Rob

Onbewoond Eiland

– 1 –

Andreas was wakker, maar hield zijn ogen gesloten. Hij voelde een lichte hoofdpijn kloppen achter zijn ogen. Hij probeerde een been te bewegen en merkte dat het pijn deed. Niet ondragelijk, maar wel onprettig. Dus bleef hij onbeweeglijk liggen. Hij hoorde het ruisen van golven, voelde het koude water tegen zijn bovenbenen klotsen.

Hij opende zijn ogen net genoeg om tussen zijn wimpers door te gluren. De zon scheen fel en verwarmde zijn bovenlijf, dat op het strand lag. Waar was hij? Hoe was hij hier terecht gekomen? Hij probeerde weer te bewegen. Hij slaakte een kreun toen hij zijn knie boog en zijn been optrok. Maar de pijn ebde snel weg. Hij probeerde op zijn zij te draaien, maar merkte dat het niet lukte. Zwaar ademend bleef hij liggen.

"Heb je hulp nodig?"

Andreas draaide zijn hoofd in de richting van de stem en opende zijn ogen. Ongeveer een meter bij hem vandaan hurkte een jongen. Voor zover Andreas kon zien met zijn wazige blik droeg deze jongen slechts geïmproviseerd ondergoed en was verder naakt.

"Ik…" Praten kostte moeite. "Ja, graag," wist Andreas uit te brengen.

De jongen kwam dichterbij, pakte hem onder zijn oksels beet en hees hem voorzichtig overeind. Toen hij stond, begon alles te draaien en Andreas moest steun zoeken bij de jongen. Zwaar leunde hij tegen diens blote borstkas.

"Waar ben ik?" vroeg Andreas toen het draaien ophield.

"Op mijn eiland, natuurlijk," antwoordde de jongen.

"En wie ben jij?"

"Farodin." De jongen glimlachte. Het was een lieve, warme glimlach die Andreas' hart onmiddellijk sneller deed kloppen.

"Andreas," zei Andreas – die inmiddels weer op eigen benen kon staan – en hij stak zijn hand uit. Farodin keek er met opgetrokken wenkbrauw naar. Langzaam bracht hij zijn hand dichterbij, maar in plaats van die van Andreas te schudden, aaide hij er zacht over. Onzeker keek hij Andreas aan. Die haalde zijn schouders op.

Andreas probeerde zich te herinneren hoe hij hier terecht gekomen was. Hij was aan boord van een schip geweest, en het had gestormd, en toen… Met een schok herinnerde hij zich dat hij overboord was geslagen en het schip vlak daarna had zien vergaan, met bemanning en al. Het was waarschijnlijk het meest angstaanjagende voorval dat hij in zijn veertienjarige leven had meegemaakt. Hij moest hier zijn aangespoeld. "Farodin, heb je nog meer mensen gezien?"

"Nee," zei Farodin. "Alleen jij en ik."

"Hoe kom jij hier dan terecht?"

Farodin haalde zijn schouders op. "Ik woon hier."

"Helemaal alleen?"

"Ja."

"O…"

"Heb je dorst?" vroeg Farodin.

Andreas knikte van ja. Hij barstte van de dorst.

"Kom maar mee," zei Farodin, en hij nam Andreas bij de arm. Zijn hand was sterk maar hij behandelde Andreas heel teder. Andreas bekeek zijn redder nog eens goed. Hij was zeer knap. Atletisch gebouwd, met donkerbruin – bijna zwart – haar en donkere ogen. Hij was iets langer dan Andreas. Zijn gebruinde huid was strak gespannen over zijn spieren, die duidelijk meebewogen op zijn elegante tred. Hij was nét iets langer dan Andreas, en die schatte Farodins leeftijd op vijftien. Behalve een soort onderbroek van geknoopte witte stof droeg Farodin inderdaad niks, zodat Andreas een goed uitzicht had op zijn strakke, haarloze buik en donkere tepels – een uitzicht wat hem in vuur en vlam zette. Andreas zelf had de gescheurde resten van zijn kleren nog om zich heen hangen; Een shirt vol gaten en een rafelige korte broek. Het was echter zo warm dat hij niet meer nodig had.

Andreas bedacht dat het zo erg nog niet was om met zo'n knappe jongen alleen op een eiland terecht te komen, zeker als er genoeg eten en drinken was. Dat moest haast wel het geval zijn, aangezien Farodin hier al langer scheen te wonen.

Ze maakte een korte wandeling van het strand door een paradijselijk palmbomenbos tot ze bij een kleine open plek kwamen waar een watervalletje van een rotspartij kletterde. "Dit is zoet water. Proef maar," spoorde Farodin hem aan.

Andreas liep naar de waterval. Hij ving zo veel mogelijk water op in het kommetje van zijn handen en dronk met gulzige slokken. Farodin stond met een brede grijns toe te kijken. "lekker?" vroeg hij. Andreas knikte. Farodin kwam dicht bij hem staan, boog zich voorover en liet het water zo in zijn mond lopen. Daardoor werden hijzelf en Andreas helemaal onder gespetterd.

Andreas deinsde achteruit voor de koude druppels. Farodin merkte het en keek hem lachend aan. Hij maakte nu zelf ook een kommetje van zijn handen. Het water dat hij erin opving smeet hij naar Andreas, die lachend weg dook. Farodin kwam hem grinnikend en met wapperende handen achterna, zodat de druppels hem om de oren vlogen. Dat ging ongeveer een minuut zo door, tot Andreas te moe werd om nog verder te rennen en zich hijgend op de grond liet zakken.

Farodin kwam dicht naast Andreas zitten en legde een hand op zijn arm. Dat vond Andreas natuurlijk zeer prettig en onwillekeurig slaakte hij een beverige zucht. "Is alles goed?" vroeg Farodin bezorgd. Hij aaide met zijn zachte hand teder over Andreas' bovenarm.

Andreas knikte. "Gewoon moe. Heeft te maken met mijn ongeluk, denk ik."

Farodin knikte begrijpend. "Rust maar even uit," zei hij geruststellend. "Ik blijf bij je. Ik zal je straks mijn huis laten zien." Dat gezegd hebbende stond Farodin op en liep naar de dichtstbijzijnde palmboom. In het volle zicht begon hij de witte doek die hem als ondergoed diende af te wikkelen. Andreas wist niet waar hij het had. Met een flinke blos op zijn wangen keek hij toe hoe de prachtige ronde billen van Farodin werden ontbloot. Ze hadden een iets lichtere tint dan de rest van zijn lichaam maar waren nog steeds mooi gekleurd. Zonder schaamte leegde Farodin zijn blaas tegen de stam van de boom.

Toen hij daarmee klaar was draaide hij zich om om zijn ondergoed op te rapen, waarbij hij Andreas confronteerde met zijn voorkant. Zijn piemel bungelde slap tussen zijn sterke benen, het topje nog glinsterend van het vocht. Rond de stam groeide een bescheiden bos krullend haar dat nog donkerder was dan dat op zijn hoofd, maar glinsterde in het licht van de ondergaande zon. Helaas kon Andreas maar kort genieten van dit adembenemende zicht, want Farodin knoopte snel en behendig de lap witte stof weer tot een improvisorische onderbroek.

"Is er iets?" vroeg de knappe eilandbewoner toen hij op keek.

Andreas merkte dat hij had zitten staren. Blozend schudde hij van nee.

"Kom," zei Farodin. Hij stak zijn hand uit om Andreas overeind te helpen. Weer begon het even te draaien en Andreas greep Farodin noodgedwongen bij de schouder. Gelukkig trok de toeval snel weg. Farodin bekeek hem bezorgd. "Je bent nog steeds verzwakt. Hier, steun maar op mij, dan breng ik je naar mijn huis."

Hoewel het waarschijnlijk niet echt nodig was klaagde Andreas niet over het feit dat Farodin hem steun bood. Met zijn arm om de schouders van zijn redder strompelde hij gedwee mee door het geurige palmbos. Hij gebruikte het moment van stilzwijgen om de omgeving goed in zich op te nemen. Overal waar hij keek zag hij kleurige bloemen, en nu hij wat beter oplette vielen hem de bananen en kokosnoten pas op. Kleine, felgekleurde vogeltjes fladderden voor hen uit en hun pad werd meer dan eens gekruist door eekhoornachtige diertjes. Er was duidelijk genoeg te eten.

Nog mooier dan de prachtige natuur was Farodin zelf. Steeds weer keerde Andreas' blikken terug naar het lustopwekkende lichaam van zijn redder. Van zo dichtbij kon hij de donshaartjes rond diens tepels zien oplichten, zag hij de twee moedervlekjes op diens linkerschouder en had hij perfect zicht op de welgevormde navel waarvandaan een dun streepje haartjes naar onderen liep om te verdwijnen in het witte ondergoed. Elke keer als Andreas inademde rook hij Farodins bedwelmende lucht; een mengeling van schoon zweet, zoete honing en zeewater. Alleen al die geur maakte dat hij zich week voelde in zijn knieën.

Zonder klagen nam Farodin hem mee door het bos, terwijl het om hen heen begon te schemeren. Andreas vroeg zich terloops af wat Farodins verhaal was, hoe hij hier terechtgekomen was en had weten te overleven, maar hij besloot er niet naar te vragen. Daar zou vast nog tijd genoeg voor zijn. Bovendien bedacht Andreas dat Farodin het waarschijnlijk niet gewend was veel te moeten praten als hij hier echt alleen woonde en het dus waarschijnlijk wel prettig zou vinden als er even niks werd gezegd.

Na een stevige wandeling kwamen ze bij een soort hut midden in het bos. Andreas zou er zo voorbij zijn gelopen, want het huisje ging perfect op in de natuur eromheen. De muren bestonden uit gevlochten takken en waren begroeid met grote rode bloemen, terwijl het dak van gedroogde palmbladeren was vervaardigd. Farodin leidde hem door een open deur het idyllische huisje binnen.

Ze kwamen terecht in een ronde ruimte waar allerlei spulletjes stonden uitgestald. Te midden daarvan stond een soort bed, waar Farodin hem voorzichtig neerzette. "Blijf zitten. Ik zal zo wat te drinken voor je halen," zei de knappe jongen streng. Omdat het vrij donker was stak hij eerst een paar kaarsen aan met lucifers die hij ergens vandaan toverde. Daarna verdween hij door een tweede deur en hoorde Andreas wat rommelende geluiden. Al snel kwam Farodin terug met een groot blad waar een plasje water in stond. Andreas dronk het gulzig op.

"Dankjewel," bracht hij hijgend uit.

Farodin, die naast hem kwam zitten, glimlachte. "Geen dank. Je bent mijn vriend."

Andreas keek hem even verward aan. Toen grijnsde hij. "Ja. Dat klopt. We zijn vrienden. Ik bedoel… je hebt me gered."

Farodin lachte nu ook. "Fijn dat je vrienden wilt zijn. Anders zou het nog vervelend kunnen worden, zo met zijn tweetjes op mijn eiland." Hij zweeg een moment. "Het is een zware dag geweest voor ons beide. Ik ga me wassen. Kom je mee?"

Andreas knikte. Ze stonden op en Farodin bracht hen naar de tweede kamer van het huis. Zo te horen liep er hier een stroompje langs het huis. In ieder geval was er een groot waterrad dat met een ingewikkelde constructie het water naar een soort douche leidde.

Farodin begon al weer zijn ondergoed af te wikkelen. Binnen de kortste keren stond hij spiernaakt en onbeschaamd voor Andreas. "Kom op, Andreas. Als je dat aanhoudt kun je toch niet schoon worden?" zei hij plagerig. Hij trok aan een touw en de douche begon te lopen. Hij stapte eronder en kromp even in elkaar van het koude water. Toen hij aan de koelte gewend was wendde hij zich weer tot Andreas. Verwachtingsvol keek hij hem aan.

Andreas trok eerst zijn shirt vol gaten uit. Hij was zeker niet ontevreden over hoe hij er zelf uitzag – zeker naar het zware werk dat hij op het schip had moeten doen, waardoor hij mooie spieren had gekweekt – maar in vergelijking tot Farodin verbleekte iedereen. Het grootste probleem was echter niet zijn bovenlichaam – dat wilde hij best laten zien – maar datgene wat zich in zijn broek afspeelde. Door de naakte, belachelijk knappe jongen die voor hem stond was hij aardig opgewonden geraakt.

"Is er iets mis?" vroeg Farodin omdat het zo lang duurde.

"Nee…" Andreas slikte. "Nee hoor." Hij moest er alles aan doen om niet naar de heerlijke slappe piemel van Farodin te kijken. Hij draaide zich dus maar om en trok langzaam zijn broek en onderbroek naar beneden. Zijn eigen piemel was half stijf, maar door zich uit alle macht op iets anders te concentreren wist hij hem slap te krijgen.

Naakt draaide hij zich weer om naar Farodin. Hij zette een stap richting de koude douche. Was Farodins piemel nou ook wat voller dan daarnet? Voor hij al te lang over die vraag kon nadenken trok Farodin hem onder de koude waterstraal. Na een kort kippenvelmoment begon Andreas te genieten van het koele water dat hem afkoelde na de warme dag. Hij hield zijn ogen gesloten zodat hij niet te veel te zien zou krijgen van Farodin, die nu vlak naast hem stond, zo dichtbij dat hun bovenarmen af en toe tegen elkaar aan kwamen.

Farodin draaide een kwartslag zodat ze wat beter naast elkaar onder de douche pasten. Daarbij kwam per ongeluk het topje van zijn piemel tegen het bovenbeen van Andreas. Die wist nu echt niet meer waar hij het had, en ondanks dat hij zijn ogen stijf dicht hield begon zijn piemel zich met bloed te vullen.

"O," zei Farodin. Andreas kon wel door de grond zakken. "Andreas, je moet jezelf even helpen."

Andreas opende zijn ogen en keek verward naar Farodin. Dat was een vergissing, want zijn redder stond wijdbeens voor hem waardoor zijn zaakje goed zichtbaar was. Farodins grote piemel was zo dichtbij dat Andreas hem vast zou kunnen pakken als hij dat wilde – wat natuurlijk ook zo was. Alleen wist hij niet of Farodin dat zou weten te waarderen. Hoe het ook zij, zijn eigen piemel was nu helemaal stijf geworden. "Hoe bedoel je?" vroeg hij verdwaasd terwijl hij zo goed en zo kwaad als het ging zijn opwinding probeerde te verbergen.

"Weet je niet hoe dat moet, jezelf helpen?" vroeg Farodin verbaasd. "Wacht even, dan zal ik het je laten zien." Farodin ging met zijn rechterhand naar zijn eigen piemel en begon die zacht te strelen. Andreas keek met grote ogen toe hoe de piemel langzaam stijf werd, almaar groeiend. Toen zijn piemel bijna helemaal stijf was begon Farodin er rustig aan te trekken. "Kijk, zo moet het. Doe maar na."

Andreas kon niet anders dan Farodins voorbeeld volgen. Gebiologeerd keek hij naar hoe Farodin zijn hand geoefend heen en weer bewoog om de schacht van zijn mooie piemel. Farodin trok zich uiterst kalm af. Hij stond wijdbeens, zijn rechterhand aan zijn piemel, zijn linkerhand achter zijn rug zodat zijn dun behaarde oksel in zicht kwam en de huid over zijn strakke borst en buik werd gespannen. Bijna automatisch begon Andreas zichzelf op vol tempo af te trekken.

Farodin zag dit. "Ho, niet zo snel Andreas," zei hij. Andreas stopte en keek licht ongemakkelijk naar Farodin. "Hier, laat mij het eens voordoen." Tot Andreas' verbazing – en vreugde – ging Farodin achter hem staan en pakte voorzichtig zijn stijve piemel beet. Een siddering doorvoer Andreas toen de sterke hand van zijn redder zich om de schacht van zijn piemel sloot. Hij kwam bijna spontaan klaar.

En toen maakte Farodin drie keer een rustige trekbeweging. Zijn bewegingen waren zo teder, zo kundig, dat Andreas alleen maar kon kreunen van opwinding. "Niet lekker?" vroeg Farodin bezorgd.

"Jawel," bracht Andreas zuchtend uit.

"Zie je wel, zo moet het dus," verkondigde Farodin. Hij stopte jammer genoeg weer met het aftrekken van Andreas. Maar zijn eigen piemel was ook nog steeds stijf, en daar begon hij weer mee te spelen terwijl hij tegenover Andreas ging staan. Andreas zelf had nu door dat Farodin niet zo preuts was, en hij probeerde niet langer te verbergen dat hij naar Farodin keek. De knappe jongen glimlachte naar hem en keek ook enthousiast toe hoe Andreas zichzelf aftrok. Hij probeerde zo goed mogelijk het rustige tempo aan te houden dat Farodin hem had bijgebracht.

Door alle opwinding voelde Andreas al snel een orgasme opkomen. Kreunend kwam hij klaar. Kriebelende ontladingen van genot trokken door al zijn ledematen. Het orgasme was zo heftig dat Andreas nauwelijks overeind kon blijven staan. Drie flinke stralen zaad vloeiden uit zijn piemel en schoten het douchevertrek in. De eerste straal kwam zo ver dat er wat zaad op Farodins voet belandde.

Andreas vroeg zich even af of dit misschien te ver ging, maar Farodin keek slechts even naar de vochtige witte vlek boven zijn grote teen en begon toen enthousiast verder te trekken. Ondertussen keek hij Andreas diep in de ogen. Plotseling zette Farodin een stap naar voren. Zijn gezicht vertrok van genot en met een diepe zucht ontlaadde hij. Omdat hij nu zo dicht bij Andreas stond kwamen de eerste twee stralen tegen diens been, de eerste zelfs ter hoogte van zijn nog steeds half stijve piemel. Het gevoel van het warme witte vocht dat langzaam langs zijn been naar beneden droop maakte dat zijn piemel weer vol overeind kwam.

"Zo, die krijg je terug," zei Farodin met een zelfvoldane grijns op zijn gezicht. Hij stapte weer onder de koude douchestraal en waste het zaad van zijn voet. Andreas volgde zijn voorbeeld. Het water, vermengt met het witte zaad, vloeide door een geul naar buiten. Andreas kwam langzaam weer tot rust terwijl hij zich afspoelde. Het was een waanzinnige ervaring geweest om zich samen met die prachtige jongen af te trekken. Maar nu voelde hij dat de vermoeidheid hem overviel. Toen Farodin weer aan het touw trok zodat de douche stopte, gaapte Andreas.

"Zullen we maar naar bed gaan," stelde Farodin voor. Andreas knikte. Zonder zich aan te kleden liep Farodin terug naar de voorste kamer van het huis. Andreas dacht er even over zijn onderbroek aan te trekken, maar besloot dat niet te doen. Farodin leek immers totaal niet onder de indruk van het heerlijke spelletje dat ze zojuist gespeeld hadden.

Met bungelende piemel kwam hij de voorkamer in lopen. Farodin stond al bij het bed waar zet net samen op hadden gezeten. "Het is een beetje klein voor twee, maar het kan even niet anders," zei Farodin. Andreas kon zijn oren niet geloven. Zouden ze samen in dat krappe bed gaan slapen? Het was bijna te mooi om waar te zijn. "Nou ja, wel lekker knus, zo," zei Farodin, en hij stapte naakt in bed. "Kom je ook?" Hij hield het dunne laken van witte stof uitnodigend omhoog.

Andreas bedacht zich niet en stapte snel het bed in. Hij moest wel heel dicht tegen Farodin aan gaan liggen om er niet uit te vallen. Zo dicht, dat bepaalde lichaamsdelen elkaar onvermijdelijk aanstootten. Farodin liet de dunne deken over hen heen vallen, zodat hun naakte lichamen werden bedekt. Ze lagen met hun gezichten naar elkaar toe, hun armen ongemakkelijk tussen hun lichamen gedrukt. Farodins gezicht was zo dicht bij dat van Andreas dat hij diens adem op zijn neus voelde. De lucht van zijn redder bedwelmde hem weer. Andreas voelde dat hij verliefd aan het worden was. Een gelukkig gevoel verspreidde zich over zijn lichaam. Bijna zonder erbij na te denken bracht hij zijn gezicht naar voren en kuste Farodin vol op de lippen.

"O wat doe je nu?" vroeg Farodin.

Andreas trok terug. "Sorry."

"Nee, het is goed… Is dat wat vrienden doen? Ik weet het niet meer zo goed." Farodin klonk nu heel onzeker. Hij draaide wat heen en weer in het krappe bed, zodat er iets langs Andreas' piemel schuurde. Waarschijnlijk de piemel van Farodin.

"Ja, het is iets wat vrienden doen," antwoordde Andreas ademloos. "Hele goede vrienden."

"O." Farodin kwam nu naar voren en kuste Andreas teder op diens lippen. "Alsjeblieft, dan."

Andreas grinnikte. Hij kwam weer naar voren en kuste nu Farodin met wat meer overtuiging. Het voelde zo goed dat het hem duizelde. Instinctief sloeg hij zijn armen om Farodin heen. De knappe jongen deed het zelfde, zodat ze in een innige omhelzing kwamen. Hun lichamen tegen elkaar aan drukkend bleven ze elkaar op de lippen kussen, totdat…

"O jee, nu moet ik mezelf alweer helpen," zei Farodin ineens. "En jij zo te voelen ook." Hij glimlachte. Andreas merkte dat hun stijve piemels hard tegen elkaar aandrukten in hun liefdevolle omhelzing. Rond die plek waren hun buiken nat van het plakkerige vocht dat eruit stroomde.

"Weet je wat," zei Andreas dapper, "als ik jou nu help, en jij mij?" Hij haalde diep adem. "Want vrienden helpen elkaar."

Hier moest Farodin even over na denken. "Oké," zei hij toen. "Maar jij moet beginnen, want ik heb je daarnet al geholpen."

Andreas liet dit zich natuurlijk geen twee keer zeggen. Hij kwam overeind, zodat de deken van hen af gleed. In het schemerdonker was het naakte lichaam van Farodin niet heel goed te zien maar het was meer dan genoeg om Andreas te laten beven van opwinding.

Hij ging op zijn knieën tussen de benen van Farodin zitten en pakte diens stijve piemel in zijn rechterhand. Het was een opwindende ervaring, de piemel van een andere jongen vasthouden, en dan ook nog eens zo'n knappe als Farodin. Het voelde zo goed dat hij bijna vergat om te gaan trekken. Toen hij daaraan begon slaakte Farodin een lief kreuntje. Op dat moment was het voor Andreas duidelijk: Hij was in één dag tot over zijn oren verliefd geworden op Farodin, zijn redder.

Heel rustig trok hij aan de vochtige piemel van Farodin. Hij deed het zo voorzichtig mogelijk, want het was heel anders dan wanneer hij zichzelf 'hielp'. Maar hij leek het goed te doen, want Farodin kromde zijn rug van genot. Dit was voor Andreas dan weer een geweldig uitzicht, zodat zijn eigen piemel op volle sterkte bleef en ook druppels glazig vocht lekte.

Omdat ze net al klaar waren gekomen, duurde het lang voordat Farodin zijn orgasme bereikte. Maar dat maakte Andreas niets uit. Dit zou hij zijn hele leven kunnen blijven doen. Deze prachtige jongen, die hem na zijn schipbreuk had gered, dit genot bezorgen. Zijn handen waren plakkerig van het vocht dat uit Farodins piemel vloeide en dat maakte dat bij elke op en neer beweging vochtige geluidjes te horen waren. Steeds als Andreas' hand naar beneden ging, kreunde Farodin zachtjes en kneep hij zijn dichte ogen samen. Zijn buikspieren waren strak aangespannen en zijn bobbelige navel deinde mee op het ritme van zijn versnelde ademhaling.

En toen was het zo ver. Farodin opende zijn ogen en keek Andreas strak aan. Met zijn rechterhand pakte hij die van Andreas vast zodat ze nu beide zijn piemel omvatten. Met een diepe zucht stortte hij twee witte stralen zaad op zijn gladde buik. De laatste druppels kwamen in het haar rond zijn schaamstreek en op hun vochtige vingers terecht.

Farodin haalde diep adem. "Dat voelde… heel erg goed." Een glimlach brak door op zijn perfecte gezicht. Zijn donkere ogen straalden. "Nu ik bij jou."

Andreas knikte alleen maar. Ze wisselde van positie. Andreas ging verwachtingsvol met zijn handen onder zijn hoofd op bed liggen en spreidde zijn benen zodat Farodin daartussen plaats kon nemen. Sneller dan hij verwacht had pakte Farodin zijn nog altijd stijve piemel vast. Dit zorgde meteen voor rillingen van genot. Andreas kon een kreun niet onderdrukken.

Voor Farodin was het ook nog even uitproberen hoe aftrekken precies ging in deze positie. Andreas was echter zo opgewonden dat Farodins eerste onhandige pogingen hem al deden duizelen van genot. En toen kreeg Farodin het te pakken en begon hem echt af te trekken. Het voelde gek zo, iemand anders die aan je stijve piemel trok, maar het was heerlijk.

Farodin wilde er duidelijk alles aan doen om het voor Andreas zo lekker mogelijk te maken. Terwijl hij met zijn rechter hand door bleef rukken zwierf zijn linker over Andreas' hele lichaam. Zijn borst en tepels, zijn buik, zijn bovenbenen werden liefdevol gestreeld. Toen Farodin aan zijn ballen begon te voelen werd het Andreas te veel. Sidderend kwam hij tot een hoogtepunt. Hij voelde de uitwerking ervan tot in de topjes van zijn vingers en zover zijn hele lichaam trokken zijn spieren zich samen.

Ondanks dat hij net als was gekomen, produceerde hij drie flinke stralen zaad, waarvan de eerste tot zijn tepel kwam. De rest van het witte vocht verzamelde zich rond zijn navel. Het voelde warm aan op de nog naschokkende buik van Andreas, die even nodig had om deze ontlading te boven te komen. "Lekker?" vroeg Farodin. Andreas knikte instemmend. "Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb geen zin om nóg een keer te gaan wassen. We laten het maar zo." Met die woorden ging hij weer naast een beduusde Andreas liggen. Of nou ja, half bovenop hem, omdat het bed zo klein was.

Met Farodins hoofd op zijn schouder voelde Andreas zich gelukkiger dan ooit. "Ik houd van je, Farodin," fluisterde hij.

Farodin richtte zich op. "Echt? Dat is… aardig." Farodin ging weer liggen, maar nu helemaal bovenop Andreas. Het gladde zaad dat nog op hun buiken zat maakte dat hun lichamen over elkaar heen glibberden. Hun piemels – die net wat tot rust waren gekomen – kwamen weer in de verdrukking. Farodin zoende Andreas gepassioneerd. Het was een kus vol liefde, een sluitstuk van deze prachtige avond. De zoen duurde eindeloos, en op een gegeven moment raakten zelfs hun tongen in strijd verwikkeld. Beide jongens genoten met volle teugen van deze nieuwe ervaring.

Maar de vermoeidheid begon toch echt toe te slaan. Farodin verbrak de kus. "Ik houd ook van jou, Andreas, vriend. Maar hoe leuk ik het ook vind om je mijn vriendschap te tonen, ik ga nu slapen."

Andreas knikte. Hij was zelf ook uitgeput. Farodin ging met zijn rug naar hem toe liggen, en Andreas sloeg als vanzelf zijn arm om die mooie jongen heen. Ze vielen in een diepe slaap.

– 2 –

Toen Andreas wakker werd, rekte hij zich gelukzalig uit. Daar had hij de ruimte voor, want Farodin was blijkbaar al opgestaan. Naakt gooide hij de deken van zich af. Zijn oog viel op een bladerende vlek opgedroogd zaad ter hoogte van zijn navel. Met een brede glimlach herinnerde hij zich het avontuur dat hij de vorige avond samen met die lieve Farodin had beleefd. Zijn piemel werd alweer half stijf bij de herinnering.

Andreas wilde net opstaan toen Farodin de hut binnenkwam. De knappe jongen was zelf ook nog steeds naakt. Zijn piemel zwaaide in volle glorie heen en weer tussen zijn lenige benen. Hij keek Andreas lachend aan. Hij had zijn handen vol met vier bananen en twee kokosnoten. "Goeiemorgen," zei hij vrolijk, terwijl hij het eten op een klein tafeltje uitstalde.

Andreas liep naar hem toe. Gek, gisteren was alles zo natuurlijk gegaan, maar nu voelde hij zich toch weer een beetje ongemakkelijk zo helemaal naakt met een andere jongen. Farodin leek echter nergens last van te hebben. Waarschijnlijk liep hij hier meestal zo rond. En waarom zou hij ook niet? Hij had hier al heel lang alleen gewoond. Andreas pakte een banaan. "bedankt voor het eten."

Farodin knipoogde gaf hem een kneepje in zijn arm. Andreas' hart maakte een sprongetje. Van zo dichtbij zag hij dat er ook op Farodins huid nog opgedroogde zaadvlekjes zaten. Farodin zag dat hij ernaar keek. "We moeten ons zo maar even gaan wassen. Ik weet een mooie plek daarvoor, niet ver hiervandaan. Als we dit op hebben, zal ik het je laten zien."

Zo gezegd, zo gedaan. Ze aten een gezond ontbijt en daarna haalde Farodin zijn witte doek tevoorschijn die hem als ondergoed diende. Andreas vond het wel jammer dat Farodin niet helemaal naakt bleef, maar ja. Hij pakte zijn eigen onderbroek en trok die aan. De rest van zijn kleren liet hij achter. Het was een warme dag, dus hij zou er niet zo veel aan hebben.

Het was al bijna middag toen ze de hut verlieten – Andreas had lang uitgeslapen. Farodin leidde hem over het prachtige eiland naar een besloten baai die waarschijnlijk alleen met vloed volliep. Het kalme, helderblauwe water werd omsloten door een flinke rotspartij. Farodin pakte Andreas' hand en liet hem het verborgen pad zien dat naar het water liep. Je moest goed uitkijken waar je je voeten neerzette, want er waren een hoop scherpe stenen.

Na een korte klim kwamen ze bij een klein plateau van vlakke, gladde steen dat slechts een paar centimeter boven het water uit kwam. "Een mooie plek om te badderen, vind je niet?" vroeg Farodin gretig. Andreas knikte. Farodin deed zonder omhaal zijn ondergoed uit en Andreas volgde zijn voorbeeld. Samen sprongen ze van het plateau.

Het water was van aangename temperatuur en de zanderige bodem was ondiep genoeg dat je kon staan – het water kwam dan ongeveer tot Andreas' borst. De mooie, naakte jongens zwommen wat rond, tot Farodin een plens zout water in Andreas' richting smeet. Andreas nam de uitdaging aan en begon Farodin ook onder te spetteren. Lachend bestookten ze elkaar met golven zeewater. Ze kwamen dichter en dichter bij elkaar totdat Farodin Andreas vast pakte en hem kopje onder duwde. Onder water zag Andreas Farodins licht gezwollen piemel tussen diens spartelende benen – een mooi uitzicht.

Toen Andreas weer boven kwam greep hij zijn kans en duwde de knappe eilandbewoner onder water. Farodin was echter behendiger dan hij had gedacht en wist aan hem te ontsnappen. De knappe jongen zwom zo tussen zijn benen door, waarbij Andreas hem langs zijn piemel voelde glijden. Het bezorgde hem een rilling van genot en hij wist dat onder water zijn piemel stijf begon te worden.

Farodin kwam weer boven en knipoogde naar Andreas. Hij zwom rustig terug naar het plateau, alwaar hij zich uit het water hees. Andreas had uitgebreid zicht op zijn gespierde rug en strakke, ronde billen. Zijn redder ging uitdagend op de warme steen van het plateau liggen, dicht bij de waterrand.

Andreas zwom naar zijn nieuwe vriend toe. Hij legde zijn armen over elkaar op de rand van het plateau en kwam iets naar boven ter hoogte van de buik van Farodin. Wat zag die jongen er toch prachtig uit. Toen Andreas dichter bij kwam kon hij zijn blik haast niet afhouden van Farodins piemel. Dit was de eerste keer dat hij hem van dichtbij in het volle licht kon bekijken. Hij was iets langer dan die van Andreas zelf, niet heel dik, met een gladde huid zonder oneffenheden. Door de krullerige schaamhaartjes bij de stam zag hij er mannelijk uit. Toen Andreas nog wat beter keek zag hij het topje van de glimmende eikel tussen de voorhuidplooi uitsteken. "Je kijkt wel veel naar mijn plasser, Andreas," merkte Farodin op.

Andreas keek hem schaapachtig aan. "Sorry," zei hij.

"Waarom?" vroeg Farodin. "Ik mag toch ook naar jou kijken?"

Andreas knikte. "Dat is waar." Hij aarzelde even. "Je… plasser. Hij is mooi."

"Dankjewel," zei Farodin met een glimlach. "Die van jou ook. Net als je gezicht."

Andreas bloosde.

"Kom eens hier," ze Farodin. Hij maakte een wenkend gebaar. Andreas kwam dichterbij. Farodin bracht zijn hoofd naar voren en kuste Andreas vol op de lippen. Van de verrassing bekomen begon Andreas vol overgave terug te zoenen. Al snel waren hun tongen weer met elkaar verstrengeld, net als gisteren. Andreas kwam onhandig het water uit en ging half bovenop Farodin liggen. Ondertussen werd hun kus nauwelijks onderbroken.

Andreas waande zich in de zevende hemel. De smaak van Farodins mond was onbeschrijfelijk. Het deed hem hunkeren naar meer. Hij verbrak de kus en ging met zijn tong op verkenning uit. Hij kuste Farodins nek en schouder, gleed met zijn tong langs diens oksel en proefde zout zweet en zeewater. Verder afdalend beet en likte hij speels de zachte huid rond Farodins tepels. Hij voelde de kleine donshaartjes kriebelen op zijn tong. Verder naar beneden. Over de harde buikspieren naar de navel. Die uitstulping kreeg ook extra aandacht van Andreas. Het voelde grappig als hij er met zijn tong rondjes overheen draaide.

Farodin keek met grote ogen toe hoe Andreas zijn lichaam verkende. Hij leek het wel lekker te vinden, want af en toe slaakte hij een waarderend kreuntje. Met een hand aaide hij over Andreas' hoofd, met de ander bewoog hij zachtjes heen en weer over zijn inmiddels stijf geworden piemel.

Toen Andreas dat zag, kreeg hij een idee. Hij kwam overeind en ging tussen de benen van Farodin zitten. Die verwachtte duidelijk dat Andreas hem nu zou gaan aftrekken, want hij haalde snel zijn hand weg. Andreas had echter een heel ander plan. Hij boog voorover en nam zo het topje van de piemel in zijn mond. Hij voelde de gevoelige huid langs zijn lippen glijden en proefde het kleverige vocht dat uit de eikel op zijn tong lekte. Het smaakte beter dan alles wat Andreas ooit geproefd had. Gulzig probeerde hij het ding zo ver mogelijk in zijn mond te krijgen, alvorens hem er weer half uit te laten glijden zodat hij met zijn tong de eikel kon bewerken.

Farodin begon nu duidelijk zwaarder te ademen. Hij had niet eens bedacht dat dit zou kunnen, maar het voelde zo goed dat hij het niet wilde laten stoppen. Andreas deed zijn uiterste best het zo fijn mogelijk te maken voor zijn redder. Eerst liet hij zijn tong kringetjes maken rond de eikel, maar al snel ontdekte hij dat hij het het leukst vond om zijn tong door het plasgaatje te laten gaan, of over het randje van de teruggetrokken voorhuid. Hij wisselde dit af met het langzaam op en neer gaan met zijn hoofd, zodat zijn lippen de schacht stimuleerden. Farodin lekte veel vocht, en dat gemengd met Andreas' speeksel maakte het een natte boel. Andreas smulde ervan.

Farodin kronkelde van genot onder die heerlijke behandeling. In het begin had hij Andreas nog gestreeld over diens hoofd en schouders, maar al snel trilden zijn handen daar te veel voor. Hij kromde zijn tenen en rug, sloot zijn ogen. Hij hijgde en kreunde totdat… "Andreas, ik… het komt."

Andreas haalde de piemel uit zijn mond. Lange slierten vocht dropen van zijn lippen. Hij wilde het laatste stukje met de hand te doen. Het was zo nat dat zijn hand alleen maar wat glibberde, maar het was meer dan genoeg. Met een hulpeloze kreun kwam Farodin tot een orgasme. Zijn buikspieren trokken zich samen en zijn tenen bewogen ongecontroleerd. Andreas voelde de piemel kloppen in zijn hand terwijl een vloed van zaad naar buiten schoot. Het witte vocht vormde een spoor van Andreas' hand tot Farodins keel.

Farodin hijgde. "Dat… wat je deed met je mond… waarom?"

"Ik was gewoon benieuwd naar de smaak," bekende Andreas.

"En?"

"Lekker."

"Mag ik het ook bij jou proberen?" vroeg Farodin verlegen.

"Jazeker," zei Andreas enthousiast. Hier had hij al op gehoopt.

De twee jongens wisselden van positie. Farodin maakte het zich comfortabel tussen de benen van Andreas. Hij trok eerst nog een paar keer zodat Andreas' piemel helemaal stijf was voordat hij hem in zijn mond nam. Andreas wist niet wat hem overkwam. Hij slaakte een diepe zucht toen Farodins vochtige lippen traag over de schacht van zijn piemel naar beneden gleden. Het was vochtig en warm. Dit voelde nog veel lekkerder dan hij had verwacht. De zuigende kracht van Farodins mond werkte uiterst stimulerend.

Andreas tilde zijn hoofd iets op zodat hij kon zien hoe Farodin hem bewerkte. Het knappe gezicht van zijn redder ging langzaam heen en weer over zijn stijve piemel. Ongelofelijk, dat zo'n prachtige jongen bezig was hem dit genot te bezorgen.

Andreas kreunde het uit toen Farodin zijn tong inzette om zijn eikel te verkennen. Hij merkte dat het niet lang meer zou duren voor hij klaar zou komen. Met bevende hand tikte hij Farodin op zijn schouder, zodat de eilandbewoner op keek. Het topje van Andreas' piemel zat nog in zijn mond terwijl hij hem met onschuldige ogen aankeek. Dit aangezicht werd Andreas te veel. "Farodin, pas op…" kreunde hij. Farodin kon nog net op tijd de piemel uit zijn mond laten glijden voor Andreas tot een orgasme kwam. Ook hij produceerde een hoop zaad. De eerste straal kwam tot zijn schouder.

Terwijl Andreas lag bij te komen van het heerlijke orgasme keek Farodin hem glimlachend aan. "Je had gelijk," zei hij, "het is inderdaad erg lekker. Alleen, nu moeten we ons nog een keer wassen." Met die woorden pakte hij Andreas vast en rolde zo met hem het water in. Ze gingen kopje onder.

Toen Andreas naar adem happend boven kwam trof hij een schaterende Farodin aan. "Zullen we doen wie als eerst aan de andere kant van de baai is," vroeg de knappe eilandbewoner. Andreas knikte en zette het op een zwemspurt. Farodin bleek echter een zeer ervaren zwemmer. Moeiteloos wist hij Andreas in te halen. Aan de andere kant van de baai wachtte hij Andreas op. "Nu mag ik je om een gunst vragen."

Andreas haalde zijn schouders op. "Prima."

"Nou," zei Farodin, "Je was net al zo snel klaar… Ik wil je plasser nog een keer proeven."

Andreas glimlachte. "Dat mag."

Farodin knikte. "Oké, zo meteen dan." De twee jongens zwommen nog wat rond in de baai. Er zwommen allerlei kleine visjes rond, en Farodin liet zien dat als je heel stil ging staan, ze naar je toe kwamen om je te 'kussen'. Dit gaf een grappig, kietelend gevoel. De twee jongens stonden naast elkaar terwijl de visjes hun bovenbenen verkenden.

Toen een van de vissen Andreas' piemel kuste, werd deze meteen stijf. Farodin zag dit natuurlijk. "Volgens mij ben je er wel klaar voor," zei hij met een knipoog. Andreas knikte. De twee jongens klommen weer op het plateau. Andreas ging liggen in de veronderstelling dat Farodin tussen zijn benen plaats zou nemen, maar in plaats daarvan ging Farodin zo liggen dat zijn hoofd bij Andreas' piemel was en zijn eigen kruis ter hoogte van Andreas' mond. Het was wel duidelijk wat zijn bedoeling was. Ze zouden elkaar tegelijkertijd helpen.

Zonder aarzelen nam Andreas de prachtige piemel van Farodin in zijn mond. Farodin deed het zelfde bij hem. Door deze nieuwe positie konden beide jongens optimaal genieten. Andreas rilde bij het idee dat terwijl hij zelf heerlijk werd bevredigd, hij ook Farodin genot bezorgde.

Nadat ze zo een tijdje elkaars piemel hadden bewerkt bedacht Andreas dat er nog meer te ontdekken viel. Met een vochtig geluid liet hij de piemel uit zijn mond glijden, waarna hij zijn hoofd iets naar voren bracht zodat hij Farodins ballen kon onderzoeken. Deze waren bijna haarloos en iets donkerder dan de rest van Farodins huid. Andreas kon het niet laten zijn tong uit te steken en te proeven. Likkend en zuigend ging hij steeds verder naar beneden tot hij bij de aanzet van de bilnaad kwam. Hij wilde hier niet echt verder likken omdat hij niet dacht dat dat lekker zou zijn… maar hij wilde wel voelen.

Hij stopte twee vingers in zijn mond en maakte ze zo nat met speeksel. De vochtige vingers stak hij in Farodins bilnaad, om er daarna rustig mee heen en weer te bewegen. Farodin was ondertussen even gestopt met Andreas bevredigen om te kijken waar hij mee bezig was. Ook de eilandbewoner werd nu benieuwd wat er verdere nog te ontdekken was en boog zich verder over Andreas' kruis. Het duurde niet lang, of Andreas voelde ook een paar vochtige vingers door zijn eigen bilnaad glijden. Het voelde een beetje gek, maar we lekker.

Terwijl Andreas bezig was voelde hij ineens een gaatje waar het topje van zijn middelvinger zo naar binnen gleed. Andreas probeerde hem verder te duwen, en met een beetje speeksel lukte dat.

"Wat is dat?" bracht Farodin kreunend uit.

"Ik weet niet," antwoordde Andreas, "voelt het goed?"

Farodin aarzelde even. Toen knikte hij.

Andreas ging door met het verkennen van Farodins gaatje tot hij bij zijn eigen kontje iets hards naar binnen voelde glijden. Het was een heel vreemd gevoel, maar elke keer als de vinger een beetje verder ging, klopte zijn stijve piemel en kwam er een druppel vocht naar buiten. Andreas keek en zag dat de top van Farodins piemel ook glom van het vocht. Zonder er bij na te denken bracht hij zijn mond naar voren en slurpte het heerlijke vocht op.

Dit was voor Farodin blijkbaar de druppel, want ineens kreunde hij luid. Zonder waarschuwing spoot een fonteintje zaad uit zijn plasgaatje. Een paar druppels kwamen hierdoor op Andreas' gezicht terecht. Eentje zelfs in zijn mondhoek. Terwijl Farodin klaar kwam voelde Andreas ook hoe de spieren in het gaatje zich ongecontroleerd samentrokken rond zijn vinger, die nog steeds diep in Farodins kontje zat. Dat voelde erg interessant.

"S-Sorry," zei Farodin.

Andreas veegde het zaad van zijn gezicht. "Maakt niet uit hoor," zei hij geruststellend. "Wil je alsjeblieft verder gaan? Het is zo lekker." Farodin knikte en begon zich weer op Andreas' edele delen te concentreren. Terwijl hij zijn vinger langzaam heen en weer liet gaan tussen Andreas' billen, nam hij diens kloppende piemel weer in zijn mond en begon zo hard als hij kon te zuigen.

Door de dubbele bevrediging duurde het niet lang voordat Andreas zijn zaad voelde opborrelen. Blijkbaar had Farodin dit door, want net voor hij klaarkwam haalde de eilandbewoner zijn piemel uit zijn mond en trok hem naar een hoogtepunt. Net toen de eerste straal zaad naar buiten kwam stak Farodin zijn middelvinger zo diep mogelijk in Andreas' kontje, wat Andreas een diepe kreun ontlokte en zijn orgasme nog intenser maakte. Zijn zaad spoot alle kanten op en bevochtigde beide lichamen.

Beide jongens moesten hierna even bijkomen. De zon stond hoog aan de hemel en het begon aardig heet te worden op het plateau. Zowel Andreas als Farodin baadde in het zweet. De geur ervan, vermengt met die van hun zaad, maakte dat Andreas zich graag weer af wilde spoelen.

Voor de derde keer vandaag dook hij het water van de baai in. Farodin volgde hem bijna meteen. De jongens zwommen naar elkaar toe en keken elkaar diep in de ogen. Een gepassioneerde kus volgde, waarbij Farodin zijn benen om Andreas heen sloeg zodat zijn slappe piemel tegen Andreas' buik wreef. Ze rolden met hun tongen door elkaars mond en proefden elkaars speeksel tot ze buiten adem waren.

Farodin verbrak de kus en keek Andreas aan. "Ik ben blij dat ik je gevonden heb, Andreas. Ik houd van je." Andreas zag in zijn ogen dat hij het meende.

"Ik houd ook van jou Farodin. Heel veel zelfs." Ze zoenden nog een keer. Andreas waande zich in de zevende hemel. Wat een geluk dat hij hier terecht gekomen was. Hij wilde nooit meer weg.

– 3 –

Andreas en Farodin struinden samen over hun eiland. Beide droegen niet meer dan een onderbroek, waaraan de vorm van hun bolle kontjes en piemels van redelijk formaat goed af te lezen was. Het was middag, de zon stond hoog aan de wolkenloze hemel. Het was zo warm dat meer kleding overbodig was.

Het leven op het eiland was traag maar vredig. Er werd niks van je verwacht, en dat vond Andreas prima. Het was Andreas' vijfde dag hier, en in die tijd was hij gewend geraakt aan het ritme van de dagen. Je was eigenlijk de hele dag bezig met eten zoeken, maar op een paradijselijk eiland als dit was dat niet zo vervelend. De natuur was prachtig. Overal bloeiden bloemen en de strandjes van wit zand leken rechtstreeks uit een film te komen. Maar het mooiste aan het eiland was natuurlijk zijn vaste bewoner: Farodin. De lenige jongen, die Andreas had gered toen hij hier op het strand was aangespoeld, was zo knap dat Andreas nog altijd vreesde een keer wakker te worden om erachter te komen dat de afgelopen dagen een droom waren.

Farodin hield stil en gebaarde Andreas om hetzelfde te doen. Farodin bukte zich om wat takken te verplaatsen. Andreas had daarbij mooi uitzicht op het bolle kontje van zijn nieuwe vriend. "En?" vroeg Andreas, "Zit er iets in?"

Farodin kwam overeind en schudde van nee. Hij gebaarde naar de lege kooi van gevlochten takken, een van de vele vallen die hij over het eiland verspreid had staan. "Nog geen geluk vandaag."

Andreas haalde zijn schouders op. Hij en Farodin waren door de dagen heen steeds dichter tot elkaar gekomen. Andreas voelde inmiddels een sterke verliefdheid voor de eilandbewoner en kon zich niet meer voorstellen dat hij ooit zonder hem zou moeten. Dagelijks bewezen ze elkaar de liefde in gepassioneerde vrijpartijen, een leuke afwisseling op het eentonige eilandleven. Andreas kende inmiddels elk stukje van Farodins huid en wist dat er geen enkele imperfectie te vinden was. Van zijn gespierde rug en sterke schouders met twee moedervlekjes tot zijn lange benen en natuurlijk zijn zalige piemel, waarvan Andreas de smaak inmiddels goed kende.

Echter, de twee jongens hadden nog niet veel met elkaar gepraat. Andreas wilde geen gesprekken forceren omdat hij het idee had dat Farodin er verlegen van werd. Dat was ook wel logisch; hij had waarschijnlijk jaren alleen op dit eiland gewoond, zonder ooit met iemand te hoeven praten. Maar nu begon Andreas' nieuwsgierigheid het te winnen van zijn voorzichtigheid. Terwijl ze rustig verder liepen, vroeg hij: "Zeg Farodin, hoe ben je hier eigenlijk terecht gekomen?"

"Ik woon hier, dat heb ik je toch verteld?" zei Farodin terughoudend.

"Ja, maar sinds wanneer? Wie zijn je ouders?"

Farodins gezicht vertrok. Hij zweeg.

"Als je het niet wilt vertellen, hoeft het niet hoor," beloofde Andreas, bang dat hij te ver was gegaan.

Farodin schudde zijn hoofd. "Het is oké," zei hij zacht. "Ik probeer het me te herinneren." Hij zweeg weer een moment. "Ik denk dat ik op dit eiland geboren ben. Ik herinner me mijn vader en moeder. Zij waren ook hier. Ze hebben het huis gebouwd. Ik weet niet hoe zij hier zijn gekomen. Dat hebben ze nooit verteld. Maar ze waren hier gelukkig, dat weet ik wel."

"En waar zijn je ouders nu?" vroeg Andreas, bang dat hij het antwoord al wist.

Farodin liep iets voor hem uit, zodat Andreas zijn gezicht niet meer kon zien. Op kwetsbare toon vertelde hij: "Toen ik ongeveer negen was viel mijn vader van een rotsblok. Hij brak zijn been. Mijn moeder en ik probeerden hem te redden, maar de wond raakte geïnfecteerd en… en hij haalde het niet. Daarna waren mijn moeder en ik alleen. Ze leerde me alles wat ze wist over hoe te overleven op het eiland. Ze was erg slim, volgens mij. Ze wist dat ik het op een gegeven moment in mijn eentje zou moeten klaren. Een jaar of wat later werd ze gestoken door een heel giftige kwal. Ik… ik kon niet eens meer proberen haar beter te maken." Farodin stond nu stil.

Andreas had een brok in zijn keel gekregen. Toen hij Farodin zag schokschouderen, kon hij zelf zijn tranen nauwelijks bedwingen. Hij pakte zijn redder bij de arm en nam hem in een innige omhelzing. Farodin legde zijn hoofd op Andreas' schouder en bleef roerloos als een standbeeld staan. In stilte rouwde hij. Andreas voelde hete tranen over zijn schouder langs zijn buik naar beneden glijden. Hij sprak sussende woordjes en streek zijn redder liefdevol over zijn rug.

Ze stonden daar een lange tijd, midden in de jungle onder de brandende zon. Farodin was gestopt met huilen maar verborg zijn gezicht nog steeds in Andreas' hals. Zonder bijbedoelingen deed Andreas zo goed mogelijk zijn best zijn vriend te troosten. Het was zo'n tragisch verhaal. Het was bijna niet te geloven dat Farodin na alles wat hij had meegemaakt zo vrolijk en energiek door het leven kon gaan. Andreas wilde er alles aan doen hem weer het gevoel te geven dat er iemand was die om hem gaf. Hij verstevigde zijn omhelzing en aaide Farodin door zijn wilde donkere haren.

Eindelijk keek Farodin op. Zijn ademhaling was weer rustig geworden maar zijn ogen keken nog altijd verdrietig. "Dankjewel, Andreas. Dat had ik nodig, denk ik. Ik voel me beter, echt."

Andreas knikte. "Het spijt me heel erg van je ouders."

Farodin schudde zijn hoofd. "Niet nodig. Ik weet dat ze hier op het eiland alle geluk hebben gevonden dat een mens nodig heeft. En ik, ik red me prima in mijn eentje." Farodin straalde nu een zekere trots uit. Het was een mooi te zien hoe hij over zijn verdriet heen stapte en er sterker van werd. "Laten we maar verder gaan. Er zijn nog een paar vallen die we moeten controleren."

De twee jongens vervolgden hun weg door het bos. Er werd niet veel meer gepraat, maar dat gaf niet. Beide jongens hadden zo hun eigen gedachten om op een rijtje te zetten.

"Kijk Andreas! We hebben toch nog iets gevangen!" riep Farodin plotseling. Andreas keek op. Ze waren bij de laatste val die ze nog niet gecontroleerd hadden, en ja hoor, een eekhoorn zat vast tussen de tralies van het dichtgeklapte houten kooitje. Het beestje keek hen met angstige ogen aan. "Wat een geluk," juichte Farodin.

Ook Andreas grijnsde breed. Hij was blij te zien dat Farodin niet meer zo verdrietig was. Daarbij had hij wel zin in een stukje mals vlees na al die dagen fruit eten. Om zijn waardering te tonen nam hij Farodin in een vreugdevolle omhelzing, zodat de door de zon verwarmde rug van zijn redder tegen zijn buik en borst werd gedrukt. Speels aaide hij Farodin over zijn strakke buik en met zijn andere hand nam hij een donkere tepel tussen zijn vingers. Voorzichtig gaf hij Farodin een kus in zijn nek.

De eilandbewoner draaide zich om in zijn armen zodat ze elkaar aankeken. Ze kusten elkaar op de lippen. Hun piemels schuurden tegen elkaar door de dunne stof van hun ondergoed. Andreas verplaatste zijn handen naar de rug van Farodin en liet ze naar beneden glijden tot bij diens ondergoed. Farodin deed het zelfde bij hem.

Ze verbraken de kus om hun onderbroeken naar beneden te trekken. Die van Farodin was eigenlijk meer een witte reep stof die hij af moest wikkelen, maar het ging snel genoeg. Even stonden ze naakt tegenover elkaar. Andreas kon nooit genoeg krijgen van het uitzicht. Farodins stralende gezicht was ongetwijfeld het mooiste wat hij ooit had gezien, maar zijn half stijve piemel kwam aardig in de buurt. Farodin nam ook de tijd om Andreas goed te bekijken. Ze zagen elkaar dagelijks naakt, maar zo in de volle zon was het wel wat anders dan in de schaduwrijke hut. Bovendien was er het vooruitzicht van wat er komen ging dat het extra spannend maakte.

Farodin pakte zijn piemel vast en begon er heel langzaam aan te trekken zodat hij volledig stijf werd. Andreas volgde zijn voorbeeld. De jongens keken elkaar zwoel aan, daagden elkaar uit verder te gaan. Totdat Andreas het niet meer uithield. Hij wilde niet alleen zien, maar voelen, proeven. Hij pakte Farodin bij diens billen en trok hem naar zich toe. Hun piemels tikten tegen elkaar. Hun tongen raakten verwikkeld in een onstuimig duel. Andreas proefde van de zoute lippen en het speeksel van zijn vriend. De smaak bracht hem in extase, maar zoals altijd was het niet genoeg.

De kus werd verbroken en Andreas daalde met zijn tong af langs Farodins hals en sterke borst naar de blokjes van zijn buik. Farodin rilde en slaakte een goedkeurend kreuntje op zijn kenmerkende manier. Het motiveerde Andreas om verder te gaan. Vanaf de navel ging hij verder naar beneden en likte over het dunne streepje haartjes dat naar de schaamstreek voerde tot hij de stijve piemel tegen zijn kin voelde schuren. Andreas wist zijn begeerte nog heel even in toom te houden. Hij verplaatste zijn mond en gaf liefkozende kusjes aan de binnenkant van Farodins dijen. Hij knielde en kantelde zijn hoofd. Farodin spreidde zijn benen zodat Andreas zijn ballen kon proeven. Hij liet zijn tong over de rimpelige huid gaan en voelde de ronde vormen die onder de huid verstopt zaten.

Hoe leuk Andreas het ook vond Farodin zo te plagen, niets was zo lekker als diens piemel. Hij keek Farodin kort aan, met een brede grijns op zijn gezicht. Farodin glimlachte terug, een verwachtingsvolle blik in zijn ogen. Andreas nam de piemel tussen zijn lippen en genoot meteen van de smaak van het glibberige vocht dat eruit lekte. Met zijn tong draaide hij rondjes om de eikel tot hij zeker wist dat hij alles opgelikt had. Daarna begon hij rustig op en neer te bewegen. Hij wist het stijve ding steeds iets verder naar binnen te krijgen, tot bijna halverwege. Het was erg opwindend, het idee van zo'n mooie piemel in zijn mond. Onhandig begon hij zichzelf af te trekken terwijl hij Farodin bleef bevredigen.

Farodin streek door zijn haar en hield hem zachtjes tegen. "Wacht even, Andreas. Ik ben bijna klaar. Misschien moeten we even gaan liggen?"

Andreas nam de piemel uit zijn mond en grinnikte. "Is goed." Farodin ging plat op de zachte bosgrond liggen. Zijn handen vouwde hij onder zijn hoofd en hij spreidde zijn benen zodat Andreas plaats zou kunnen nemen. Andreas nam even de tijd het tafereel in zich op te nemen: De prachtige eiland bewoner die met kloppende piemel naar hem hunkerde. Hij kreeg een idee. Hij negeerde het open plekje tussen Farodins benen. In plaats daarvan zette hij zijn knieën aan weerszijden van diens atletische lichaam zodat hij op Farodins borst zat, met zijn rug naar Farodins gezicht gekeerd. Als hij nu voorover boog kon hij de heerlijke piemel van Farodin weer in zijn mond nemen terwijl hij ondertussen zijn heupen heen en weer kon bewegen zodat zijn eigen stijve piemel over de gespierde borst van zijn vriend schuurde.

Andreas smulde van het vocht dat uit Farodins piemel bleef komen en besmeurde ondertussen diens borst met zijn eigen vocht. Farodin hield zich echter ook niet stil. Ineens voelde Andreas iets nats door zijn opengesperde bilnaad glijden. Farodin had zijn vingers bevochtigd met speeksel en probeerde nu Andreas' gaatje te vinden. Het kietelde een beetje, maar Andreas liet zich niet afleiden en ging rustig verder met het likken en zuigen van Farodins lekkerste plekje.

Farodin had het gaatje al snel gevonden en drukte zijn middelvinger naar binnen. Andreas slaakte een kreun maar ging stug door. De vinger ging een paar keer heen en weer en elke keer voelde Andreas hoe hij van binnenuit werd gestimuleerd. Het voelde nog altijd vreemd, maar ook erg opwindend, helemaal toen Farodin er een tweede vinger bij deed. Dat in combinatie met het schuren van zijn piemel over Farodins borst maakte dat Andreas het niet lang meer uit zou houden.

Farodin echter had al op het randje van een orgasme gestaan nog voordat ze waren gaan liggen. Zonder waarschuwing voelde Andreas ineens hoe de piemel van Farodin in zijn mond begon te schokken. Hij trok zo snel mogelijk terug maar on niet voorkomen dat de eerste straal zaad deels in zijn mond belandde. Hij kwam snel overeind. De rest van het zaad belandde daardoor op zijn eigen piemel en op Farodins buik. Andreas draaide zich om en keek een verschrikte Farodin aan. "O, sorry. Ik merkte niet dat ik al zo ver was…" stamelde Farodin.

Andreas proefde het kleverige zaad op zijn tong. Hij vond het niet heel lekker, maar in plaats van het uit te spugen slikte hij het snel door. Hij kon het Farodin niet kwalijk nemen. Bovendien vond hij het idee van Farodins zaad op zijn eigen piemel wel opwindend. "Weet je wat," zei Andreas gemaakt streng, "je kan het goed maken door mijn plasser schoon te maken." Hij klom van Farodin en ging nu zelf op de zachte bosgrond liggen.

Farodin kroop tussen zijn benen en nam zijn piemel voorzichtig in zijn mond. Een flinke druppel van Farodins zaad parelde op Andreas' eikel, en die werd eerst opgelikt. Farodin wachtte even, alsof hij de smaak op zich in wilde laten werken. Toen slikte hij en begon Andreas te bewerken. "Gebruik je vingers, zoals net, alsjeblieft…" wist Andreas nog uit te brengen voor hij zo in extase kwam dat hij alleen nog maar zwakjes kon kreunen. Farodin bracht zijn twee natte vingers weer bij hem naar binnen en duwde ze heel rustig steeds dieper het gaatje in. Ondertussen liet hij zijn tong door Andreas' plasgaatje glijden.

Dit hield Andreas natuurlijk niet lang vol. Hij begon te kermen en zijn spieren trokken zich samen. Farodin had er echt een neus voor te weten wanneer hij klaar kwam, want hij liet Andreas' piemel uit zijn mond glijden. Wel duwde hij zijn vingers nog een keer zo diep mogelijk bij Andreas naar binnen, en dat deed het hem. Andreas rilde en verkrampte. Een sliert zaad spoot hoog de lucht in en belandde op zijn borst. De rest stroomde eruit en verdween tussen de krullerige haren in zijn schaamstreek. Het orgasme deed zijn hele lichaam tintelen en hield langer aan dan Andreas ooit hat meegemaakt. Het liet hem hijgend en verzwakt achter.

Farodin aaide hem liefdevol over de binnenkant van zijn benen, streelde zijn schaamstreek en samengetrokken ballen. Nog een keer kwam hij met zijn hoofd naar beneden en tot Andreas' verbazing likte hij de laatste zaaddruppels die uit zijn plasgaatje opwelden op. Toen kwam de eilandbewoner naast hem liggen en sloeg liefdevol een sterke arm om zijn borst. Hij kuste hem op zijn wang terwijl Andreas uit hijgde.

Toen hij eindelijk weer een beetje bij zinnen was keek Andreas Farodin aan. Ze gaven elkaar een zoen. "Dat was erg lekker, Farodin," bekende Andreas.

"Dat vond ik ook," zei Farodin met een knipoog.

"Ik vind het leuk als je dat ene doet met je vingers, je weet wel… bij mijn kontje."

Farodin knikte serieus. "Andreas…"

"Ja?"

"Denk je… denk je dat er meer in zou passen dan alleen vingers?"

Andreas trok een wenkbrauw op. "wat bedoel je?"

"Nou…" Farodin liet zijn blik langs hun lichamen naar beneden glijden. Andreas volgde zijn blik en zijn ogen vielen op hun half stijve piemels, beide nog glimmend van het vocht.

"Aha." Andreas glimlachte. "Ik denk dat we dat vanavond maar eens moeten proberen."

"Echt? Leuk!" Farodin gaf hem een kus op de lippen. De twee jongens maakten het zich gemakkelijk in elkaars armen. Andreas vond het heerlijk om zo te knuffelen met de mooiste jongen ter wereld. De manier waarop zijn warme huid tegen die van Andreas aandrukte, het gevoel van zijn krachtige ademhaling in zijn nek, het was allemaal te mooi om waar te zijn.

"Andreas, mag ik nog wat vragen?" vroeg Farodin na een tijdje.

"Tuurlijk," zei Andreas, die eigenlijk net in slaap begon te vallen.

Farodin kwam op een arm overeind en keek hem aan met zijn betoverende ogen. "Hoe ben je op dat schip terecht gekomen?"

Andreas grimaste. Eigenlijk wilde hij hier niet over praten, maar Farodin was net zo eerlijk tegen hem geweest. Dus begon hij met tegenzin te vertellen: "Ik voelde me thuis niet echt op mijn plek." Hij dacht even na. "Het is moeilijk uit te leggen… Ik voelde me anders dan anderen, alleen wist ik niet goed waar dat aan lag. Bovendien had ik het gevoel dat mijn ouders en mijn vrienden verwachtingen van mij hadden die ik niet waar kon maken. Ze hebben dat nooit zo direct tegen mij gezegd, maar ik merkte gewoon dat ik niet voldeed aan hun… ideaalbeeld. Of zo iets. Ik kan het juiste woord niet vinden. Hoe dan ook, ik had het idee dat ik tijd voor mezelf nodig had, weg van iedereen. Dus toen er in de zomer een baantje vrij kwam op een schip nam ik dat aan. Het was gewoon een manier om te ontsnappen aan mijn thuissituatie. Mijn ouders kon het eigenlijk niet zo veel schelen dat ik een of twee maanden weg zou gaan. Ik denk niet dat ze me erg missen."

Farodin keek hem geschokt aan. "Maar al die mensen op het schip. Wat is daarmee gebeurd, denk je?"

Andreas schudde zijn hoofd. "Daar probeer ik niet aan te denken. Met een aantal kon ik het best goed vinden. Ze zouden betere vrienden zijn geworden dan mijn oude vrienden thuis, denk ik."

"O nee," zei Farodin met grote ogen. "Wat verschrikkelijk."

Andreas glimlachte droevig. "Nou, in ieder geval heb ik jou gevonden. Dat is iets."

Farodin zweeg een moment. "Weet je, Andreas, ik denk dat je het verkeerd hebt, wat betreft je ouders. Misschien dat ze je niet helemaal begrijpen, maar elke vader of moeder houd van zijn of haar kind. Dat weet ik zeker. Natuurlijk missen ze je. Ik denk…"

Andreas gebaarde Farodin dat hij stil moest zijn. "Luister Farodin, ik wil niet meer naar huis. Ik wil hier blijven, voor de rest van mijn leven, met jou. Dit eiland is mijn echte thuis. Dat heb ik de afgelopen dagen wel gemerkt."

"Echt?" Farodin keek hem aan met een mengeling van bedroefdheid en geluk op zijn gezicht. "Nou, natuurlijk mag je blijven. We gaan er wat van maken, samen."

De jongens glimlachten naar elkaar. Hun lippen kwamen dichter bij elkaar en ze zoenden teder. Het was een gebaar van vertrouwen, van verbond. De zoen was bedoeld om elkaars verdriet weg te nemen. En terwijl hun tongen en lippen een vurig spel speelden wist Andreas dat hij nooit zo veel van iemand zou houden als van Farodin.

– 4 –

De middag liep al op zijn einde toen Andreas en Farodin eindelijk op stonden en hun onderbroeken aantrokken. Voorzichtig haalden ze de schichtige eekhoorn uit zijn kooitje. Farodin hield het spartelende beestje aan zijn staart vast. "Weet je," zei Farodin, "het kost me altijd moeite om dieren te eten. Zeker als ze nog leven op het moment dat ik ze vang."

Andreas knikte. Nu hij het angstige dier zo zag worstelen had hij ermee te doen. "Waarom laten we het niet gewoon gaan? We hebben genoeg fruit voor vanavond en morgen ochtend. Misschien kunnen we nog wel een lekker visje vangen."

Farodin glimlachte. "Goed idee." Hij liet de eekhoorn los en het beestje schoot weg tussen de palmbomen. Farodin rolde met zijn schouders en streek het haar uit zijn gezicht. "Andreas, ik wil je iets laten zien. Kom je mee?"

Andreas' nieuwsgierigheid was gewekt. Farodin nam hem mee naar een open plek in het bos. In het midden ervan lag een platte, witte steen met daaromheen een bed van verse en uitgedroogde bloemen. "Hier liggen mijn ouders," zei Farodin zacht.

Andreas zag dat zijn vriend weer emotioneel werd en pakte zijn hand stevig vast. "Farodin toch… Heb jij al die bloemen hier neer gelegd? Het is prachtig. Je ouders zouden vast enorm trots op je zijn dat je zo goed voor ze zorgt. En dat je het hier in je eentje hebt gered al die jaren."

Dat ontlokte Farodin een waterig glimlachje. "Je hebt gelijk, Andreas, vriend." Farodin liep voorzichtig naar de witte steen toe. Eerbiedig legde hij zijn hand op het gladde, witte oppervlak. "Vader, moeder, dit is Andreas. Hij is mijn vriend. Hij komt bij ons op het eiland wonen. We zullen goed voor elkaar zorgen, dat beloof ik." Farodin kwam weer overeind en stond nog een moment naar de steen te kijken voor hij weer naar Andreas toe liep. "Laten we maar weer gaan. Vader en moeder verdienen hun rust."

Andreas had verwacht dat ze terug zouden gaan naar Farodins hut, maar in plaats daarvan liepen ze rechtstreeks aar het strand. Aan de bosrand bleek een soort luifel te hangen waar een houten krat en een wit laken onder lagen. "Hier kom ik altijd las ik bij mijn ouders ben geweest," zei Farodin. Dan wil ik graag bij ze in de buurt zijn terwijl ik slaap, snap je? Andreas knikte.

Zonder overleg trokken de jongens hun onderbroeken uit en rende de zee in om zich in het zoute water te wassen. Andreas wilde Farodin graag opvrolijken, dus spetterde hij wat water in zijn richting om een watergevecht uit te lokken. Farodin ging er eerst halfslachtig in mee, maar al snel was hij zijn verdriet vergeten en begonnen de jongens te stoeien. Ze lieten zich door de golven meevoeren tot ze aanspoelden. Naakt rolden ze door de branding en kietelden elkaar tot ze buiten adem waren van het lachen.

Ze stoeiden weer, worstelend om bovenop te komen, en dit keer raakten ze opgewonden van elkaars lichaam. Uiteindelijk behaalde Farodin de overwinning. Hij zat bovenop Andreas en drukte diens polsen met speelse kracht in het natte zand. Zijn buik ging zwaar op en neer en zijn half stijve piemel rustte op Andreas' borstkas. Farodin bukte zich en kuste Andreas gepassioneerd. Andreas maakte van de gelegenheid gebruik door zich om te rollen en Farodin mee te trekken zodat hij ineens bovenop zijn vriend zat. Triomfantelijk keek hij zijn redder aan. Farodin glimlachte lief terug. "Oké, je hebt gewonnen. Je bent te onweerstaanbaar om niet te kussen," zei hij. Andreas lachte.

Omdat ze nu onder het natte zand zaten moesten de jongens zich nog een keer wassen. Andreas zorgde ervoor dat hij dit zo zorgvuldig mogelijk deed. Hij herinnerde zich de belofte die hij Farodin die middag had gedaan.

Toen ze eindelijk klaar waren begon de zon onder te gaan. Snel legden ze een vuur aan op het strand – Farodin was een expert – en ze brachten het witte laken en al het eten dat in de houten krat zat mee. Ze spreidden het kleed op het warme zand naast het vuur en maakten het zich gemakkelijk. Terwijl ze de zonsondergang bekeken aten ze een avondmaal van bessen en bananen.

Toen het eten op was gingen de jongens dicht tegen elkaar aan liggen, volledig naakt. In het laatste zonlicht knuffelden en kusten ze elkaar liefdevol. Hun handen gleden teder over elkaars lichaam. Andreas voelde dat dit een bijzondere avond zou worden. Zijn opwinding nam onbeteugeld toe zodat zijn piemel al snel steigerde. Bij Farodin gebeurde het zelfde. De handen van de eilandbewoner voelden heet als vuur en zijn lippen waren zoet en vochtig en warm.

Farodin verbrak de kus om met zijn hete, zuigende mond af te dalen naar Andreas' tepels. Daar bleef hij een tijdje plagerig sabbelen voor hij verder naar beneden ging over Andreas' zwaar op en neergaande buik. Heel even zoog hij op Andreas' stijve piemel, maar toen kwam hij overeind. "Weet je nog waar we het vanmiddag over hadden?" vroeg hij verlegen.

Andreas knikte. "Ja."

"Dus… zullen we het proberen?"

Andreas haalde diep adem. "Ja."

"Oké," zei Farodin, "dan zal ik ervoor zorgen dat je er klaar voor bent. Til je kontje eens wat op." Andreas deed wat er van hem gevraagd werd. Farodin maakte een zandheuveltje onder het laken waar Andreas met zijn bekken op kon liggen zodat zijn kontje iets omhoog kwam. Farodin spuugde op zijn eigen vingers, en toen, tot Andreas' verrassing, op zijn gaatje. De eerste vinger gleed soepel naar binnen dus al snel deed Farodin er een tweede bij. Hij bracht zijn gezicht dichterbij en begon Andreas' schaamstreek en ballen te likken terwijl hij zijn vingers rustig op en neer liet gaan.

Andreas probeerde te zien wat er gebeurde, maar het was lastig. Zijn piemel was helemaal stijf en lekte vocht op zijn onderbuik. Farodin raakte hem echter niet aan. Plotseling gelden de vingers uit Andreas' kontje en voelde hij iets nats tegen zijn gaatje drukken. Hij kon Farodins gezicht niet meer zien. Het was zijn tong. Het was een gek idee, maar de tong die zijn gaatje verkende voelde zo lekker dat Andreas niet klaagde.

Na Andreas' kontje geproefd te hebben bracht Farodin weer twee vingers naar binnen, en met een beetje moeite ook een derde. Ondertussen keek hij Andreas aan. In het flakkerende licht van het vuur zag Andreas hem glimlachen. "Ben je er klaar voor?"

Andreas knikte.

Farodin kwam op zijn knieën overeind en trok een paar keer aan zijn piemel zodat deze helemaal stijf werd. Toen zette hij de eikel tegen Andreas' gaatje. Heel voorzichtig duwde hij. Andreas voelde de druk toenemen. "O, ik weet niet of dit wel gaat passen," zei Farodin onzeker.

"Probeer het gewoon. Het gaat vast goed," zei Andreas verlangend.

Farodin begon nog harder te duwen. Langzaam, heel langzaam schoof de eikel het nauwe gaatje binnen. Andreas hapte naar adem. "Gaat het?" vroeg Farodin bezorgd.

"Ja. Ga door," kreunde Andreas.

Farodin verhoogde de druk weer zodat zijn eikel Andreas' kontje verder binnendrong. Andreas kreunde bij het gevoel van zijn gaatje dat werd opgerekt om plaats te maken voor de piemel. Het ding voelde zo veel groter dan hij had verwacht. Het leek alsof zijn hele lichaam werd opgevuld. Traag gleed de piemel verder. Andreas kreunde en haalde oppervlakkig adem. Farodin hield zo nu en dan stil, maar steeds gebaarde Andreas hem dapper dat hij door moest gaan.

Het gevoel was onbeschrijfelijk. Het was tegelijkertijd pijnlijk en opwindend. Andreas' piemel bleef volledig stijf en elke keer als Farodins piemel dieper naar binnen schoof lekte er een druppel vocht uit. "Ik zit er bijna helemaal in, nu," hijgde Farodin. Net als bij Andreas was zijn lichaam bedekt met een laagje zweet dat glom in het oranje-rode licht van het vuur. Hij zag er zo mooi uit, bedacht Andreas, en hij vergat de pijn. Wel voelde hij hoe de piemel van zijn vriend diep in zijn lichaam zat. Hij had zeker niet groter moeten zijn. Het paste precies. Andreas was helemaal opgevuld.

"Daar gaat het laatste stukje," waarschuwde Farodin, en in een keer duwde hij hard door. Andreas had zich vergist, ze konden nog net iets verder. Hij voelde nu Farodins ballen tegen zijn billen drukken. Beide jongens hijgden en bleven onbeweeglijk in dezelfde houding om te wennen aan het nieuwe gevoel. "Gaat het," vroeg Farodin weer. Andreas knikte alleen maar.

Farodin trok zich een stukje terug zodat Andreas zijn eikel door zijn lichaam voelde glijden. Toen hij er bijna helemaal uit was begon Farodin weer te duwen. Weer ging zijn piemel langzaam dieper en dieper. Het ging nu iets makkelijker dan daarnet, maar Andreas haalde nog altijd zwaar adem. Hij trilde over zijn hele lichaam en zijn stijve piemel klopte.

Het ritme van terugtrekken en duwen werd steeds herhaald. Het ging steeds makkelijker en sneller. Andreas kon het niet laten zijn piemel te pakken en eraan te trekken terwijl Farodin zijn kontje opvulde. Zijn piemel was ontzettend gevoelig. Alleen al het vastpakken bezorgde hem bijna een orgasme. Gecombineerd met het opwindende gevoel van Farodins piemel die binnenin hem heen en weer schoof was dit het beste gevoel dat Andreas ooit gehad had. Na een paar keer langzaam trekken kwam hij met een diepe zucht klaar. Zijn zaad belandde op zijn buik en borst en glibberde in vochtige stroompjes naar beneden.

Door zijn orgasme trokken de spieren rond zijn gaatje zich samen. Farodin zat net zo diep mogelijk in zijn kontje, dus zijn piemel werd optimaal gestimuleerd. Hierdoor hield ook hij het niet meer uit en met een kreun ontlaadde hij. Hij kon zich niet meer terugtrekken uit Andreas' kontje, dus die voelde de hete stralen zaad diep zijn lichaam ingespoten worden.

Toen Andreas' orgasme wegebde kon Farodin zich terugtrekken. Uitgeput liet hij zich bovenop de met zaad bedekte buik van Andreas zakken. Hun lippen vonden elkaar en ze bliezen hun hete, hijgende adem bij elkaar naar binnen. Andreas meende het warme zaad van zijn vriend nog binnenin zich te voelen. Hij voelde zich hierdoor meer dan ooit met Farodin verbonden.

Lange tijd lagen de jongens zo in elkaars armen, met hun piemels tegen elkaar aangedrukt. Kussend en knuffelend maar vooral bijkomend van de nieuwe ervaring. "En, hoe was het?" vroeg Farodin nieuwsgierig.

"Het voelde vreemd, maar wel heel goed… Ik kan het moeilijk uitleggen. En voor jou?"

"Het zelfde." Farodin speelde met Andreas' tepel. Hij liet hem speels tussen zijn vingers rollen. "Wil jij ook bij mij proberen?"

"Ja hoor, lijkt me leuk."

Farodin grijnsde. "Oké, maar dan moet je me wel eerst klaar maken." Met die woorden ging hij op handen en knieën zitten en kantelde zijn kontje naar boven zodat Andreas er goed bij kon. Andreas ging op zijn knieën achter Farodin zitten en stak meteen een vinger in diens gaatje. Het voelde nog altijd wat onwennig, maar Farodin kreunde goedkeurend, dus Andreas ging rustig door. Al snel kon hij er een tweede vinger bij doen. Terwijl hij zo bezig was viel het hem op hoe mooi en schoon Farodins kontje eigenlijk was. Hij herinnerde zich dat Farodin hem zojuist had gelikt, en was nu zelf ook nieuwsgierig. Hij haalde zijn vingers uit het gaatje en bracht zijn tong naar de bilnaad. Na een paar keer likken had hij het gaatje gevonden en ging met het puntje van zijn tong naar binnen. Het smaakte niet bepaald lekker, maar Farodin leek er heel erg van te genieten dus ging Andreas toch even door.

Andreas had nu zijn handen vrij om met zijn piemel te spelen en toen deze helemaal vochtig en stijf was vond hij dat het moment daar was. Hij kwam op zijn knieën overeind en zette zijn eikel tegen het gaatje. "Ben je er klaar voor," vroeg hij aan Farodin. In deze positie konden ze elkaar niet aankijken, maar Andreas zag dat Farodin knikte. Voorzichtig, zodat het geen pijn zou doen, duwde hij zijn piemel het gaatje binnen. Eerst leek het alsof het helemaal niet zou passen, maar hij merkte dat als hij gewoon door bleef duwen zijn piemel als het ware naar binnen werd gezogen.

Farodin kermde en rilde. Andreas hield even stil, maar Farodin zei: "Ga door. Het gaat goed." Andreas streelde zijn vriend over zijn rug en billen terwijl hij steeds een stukje dieper zijn kontje binnendrong. Met een hand pakte hij Farodins half stijve piemel vast en begon ermee te spelen. Dit leek voor wat afleiding te zorgen, want Farodin ontspande. Hierdoor kon Andreas het laatste stukje van zijn piemel naar binnen drukken. Het voelde ongelofelijk strak, alsof zijn piemel geen kant op kon, maar als hij terugtrok ging dat toch redelijk makkelijk.

Andreas keek en zag hoe zijn piemel tot aan de ballen in het heerlijke kontje van Farodin verdween. Het zag er een beetje gek uit, maar het voelde heel goed. Langzaam begon hij op en neer te gaan, zoals Farodin dat ook had gedaan. Het bewegen veroorzaakte allemaal vochtige geluidjes. Andreas merkte dat hij wat sneller kon gaan en begon het zelf steeds lekkerder te vinden. Het besef dat deze prachtige eilandbewoner hem toestond zijn kontje op te vullen met zijn piemel raakte hem. Andreas had het idee dat hij met Farodin versmolt, dat hun bewegingen één werden. Nog nooit had hij zulk genot ervaren.

Toen Andreas voor de zoveelste keer helemaal naar binnen was gedrongen begon Farodin opeens te kreunen. Andreas was haast onbewust doorgegaan met het aftrekken van de eilandbewoner en had daardoor bij hem een orgasme veroorzaakt. Hij voelde hoe het zaad zijn hand vulde, maar ook hoe de spieren in Farodins kontje zich ongecontroleerd samentrokken. Andreas' piemel kwam vast te zitten en door het trekkende gevoel kwam ook hij klaar. Zijn zaad spoot hij noodgedwongen bij Farodin naar binnen.

Andreas trok zich terug en zag een dun sliertje zaad uit Farodins kontje druipen. Farodin liet zich hijgend op zijn buik vallen. Andreas ging naast hem liggen en streelde zijn vriend door zijn wilde haar. Farodin glimlachte voldaan, zijn ogen gesloten. Zijn ademhaling vertraagde en hij viel in slaap. Hij zag er zo lief en zo kwetsbaar uit als hij sliep. Andreas bleef hem liefdevol aanraken tot hij zelf ook door de slaap overmand werd.

Einde