hij van genoegen kreunde," maar dat duurt veel te lang." Zij hield op precies toen de penis van de dertienjarige jongen zijn volledige 15 cm erectie bereikte en recht omlaag tussen zijn naakte benen uitstak. "De machine is veel efficiënter, en het kan alle jongenssperma eruit halen zonder toe te laten dat hij een orgasme heeft."

"Excuseer me, dokter," onderbrak Anna haar. "Het is me niet helemaal duidelijk waarom de jongens die kuisheidskokers moeten dragen… of waarom ze nooit klaar mogen komen."

Dokter Trench glimlachte toegeeflijk. "Wel, m'n beste, de belangrijkste reden is simpelweg omdat ze slaven zijn. Jongensslaven vereisen constante discipline, en je weet dat de meeste jongens geen controle hebben over hun eigen penissen. Het zijn echt smerige kleine dieren."

Anna knikte. "Mijn jongste broer heeft ongeveer de leeftijd van Nul-Zeven. Hij zit altijd met zichzelf te spelen."

"Ik zou er met je ouders over spreken, Anna, als ik jou was. Het is een smerige gewoonte die een jongen ontwikkelt… ze moeten je broer onmiddellijk een kuisheidsgordel omdoen… maar ik wordt van je vraag afgeleid. Discipline is thans een zeer belangrijk deel van het leven van deze jongens. Ze mogen zichzelf aan niet aanraken en zeker niet hun energie verspillen met seksueel genoegen. Door de jongens in permanente kuisheid te houden, houden wij ze in een permanente staat van seksuele frustratie. Zelfs de jongste jongens voelen dat tot een bepaalde graad. Jongens als Nul-Zeven hier," de dokter schudde Christophers laag-hangende ballen en deed ze tussen zijn dijen slingeren," zullen een constante behoefte aan seksuele verlossing hebben. Zijn testosteronniveau zal toenemen, waardoor zijn atletische prestaties beter worden. De ingehouden energie moet ergens heen. Hij zal het grootste deel ervan tijdens de competities vrijgeven."

"Maar waarom melken we ze dan?" vroeg Karin.

"Verscheidene redenen, mijn beste," antwoordde de dokter met schijnbaar eindeloos geduld. "Het verhindert de jongens om nachtelijke emissies te hebben. Je weet, ze mogen geen orgasmen hebben, zelfs niet in hun slaap. Ten tweede, wanneer ze op een regelmatige basis gemolken worden zal dat in de geest van de jongens het basisfeit versterken dat zij bezit van het bedrijf zijn. Wij hebben volledige en totale controle over hun lichaam. Ten slotte, en ik denk dat dat het belangrijkst is, is het een kwestie de jongens gezond te houden. De testikels van een jonge knaap kunnen permanent worden beschadigd als er teveel sperma wordt opgeslagen. Één of meer van deze jongens zal waarschijnlijk chemisch gecastreerd worden en een genitale verkleining ondergaan voor zijn contract verloopt, maar tot dat besluit genomen is, is het onze taak ervoor te zorgen dat onze kleine gladiatoren seksueel gezond blijven. Het melken van een jongen geeft niet zo veel seksuele spanning vrij als je zou denken."

"Hoe werkt de machine?"

"Ik weet zeker dat onze twee kleine slaven daar ok benieuwd naar zijn. De beste manier om het uit te leggen is door te beginnen. Anna, Karin, jullie zijn verantwoordelijk voor Nul-Vier. Terri, jij assisteert mij bij de oudere jongen. Alles is verbonden en de machine staat al op stand-by. Wij hoeven alleen maar de scheden om hun penissen te plaatsen en de prostaatpluggen erin stoppen…"

"Deze ei-vormige dingen?" vroeg Anna, terwijl ze één van de stevige metalen voorwerpen oppakte. Chris en Alexei staarden er ontzet naar.

"Ja, m'n beste. We beginnen met deze in het rectum van de jongens te plaatsen. Doe alvast een smeermiddel in Nul-Viers anus. Terri, als jij hetzelfde bij Nul-Zeven wil doen."

"Ja, dokter," antwoordden de twee vrouwen eenstemmig.

"Mevrouw, gaat U werkelijk die dingen in onze kont stoppen?" vroeg Chris angstig op zijn handen en knieën kronkelend.

"Dat klopt, jongen. Als je bang bent dat ze te groot zijn, kan ik je verzekeren dat zodra de wedstrijden beginnen, je nog grotere voorwerpen in je leuke kleine kontje zult krijgen. Nu moet je stil zijn en Terri je behoorlijk in laten smeren. Als je kuren blijft hebben stoppen we het erin zonder enig smeermiddel. Ik beloof je dat je dat niet fijn zult vinden."

"Ik zal lief zijn, mevrouw," zei Chris.

"Ik ook!" liet ook Alexei van zich horen. Anna had haar vinger al in het gat van de twaalfjarige gestoken en zijn lul trilde en bonsde en was helemaal stijf.

"Ze hebben allebei een erectie, dokter," merkte Karin op.

"Dat is zo. Het is niet belangrijk. Zodra de scheden vastgemaakt zijn, zullen ze wat zachter worden, hoewel niet volledig. Doe de pluggen erin."

De volgende twee minuten waren een ondraaglijke marteling voor de twee jonge knapen omdat de metalen voorwerpen diep in hun rectum gewerkt werden tot hun strakke jonge gaatjes erachter sloten en alleen nog de electrische snoeren uit hun kont kwamen en hen aan de machine verbonden.

"De stoppen gebruiken een laag stroomniveau om de prostaat van elke jongen te masseren."

"En de metalen scheden, dokter?" vroeg Anna.

"Die geven ook een milde elektrische stimulans aan de penis van de jongen. Genoeg om de jongen in een extreme staat van prikkeling te houden, maar niet voldoende om ze een orgasme te laten hebben. Na een paar minuten zal de combinatie van de twee in een constante stroom van pre-zaad en zaadvloeistof resulteren. Een paar minuten daarna begint de jongen zijn sperma vrij te geven. Het kan tot één uur duren voor hij volledig droog uitgemolken is. In het begin zullen ze het allebei wel fijn vinden, maar het proces wordt snel nogal kwellend."

Chris en Alexei wiebelde beiden met hun heupen en kreunden zacht terwijl ze aan de metalen pluggen in hun kont probeerden te wennen. De druk op hun jonge prostaten veroorzaakte een bijna overweldigend prikkelend gevoel. Chris, met zijn hoofd omlaag, kon zien dat zijn penis ongelooflijk hard was en recht omlaag naar het oppervlak van de metalen tafel wees. Er was al een sliert heldere vloeistof die van het uiteinde druppelde. Hij keek gefascineerd hoe die sliert al helemaal tot aan de tafel kwam. Hij kreeg onbeheersbare krampen in zijn anus, elk ervan had als gevolg dat zijn lul een volgende druppel voorvocht afscheidde. Naast hem ervoer de twaalfjarige Alexei dezelfde sensaties.

"Ze lekken allebei, dokter," merkte Terri op, een beetje verrast omdat zulke jonge knapen zo snel zo veel vloeistof konden produceren.

Dokter Trench lachte. "Dan kunnen we beter de scheden op hun penissen doen voor ze helemaal over de tafel lekken."

"Ik denk dat deze voor Nul-Vier te groot zal zijn, dokter," zei Anna met de roestvrij stalen buis in haar hand.

"Er zijn kleinere in de kar, Anna. Maak de slang los en kies een kleinere voor hem. De buis moet ongeveer 2,5 centimeter korter zijn dan de erectie van de jongen. De scheden moeten stevig en zeer nauwsluitend zijn. Je moet een beetje smeermiddel op hun penissen aanbrengen voor je ze in de buizen laat glijden."

Chris hijgde van genoegen toen Terri het koele smeermiddel over zijn pijnlijk stijve lul wreef. Hij moest zo nodig spuiten. De jonge tiener stootte zijn heupen wanhopig in een poging klaar te komen in Terri's hand.

"Jij kleine stoute jongen," berispte zij hem en sloeg een paar maal op zijn billen. "Waag het eens. Gedraag je en blijf stil zitten."

"Heb je hulp nodig om de schede over hem te krijgen, m'n beste?" vroeg de dokter.

"Nee, dokter."

Terri gleed de stijve penis van de dertienjarige in de metalen schede. De dikke leren riemen aan het eind van de roestvrij stalen buis werden om de basis van zijn geslachtsdeel gedaan en vastgegespt, zodat de schede stevig op zijn plaats gehoudend werd. Chris merkte dat zijn harde lul nauwelijks in de buis paste en dat er geen ruimte was voor verdere groei. Telkens als de plug in zijn kont tegen die magische plaats binnen in hem wreef, probeerde zijn penis nog verder te zwellen en spande zich pijnlijk tegen het metaal dat eromheen zat. Het was eigenlijk nog erger dan de kuisheidskooi.

"Hij is klaar, dokter," kondigde Terri aan en sloeg nog een keer op Chris' billen.

Ondertussen hadden Anna en Karin de aanzienlijk kleinere penis van Alexei in de schede gestoken.

Dokter Trench stond bij de machine en drukte verscheidene knoppen in. Bijna onmiddellijk voelde de dertienjarige Chris al zijn buikspieren verstrakken. Zijn penis bonsde als een gek in de schede. De ei-vormige plug in zijn kont leverde een constante elektrische stimulans aan zijn prostaat. Een paar ogenblikken later begon een mildere elektrische stroom door de metalen schede om zijn penis te vloeien.

"Oh, god… ohhhhh… wow!"

Het voelde goed. Eigenlijk voelde het groots. Het voelde alsof hij elk moment zou spuiten. Chris deed zijn ogen stijf dicht en balde zijn vuisten. Hij was zo dichtbij. Zo dichtbij.

"Oooooohhhh," kreunde hij.

"Aaahh," zuchtte Alexei naast hem.

"Ik ga… Ik ga spuiten, juffrouw," zei Chris tegen Terri. Zij stond naast hem en nam de indrukwekkend grote testikels van de dertienjarige jongen zachtjes in de kom van haar linkerhand. De jonge vrouw glimlachte.

De jonge Christopher Andrews stond een onplezierige verrassing te wachten. Het gevoel binnen hem werd intenser, maar hij kwam niet klaar. Hij wilde het. Hij had het nodig. Hij moest het. Maar hij kon niet. De elektrische stroom in de schede stopte. De snelle pulserende trillingen van de plug in zijn uiteinde niet. Hij voelde zijn penis in de metalen buis zachter worden, een klein beetje maar, maar de behoefte om zijn lading te spuiten ging niet weg. Het werd zelfs nog wat sterker.

"Oh, man… wat… wat gebeurt er?" vroeg hij in paniek. "Ik kan niet klaarkomen… waarom kan 't niet… wat doet dat met me… oh god, laat me alsjeblieft klaarkomen!"

Beide jongens jammerden en kreunden.

Een zacht geluid vulde plotseling de ruimte. De vacuümpompen in de machine waren aangeslagen en zogen het voorvocht van de jongens door de doorzichtige plastic slangen. Chris kon in feite voelen dat de machine de heldere vloeistof uit zijn lul trok.

"Het zal een paar minuten duren voor wij de eerste tekens van sperma in de slangen te zien," verklaarde de dokter.

Nogmaals begon de elektrische stroom door de scheden rond de jongenspenissen te stromen. Nogmaals begonnen Chris en Alexei te hijgen en te kreunen omdat zij wreed tot de rand van orgasme werden gebracht, die hen vervolgens werd geweigerd. Al die tijd zogen de pompen in de machine stil en meedogenloos de vloeistof die voortdurend uit hun lullen stroomde.

Na nog vijf minuten van deze methodische stimulatie voelde Chris een vreemd en niet erg prettig dringend gevoel in zijn testikels. Hij voelde dat zijn ballen naar zijn lichaam opgetrokken werden.

"Oh. Oh, shit. Wat… aaawww… aghhhh… gebeurt er?"

"Wat gebeurt er met hem, dokter?" vroeg Anna toen de jonge Chris begon te snikken en kreunen.

"Nul-Zeven ervaart een prostaatorgasme. Dat kan vrij traumatisch voor een jongen zijn, vooral als het de eerste keer gebeurt. Hij zal er nog een paar krijgen voordat de machine met hem klaar is."

Christophers buikspieren trokken opnieuw samen en de stroom vloeistof in de plastic slang werd snel melkachtig wit. Al die tijd ging de metalen plug in zijn kont door met het stimuleren van de al overgevoelige tienerprostaat. Chris deed zijn hoofd hoofd omlaag en keek tussen zijn benen. Hij kon de metalen schede zien die zijn lul omvatte, en de lange plastic slang die er aan het eind uitliep en hem met de melkmachine verbond. Hij kon zijn melkachtig jongenssap zich een weg zien banen door de slang. Hij was aan het spuiten, maar toch ook niet. Het was afschuwelijk en verwarrend. Chris wist niet dat het op die manier kon gebeuren. Het deed niet precies zeer. Maar het voelde ook niet goed. Als dit de enige manier was waarop hij de volgende drie jaar klaar zou kunnen komen zou hij zeker gek worden.

Hij moest nog steeds nodig spuiten. Wanhopig.

En de machine bleef nog doorgaan met het zenden van elektrische schokken in zijn prostaat en penis en het meedogenloos zuigen van het zaad uit zijn jonge lichaam.

"Hoe lang houden we ze aan de machine, dokter?" vroeg Karin die keek naar het dunne onrijpe witte zaad van Alexei dat door de slang stroomde.

"Tot zij droog zijn, m'n beste," antwoordde dokter Trench. "Gezien hun niveau van seksuele ontwikkeling, zou ik zeggen dat ze allebei minstens dertig minuten nodig zullen hebben. Voor Nul-Zeven zou het wel eens een heel uur kunnen zijn."

Chris besliste dat hij de machine absoluut niet fijn vond. Een volgend prostaatorgasme schudde zijn lichaam terwijl nog een stroom van zijn jongensachtig zaad uit zijn lul afgescheiden werd. Hij had zich nog nooit zo hulpeloos gevoeld, of zo beschaamd, naakt op zijn handen en knieën zittend met zijn rijpe dertienjarige ballen die voor iedereen zichtbaar tussen zijn benen bengelden, en zijn penis vastgebonden in de melkende schede. Hij deed zijn best om dapper te zijn, maar al dit vreemde en onplezierige gevoel was teveel voor een jonge knul om aan te kunnen. Toen de machine voor de derde keer een miserabel beetje zaad uit hem dwong, begon hij zacht en zwak te huilen. Alexei was al een paar minuten eerder in hysterische tranen uitgebarsten. Een koor van hun hoge snikkende stemmen vulde de onderzoeksruimte.

Dokter Trench glimlachte en verhoogde het niveau van stimulatie van de prostaten van de jongens. Ze klaagden en jammerden en hun martelende ellende ging verder.

Noot van de auteur:

Gladiatoren is een grote conceptuele schuld verschuldigd aan een aantal grote verhalen (die op Nialos' website staan). Pain Factor door Platypus, Last Boy Standing door Nialos Leaning, The Games door Big Paul, The Right Teacher door Conor, en Strings and Sacks, Inc. door Sir Cum Sizemore hebben allen bijgedragen het het zaad te planten voor mijn gekke verhaaltje. Bedankt mensen voor de voortdurende inspiratie en de prachtige verhalen.