Platypus

vertaald door Jan van Vlaanderen

Nathans Verhaal

Nathan opende zijn ogen en kwam stilaan tot bewustzijn. Wat hem onmiddellijk opviel was het bord van 60 x 90 cm, waarop hij inderdaad te koop stond, zoals zijn ouders en zijn duivelse grootmoeder hadden gedreigd. Erger nog, de woorden op het bord waren nog onrustwekkender.

Hij kon het duidelijk lezen en hij schrok er erg van.

Daar stond het in grote letters, zichtbaar voor heel de wereld, en vooral voor mogelijke bieders.

Hij was net een maand voordien veertien geworden. Een schrijnende en angstige uitdrukking stond op zijn gezicht gekerfd.

Achter hem, in de grote zaal waren nog andere jongens die te koop aangeboden werden in contractuele dienst, zoals het genoemd werd. Hij hoorde hen kletsen, ze spraken over de school en over hun families en over alles en nog wat waarover jongens maar konden babbelen die geconfronteerd werden met zo'n hachelijke situatie.

De anderen waren buiten Nathans gezichtsveld, maar een toevallige toeschouwer kon opmerken dat de dichtstbijzijnde van zijn nieuwe makkers niet naakt waren zoals hij. Ze droegen lendendoekjes die hun jongensdelen verstopten en lederen halsbanden met spijkers rond hun nek. De drie dichtstbijzijnde jongens zaten in stevige metalen kooien, zoals honden en katten in een dierenasiel. Vier kleine plastieken wieltjes onderaan de kooi maakten het gemakkelijker om de jongens te transporteren, misschien wel op een vliegtuig of in het voertuig van een klant – met kooi en al. De halsbanden zaten ongemakkelijk maar waren minder pijnlijk als de gekooide jongen zijn hoofd lichtjes voorover boog. De toonzaal was groot. De achtermuur was gemaakt van cement en grimmig paars-grijs gekleurd. De iets aantrekkelijker bakstenen zijmuur aan Nathans rechterkant die bijna buiten zijn gezichtsveld lag, herinnerde Nathan aan de gangen van zijn middelbare school. Maar deze plotse herkenning was voor de jongen een emotionele schok. Hij was ver weg van zo'n familiaal comfort, en zelfs als hij zijn enkels drie maal tegen elkaar klopte, zou hij niet plots op een andere plaats terechtkomen.

In alle geval, Nathan kon zijn enkels niet tegen elkaar kloppen. Zijn onderbenen zaten in ijzers. Deze boeien hielden zijn benen ongeveer zestig centimeter uit elkaar en verhinderden zowat elke beweging. Omdat hij hen niet kon bewegen, stonden zijn blote voeten ongemakkelijk op metalen buizen enkele centimeters boven de vloer van de toonzaal, die leek gemaakt te zijn van hard plastiek of linoleum, maar omdat zijn voeten die niet konden raken wist hij niet waarvan de vloer gemaakt was. De buizen leken op die van de kachel, thuis in de keuken. Dit nare beeld flitste door zijn hoofd zoals een imaginaire steekvlieg. Nu, op dit moment deden zijn voeten pijn, terwijl ze op de buizen rustten. Het was echt ongemakkelijk.

Wat hij ook vervelend vond, in zijn vernederende boeien, was een metalen pijp met een vertikaal geplaatste kraan, die vastgemaakt was aan de vloer en die in zijn anus stak, ongeveer anderhalve centimeter diep.

Aan elke pols was een metalen armband bevestigd die zijn armen helemaal boven zijn hoofd uitrekten en bijna zijn schouders ontwrichtten. Deze zaten vast aan een baar van ongeveer een meter twintig. Dit ding zat op zijn beurt vast aan een ketting, die hoog boven zijn hoofd aan ring vastgemaakt was. Nathan was helemaal uitgerekt en volkomen weerloos.

Hij haatte zijn grootmoeder, de dikke heks. Zij was het die aan zijn ouders voorgesteld had om deze zomer naar het bootkamp te gaan, de hele zomer, of anders zou hij op contactuele dienst moeten. Dit zou zeker van hem 'een eerzame kleine man' maken, zei ze. Zij verkoos de tweede optie. Contractuele dienst bracht meer op voor zijn ouders, maar de duur ervan was stond minder vast. Hij kon in dienst zijn tot Halloween of zelfs tot met kerstmis. Dit hing er van af of zijn houding geacht werd te verbeteren.

Dus, zo gebeurde het. Ze zetten hem in deze verschrikkelijke plaats. Erger nog, hij werd aangeboden in de 'training teams' waar men het exclusieve recht had om zijn lichaam en geest om te vormen zoals iedereen wenste dat Nathan zou zijn. Een lieve Nathan, een goedgemanierde Nathan, een onderdanige Nathan, een Nathan die de jongen zelf echt niet wou zijn. Het is zoals een hondenschool, dacht hij luidop.

"Zwijg, je maakt me aan het schrikken," zei een van de jongens achter hem plots.

"Dat is mijn probleem niet," antwoordde Nathan. Zijn stem was nog niet mannelijk, want Nathan stond net op de rand van de puberteit.

Het volgende uur gebeurde er niets. Nathan werd wakker uit een lichte slaap als een fel licht aangestoken werd. Hij werd wakker door volwassen stemmen, mannen en vrouwen, veel stemmen. Met het licht aan zag hij de eigenaars van de lawaaierige stemmen in de toonzaal binnen komen, tientallen potentiële kopers, allemaal smachtend om hun handen op zijn naakte lichaam te zetten, en vast aan zijn kettingen kon hij hiertegen helemaal niets beginnen.

Een dikke vrouw benaderde hem eerst.

"Oooh," zei ze, "Wat een knappe jongen." Ze was rond de vijftig jaar en zag er dik en klein uit., met paddenogen en dikke lippen. Haar korte, dikke vingers begonnen hem onmiddellijk te betasten, als was hij een stuk vee. Ze kneep in zijn linker tepel, en dan in zijn rechter. Hij bekeek haar. Ze kneep niet hard genoeg om hem pijn te doen. Hij bleef stil zitten, totdat ze zijn lul vast nam. Ze begon aan het orgaan te trekken, totdat zij rechtop stond vanuit zijn schaamstreek. Dan kneep ze in zijn gevoelige eikel met haar duim en wijsvinger, en met de andere hand kneep ze nog harder ion Nathans ballen. "Yeowwh! Jij ouwe hoer! Stop ermee!"

"Je bent fit, jongen," antwoordde ze en ze sloeg hem hard in zijn aangezicht.

De slag kwam hard aan en enkele traantjes begonnen te vloeien.

"Je mag dat niet doen, heks" zei hij terwijl hij haar bekeek.

"Jawel", zei ze, "Ik heb ervoor betaald, en ik kan je keuren totdat ik er genoeg van heb."

Een aantal mensen knikten goedkeurend. Ongelukkig genoeg had Nathan wat opschudding veroorzaakt en trok hij de aandacht van de manager van de showroom en zijn assistenten.

Mr. David Aroos, de manager, keek nu toe en dacht na hoe hij de ongehoorzame jongen snel kon veranderen. De magere, donker gekleurde zuidwest Aziaat was een prof, ervaren in zijn zaak. Nathan merkte de man zijn koude meedogenloze ogen op en rilde. Op de arm van de man stonden verschillende tatoeages, vooral wilde dieren en draken.

De andere jongens begonnen nu ook in hun kooien te roepen en veroorzaakten nog meer commotie. Dit begon uit de hand te lopen en verstoorde het verloop van de veiling. Mr. Arroos kon dit niet hebben. Hij deed teken naar een van zijn assistenten om een hendel over te halen.

Nathan merkte eerst niets op. Hij glimlachte, een kwade ongehoorzame glimlach. Misschien kon hij met zijn gebluf een beetje van zijn waardigheid terugwinnen. Maar dan voelde hij de staven waarop zijn voetzolen rustten warmer worden. Hij probeerde zijn rechtervoet te verplaatsen, dan zijn linker, maar door de kettingen kon hij nauwelijks bewegen en hij begon al zijn enkels te schaven tijdens zijn verweer. Ongeveer twintig seconden later begonnen de staven oranje te kleuren, te gloeien en ze warden echt heet. Nathan, schreeuwde als zijn voetzolen begonnen te verbranden waar ze de staven raakten. Hij verweerde zich harder, en schaafde zijn enkels nog meer. Hij probeerde tevergeefs zijn voeten te bevrijden. In zijn angst dacht hij dat hij een scherpe geur kon waarnemen, zoals varkensvlees op de grill, thuis in de tuin. Seconden later verloor Nathan zonder medelijden het bewustzijn.

Nathan was bewusteloos toen hij als contractuele werd aangekocht. De kopers waren twee homo's die de jongen heel snel zou leren kennen in de komende maanden, Anthony en John waren een ervaren training team die verondersteld warden om een excellente manier te kennen om ongehoorzame adolescenten te temmen door een hard dagelijks strafregime. De tweemaal daagse straffen, net zoals de occasionele strenge sancties waren een vermoeiende vereiste voor enkele schelmachtige trainers en training teams. En zo was de aankoopprijs voor Nathan, ondanks zijn attractieve voorkomen zen zijn welgevormd lichaam, slechts 4 000 Euro. Een andere schelmachtige trainer, een blonde pedofiel, had Mr. Arroos en zijn assistenten 5 000 Euro geboden maar hij wou dit contract niet tekenen. Mr. Arroos was van oordeel dat de blonde jonge man, een Noor, de jongen veel te aardig zou behandelen, en hem zo nog altijd zorgwekkend ongehoorzaam terug zou geven aan zijn familie.

Anthony en John hadden de strikte test met meer glans doorstaan. Ze waren ook minder ontwijkend. "Natuurlijk zullen we hem tweemaal per dag straffen, en we zullen hem zeker niet verwennen." John ging hiermee akkoord bij een directe vraag van Mr. Arroos.

"We hebben elke zaterdagavond gasten, en de zij kunnen de jongens op een bijkomende creatieve manier straffen – tweemaal per week bijkomend regime." Voegde Anthony eraan toe met een brede grijns. "Wees niet ongerust Mr. Arroos, we behandelen Nathan op de juiste manier.

Nadat de papieren getekend waren, werd de nog steeds bewusteloze en naakte Nathan losgemaakt en droeg Anthony hem op zijn schouders naar een wachtende karamelkleurige SUV. Hij werd op zijn zij neergeploft op een zetel. John nam de jongen bij zijn voeten en legde hem op zijn buik. Beide mannen merkten dat de veertienjarige bromde van de pijn, maar niet wakker werd. "Zijn voeten zijn rood en gevoelig, maar niet ernstig verbrand," fluisterde John, "er staan zelfs geen blaren op."

"Hij zal toch mank staan als hij wakker wordt." Zei Anthony.

"Hij zal tenminste niet zo snel weglopen, zoals die andere jongen, Robby," voegde John eraan toe. De man bleef fluisteren, zelfs toen ze al op de straat redden en naar de autoweg naar hun huis snelden.

Het huis was een gemeenschapshuis. Nathan begon wakker te worden en voelde zich groggy. Hij dacht dat hij wel moe zou zijn. De poort, die verlicht werd door een paar lampen er boven op, ging open. Het was nacht.

John en Anthony bekeken elkaar voorin in de SUV en ze glimlachten af en toe naar elkaar. Ze praatten over iets dat Nathan niet leek aan te gaan

Een minuut later stopten ze in een garage. John, die aan het stuur zat, stopte de motor. Anthony keek naar achter naar de achterbank, waar de naakte Nathan recht zat, min of meer wakker. "Oké, we zijn thuis." zei hij tot Nathan op een min of meer vrolijke toon.

Nathan antwoordde niet. De jongen keek door het venster naar het goed verlichte terrein wat leek op een gigantische serie koopflats.

Beide mannen stapten uit. "Komaan, moet je dragen jongen?" vroeg Anthony.

Nathan wist niet wat te doen. Dit was het begin van zijn nieuwe leven als contractueel dienaar programma. En de jongen wou hier niet van weten. Maar er was geen ontsnappen aan. Ten minste, nu nog niet, want hij had er geen idee van waar hij was. Dus verzachte hij zijn gelaatuitdrukking en probeerde hij aardig te zijn. "Oké," zei hij, "ik ben oké."

Nathan deed de deur van de SUV open en trachtte recht staan als hij uitstapte. Hij slaagde erin om te negeren dat hij poedelnaakt was. "Auw! Shit!" Nathan ontdekte dat hij niet oké was. Als kwam terug voor zijn geest. De showroom, met de kopers die binnenzwermden, de grote plakkaten, de ijzeren baren die verwarmd werden En zijn voeten deden ongelooflijk pijn. "Oh shit!" riep hij opnieuw uit en hij probeerde te stappen, nu los van de SUV. Om alles nog ingewikkelder te maken, hij moest dringend plassen.

"Ben je zeker dat je geen hulp nodig hebt?" vroeg John vrolijk.

"Nee, ik kan het wel," drong Nathan aan. Hij ontweek de harde weg, het mooi afgereden grasperk was zachter aan zijn voeten., maar hij mankte merkbaar.

Anthony duwde op het knopje van de elektronische sleutel en de deur ging open. John ging na Anthony binnen met Nathan tussen hen in. Het licht ging aan.

Nathan bevond zich in en een ruime living met een ontspanningsruimte, drie fluwelen zetels en een uitvouwbare sofa, een boekenkast en een paar tafels. Foto's van de families van beide mannen sierden de beschikbare vrije plaatsjes. De kamer leek eerder gewoon. Er was een toegang tot twee gangen. De hoofdkleur bleek paars te zijn samen met bruin.

"Je moet uitgeput zijn, Nathan," zei Anthony. De jongen bekeek zijn medebewaker als was heet voor de eerste keer. Anthony was middelmatig groot, misschien vijfenveertig, met een kalend hoofd. Zijn haar was rood, met grijs ertussen. Zijn ogen stonden iets te dicht bij elkaar en hij stapte zoals een pinguïn, met zijn tippen naar binnen gericht. Zijn neus was bolvormig en rood, net alsof hij eens een hevige drinker was, zolas Nathans oom Roger. Hij had een papegaaienmond en hij miste een voortand, aan de linkerkant.

"Dat ben ik," zie Nathan.

Nathan bekeek John ook. Deze kerel was jonger, misschien dertig en heel atletisch. Zijn haar was donker, bijna zwart, waarschijnlijk Spaans of Italiaans, dacht Nathan. De tweede man was regelmatig gebouwd en kon zelfs knap gevonden worden, alleen Nathan had het niet zo voor mannen. Johns ogen waren blauw en gevoelig.

"Hier ik zal je naar je kamer brengen." zei John.

De kamer was naar beneden langs de eerste gang vanuit de living, derde rechts. Het zag ere en leuke kamer uit voor een adolescent. Nathan zag een goed gemaakt bed met sprei, kussen en een dun deken. Er stond zelfs een nachtlamp om te lezen. Nathan hield niet zo van lezen. Er stond een tv en dvd-speler, een boekenkast met vier rijen boeken. Op het NBA basketbalbehangpapier hingen twee posters bij het bed. De posters waren vreselijk. Er stonden worstelaars op, maar in plaats van volwassen mannen zoals Nathan soms op tv zag, waren de tegenstanders naakte jongens van twaalf, dertien jaar oud.

"Dit is allemaal van jou, zolang je hier bent bij ons," zei John. "Doe alsof je thuis bent, maar ik stel voor dat je een beetje uitrust. Opstaan om 6.15. Je oriëntatie begint nadat je gedoucht hebt en ontbeten, om 7.30 stipt. Je strafregime begint morgen nog niet, maar voor de rest heb je een gewone dag met karwijen en vernederingklas en oefentijd. De andere jongens hier zijn Josh en Billy. Een van hen zal je de touwen tonen. Als je morgen ergens een foutje maakt, heb je de volgende dag extrastraf."

"Waar zijn Josh en Billy?"

"Ze slapen, ik stel voor dat je hetzelfde doet. Goede nacht."

John ging kordaat naar buiten, zoals de marinier die eens geweest was.

"Goede nacht," zei Nathan, eerder beleefd.

John liet de deur op een kier. Nathan sloot ze voor wat privacy. Hij was nog steeds bloot en een beetje beschaamd over zijn lichaam. Hij zocht een slot, maar er was geen. "Tof," zei hij sarcastisch tegen zichzelf.

Hij zette de tv aan. Het was een kabelnetwerk. Op elk kanaal waren er wedstrijden, zoals fear factor, survivor, reality shows met jongens van zijn leeftijd. Hij vond de afstandsbediening op de tv en begon te zappen. Zijn aandacht werd getrokken door een show 'pijnfactor' genaamd. Vier jongens ongeveer zijn leeftijd waren naakt en stonden op blote voeten op een soort van metalen plaat. Hij dacht onmiddellijk aan zijn eigen pijnlijke voetzolen en de hete baren. Deze jongens hadden ook zichtbaar pijn. Volwassen zegden wat ze moesten doen. "Je voetzolen moeten de hele tijd helemaal op de hete platen staan." Zei een mooie, maar venijnige vrouw. "We doen de temperatuur zo dadelijk opnieuw stijgen." Twee van de jongen begonnen tegen te pruttelen, maar hun voeten bleven staan. "Hoe kunnen ze het verdragen?" dacht Nathan bij zichzelf. "Ik zou dat nooit kunnen volhouden. Ik haat pijn." Hij voelde zich heel moe. Voor hij in zijn bed wipte, zette hij de tv af. Zijn voeten deden pijn van zijn minder zware beproeving, maar zijn dromen waren er niet minder levendig op. Nathan droomde dat hij in de show meedeed, dus hij sliep rusteloos. Het bed en de dekens waren comfortabele. Zij streelden zijn naakte lichaam. Maar toen hij vroeg in de morgen "Opstaan" hoorde voelde hij zich nog heel moe en helemaal niet in stemming om op te staan.

Het was een luid gebons, vier maal, zoals een staccato. "Tijd om op te staan," zei de jongensstem. Het was Billy, een grote slanke dertienjarige, met bruin haar zoals Nathan. Voordat de nieuwkomer kon protesteren deed Billy Nathans deur wijd open.

"Hé," zei Nathan een beetje kwaad, "dit kan wat rustiger."

"Sorry," zei Billy, "maar John en Anthony zeiden dat ik er zeker van moest zijn dat je op stond."

Nathan zat kaarsrecht in bed. Hij trok zijn dekens op van bescheidenheid. Hij merkte dat Billy kleren aan had, een T-shirt met op zijn borst 'pijnatleet' en een short met bijbehorend logo. Hij droeg ook goedkope rattenzwarte basketbalschoenen en witte sokken. Billy gaf Nathan een andere uitrusting, een die mogelijk nog dommer was dan wat Billy droeg. Het was een wit T-shirt en blauwe gymshort en ook een paar goedkope rattenzwarte sportschoenen en witte sokken.

"Dit zijn jouw kleren," zei Billy toen hij ze aan hem gaf.

Nathan graaide ze uit zijn handen. "Oké, je kan nu buiten gaan. Ik maak me klaar."

"Je kan beter je houding veranderen," zei Billy. "Er is hier niets zo erg als de straffen. Als je erg je best doet kan je zelfs aan enkele ervan wennen. Net zoals ik."

"Dat interesseert me niet, stomme gast."

"Oké, John en ik gebruiken de badkamer eerst vanmorgen. Binnen een half uur, voor het ontbijt, moet je proper zijn en gekleed voor de ochtendinspectie.

Hij verliet snel Nathans kamer.

Nathan kleedde zich snel aan met het witte T-shirt en de blauwe gymshort plus het schoeisel, sportschoenen en sokken. Maar hij moest weer plassen en de badkamer, die beneden in de hal was, zoals Nathan snel ontdekte, was bezet. Als hij daar was kon hij snel douchen en zich proper maken, zijn tanden poetsen als er tandpasta en een tandenborstel beschikbaar waren. De tweede jongen zou hij wel buiten duwen als het nodig was. Hij wachtte en bekeek de deur van de badkamer al een roofdier. Al snel horde hij de douche lopen en na een tijdje werd het toilet doorgespoeld. Als de deur open ging gingen Nathan en de tweede jongen Josh regelrecht op de deur af. Het resultaat was een botsing van lichamen en een gevecht. Er was veel lawaai. Er werd heel wat geduwd en getrokken en net als Nathan half door de deur was horde hij de volwassenen al roepend naderen. Nathan had het verstand om terug naar zijn eigen kamer te vluchten en hij sloot de deur. "Shit!" mompelde hij, buiten adem. Maar Josh was nu in de badkamer en hij nam zijn tijd voor zijn ochtendritueel. Nathan zag dat Josh een grotere blonde jongen was, groot voor zijn dertien jaar, met brede schouders en solide buikspieren. Hij had blauwe ogen, stevige benen en voeten. Met zijn haar nog nat en zijn lichaam bijna droog, kwam hij uit de badkamer, eindelijk, en de klok tikte verder.

"Sweet Jesus!" hoorden de ander jongens en zeker ook John en Anthony, Nathan roepen. "Ik heb nog vier minuten om te kakken en te pissen en te douchen en klaar te zijn." Er was ook geen warm water meer. "Shit! Shit! Shit!" Het water was ijskoud. Op de een af andere manier geraakte hij klaar met zijn andere lichaamsfuncties en hij slaagde er in om wat 'droog' te worden. Een andere complicatie was, dat Nathan maar twee tandenborstels vond, van Josh en van Billy. Er stond een B en een J op en ze waren al gebruikt. Hij dacht er niet aan om in het derde compartiment te kijken onder de badkamerspiegel waar handdoeken, tandenborstel en tandpasta met een 'N' op lagen te wachten. John en Anthony riepen: "Jongens, klaar voor de inspectie!" Nathan wist dat hij in de problemen zat. Hij had zelfs de tijd niet gehad om zijn tanden te poetsen.

In de bibliotheek wachtten de jongens om geïnspecteerd te worden op properheid en om gecontroleerd te worden of ze degelijk afgedroogd en gekleed waren. Anthony deed de inspectie. Deze kalende, pinguinvoetige, op middelbare leeftijd zijnde vaderfiguur leek van zijn taak te genieten. John stond als een schildwacht naast de brede ouderwetse fauteuil waar zijn partner ingeploft was. De jongens stonden op een rij in de kleine bibliotheekruimte dat naar boeken en stof rook. Honderden boeken omringden de vijf personen. Josh ging eerst. Billy stond net achter hem. Beiden doorstonden ze de ochtendinspectie zonder strafpunten. "Excellent," prees Anthony. Zijn partner echode goedkeurend. Nathans opgeluchte makers stapten naar de keuken waar ze hun ontbijt gingen eten, met de volledige goedkeuring. "Dank u, heren!" mekkerden ze, zoals de onderdanige schaapjes die ze ongetwijfeld gingen worden. Goede jongens, dacht Nathan, meegaand zoals huisdieren. Net zoals de jongens in de kooien in de showroom. Hij was er dankbaar voor dat dit beeld stilaan aan het vervagen was in Nathans brein, zelfs al was het nog hel recent. "De volgende," kondigde Anthony aan.

"Een stap voorwaarts," herhaalde John. De ex-marinier gaf de jongen een doordringende blik. Voor welbekende redenen aarzelde Nathan, maar deed dan een noodlottige stap vooruit.

Anthony bekeek hem direct met een beschuldigende blik.

"Wat?" zei Nathan.

Anthony ging met zijn vingers door de nieuweling zijn bruine haren en trok zijn T-shirt omhoog om met zijn wijsvinger over de onderrug van de jongen te gaan, waar hij de eerste overtreding bemerkte. "Waarom ben je zelfs niet droog?" schreeuwde hij. Zijn shirt zat zelfs niet in zijn broek. Nathans ochtendadem stonk. "Heb je de moeite gedaan om je tanden te poetsen?"

"Ik had geen tandenborstel! Ik moest toch hun vuile spullen niet gebruiken," verdedigde hij zich.

"Dat is geen excuus, jonge man," legde Anthony uit. Hij stond prompt op uit de fauteuil en zei op een strenge toon:"Volg me." Nathan wist dat hij niet moest tegensputteren. In de badkamer toonde Anthony hem waar hij zijn gerief gelegd had. Er was een mooie plastieken tandenborstel war een 'N' op stond en zelfs een kleine tube tandpasta van een bekend merk.

"Oh," zuchtte Nathan. Hij zei verder niets. "Drie overtredingen, drie extra straffen, morgen als je met je regime begint," zei Anthony rustig. "Poets nu je tanden en kom dan onmiddellijk ontbijten als je klaar bent."

"Oké," horde Nathan zichzelf zeggen. "Ik begin al te klinken als een van de schoothondkinderen," dacht hij met een zuur gezicht als Anthony naar de keuken ging waar zijn eigen ontbijt op hem wachtte.

Nathan wandelde nonchalant de keuken binnen, toen hij zich realiseerde dat hij er toonbaarder uitzag, en niet langer uit zijn mond stonk. Josh en Billy schrokten de hotcakes, spek en eieren naar binnen. Waarschijnlijk wisten ze welke activiteiten er zouden opdoemen. Nathan zag dat de ontbijttafel netjes gedekt was, zelfs met duur zilverwerk en alles stond klaar om op te eten. Nathan ging zitten.

"Acht minuten, dan moet je in de oefenzaal zijn om te beginnen met de tredmolen. Josh zal je de weg tonen vanmorgen." Legde Anthony uit. Hij was nu de marinier en geen persoon om fysiek de draak mee te steken, vermoedde Nathan.

De nieuwe zei opnieuw "Oké" en hij voelde zich weer beschaamd.

"Na het eten moet je terug je tanden poetsen," viel Anthony in. Zijn stem bulderde van ergens achter de plaats waar Nathan zat. De nieuwkomer durfde zijn hoofd niet omdraaien.

Het eten was lekker, het was voedzaam en Nathan had honger. Hij beëindigde zijn maaltijd met nog vijf seconden over op het schema. Ondertussen was Billy in de oefenruimte en Josh, vergezeld van Nathan voegden zich bij hem.

De oefenruimte was ongeveer drie op zes meter en bevatten een eenpersoonstredmolen, enkele gewichtjes en een assortiment tepelklemmen. "Anthony en John houden alles simpel," legde Josh aan Nathan uit. De nieuwe bekeek alles aandachtig. Billy ging op de tredmolen nadat hij op de monitor 5,5 km/u aangeduid had met een helling van 6 %. "Zo moeten we vijf km afleggen," verklaarde Billy terwijl de cardiospullen instelde. Het leek niet echt moeilijk totdat Nathan opmerkte dat Billy geen schoenen of sokken droeg!

"Hoe komt het dat je op blote voeten bent?" vroeg Nathan.

"Zo moeten we het doen," antwoordde Billy, "dat maakt het meer uitdagend."

"Dat maakt je voeten taaier," legde Josh verder uit. "Dit doet geen pijn als je voeten tenminste niet gestraft werden de vorige dagen."

"Dan doet de geweldig pijn," verklaarde Billy.

"Ik doe dit niet op mijn blote voeten," zei Nathan iets te luid.

"Je doet dit beter wel, anders is het een ernstige overtreding." Informeerde Josh hem.

"Wat is een ernstige overtreding," vroeg Nathan onschuldig.

"Dat wil je niet weten," zei Billy hoofdschuddend.

Het was al snel de beurt aan Nathan om de tredmolen uit te proberen. Hoewel hij voor de ochtend- en de avondstrafsessies vrijgesteld was omdat het zijn eerste dag was, wist hij dat hij voor dit geen uitstel had. Hij aarzelde om zijn schoenen uit te trekken, maar als hij dit dan toch deed, merkte hij wat zijn nieuwe makkers ^plots bij elkaar deden. Ze vertrokken elk van de pijn toen ze bij elkaar tepelklemmen aanbrachten op hun naakte borst, een op elke tepel. Aan de klemmen waren kettingen bevestigd waaraan enkele kleine gewichtjes slingerden.

"Auw, dit doet echt pijn," kreunde Josh als Billy hem aanpakte.

"We moeten er aan elke tepel 900 gr hangen," verklaarde Billy.

"Jij moet morgen pas beginnen." Voegde Josh eraan toe.

"Nathan bekeek hen even. "Ik doe dit niet. Dat is foltering."

"Dit is niets vergeleken bij wat er je nog meer te wachten staat." zei Billy. "Zelfs bij de middelmatige straffen kan je nog veel erger verwachten."

"Het is eigenlijk nog zo erg niet." ging Josh met een grijns verder. "Het maakt je tepels harder."

"Hoe meer pijn je kan verdragen, hoe beter het is in dit huis." voegde Billy eraan toe met een eigen grimas. "John en Anthony doen hun best om ons op tempo te krijgen. Dit is een van hun favoriete uitdrukkingen, jongens op tempo krijgen. Ik ben het beu om dit steeds te moeten horen."

"Ik denk dat ik hier ga weglopen." zei Nathan. Hij was niet zeker of hij dit wel meende. Hij had er nog niet over nagedacht.

Billy en Josh keken hem verbaasd aan.

"Ik kan niet geloven dat je dit zei, maat," antwoordde Billy na een lange pauze.

Nathan keek naar zijn blote voeten en besloot om het maar zo te laten, er was nog geen kwaad geschied. Dacht hij. Hij wist nog niet dat dit voornemen serieuze consequenties had. En zijn beide makkers hadden het hem horen zeggen, luid en duidelijk.

Nathan nam al zijn moed tezamen en sprong op de tredmolen. Toen hij dit deed bemerkte hij hoe pijnlijk zijn voetzolen waren. Hij had het ding zelfs nog niet aan gezet. 'Oh, god,' dacht hij, 'dit gaat echt niet plezierig worden.'

Hij stelde het begin al een volle minuut uit en stond op de bewegingloze tredmolen.

"Komaan, we moeten binnen vijftig minuten op onze kamers zijn," zei Billy, bijna schreeuwend. Er zat wat angst en een beetje woede in zijn stem. Hij en Josh hadden tepelklemmen aan, met gewichtjes. Hun voorhoofd was gefronst van de pijn. De gewichtjes deden hun tepels een vijftal centimeter vooruit steken en rekten de elastische huid van hun borstspieren uit.

"Stop met treuzelen! schreeuwde Josh.

Nathan kon over zijn pijnlijke voetzolen en het gebeuren in de showroom zeuren, maar dat was geen excuus. Eindelijk zette hij de machine aan. Aan het einde van zijn vijf kilometer wist hij dat dit werkelijk een beproeving was.

Josh en Billy waren al terug op hun kamers als Nathan, met sokken en schoenen terug aan, een afspraak had met John en Anthony in de ruime living voor de 'oriëntatie'.

Nathan zat op de sofa met de twee mannen naast zich, John links en Anthony rechts. "Je moet de regels van het huis leren kennen." legde Anthony uit.

"Om te weten wat je mag verwachten." voegde John er aan toe.

Dit ziet er nog goed uit, dacht de nieuwe contractuele jongen.

Anthony sprak op een ernstige toon. "Je contract loopt zolang het nodig is." herhaalde de kalende, roodharige man van middelbare leeftijd, "geen dag langer."

Nathan trachtte aandachtig te zijn, maar hij wist dat John, de jongere man met zijn stekeltjes, hem ergerlijk vond, zoals de meeste volwassenen dat vonden. Nathan had deze invloed op mensen, vooral volwassenen, mannen of vrouwen. Hij irriteerde hen, zelfs al deed hij geen enkele moeite.

Toen John aan de beurt was om de jonge tiener de les te lezen, merkte hij dreigende toon in zijn stem. "Als je de regels van het huis volgt en als je elke dag doet wat er van je verwacht wordt, dan krijg je alleen maar de gewone bestraffingen, 's morgens en 's avonds, tweemaal per dag. oh, je moet ook de bestraffingen voor speciale gebeurtenissen ondergaan voor de genodigden op zaterdagavond, als het jouw beurt is. Deze publieke sessies zijn dan in de plaats van de gewone zaterdagavondsessies."

'Ik moet een kalender bijhouden om alles te onthouden' dacht Nathan. "Ja," zei hij en hij durfde een vraag te stellen. "Waarom zoveel bestraffingen?"

Antony de kalende roodhartige man van middelbare leeftijd was niet afgeschrikt. "Omdat je een ongehoorzame jongen bent Dat is de reden waarom je familie je bij ons gestuurd heeft. De straffen zullen je helpen om beter te worden. Hoer sneller je beter bent, hoe sneller we je terugsturen naar je aardige, gezellige huis. Om met je eigen vorige leven verder te gaan."

Dan kwamen de details. Zijn bestraffingen zouden plaats vinden in twee 'arena's', grote kamers in huis genaamd 'middeleeuws' en 'eigentijds'. Ze duren een tot drie uur, misschien zelfs langer op zaterdagavond. Hij kon gestraft worden op elk lichaamsdeel, van zijn nek tot aan zijn voetzolen. Hij zou nooit vooraf weten welk deel van zijn lichaam gebruikt zou worden om 'pijnherinneringen' te bekomen. Zijn straffen zouden variëren in intensiteit en konden zelfs als foltering gedefinieerd worden, met als enige grens dat hij nooit permanente kwetsuren zou krijgen door de handen van John of Anthony, die gewoon waren om ongehoorzame jongens als hij onder handen te nemen.

Er was ook nog een waslijst van huisregels die hij moest gehoorzamen, of er kwamen nog bijkomende bestraffingen. Als de overtreding ernstig genoeg was zou hij zelfs een vernieuwend strafregime krijgen, zoals al enkele ongelukkigen van zijn voorgangers hadden moeten ondervinden. Ernstige overtredingen, waaronder vloeken tegen zijn bewakers, weglopen, vechten met of bedreigen van de andere jongens, overdreven 'onhygiënisch' zijn, weigeren om zijn dagelijkse training te doen, weigeren om gepast en volledig zijn onderwerpingsoefeningen te volgen, weigeren om te eten of onvoldoende slapen, tv kijken zonder toelating, niet kijken naar een verplichte speciale kabeluitzending of DVD als dit opgedragen wordt, niet gehoorzamen aan doorgegeven opdrachten van zijn dertienjarige huisgenoten Josh en Billy, en nog veel meer 'neen – nietes' die hij niet kon onthouden. Nathan, die van nature ongehoorzaam was, kon niet echt aandachtig luisteren.

"Mag ik weggaan?"

"Ja, je krijgt wat vrije tijd ion je kamer totdat het tijd is voor je eerste nederigheidsoefening. Je moet je hier terug aan melden, helemaal naakt. Het begint binnen anderhalf uur." legde Anthony uit. John was duidelijker en directer. "Je moet je leren onderwerpen, jongen. Je moet leren gehoorzamen."

Nathans vrije tijd op zijn kamer ging te vlug om. Hij trachtte wat te lezen, durfde niet naar tv kijken omdat hij niet wist of hij wel de toelating had, en lag op zijn rug in zijn nieuwe domme uniform, met zijn schoenen op de bedsprei, nog een overtreding. Hij begon in te dutten, en sliep als Billy enkele keren hard op zijn deur klopte.

Nathan werd wakker toen Billy binnen stormde.

"Hé!" kreunde Nathan, nog half in slaap.

Josh kwam er net achter. Hij sprak:"Tijd voor je eerste vernedering." zei de dertienjarige.

Nathan stond op en stapte door de deur, gekleed in zijn T-shirt en gymshort en schoenen.

"Je mag niet gekleed gaan." riep Billy.

"Wat mag ik dan wel dragen?" vroeg Nathan. Hij herinnerde het zich niet, of wou het zich niet herinneren.

De beide dertienjarigen begonnen te giechelen. "Je adamskostuum," zei Josh.

"Zelfs geen sokken en ondergoed?"

Billy werd plots heel ernstig. "Zelfs niet makker."

Nathan voelde zich verlegen en dwaas als hij in de living kwam. Joh, Anthony en zijn makkers, zaten alle vier helemaal gekleed op de zetel en staarden naar hem. Nathan bedekte zijn lul en zijn ballen met zijn handen.

"Handen achter je hoofd, Nathan," blafte Anthony.

Zo begon het. Nathan moest dichter komen, zodat ze 'je wat beter kunnen bekijken'. De mannen en ook Billy en Josh inspecteerden hem overal. "Kijken waar hij al haar heeft en hoeveel," zei John plots tegen de andere jongens.

"Stil staan als je geïnspecteerd wordt," kwetterde Anthony

Hij moest zich voorver buigen en zijn billen uit elkaar spreiden. In de spleet voelde hij vingers zijn anus betasten om de laatste nieuwtjes te ontdekken. "Hij begint al wat haartjes te krijgen," merkte Billy vrolijk op. Nathan haatte hem dan.

Als Nathan zijn armen omhoog deed, werden zijn oksels onderzocht door vier paar ogen. "Hij heeft zelfs niet zoveel haar als ik in zijn oksels," zei Josh.

Nathan moest stil staan als Josh en Anthony om beurt zijn lul inspecteerden en in zijn ballen knepen. Hij piepte lichtjes als John wat te hard in zijn linkerbal kneep. " Hij heeft een klein beetje schaamhaar, maar voor zijn leeftijd zou dit wat meer mogen zijn." voegde John er aan toe.

Hij moest op de vloer gaan zitten terwijl iedereen zijn voeten onderzocht. "Hij heeft twee haartjes op elk van zijn dikke tenen," zei Billy.

Josh begon aan de beginnende haartjes op zijn kuiten en zijn benen te trekken. Het deed geen pijn maar het was wel vervelend. Nathan vond het niet prettig. Hij bekeek Josh maar beet op zijn tong.

Na de inspectie van zijn naakte lichaam door de twee volwassenen en de twee dertienjarigen, was het tijd voor nog iets meer vernederend.

"Oké, zet je klaar, Nathan. Zet je handen in je zij." blafte Anthony.

Nathan hoopte dat zijn eerste nederigheidsoefening gedaan was. Niet dus.

De volgende zin van John schokte hem.

"Oké, ik wil dat je voor ons masturbeert. Laat ons zien hoe je kan klaarkomen."

Nathan was zo gegeneerd. Hij wist dat hij DAT niet wou doen voor iedereen.

Hij begon te wenen en een traan liep over zijn wang. "Nee, dat doe ik niet." zei hij.

"Je doet het wel," verhief John zijn stem lichtjes. "Billy, ga mijn riem halen."

Een minuut later striemde de riem over het zachte vel van zijn buik met een luide pats.

"Auw!" schreeuwde Nathan.

"Hoeveel meer wil je er nog, jongen? Ga je nu masturberen?" John werd kwaad.

Nathan onderdrukte een snik en weigerde nog eens. De riem flitste door de lucht en trof hem nog eens, deze keer over zijn veertienjarige ribben aan de rechterkant. "Auw!," schreeuwde Nathan weer. De riem flitste verschillende keren in een steeds hoger tempo en trof Nathans torso waar hij maar kon.

Rode strepen werden zichtbaar op zijn rug en op zijn borst.

Nathan werd hysterisch en probeerde naar zijn kamer terug te lopen. Hij werd getackeld en de riem kwam verschillende keren neer op zijn blote kont.

"Oké, ik zal het doen." gilde de geslagen jonge tiener.

En zo begon hij zich af te trekken. De volwassenen en Billy en Josh vonden het onderhoudend. Na een minuutje begon Nathans penis op te zwellen. Voorvocht kwam op zijn eikel te voorschijn. Anthony stopte hem enkele seconden om zijn vochtige pisgat te inspecteren. "Oké, je mag voortdoen." zei hij. Iedereen in de kamer genoot van de show, uitgezonderd de vernederde Nathan.

Nathan begon met de gewone bewegingen die zorgden voor het goede gevoel. Na een tijdje ejaculeerde hij en het meest kwam op de vloer van de living terecht. Het was een gezonde lading sperma.

Nathan dacht niet dat John en Anthony hem nog meer konden vernederen. Maar hij was mis.

"Kuis nu je rommel maar op," zei Anthony zachtjes.

"Ik heb geen papieren zakdoekjes," legde Nathan uit.

"Ga op je handen knieën zitten en gebruik je tong," riep Anthony.

Gedurende het volgende half uur moest Nathan nog twee maal klaarkomen, en moest hij het telkens oplikken. Billy en Josh vonden dit hilarisch.

Als het gedaan was mocht Nathan terug naar zijn kamer. Zijn penis was geschaafd en een beetje pijnlijk, maar zijn gevoelens van kwaadheid en schaamte waren overweldigend.

Ik moet deze nederigheidssessies elke dag doen dat ik hier ben! Dit is echt niet leuk! dacht Nathan. Hij was nog altijd een ongehoorzame jongen en nog altijd niet gebroken. Dat zou nog heel wat bestraffingen duren voor dit het geval was.

De eerste kwam al de volgende morgen. Hij moest zich melden in de middeleeuwse kamer waar John en Anthony zaten te wachten en hij moest zich daar naakt melden. Hij hield niet van pijn. Hij wist zeker dat deze eerste beproeving niet prettig zou zijn en het zou negentig minuten duren. De kamer was goed verwarmd en ingericht als een middeleeuwse kerker. De inrichting op de stenen muren deed denken aan de inquisitie. De ruimte bezorgde de eens zo ongehoorzame jongen kippenvlees. Ik haat dit, dacht Nathan, en ik haat alles wat te maken heeft met dit contractueel diensten programma.

"Je bent tenminste stipt," zei Anthony. Hij leek wat op zo een kalende middeleeuwse monnik, maar hij had geen priesterkleren aan of een boetekleed gemaakt van ruwe dierenpels.

"Ga op het rek liggen," beval John op een strenge toon. Het leek erop dat hij steeds op een ernstige toon tegen Nathan sprak.

Nathan ging behoedzaam, op zijn nog pijnlijke voetzolen naar het rek. Hij wou op zijn buik gaan liggen, maar Anthony hield hem tegen. "Nee, we willen je op je rug," zei hij met een gruwelijke grijns.

Nathan werd vastgemaakt aan het rek, een hard houten replica van het echte ding. Eerst werden zijn tien vingers met leren bandjes vastgemaakt en werden zijn armen boven zijn hoofd uitgerokken. Dan werden zijn tenen met leren bandjes vastgemaakt. Zo werden zijn armen en benen helemaal ongemakkelijk uitgespreid zodat hij helemaal uitgerekt op het foltertuig lag.

Als alles vastzat werden alle riemen aangespannen door een draai aan een ouderwets wiel dat het ding controleerde. John draaide. "Je zult een beetje druk voelen op elke vinger en elke teen," legde hij uit.

Na zes keer draaien had Nathan helse pijnen. Het leek alsof al zijn vingers en zijn tenen elk afzonderlijk uit hun gewrichten getrokken werden zodat zijn naakte lichaam langer werd.

Maar John was nog niet klaar."Nog enkele keren draaien,"zei hij. De in doodsangst verkerende, eens ongehoorzame jongen hoorde het dreigende kraken van de ouderwetse machine en de pijn werd steeds erger. Na negen keer draaien was Nathans blote lichaam net goed uitgerokken om met de bestraffing te beginnen. Het uitrekken telde niet als straf, het was alleen maar een voorbereiding voor iets ergers – een geseling op zijn blote borst en buik met een klein zweepje, gemaakt uit hard bruin leder.

Anthony had een duivelse glimlach als hij de gevoelige voorkant van de jongen bewerkte met het venijnige zweepje. Aan het zweepje zaten zes snoeren met knopen aan elk uiteinde. "Dit krijg vandaag een hel uur te verduren," legde hij vrolijk uit, toen hij op de strak gespannen spieren van zijn borstkas en buik sloeg. De man van middelbare leeftijd was blijkbaar een ervaren geselaar, die methodisch te werk ging. Hij startte op Nathans borst, net boven zijn tepels en ging verder langs zijn buik tot onder zijn navel. Elke slag deed veel pijn en liet smalle rode striemen achter op zijn voordien maagdelijke huid. Nathan schreeuwde niet tijdens zijn marteling. Hij trachtte het uit te houden, maar hij slaakte toch lichte kreetjes vooral als de gevoelige plaatsen een tweede, een derde of zelfs een tiende keer geraakt werden. Het deed nog meer pijn, dacht hij, omdat hij uitgestrekt was. Hij probeerde niet te veel te bewegen want dat zette nog meer druk op zijn vingers en zijn tenen. Eindelijk was het gedaan. Nathan viel niet flauw en hield zich eerder onaangedaan als hij zijn eerste van zijn vele beproevingen onderging ion dit huid van pijn.

Nathan geraakte niet gewoon aan de twee maal daagse bestraffingen. Maar op zaterdag ging het al wat beter. De vernedering van donderdag was nog erger toen hij gedwongen werd om, terwijl iedereen toekeek, 'Billy's kont uit te likken' tot hij 'helemaal proper' was. Hij weigerde eerst, maar elektrische schokken met een speciale staaf voor vee, helemaal naakt op elf gevoelige plaatsen bewezen erg effectief te zijn om zijn tegenstand te breken. Dertien jaar oude Billy, die ook naakt moest zijn voor Nathans vernedering, had zijn kont zelfs niet goed afgeveegd, omdat hij vooraf wist van zijn dertienjarige makker Josh, dat Nathan hem moest 'rimmen' tijdens zijn nederigheidsoefening. Het was walgelijk, de smaak van stront van de jongere knaap, en Billy's glimlach van genot, bij Nathans ongemak, maakte dat hij de jongen wel kon doden met een bot mes. Het duurde vijfentwintig minuten, heel de nederigheidsoefening, en toen het gedaan was mocht Nathan naar het toilet lopen omdat hij moest kokhalzen. Wonder boven wonder moest hij niet overgeven, maar hij moest zijn mond eindeloos spoelen en zijn tanden drie maal poetsen om die smerige smaak weg te krijgen.

De festiviteiten van zaterdag werden voor Nathan, de klaarblijkelijk niet zo ongehoorzame jongen meer, voorafgegaan door een gemakkelijker dag. Geen 'nederigheid' en de ochtendbestraffing bestond enkel uit naakte push-ups en sit-ups tot het uiterste terwijl hij gegeseld werd door John en Anthony met een klein zweepje in de eigentijdse kamer. Het was zwaar en er bleven enkele striemen achter maar de veertienjarige was dit maar een rustdag vergeleken bij wat hij tijdens de andere weekdagen moest ondergaan. Hij moest naar de Pijnfactor show kijken als opgelegde taak en hij begon het zelfs leuk te vinden als hij zich inbeeldde dat enkele van de pijnlijke beproevingen door Josh of Billy moesten gedaan worden. Het ging wel nooit door, maar het kon geen kwaad om zijn eigen sadistische genoegens een beurt te geven.

De 'gasten' begonnen aan te komen rond zeven uur. Josh en Billy waren er al om de snacks en de verfrissingen klaar te zetten. Beide strafkamers zouden goed gebruikt worden door de sadistische gasten die ervaren waren 'in alle pijnlijke dingen' die ze op de jongens konden uitproberen. Het duurde drie en een half uur, van 7.30 tot 11.00 en omdat er maar drie jongens waren om hun gruwelijkste en wildste fantasieën te botvieren, werd de veertienjarige Nathan, die aangeduid werd als bijzonder ongehoorzaam, waar of niet, niet genegeerd. Het was tien voor zes en Nathan was nog steeds in zijn kamer. Hij keek naar een spelshow, waar als een vraag fout beantwoord werd, naakte jongens gestraft werden door ze te bekogelen met kleine steentjes. Nathan werd gestoord in zijn eigen ontluikende sadistische neigingen.

"Zeg hem dat hij zijn tv uitdoet en dat hij buitenkomt. We moeten de strip-intro doen binnen vijf minuten!" riep John. Enkele tellen later stroomden Josh en Billy Nathans kamer binnen, wat zo stilaan routine aan het worden was en wat hij ook had verwacht.

Nathan was klaar voor hen als ze binnen kwamen. "Ik wou neet naar buiten gaan," legde hij uit, "Je moest niet binnen komen en me ververvelen!"

"Jawel!" verdedigde Billy zich tegenover de oudere jongen waar hij zich stilaan superieur begon te voelen, "Anders zou je te laat komen en zouden Josh en ik extra straf krijgen!"

Op dat moment waren er al tien gasten aanwezig in de living, twee koppels, een lesbisch en een homokoppel, vijf alleenstaande mannen en twee alleenstaande vrouwen in de leeftijd tussen vijfentwintig en vijfenzestig. Het was 18u53, twee minuten voor de stripintro van de jongens, een lichtjes vernederende opvoering, waar de gasten van genoten omdat ze de jongens in verlegenheid brachten.

Anthony en John waren perfecte gastheren. "Onze jongens zijn direct klaar." Vanavond hebben we er drie, Josh, Billy en onze nieuweling, Nathan." leidde John de vertoning in. De meeste gasten kenden Josh en Billy, de dertienjarigen, maar Nathan was een nieuwigheidje waar ze mee konden spelen. "Hij is veertien, en wordt geschouwd als extreem ongehoorzaam." voegde John er schalks aan toe.

Een minuut later kwamen Josh, Billy en Nathan binnen. Ze droegen alle drie een T-shirt; Billy die met 'Ik ben een pijnatleet' erop gedrukt, dat van Josh was roze, alsof het eerst wit was en gewassen samen met andere kledingstukken met felle kleuren, dat van Nathan was nog altijd wit. De jongens droegen een mooie Levi jeans met een eronder een witte onderbroek. Zwart-witte basketbalschoenen en witte sportsokken vervolledigden hun outfit. Ze gingen natuurlijk snel terug naakt zijn.

Een elfde genodigde had zichzelf binnengelaten en kwam rustig de living in. Het was een dikke man, met waggelende kaken die Nathan deden denken aan Jabba de Hut uit Star Wars. Hij leek te aardig om een sadist te zijn, maar deze eerste indruk bleek weldra fout. "Ik ben net op tijd voor de stripact," merkte hij op, luid genoeg om de drie jongens onmiddellijk in verlegenheid te brengen.

"Juist op tijd," grijnsde Anthony die er net en verzorgd uitzag in vergelijking met het op Jabba gelijkend individu

"Oké jongens, geef jullie T-shirts aan John," zei Anthony. Tegen hun zin gehoorzaamden Billy, Josh en Nathan en terwijl ze dit deden konden enkele gasten zich niet bedwingen om hun naakte borstkas en ruggen aan te raken. Nathan wist dat hij niet kon protesteren.

"Schoenen en sokken, uitdoen alstublieft," gaf Anthony als opdracht. John pikte ze dadelijk op en ging even weg om het schoeisel en de T-shirts in de jongens hun kamers te leggen. Dan moesten de jongens in de luie stoel gaan zitten, dicht bij elkaar en moesten ze hun voeten op een tafeltje leggen zodat 'we ze van nabij kunnen bekijken'. De volgende minuten werden de blote voeten van Billy, Josh en Nathan betast, beklopt en gekieteld door minstens tweeëntwintig handen en vijf maal zoveel vingers op alle mogelijk manieren. Ik voel me als een showbeest, dacht Nathan.

Op blote voeten en zonder T-shirt werd het trio van adolescente speelgoedjongens opgedragen op 'de jeans uit te treken'. Een aarzeling was onvermijdelijk, maar een bijkomende waarschuwing leidde tot het gewenste resultaat. "Komaan, jongens, ik wil niet dat jullie bijkomende straffen krijgen," verklaarde Anthony. Enkele tellen later deden Billy, dan Josh en als laatste de treuzelende Nathan hun riem los, deden ze hun rits omlaag en duwden ze hun jeans over hun benen voor ze er uit stapten en gaven ze hen aan de ex-marinier John, die opnieuw enkele ogenblikken verdween voor hij weer in de living opdaagde. De 'programmajongens' werden dan opgedragen om hun 'handen achter hun hoofd te zetten en rechtop te gaan staan', en zo kon de inspectie nog enkele minuten doorgaan, nu met de jongens in hun onderboek. Dit kan ik langer verdragen, dacht Nathan. Hij werd vuurrood en dacht terug aan de showroom en het verschrikkelijk bord waar op stond 'ongehoorzame jongen'. Een paar van deze rare mensen toonde al veel interesse voor zijn lichaam, en de op Jabba de Hut lijkende persoon hield ervan om hem herhaaldelijk op gevoelige plaatsen te knijpen. "Auw!" kon Nathan zich niet meer bedwingen toen er in zijn veertien jaar oude linkerdij een rode streep achterbleef.

"Doe jullie onderbroeken uit. Geen moment om verlegen te zijn jongens," gebood Anthony.

Opnieuw moesten ze hun handen achter hun hoofd plaatsen zodat deze 'gasten' hun lichamen konden ontdekken terwijl ze daar tentoongesteld stonden. Nu sta ik hier, poedelnaakt, om overal aangeraakt te worden door deze perverten. Ik haat je grootmoeder, dacht hij kwaad.

Nu kon de 'gastentijd' van start gaan, en kon een enkeling of een koppel een jongen kiezen voor een half uur om te martelen. Ze konden de jongens meenemen naar de middeleeuwse kamer, de eigentijdse kamer of de werkruimte waar de oefenuitrusting stond. Billy ging naar de oefenruimte met een enkele man met een hazenlip die Nathe heette. Hij leek al veertig en binnen enkele minuten was hij al aan het schreeuwen. Josh ging naar de middeleeuwse kamer met een lesbisch koppel en begon binnen de minuut te krijsen. 'God weet wat ze met mij gaan doen!', bleef Nathan denken. Al snel was het zijn beurt. "Zo, jij bent de ongehoorzame," spotte Jabba de Hut, wiens echte naam Horace was. Ze gingen samen naar de eigentijdse kamer.

In de eigentijdse kamer stond een medische tafel met een ruw wit linnen doek op. "Spring er maar op en ga op je buik liggen," zei de weerzinwekkende dikke man. Hij lag daar al een minuut en dan voelde hij een scherpe pijn. Er werd met een naald in hem gestoken, de eerste ging door het vel van zijn linkerbil. "Yauww!"

"Ik wed dat deze pijn deed," zei vette Horace kalm. "Nog veertig te gaan op je rug," voegde hij er aan toe,"maar ik zal snel gaan, zodat ik beide kanten kan doen, je voor- en je achterkant, tijdens mijn eerste half uur met jou."

"Hoe heet je jongen?"

"Nathan!" Hij gilde als een tweede lange naald de achterkant van zijn veertienjarige scrotum doorboorde, en er aan de ander kant weer uit kwam.

Zo ging het enkele maanden, tot bijna aan Thanksgiving van dat jaar, wanneer Nathan eindelijk vrijgelaten werd uit zijn contractuele dienstenprogramma dat zijn grootmoeder voorgesteld had als een manier om hem minder ongehoorzaam te maken. elke dag fitness training met pijntollerantieoefeningen, de nederigheidssessies, tweemaal daags strafsessies, de video's die hij moest bekijken om zijn training te vervolledigen, en nog duizend andere onwaardigheden en folteringen die hij moest doorstaan. Eenmaal werd hij erop betrapt dat hij Josh 'bedreigde' en dat hij 'Billy had afgeslagen' en moest hij een serie extra straffen ondergaan, toegebracht met de wraakzuchtige vindingrijkheid van een jongen, erger dan de eender wat hij van John en Anthony, zijn attente bewakers, moest ondergaan.

Maar op de donderdag voor Thanksgiving, kwam hij 'thuis' en werd hij aan de bushalte afgehaald door zijn … grootmoeder.

Ze wachtte hem op in de auto. Toen hij in de auto ging zitten, op de passagierszetel, keek hij recht voor zich en trachtte hij haar te negeren. Zijn grootmoeder was wat dikker geworden en deed hem denken aan Jabba de Hut, die hij op zijn eerste ontspanningszaterdagavond had ontmoet.

"Wat scheelt er? Heeft de kat je tong opgegeten?"

"Nog steeds onvriendelijk en ongehoorzaam, zie ik. Misschien moet teruggaan naar dat buitengewoon programma. Je weet dat ik je kan terugsturen. Dus, je kan beter vriendelijk zijn met je arme oude oma."

Een traan rolde van Nathans wang. Maar hij zei niets tijdens de hele reis naar huis.

Een jaar later was het contractuele dienstenprogramma nog maar een nare herinnering. Nathan was veel 'braver' geworden en was uiterlijk niet meer ongehoorzaam. Maar nadat hij afstudeerde van de hogeschool en uit ging wonen, geraakte hij steeds meer van hen vervreemd. Wanneer hij hoorde dat zijn grootmoeder overleden was, voelde hij opluchting, in plaats van verdriet. Dit gevoel van opluchting maakte hem terug ongehoorzaam, een beetje zoals de oude Nathan. Maar de oude Nathan was vernietigd.

Einde