James Stuart
the Erotic Historian

vertaald door Jan van Vlaanderen

De vier dansers

Het diner

De wachters gaven Flavius een escorte mee en werd naar het paleis van Plenfor geleid, dat midden in de stad lag. Toen hij daar aankwam werd hij begroet door Drufus, een man met een smal gezicht, die zei dat hij de adviseur van de leider was.

"Heil Flavius," verklaarde Drufus. "We zijn vereerd met uw bezoek, hoe blij zijn wij dat Rome onze kleine stad voor ons tijd maakt."

Flavius stapte van zijn paard af en gaf een zachte klap op zijn trouwe viervoeter, die hem de ganse reis gedragen had. Hij bekeek Drufus, een kleine broodmagere man die klaarblijkelijk een bureaucraat was en die hem de normale bullshit begroeting gegeven had die hij van dit soort types kon verwachten.

"Ik moet Plenfor spreken, vanavond, want ik moet morgen terug vertrekken." zei hij.

"Zijne excellentie zit aan een banket vanavond, bij een van zijn leiders, maar nu u hier bent zult u de eregast zijn. Ik ben er zeker van dat hij u kan spreken tijdens de maaltijd." Flavius knikte en de adviseur ging verder. "Maar eerst kan u nog even rusten en baden. Als u mij wil volgen begeleid ik u naar uw verblijfplaats."

Drufus riep naar een van de dienstbodes om het paard van de soldaat aan te nemen.

"Verzorg dit paard goed, jongen," beval Flavius. "Ik verwacht dat je haar goed voedt en water geeft, en danig roskamt. Het is jouw verantwoordelijkheid." De jongen keek verschrikt naar de jonge soldaat maar verzekerde hem dat zijn wil zou geschieden.

Flavius werd naar een ruime, luxueus bemeubelde kamer gebracht, met een bad aan een zijde. Terwijl hij zijn wapenuitrusting uitdeed, kwam een van de bedienden binnen met emmers en al snel was het bad gevuld en kringelde de damp tot tegen het plafond. De Romein kleedde zich verder uit en vleide zich neer in het water. Hij leunde achteruit en ontspande zich. Het was zijn eerste bad sinds het begin van zijn missie en het warme water deed goed aan zijn pijnlijke leden. Hij sloot zijn ogen en overliep nog eens de reden waarom hij hier was. De consuls van dit jaar hadden besloten om actie te ondernemen tegen de Griekse staten die problemen veroorzaakten, ten noorden van hier. Ze waren gestopt met het betalen van de verwachte belastingen, en zoals er bericht werd aan Rome, was het Romeinse garnizoen hier in de streek vernietigd. Het belang van de hele rijk werd nu bedreigd. Zodoende zou een van de consuls naar hier komen deze zomer aan het hoofd van drie legioenen om orde op zaken te stellen en de rebellen te vermorzelen. Flavius was hier om er voor te zorgen dat het leger van hieruit bevoorraad zou worden, een vitale noodwendigheid als de campagne meer noordelijk gevoerd werd. De jonge soldaat werd voor deze missie gekozen, eerst en vooral door zijn uitstekende kennis van de Griekse taal en ten tweede omdat hij in het leger gediend had tijdens een eerdere Griekse campagne, zodat hij het land en zijn volk kende.

Flavius opende zijn ogen en nam de zeep die voor hem klaar lag. Hij wilde zijn missie niet in gedrang brengen omdat zijne excellentie dacht dat hij stonk. Toen hij de zeep opnam zag hij dat een jongetje van 12 of 13 jaar, stil in de kamer stond, aan de ingang. Hij zag er mooi uit, met diepzwart haar en een slank lichaam. De jongen had alleen een klein lendendoekje aan.

"Wat wil je jongen?" vroeg Flaius.

"Ik ben hier om u te helpen met uw bad, sire."

"Een soldaat kan zelf wel een bad nemen."

De jongen liet zijn hoofd hangen en zei iets meer, maar hij ging niet weg. De jonge Romein begon zijn armen en benen te wassen, maar toen hij zich draaide om zijn rug te wassen, kromp hij ineen doordat zijn vermoeide spieren hem pijn deden.

"Nu je toch hier bent kan je evengoed mijn rug wassen." zei Flavius tot de jongen.

Het gezicht van het jonge knaapje lichtte op met een brede glimlach, en hij haastte zich naar de badkuip. Met een zwierige beweging maakte hij zijn lendendoek los, die op de grond viel en toen hij was helemaal naakt. Flavius vond het vreemd dat de jongen dit nodig vond, maar men had hem waarschijnlijk opgedragen om zijn kledij (hoe weinig het ook was) droog te houden en hij dacht er verder niet meer bij na. De soldaat leunde voorover en liet de jongen zijn rug wassen. De zachte handen van de jongen deden goed aan zijn pijnlijke spieren. De Romein ontspande zich en liet de bediende al het werk doen. De knaap waste zijn rug grondig en zijn nek. Dan begon hij de man te masseren, gebruik makend van de oliën die klaargezet waren. Flavius voelde zijn pijn wegdrijven tijdens de massage. De jongen was klaarblijkelijk getraind in deze kunst. Na enkele minuten vond hij dat het genoeg was en hij gebood de jongen om te stoppen.

"Als Sire wenst, kan ik in het bad komen en u helemaal wassen," kondigde de jongeling aan.

Flavius draaide zich om en antwoordde:"Dat zal niet nodig zijn. Ik ben klaar." Opnieuw zag hij de blik van ontgoocheling als de jongen zijn hoofd liet hangen. "Geef me de handdoek aan." beval hij.

De man stond op en nam de aangereikte handdoek aan. Hij stapte uit de kuip en begon zijn goed gevormde en gespierde lichaam af te drogen. Toen hij bijna klaar was keek hij rond en zag dat de dienstjongen en aanstaarde.

"Waar zit je naar te gapen, jongen?" vroeg hij.

"Het spijt me Sire, maar ik bewonderde uw sterke spieren. U moet een sterke krijger zijn. Op een dag wil ik lichaam hebben zoals u."

Flavius was gevleid door uitlatingen van de jongen. "Misschien zal het zo zijn als je ouder bent," antwoordde hij. De jonge soldaat bemerkte dat de penis van de jongen volledig stijf stond, bijna acht centimeter tegen zijn buik. De jongen deed geen poging om zijn erectie te verbergen en leek er zich helemaal niet bewust van, alsof dit helemaal natuurlijk was. De jongen merkte dat de ogen van de man op zijn jonge bezit gericht waren.

"Is er iets dat ik voor u kan doen, sire, helemaal niets?" Flavius egreep wat de jongen bedoelde door de grijns op zijn gezicht. Het was al lang geleden sinds hij gemeenschap had me een vrouw, en de jonge man werd voor het ogenblik verleid door de betoverende verschijning die voor hem stond. Enkele seconden later berispte hij zichzelf, gek, dacht hij deze missie is belangrijker om af te wijken van het spoor. Hij was trouwens van plan om te trouwen als hij terug in Rome kwam, en het was niet echt eervol om zijn vrouw te bedriegen met een jonge dienstknaapje. Eigenlijk had Flavius zijn toekomstige vrouw nog maar een keer ontmoet, en dat was enkele jaren geleden op een familiefeest. Zijn vader had het huwelijk geregeld om de relaties te verstevigen tussen zijn familie en de familie van het meisje, en Flavius, als plichtsbewuste zoon had geen bezwaren gehad. Zijn vader had hem verzekerd dat zij een mooi meisje was en dat ze hem vele sterke kinderen zou geven. Terug komend in de echte wereld, zei Flavius:

"Neen, dat is alles, je mag gaan nu."

Voor de derde keer liet de jongen zijn hoofd hangen en hij mompelde zachtjes:"Zoals u wenst, Sire." Het knaapje knoopte zijn lendendoekje terug om en verliet de kamer.

Flavius schudde met zijn hoofd en dacht, niet voor de eerste keer, die verdomde Grieken. Hij merkte dat men hem verse kleren had gegeven, niet meer dan een eenvoudige tuniek en een riem, maar de Romein haalde een ander uniform boven dat hij in zijn zakken voor deze dag bewaard had.Hij zou zijn borstplaat uit laten en hij zou zijn zwaard niet dragen. Uit ervaring wist hij dat in situaties als dit, een Romeins uniform meer respect afdwong dan de informele kledij. Hij wou dat Plenfor niet zou vergeten waarvoor hij stond en wie de leider zou verachten mocht hij niet meewerken. Toen hij gekleed was verliet hij de kamer en beval hij dat hij naar het feest zou gebracht worden. Een bediende boog naar de soldaat en zei de Romein om hem te volgen.

Toen Flavius de feestzaal binnen kwam, was het duidelijk dat men al gestart was. Het werd stil in de zaal en alle ogen werden op de nieuwe gast gericht. Hij ging door naar de verste hoek van de zaal. Aan het hoofd van de tafel zat een grote man in een goed ontworpen robe, met een grote gouden ketting rond zijn nek, klaarblijkelijk Plenfor.

"Heil, Flavius, gezant van Rome, vriend van Griekenland. Het nieuws van uw machtige daden in het gevecht zijn u voorgereden. We zijn vereerd met uw bezoek." Het tweede stuk was duidelijk een leugen. Flavius twijfelde er niet aan dat zijn excellentie nog nooit van hem gehoord had. Maar hij moest vriendelijk antwoorden. Hij boog naar de leider en zei:

"Heil Plenfor, wijze en goede leider van deze stad. De consuls groeten u en eren u, hun grootste vriend in Griekenland."

Met deze diplomatieke nonsens ging de soldaat zitten op een kussen naast de leider. Al snel anderen terug hun gesprek. Hij nam een stuk zoet brood van op een schotel en keek naar het schouwspel voor hem. Er was geen tafel. De gasten zaten op kussens in een grote kring en grote schotels voedsel lagen voor hen. De Griekse passie voor pederastie was wel bekend, maar het was snel duidelijk voor Flaius dat Plenfors interesses in deze richting gingen. Er waren geen dienstmeisjes, zoals in de meeste zalen, er waren zelfs helemaal geen vrouwen aanwezig.

Al het dienstpersoneel bestond uit eenvoudige jongens, tussen 12 en 15 jaar, schatte hij. Ze liepen door de zaal slechts gekleed in een schamel lendendoekje. Ze droegen schotels met voedsel of verwijderden lege platen. Achter elke gast zat een veel jonger knaapje, ten hoogste 8 of 9 jaar, helemaal naakt. Die hield een kruik wijn vast en als hij bevolen werd, stapte hij naar voor om de beker van de gast te vullen. Flavius merkte dat dikwijls, als dit gebeurd was, de gasten de genitaliën van het jongetje streelden, en met hun hand over het kontje van de knaap wreven. Dit maakte dat de kinderen regelmatig zaten te schudden van het lachen en zodoende werd er veel wijn gemorst.

Twee volwassen mannelijk slaven hielden de bevoorrading van het voedsel in het oog en gaven regelmatig een oorvijg aan een van de ongelukkige jongetjes als hij te traag zijn taak vervulde. In elke hoek van de zaal stonden wachters, gewapend met speren. Deze mannen stonden stil en onbeweeglijk, zoals hun taak hen opdroeg, maar het was duidelijk dat hun ogen alles gade sloegen wat de jongens deden.

Flavius had al vele bewijzen gezien van de Griekse passie voor jongens tijdens zijn verblijf in dit land, maar dit schouwspel overtrof alles. Pederastie won duidelijk in populariteit ook in Rome zelf, vooral toen vele van zijn senatoren zo rijk en zo vet werden door het inkomen van het zich uitbreidende Rijk. Toch werd seks met jongens in Rome geheim gehouden, en werd er normaal niet in het publiek over gepraat. Hier in Griekenland was alles zo open. Hij had al mannen zien wandelen in de straten terwijl ze hun jongetje vasthielden en streelden. Naarmate de maaltijd verder liep begonnen de gasten zich meer te veroorloven, vooral met de oudere dienstjongetjes. Lendendoekjes werden weggetrokken en niet teruggegeven, zodat de dienstjongens helemaal bloot waren. Jonge piemeltjes werden vastgegrepen en gestreeld totdat ze stijf werden, en sommigen trokken een knaap op zijn knieën en kusten hem innig. In die gevallen klemde de jongen zijn armen rond de gast en beantwoordde hij de kus.

Flavius schudde zijn hoofd uit ongeloof. Maar hij was hier niet als toeschouwer, hij moest met Plenfor spreken, dus draaide hij zich naar zijn gastheer. Plenfor zat rechts van hem en aan zijn rechterkant zat een andere tienerjongen, even oud als de dienstjongetjes. Deze jongen was echter gekleed in een rijkelijke en welpassende tuniek. Het was duidelijk dat hij geen slaaf was. Plenfor voedde de jongen regelmatig of hij werd door de jongen gevoed en als hij niet at fluisterde hij naar hem, of kuste hij hem, wat de jongen deed lachen. Aan de rechterkant van de jongen zat Drufus, die stil naar de procedures keek, naar zijn meester en meer wel dan niet, naar de Romein. Flavius hoestte even en richtte zich dan tot de leider.

"Als uwe excellentie zo vriendelijk wil zijn, ik zou met u willen spreken over de reden van mijn bezoek." Plenfor keerde zich naar de soldaat en glimlachte.

"Ja zeker, mijn goede Romein. Ik ben steeds bereid om te luisteren naar de gezanten van het Rijk."

"We zouden beter alleen praten."

"Daar zie ik geen reden voor, maar als u wil kunnen we Latijn spreken."

Flavius knikte goedkeurend en het gesprek werd verder gezet in de taal van Rome. Het was niet echt belangrijk. Alle gasten waren zo bezig met iets anders dat ze toch niet luisterden. Uit Drufus’ reactie kon hij opmaken dat hij geen probleem had om Latijn te begrijpen. De jongen schonk er geen aandacht aan, maar ging door met het flirten met de leider, wat lange pauzes veroorzaakte in het gesprek als Plenfor hem kuste of streelde. Dit vond de Romein echt vervelend.

In elk geval bracht Flavius de wensen van de consuls naar voor en gaf hij hem details van de dingen die van hem verlangd werden. Zoals opgedragen zei hij niet waarvoor het leger ging gebruikt worden, maar hij verzekerde hem dat het niet zou gebruikt worden tegen de stad van de leider. Toch voegde Plenfor er aan toe dat het leger moest gebruikt worden om de problemen in het noorden op te lossen. Hij scheen dus wel te weten wat het doel was van deze campagne. Dan volgde er een verhitte discussie over de exacte bedragen en goederen die Rome als provisie betaald wou hebben. Een som geld was deel van de overeenkomst, maar Plenfor was vooral geïnteresseerd in een betwist stuk land, ten noorden van de stadsstaat. Flavius ging akkoord dat Rome over de zaak zou oordelen en de claim van zijn eigen stad positief zou bekijken. Een ding wat Flavius niet vroeg waren troepen. Zoals bij de meeste Griekse leiders leek de Loyaliteit van Plenfor verdacht en de Romeinse bevelvoerders wilden geen man als hij die met zijn eigen leger achter hen stond. Doorheen het gesprek was Drufus steeds dingen in het oor van zijn leider aan het fluisteren, maar de manier waarop Plenfor hem dikwijls opzij stootte bewees dat hij zelf besliste. Na een uur onderhandelen, was een overeenkomst gesloten waar beide partijen akkoord mee gingen. Plenfor ontspande zich en glimlachte. Het was duidelijk dat hij op het einde het gesprek vervelend vond en het was vooral Drufus die de uiteindelijk de details uitwerkte.

"Dat is dan beslist!" verklaarde zijne excellentie. "We kunnen beginnen met de ontspanning, breng de dansers binnen."

De jonge Romein was niet in het minst verbaasd toen bleek dat de dansers jongens waren. Ze waren even oud als de dienstboden die het eten verzorgden, en waren gekleed in lichtblauwe tunieken, met een rijk versierde boord, met een felgele riem die rond hun middel gebonden was. Ze waren op blote voeten en kwamen naar binnen op twee rijen. De twee jongens vooraan waren ongeveer een half hoofd kleiner dan hun twee makkers achter hen. Ze waren alle vier mooi met de normale Griekse karakteristieken, donker haar en een olijfkleurige huid. De oudste van de twee kleine jongens was de prachtigste, met een glimlach dat het hart van eender welke boylover kon doen smelten. Ze stapten zelfzeker in de kring van gasten en kwamen dichter bij Plenfor. Ze bogen diep toen ze dicht bij hem stonden. Dan stapten ze tot voor Flavius en bogen ook voor de eregast. Een klein bandje van jongens en jongemannen was ook in de banketzaal binnen gekomen, had zich klaargezet in een van de hoeken en begon te spelen.

In het begin was de muziek traag en rustig, en de vier dansers stelden zich op in het midden van de kring en ze begonnen rustig te dansen. De bewegingen van de jongens waren rustig en gracieus en hun armen zwaaiden heen en weer, perfect gesynchroniseerd met elkaar. Toen de rustige dans verder ging merkte Flavius dat alle gasten hen gefascineerd bekeken. Niemand at nog, en de jonge dienstboden zaten nu neer naast een van de gasten, en zij ook keken naar de dansers in het midden van de kring. Plots veranderde het tempo van de muziek, het werd lichtjes luider en sneller. Op hetzelfde moment werd de dans van de jongens levendiger en begonnen ze te draaien en te springen en gebruikten ze meer van de ruimte. Ze dansten heen weer en veranderden regelmatig van plaats met hun makkers. Als ze ronddraaiden zwierden hun tunieken omhoog en toonden ze hun uitnodigende gladde kontjes en hun onbehaarde piemeltjes.

Het tempo van de muziek veranderde weer en nu sprongen de kleintjes in de armen van hun twee grote makkers, die ronddraaiden en hen in de lucht gooiden. Ze belandden echter steeds veilig terug op hun voeten. De jongens maakten dan buitelingen en radslagen, en elke keerde zwaaide hun tunieken over hun middel en gaven ze de gasten een langer uitzicht over hun jeugdig toebehoren. Dan dansten de vier jongens naar een hoek van de zaal en draaiden ze zich naar elkaar in een vierkant. Ze maakten hun riemen los en lieten ze op de grond vallen. Als dit gedaan was renden ze naar het midden, waar ze een na een duikeling maakten en dan terug naar de hoek doken. De vier tunieken bleven achter in het midden, netjes op elkaar gestapeld, en de dansers waren naakt als toen ze pas geboren waren. Door het glinsteren van hun lichamen kon men zien dat ze goed ingesmeerd waren met olie.

De muziek veranderde weer, zachter en sensueler, ze verzamelden zich terug in het midden van de kring en de dans werd wild en erotisch. Ze wreven hun lichamen over elkaar terwijl hun armen rondzwaaiden en zich in elkaar verstrengelden, maar hun bewegingen bleven harmonieus. Flavius was verwonderd als hij zag dat de piemeltjes van de jongens tegelijk stijf werden, traag recht gingen staan tot ze tegen hun buik stonden. Hij werd er zich van bewust dat ze niet alleen waren, hij ook had een erectie en hij was blij dat die door zijn uniform verstopt was. Hij keek rond en zag dat de Grieken niet zo gereserveerd waren. Hun stijve penissen hingen al naar buiten terwijl zij, of een jonge slaaf eraan trokken. Een aantal gasten lieten zich door een slaaf pijpen, terwijl ze toekeken.

Plots stapte er een van de jongens uit de groep en ging op een voetlengte van een van de gasten staan. Daar daagde hij de man uit met een obscene verschijning terwijl hij met zijn stijf lid flapperde en zijn kont toonde. Na enkele ogenblikken kon de man niet meer weerstaan en trachtte hij de jongen aan te raken, maar die dook weg als een bliksemschicht, zodat de gast alleen maar lucht ving. Hij ging terug naar het midden en een andere knaap deed hetzelfde met een andere gast. Dit ging steeds verder. Ze dansten steeds weg voor iemand hen kon raken. Het was de knappe tweede jongste die voor Flavius danste, maar de jonge Romein was vastbesloten om de verleiding te weerstaan en keek alleen maar toe als de jongen draaide en sprong, terwijl hij recht in de ogen van de jonge soldaat keek, alsof hij hem wou hypnotiseren. Het was zijn weerstand die hem beloonde met de langste close-up dans toen de jongen uitdagender werd. Op het einde stond de piemel van de jongen nog centimeters voor de neus van de soldaat. Zijn erectie was immens, maar hij bleef onbeweeglijk totdat de jongen wegsprong.

De muziek veranderde weer en nu sprongen de jongste knapen in de armen van de oudste. Ze draaiden zich om zodat hun kruisen voor elkaars gezicht stonden en hun benen rond de nek van de oudste klemden. De jongens begonnen elkaar af te zuigen, maar ze dansten verder. Hun lichamen bleven kronkelen. Dan bewogen de twee paren, terwijl ze elkaar bleven pijpen en Flavius merkte op dat ze naar hem wandelden. Toen ze op minder dan een meter voor hem stonden veranderde de muziek opnieuw, nu werd het wilder, sneller en luider dan tevoren. De jongsten lieten zich vallen en begluurden Flavius op handen en voeten, zoals katten. Achter hen begroef de oudere zijn penis tussen de billen van zijn makker en ze simuleerden het paren. Dit duurde maar even, tot dat de jongen achteraan over zijn compagnon sprong, zodat ze van plaats wisselden. Deze keer begroeven ze hun kleinere pietje tussen de iets grotere billen van hun makker. Enkele seconden later veranderden ze weer van plaats en zo verder. Dit ging steeds sneller totdat alleen nog maar een waas zichtbaar was van jongensvlees terwijl ze sprongen en van plaats wisselden. Opeens stopte de muziek en ploften ze uitgeput neer voor Flavius. Alles was stil.

Enkele seconden was alles rustig, behalve het op en neer bewegen van de borstkas van de dansers, terwijl ze naar adem snakten. Dan brak er een luid applaus los, met veel geschreeuw, geklap en gefluit. Dit verbrak de trance die de Romein gevangen hield en hij keek rond. Voor sommige gasten werd het teveel, want er lag sperma verspreid over kleren en handen.

"Ze waren goed, hé, Flavius," zei Plenfor eindelijk.

"Ja, zeker," en hij vroeg:" ze worden zeker heel goed getraind?"

"Welke wil je?"

"Heuh?" vroeg de Romein en hij wist niet wat hij bedoelde.

"Welke van de vier wil je voor je bed vanavond. Je mag ze alle vier hebben als je wil."

Flavius wou de man aanvliegen en roepen, ik neuk niet met jongens, maar hield zich in. Hij wachtte even om een goed excuus te bedenken voor hij antwoordde:"Het is vriendelijk van u, excellentie om hun diensten aan te bieden, maar ik morgen vroeg op. Ik heb mijn bedrust nodig."

De Griekse leider lachte. "Het is wel zo dat elk van deze hyperactieve jongens een man een hele nacht kan wakker houden, dus begrijp ik jouw beslissing. Maar misschien wil je mijn neefje gebruiken. Hij is rustiger, goed getraind in de sekskunsten. Ik heb het hem zelf geleerd."

"Als u wil, Sire," voegde de jongen er aan toe, "Ik kan u klaar laten komen op een heel korte tijd." De jongen naast Plenfor glimlachte naar de Romein en Flavius moest toegeven dat hij er op uit was om met een meester te slapen. Maar hij kon het vergeten.

"Ik heb de ganse dag gereden, ik ben uitgeput. U moet dit begrijpen, excellentie. Ik wil alleen slapen." Plenfors neef leek ontgoocheld, maar zijn oom voegde er aan toe.

"Het is uw keuze natuurlijk, maar ik moet toegeven, weinig mannen hebben de charmes van deze jongens geweigerd." Hij zwaaide naar de vier dansers, die zich nog niet bewogen hadden. Hij streelde het haar van zijn neefje en sprak tot hem:"Geen erg. Ik zorg er wel voor dat jouw lieve kontje vanavond bediend wordt," en dan kuste hij de jongen volop op de lippen.

Flavius had genoeg gezien, hij moest hier wegraken, voor hij nog meer offers moest afwijzen.

"Is het goed voor uwe excellentie dat ik me nu terugtrek voor de nacht zei hij.

"Maar natuurlijk, ik zal Drufus laten optekenen wat we zonet afgesproken hebben en morgen krijgt u een geschreven document." Hij wendde zich tot een van de dienstjongens die dichtbij stond en beval:"Jongen, begeleid onze eerbare gast naar zijn vertrekken."

Flavius wist exact waar zijn vertrekken waren en had geen escorte nodig, maar hij sputterde niet tegen. Hij had de leider al genoeg tegengesproken. Toen hij rechtstond zegende hij Plenfor en wenste de ander gasten goede nacht.

"Ik zal niet wakker zijn als u morgen vertrekt," zei de leider, "Dus neem ik al van u afscheid en wens ik u een veilige reis. Totdat we elkaar nog eens ontmoeten, Flavius."

De romein boog het hoofd en volgde de naakte dienstjongen naar buiten. Het was niet er naar zijn kamer en hij was blij dat hij eindelijk alleen kon zijn. Al deze verleidingen en erotische taferelen waren hem te veel. Hij deed het gordijn dicht dat zijn kamer van de gang afscheidde, toen de jongen naast hem iets zei.

"Als u wil Sire, kan ik u een massage geven om in te slapen." Flavius was verbaasd. De jongens gaven echt niet op.

"Neen, bedankt. Maar zorg ervoor dat iemand mij wekt als de zon opkomt;" Dan ging hij zijn kamer binnen en was eindelijk alleen.

Flavius kleedde zich uit, legde zich op het bed en sloot zijn ogen. Het was een lange dag, hij dacht dat hij wel snel zou inslapen. Maar hij was mis. Hoezeer hij ook probeerde, hij kon de erotische beelden van de dansers niet uit zijn hoofd zetten. Hij had zich nog nooit vermaakt met een jongen en hij vroeg zich even af hoe het zou geweest zijn als er een van de jongens nu bij hem lag. Hij wiste snel het idee, hij was toch een Romein, hij kon toch niet in de vernederende gewoontes van de Grieken laten verzinken, het ras dat zijn volk veroverd had. Hij wriemelde en draaide zich in zijn bed, maar het beste wat hij kon bereiken was een toestand van rust.

Flavius’ waakzame geest bracht hem terug in de realiteit toen hij iets hoorde in de naastliggende kamer. Hij wist niet of hij al geslapen had, hij wist niet hoe lang het geleden was dat hij het banket verlaten had. Hij luisterde aandachtig en wist wat het geluid was, het was vlees dat tegen vlees kletste. Hij twijfelde er niet aan dat het de dijen van een man waren die tegen de billen van een jongen kletsten. Iemand hiernaast werd in de aars geneukt. Het geluid werd stilaan luider en dan kwam er nog het gezicht van de twee geliefden bij, wat het steeds luider maakte. Flavius kon de hese diepe stem van een man herkennen en het hoger geluid van een jongen. Geen twijfel dat zijn dikke paal in zijn achterste schoof en de stem van de jongen een octaaf of twee verhoogd had. Toen het geluid veranderde in schreeuwen van genot, hoorde Flavius nog andere stemmen in de nabij gelegen kamers. Hij hield zijn hand op zijn hoofd. Hoe moest hij hier verdorie in slaap geraken. Hij trachtte zijn oren te bedekken met en kussen, maar hij kon de kreten nog horen. Als hij zijn ogen sloot zag hij alleen maar naakte dansende jongetjes. Het baatte niet. Hij had iets anders nodig om hem in slaap te helpen geraken. Hij besloot dat het beste wat hij kon doen was, om zich te bedrinken met wat wijn.

Flavius trok zijn tuniek terug aan en ging naar buiten naar de hal. Hij zou vast nog wat wijnkruiken vinden. Toen hij de kamers van de andere gasten voorbij ging, merkte hij dat de meesten zelfs de moeite niet gedaan hadden om het gordijn dicht te doen om hun kamers van de gang af te schermen. Een gast was een jongen aan het neuken die tegen de muur stond, met zijn kont uitgestoken, terwijl een andere een jongen passioneel kuste en een ander jongetje hem pijpte. De jonge Romein vroeg zich af of dat diegenen die hun gordijn gesloten hadden een jongen afzogen of hen lieten neuken door een van hen. Deze act was natuurlijk taboe voor een Griekse man, die nooit toeliet dat een ander mannelijk orgaan bij hem naar binnen drong, anaal of oraal. Het was een gebruikelijk grapje onder Romeinse soldaten dat Griekse mannen tijdens hun jeugd zodanig de smaak van sperma te pakken kregen da ze er nog steeds naar hunkerden als ze volwassen waren, en jongens in hun puberteit pijpten totdat ze hen hun sap zouden geven.

Toen hij de bankethal bereikte zag hij een reuze orgie. Enkele gasten waren gebleven, maar de bedienden gingen met hen door. De meesten waren in paren, een man en een jongen, of twee jongens, maar op sommige plaatsen rolden een groepje jongens rond elkaar, zuigend en neukend. De wachten hadden hun post verlaten, hun speer op de grond gelegd en vermengd tussen de anderen. Flavius schudde zijn hoofd, die Grieken waren ongelooflijk. Hij dacht eraan waarom hij hier was en zag een wijnkruik naast twee heel jonge knaapjes liggen, die in elkaars armen in slaap gevallen waren. Hij nam hem op en ging naar de uitgang. Toen hij bijna buiten was greep iemand zijn enkel. Hij draaide zich om en zag twee jongens naar hem staren. Hij zag in hun ogen dat ze teveel wijn gedronken hadden.

"Alstublieft mijnheer, we hebben een man nodig," zei een van hen en ze toonden hem beiden hun ronde gladde kontjes. Ze trokken hun geweldige billen uiteen en toonden hun kleine roze kontgaatjes aan de verbaasde Romein. Flavius panikeerde en rende de zaal uit. Hij voelde zijn weerstand bezwijken. Terug in zijn kamer trok hij zijn tuniek uit en hees hij zich op zijn bed. Hij bewerkte dat hij een geweldige erectie had en het dikke paarse hoofd van zijn mannelijkheid was goed zichtbaar. Hij hield zijn achttien centimeter lange paal vast en hij wist dat hij zich moest bevredigen, of hij zou nooit in slaap vallen. Hij begon verwoed aan zijn lul te trekken en haalde zich het gezicht van zijn vrouw voor de geest. Het beeld kwam echter niet, dus trachtte hij het beeld op te roepen van het gezicht en het lichaam van een van de hoertjes waar hij al mee geslapen had, maar het was weer geen succes. Al wat hij kon zien waren de jongen lichamen van de dansers die langs elkaar zwierden en het was met dit beeld in zijn brein dat hij eindelijk zijn lading loste. Hij plofte uitgeput op zijn bed en viel eindelijk in slaap.

Het geschenk

"Sire, de zon komt op, u vroeg om gewekt te worden. Drufus wacht buiten op u."

Flavius knikte en zat recht. De jongen was naakt, hij had zich nog niet aangekleed.

"Ga aan Drufus zeggen dat ik zo dadelijk bij hem kom."

De jongen boog en ging naar buiten. Flavius was verbaasd dat de jongen hem niet gevraagd had om te neuken, misschien waren hun sekshormonen eindelijk wat afgekoeld na een nachtje slaap. Hij kleedde zich aan, bevestigde zijn wapenuitrusting en omgordde zijn zwaard. Dan nam hij zijn eigendommen en vertrok. Toen hij door de hal voorbij de andere gastenkamers stapte, was alles stil. In de kamers waar de gordijnen open stonden zag hij verschillende naakte lichamen in elkaar verstrengeld. In de grote hal zag hij hetzelfde, slapende naakte jongens en mannen op de verspreide kussens. Een aantal dienstjongens waren al wakker en waren de rommel van de vorige nacht aan het opruimen. Zoals de jongen die hem gewekt had, hadden ze de moeite niet gedaan om zich aan te kleden. Toen de Romein op de binnenplaats kwam, zag hij Rufus die in het midden stond, alleen te paard, en een page waaraan hij ook een paard had gegeven. Dichtbij stond een groepje jongetjes.

"Goede morgen, Flavius," zei Drufus. "Ik hoop dat u goed geslapen heeft." Hij gaf een stuk papier aan de soldaat en voegde er aan toe:"Hier is de geschreven bevestiging van wat we vannacht overeengekomen zijn. Zoals u kan zien heeft zijne excellentie zijn zegel er aan toegevoegd."

Flavius nam het document aan en las het snel door. Hij was tevreden dat het helemaal in orde was, rolde het voorzichtig op en stak het in een van zijn tassen. Zijn paard was al gezadeld, maar hij controleerde het om te zien of alles oké was. Ze leek goed verzorgd en gevoed en hij richtte zich tot de jongen die de teugels vasthield.

"Ze lijkt in orde, je mag beschikken." Met een blijk van opluchting op zijn gezicht boog de jongen en ging weg. Flavius’ blik viel dan op het groepje jongens dat een drietal meters verder stond. Hij zag verwonderd dat het niemand minder waren dan de vier jonge dansers die de gasten vorige nacht op een schitterende manier vermaakt hadden. Ze waren gekleed in witte tunieken en droegen ruwe sandalen aan hun voeten.

"Wat doen zij hier?" vroeg hij. "Ik heb echt geen tijd om ze nog eens te zien dansen."

"Wat zij doen of niet doen belangt vanaf nu alleen u aan. Ze zijn nu alle vier van u. Ze zijn een geschenk van zijne excellentie."

Flavius viel bijna om van een mengsel van shock en verbazing. Hij greep de andere man bij de arm, en hijgde in zijn oor.

"Kijk, geen denken aan dat ik die jongens meeneem. Ik heb nog een lange reis voor me."

"Ik denk niet dat ik het helemaal begrijp," antwoordde Drufus. "Zijn excellentie was hoogst onder de indruk en wenst dat u lang bevriend zal blijven met onze stad. Hij heeft u deze jongens gegeven als een blijk van appreciatie. Het is geen klein geschenk. Ze zijn zijn beste dansers. Het zou, wel … onverstandig zijn om dit niet te aanvaarden."

Flavius dacht na. Hij had de overeenkomst waarvoor hij gekomen was veilig in handen en hij wou dit niet in gevaar brengen door een kwestie van protocol. Hij zou de jongens moeten aanvaarden, en zou daarna wel zien hoe hij er kon van af geraken.

"Wil u Plenfor bedanken voor zijn vriendelijk geschenk en hem zeggen hoezeer zijn gebaar me vereert." zei hij, wat aarzelend.

"Zijne excellentie zal verheugd zijn uw woorden te horen. Als u kettingen wil voor de slaven, kunnen ze bezorgd worden."

"Dat zal niet nodig zijn." zei Flavius. Hij ging naar zijn paard, nam de teugels en maakte zich klaar om op te stijgen. De jongens liepen onmiddellijk naar hem toe en bogen. De oudste van de vier zei in bijna onverstaanbaar Latijn:

"Meester … wij u bedien … met alles."

"Je kan Grieks praten, jongen. Ik begrijp wat je zegt."

"Het spijt me meester, maar ik dacht, omdat u ons meeneemt naar Rome, dat we de taal van het imperium moesten spreken."

Flavius bekeek de jongens en schudde vol ongeloof zijn hoofd. ‘Er is geen denken aan dat jullie me zullen vergezellen naar Rome,’ dacht hij, maar hij hield dit nu voor zichzelf.

"Spreek Grieks totdat ik het zeg, en alleen als ik jullie zeg dat het mag, is dat begrepen?" De vier jongens knikten en bogen.

"Goed, blijf achter me en treuzel niet."

"De Romein besteeg zijn paard en draafde door de poort de stad uit, de vier jonge slaven achter hem. Hij keek om en zag Drufus wuiven, met een brede grijns op zijn gezicht. Hij genoot ervan om de Romein in zo’n oncomfortabele situatie te zien. Bij de macht van Jupiter, dacht Flavius, ik moet dit doen voor mijn land.

Het groepje trok snel door de verlaten straten en ze bereikten al snel de stadspoorten, die alleen overdag open waren. Hij reed door de poort en een aantal wachters bekeken hem vreemd als ze de jongens zagen, maar ze glimlachten al en begonnen al snel hartelijk te lachen. Eenmaal buiten de stad versnelde hij het tempo en de vier jongens achter hem moesten rennen om hem bij te houden. Als ze op een bospad kwamen dacht hij dat de niet vastgebonden slaven hun kans zouden wagen om tussen de bomen te verdwijnen, maar na een half uur rijden, liepen ze nog steeds achter hem, zoals trouwe hondjes. Zelfs al waren ze nog zo levendig, dat had hij vorige nacht gezien, was het duidelijk dat ze dit tempo niet de ganse dag zouden kunnen volhouden. Omdat ze niet uit eigen wil zouden weggaan dacht Flavius dat hij geen keus had. Hij stopte plots en draaide zich naar hen.

"Kijk, jongens …" maar dan stokten de woorden in zijn keel. Hij wou hen zeggen dat ze vrij waren om weg te gaan, dat ze niet langer slaven waren en dat ze hun geluk konden gaan zoeken. Hij wou hen alleen maar zeggen dat ze moesten verdwijnen. Het begon hem echter te dagen hoe naïef dit wel was. Deze jongens konden nooit overleven in de buitenwereld en ze konden alleen maar terugkeren naar Plenfors stad, en zijne excellentie zou zien hoe de Romein zijn geschenk zou behandeld hebben. Neen, hij moest hen houden tot ze een naburige stadsstaat bereikten, hopelijk de volgende dag. Hij zou hen dan wel kwijt geraken zonder dat Plenfor het merkte. Hij keek naar de jongens, die ook stilstonden en wachtten naar wat hij te zeggen had.

"… blijf maar bij me. Ik zal wat trager stappen." En hij zette zich terug in beweging, wat trager nu, wat de jongens toeliet om wat rustiger te stappen.

Rond de middag kwamen ze bij de voet van de heuvels en begonnen ze de beklimming van de pas. Flavius besloot om even te rusten. Hij steeg af en beval de jongens om te gaan zitten en te rusten. Hij ging terug naar zij paard en nam een van zijn zadeltassen. Hij ging op een rots zitten. Uit de zak nam hij wat brood, wat gedroogd vlees en hij begon te eten. De jongens bekeken hem aandachtig, maar zeiden niets. Het was al snel duidelijk voor de Romein wat ze dachten

"Ik neem aan dat jullie niets te eten hebben meegebracht?" Ze schudden hun hoofd en Flavius zuchtte wanhopig.

"Het lijkt dat jullie voormalige meester, aardig genoeg was om me veel te geven, maar weinig nadacht over hoe jullie met me gingen reizen en van wat jullie zouden leven. Dacht hij dat jullie van lucht kunnen leven?"

De kereltjes antwoordden niet, maar keken hem uitdrukkingloos aan. Flavius wist, dat als ze een beetje snelheid wilden halen, ze iets te eten moesten krijgen. Dus haalde hij wat meer eten uit zijn zakken en gaf het aan de jongens. Ze dankten hem uitgebreid en verorberden snel wat hij hen gaf, zodat Flavius nog meet uithaalde en het hen toestopte. Hij had genoeg eten meegebracht voor twee weken, maar met vijf monden te voeden zou de voorraad zolang niet meegaan. In de volgende stad zou hij wat voedsel moeten vast krijgen. Zijn geschenk zou hem alleen maar geld kosten.

De groep zat en at, totdat Flavius, die de stilte erger vond dan het praten, besloot om iets te zeggen.

"Omdat ik toch voor een tijdje met jullie opgescheept zit, kunnen jullie me best jullie namen zeggen."

Na een kort gesprek viste hij uit dat de jongste Fali heette en 11 jaar oud was. De tweede oudste met het mooie gezicht was Sato, hij was 12. De twee oudste jongens waren 14 en heetten Botis en Kalo. Hun gezichtjes lichtten op als hun meester sprak, alsof ze vereerd waren dat hij hun namen wou kennen. Hij vroeg hen uit over wat ze vonden van hun vorige meester en kwam te weten dat Plenfor hen vrij goed behandeld had en altijd genoten had van hun dansen. Toen Flavius gedaan had met praten stelde Kalo, die dacht dat hij toelating had tot spreken, een vraag.

"Meester, heb jij al Griekse spelen gezien, nu je in ons land bent."

Flavius was verrast dat de jongen die vraag stelde, maar oordeelde dat het onschuldige nieuwsgierigheid was.

"Neen, ik vrees van niet, ik weet zeker dat ik zou van genoten hebben, maar ik heb nooit de gelegenheid of de tijd gehad. Het leven van een soldaat biedt weinig gelegenheden voor zulke uitspattingen."

"Dat is spijtig," opperde Kalo, "Ik heb er veel gezien maar ik zou er graag een in het echt gespeeld zien. Het is spijtig dat onze voormalige meester geen interesse had, want geen enkel spel werd er in de stad georganiseerd."

"Het is niet waar, kan jij Grieks lezen?"

"Oh ja, meester, dat kunnen we allemaal, maar ik alleen kan ook Latijn lezen, maar je hebt al gemerkt dat ik het slecht spreek."

De Romein schudden vol ongeloof zijn hoofd en zei:"Jullie blijken goed opgeleid te zijn voor simpele slavenjongens."

"Oh, maar meester, we zijn pas verleden jaar slaaf geworden, daarvoor zaten we in de dansschool die deel uitmaakte van de tempel van Aphrodite, in een stad, ten oosten van hier. We hebben leren lezen en schrijven en we dansten op de vele festivals.

"Hoe komt het dan dat jullie nu slaven geworden zijn?" vroeg Flavius.

"Waarom? Door de oorlog meester." zei Sato, die verder vertelde. Onze eigen stad en die van Plenfor hadden een onenigheid, we weten niet wat, en dit leidde tot een oorlog. Na zware gevechten werd onze stad ingenomen en vernietigd. De meeste mannen werden gedood in het gevecht of kort erna afgeslacht en de overblijvende vrouwen en kinderen werden als slaven verkocht."

"Maar wij hadden veel geluk." ging Kalo verder. "Toen zijne excellentie ons zag dansen besloot hij ons te houden als paleisslaven. Velen van onze moesten in de mijnen gaan werken, waarover we al veel onprettige dingen gehoord hebben."

Flavius kon de Grieken niet begrijpen. Het Romeinse Rijk was voor hen de grootste bedreiging uit de hele geschiedenis voor hun vrijheid en toch bleven ze kibbelen en onder elkaar vechten. Het was geen wonder data het Griekse Rijk nooit zo groot geworden was als het Romeinse (Alexander de Grote niet meegerekend natuurlijk, die was een Macedoniër)

Toen het tijd was om door te gaan, beval Flavius de jongens om op te staan en zadelde hij zijn paard terug op. Hij steeg op en volgde het pad verder, van dichtbij gevolgd door zijn vier jonge slaafjes. Het pad was steil en smal, maar ze hielden enkele uren een stevig tempo aan. Al vlug zag Flavius dat hij te dikwijls moest stoppen om de jongens te laten inhalen en dat hij de jongen 10 minuutjes rust moest geven. In de late namiddag werd het nog erger, en de twee jongsten gingen nog trager vooruit. Het geduld van de Romein werd op proef gesteld.

"Kunnen jullie niet wat sneller? Ik zou graag bovenop dit pad zijn als de nacht invalt."

"Het spijt me meester." antwoordde Botis. "Sato en Fali zien er zeer moe uit. Kalo en ik willen hen dragen opdat u niet vertraagd wordt." En dus deden ze dit maar, maar het werd duidelijk dat het tempo nog vertraagde met de twee jongens die de berg opstrompelden met een lading die bijna even zwaar was dan zijzelf.

"Het is hopeloos," riep de soldaat uit. Hij steeg af hij tilde de jongste op en deed hem op zijn paard ploffen. Hij deed dit ook met Sato en zette hem achter zijn makker. Flavius kon de verwondering aflezen op het gezicht van de jongen, en toen ze wilden protesteren over de onwaardigheid van deze behandeling zei de Romein.

"Ik wil geen woord van jullie horen. Blijf op het zadel zitten, trek niet aan haar manen of stamp er niet tegen, is dat duidelijk?"

De vermoeide jongens knikten en de geïrriteerde soldaat nam de teugels en ging het pad verder op. De Romein kon zijn gedrag niet begrijpen. Hij Flavius, zoon van een Romeinse senator, moest stappen, terwijl zijn slaven op het paard zaten. Hij was te zwak.

Het tempo versnelde wat en de twee oudste jongens , beschaamd voor wat hun meester moest doen, hun uiterste best deden om de grote stappen van hun meester bij te houden. Toen ze eindelijk de top van het pad bereikten viel de nacht bijna in en Botis en Kalo waren zichtbaar uitgeput. Flavius realiseerde zich dat het onmogelijk was om nog verder te gaan, maar hij had zijn doel bereikt, dus besloot hij halt te houden en een kamp op te slaan. Nadat hij een geschikte plaats gevonden had hielp hij de twee jongens van het paard en beval hij de jonge slaafjes om wat hout te sprokkelen voor het vuur. Zij deden wat hun opgedragen werd zelfs al was het duidelijk dat ze moeite hadden om te bewegen. Flavius zadelde zijn paard af en zocht de tondeldoos tussen zijn spullen.

"Wel, wie van jullie kan een vuur aansteken?" Ze schudden alle vier het hoofd en de Romein zei met afkeer: "Ik kon het denken. Wel, ga maar zitten en blijf stil terwijl ik het vuur aansteek."

Het duurde wel tien minuten voor de soldaat een beetje droog gras kon aansteken en het hout er rond in brand kreeg.

"Ik wil morgen vroeg vertrekken, ik moet rond de middag in een marktstad aankomen, is dat duidelijk?"

Maar toen de Romein rondkeek zag hij dat hij voor zichzelf praatte. Zijn vier jonge slaven lagen even verder, dicht bij elkaar in een groepje. Het was duidelijk dat ze allen vast in slaap gevallen waren. Het was echt verboden voor een slaaf om in slaap te vallen voor hij van zijn meester toelating gekregen had, maar de jonge soldaat glimlachte alleen maar. Het was duidelijk dat, hoe energiek de jongens ook konden dansen, ze niet gewoon waren aan een lange dagmars.

Flavius na wat voedsel uit zijn zakken en at rustig terwijl hij naar de flakkerde vlammen keek van het vuur. Toen hij gedaan had stapte hij naar de top van een nabij gelegen heuveltje en keek in de richting van het dal om te zien hoever hij gevorderd was. Niet slecht, dacht hij, maar hij was veel verder geraakt als hij alleen was. Hij was al een paar dagen later dan hij gepland had, en wou zoveel mogelijk tijd inhalen. Er bestond geen twijfel over, de vier jongens moesten weg. Hij keek hoe de maan traag opkwam boven de bergen en kon de zwakke lichtjes zien van de stad die hij achter zich gelaten had. Hij vroeg zich af op de orgieën al opnieuw begonnen waren.

Op deze hoogte was de licht koel in de lente. De Romein ging terug naar het kamp en trok zijn deken uit zijn bagage. Hij draaide het rond zich en toen hij terug naar het vuur ging keek hij even naar het viertal dat op de grond lag te slapen. Ze leken zo vredig, hun knappe gezichtjes waren kalm en ontspannen, alsof ze zich om niets druk moesten maken. De eenvoudige witte tunieken die ze droegen waren kort en kwamen maar tot op iets onder hun kruis. Plenfor hield ervan dat zijn slavenjongens zo veel mogelijk van hun dijen lieten zien. De Romein staarde naar hun slanke prachtige benen en zag dan het kippenvel op hun huid, door de koele bries die door de pas waaide. Hij wist dat de jongens zouden wakker worden van de kou als het vuur uitging. Zonder na te denken nam hij het deken dat hij rond zich had en bedekte er de vier slapende lichamen mee. Hij legde zich neer naast hen en streelde het haar van de twee jongste knapen. Hij wist niet waarom hij dit deed, maar dit had hij altijd gedaan bij zijn jongere broer en zus, in zijn jeugd toen hij hen naar bed bracht. De man stond terug recht en ging naar zijn paard, goot wat water in zijn helm en liet haar drinken.

"Wel ouwe meid, denk jij dat ik te zwak ben?" Het dier antwoordde niet, maar slurpte het water op. Dan richtte ze haar hoofd op en likte de Romein over zijn aangezicht. Flavius borstelde zijn paard en liet haar vrij rondlopen. Hij bond haar nooit vast om haar zelf te laten kiezen welk plukje gras ze zou eten. Hij wist dat ze nooit ver weg zou gaan.

Hij ging terug naar het vuur, vleide zich neer en huiverde in de frisse nachtlucht. Hij wou dat hij een tweede deken had meegebracht. Hij berispte zichzelf voor zijn zwakheid, Hij had al in koudere omstandigheden geslapen tijdens zijn campagnes. Hij gooide wat hout in het vuur en sluimerde al gauw in.

Verkocht…?

Flavius was eerst wakker de volgende morgen, net nadat de zon opkwam. Hij stond recht en rekte zich uit. Hij zag dat zijn vier jonge slaven nog vast sliepen, bedekt door zijn deken. De soldaat ging naar de jongens toe en trok het deken van hen af. Door hun bewegingen tijdens de nacht waren hun tunieken tot boven hun buik gekropen. Twee van hen lagen met hun gezicht naar beneden zodat de man zicht had op hun prachtige, gladde achterzijde. De andere twee lagen op hun rug en toonden hun onbehaarde piemeltjes, die al stijf waren, een normale jongetjes ochtenderectie. Flavius wekte hen en beval hen zich klaar te maken om te vetrekken. Hij zadelde zij paaod op en omdat ze de vorige avond niets gegeten hadden, gaf hij de jongens wat van zijn rantsoen, voordat hij zijn eigendommen terug vastmaakte. Flavius reed eerst te paard. Hij was van plan om goed door te stappen, maar de jongens waren duidelijk nog vermoeid en na een tijdje liet hij Botis en Fali een tijdje rijden, en daarna liet hen verwisselen met de andere twee. Deze keer deden zijn slaafjes geen poging om te klagen. Omdat de jongens zo konden uitrusten, en omdat de weg meestal bergaf ging ging de groep goed vooruit en in de late voormiddag bereikten ze de marktstad die het doel van zijn tocht was.

De man liet de vier jongens bij Groncello, zijn paard, en zocht waar hij zijn geschenk kon achterlaten. Hij ontdekte dat er een slavendrijver was aan de andere kant van de stad en hij besloot dat hij de knaapjes kon verkopen en een kleine som geld kon krijgen om hem zijn problemen te compenseren. Hij ging terug naar de jongens en ging met hen in de richting die men hem aangegeven had. Toen hij op een pleintje kwam, hij dacht dat het hier was, bond hij zijn paard vast en ging een gebouw binnen, gevolgd, voor de laatste maal hoopte hij, door zijn jonge bende. Nadat hij binnenging ontmoette hij een vrij kleine man met een scherp en beenderig gezicht.

"Goede dag, sire, we worden niet dikwijls vereerd met het bezoek van een Romein. Wat kan ik voor u doen? Ik heb heel wat goede slaven beschikbaar en heb voor u natuurlijk een speciale prijs."

Flavius bekeek de man en verafschuwde hem onmiddellijk, mar dit was nu niet belangrijk.

Ik koop niet, ik verkoop. Wat geeft u me voor deze vier jongens?" zei de Romein en hij gebaarde met zijn hand naar de vier jongens achter hem.

"Hmmm, Ze zien er redelijk goed uit, maar ik zal de goederen moeten onderzoeken voor ik u een prijs kan geven." antwoordde de man.

"Zeer goed. Doet u maar. Ik heb een plaats nodig waar ik kan drinken en me wassen. Is er hier zoiets in de nabijheid?"

"Geen bron, sire, maar we hebben genoeg water in het gebouw daar." De oude man wees naar een stenen gebouw op een honderdtal meter vandaar. "U mag er gerust gebruik van maken."

De jonge soldaat knikte en verliet de slavendrijver en liet de jongens achter. Hij was niet geïnteresseerd in de prijs die de man hem wou geven, want hij was met alles tevreden. Het enige wat van belang was dat hij van de jongens zou af geraken en dat hij eindelik zijn weg naar Rome, op volle snelheid, kon verder zetten. Toen hij het gebouw bereikt had duwde hij de deur open en stapte hij naar binnen. Het eerste wat hem teen stak was een enorme stank die op hem af kwam. Hij zag de kuip, maar het water dat er in zat leek niet erg zuiver. Flavius voelde dat hij niet alleen in de kamer was. Hij draaide zich om en zag dat het gebouw vol zat met een hele boel slaven, van allerlei leeftijd en beide geslachten. Ze zaten zo dicht op elkaar gedrumd, dat ze bijna geen plaats hadden om neer te zitten. De indringende geur van urine en uitwerpselen liet uitschijnen dat de ongelukkige slaven in hun eigen vuil zaten. Hun armen en benen waren geketend en rond hun nek zat nog een bijkomende ketting. Ze waren allemaal naakt of gekleed in lompen. Sommigen zaten met hun rug naar de Romein en hij kon zien dat er velen waren gegeseld, met diep sneeën in hun vel.

Toen Flavius deze verschrikkelijke scène zag, liet hij zijn ogen rusten op een oude slaaf, die met zijn rug tegen de muur zat. Hij tuurde naar voor en zijn mond stond wijd open. Een grote zwerm vliegen zoemde rond de meelijwekkende man en het daagde snel bij de Romein dat de man dood was. Flavius had genoeg gezien. Hij draaide zich om en verliet het gebouw, zijn dorst was over. Toen hij verder stapte was het enige beeld dat voor zijn geest kwam, zijn vier dansende jongens, toen ze daar vredig onder zijn deken lagen te slapen. Het idee dat ze in die nachtmerrie zouden terecht komen en nog slechter zouden behandeld worden dan vee, was meer dan hij kon verdragen. Hij zou dit niet laten gebeuren.

Toen de Romein terug bij de slavendrijver kwam zag hij dat die de jongens hun tuniek uitgetrokken had en dat hij nogal ruw in hun billen kneep, om de stevigheid te controleren. De verschrikte blik in hun ogen was duidelijk. Toen Flavius binnenkwam zag de slavendrijver hem en zei hij.

"Vier knappe jongens, maar zoals u kan zien zijn ze een beetje mager en zwak. Ik bied u twee drachmen voor elk, en dat is een eerlijke prijs."

"Vergeet het," zei Flavius. "Ik hen van gedachten veranderd, ze zijn niet langer te koop."

"U probeert de harde te spelen, sire. Omdat ze echt knap zijn geef ik er 3 drachme voor, elk, vier voor de twee jongsten." drang de man aan.

"Ik zei net dat ze niet te koop zijn." De Romein richtte zich tot de jongens en beval hen zich aan te kleden.

"Ik zie at u de slaven goed kan inschatten." Hij greep Sato bij zijn haren, waardoor hij het uitriep van pijn. De man draaide de jongen rond zich en deed hem voorover buigen. De dealer sloeg vrij hard op zijn kont en zei:"Dit is de echte waarde van de jonen, zeer goed, ik geef u zes drachmen voor hem en vier voor elk van de anderen. Ik verzeker u dat ik bijna geen winst maak."

De slavendrijver werd helemaal verrast door wat de Romein deed. Er verscheen plots een mes op zijn keel. De beweging ging zo snel dat het leek alsof het mes uit het niets in de soldaat zijn hand kwam. De geschrokken Griek keek recht in de met moede vervulde ogen van de Romein en liet Sato onmiddellijk los. Het werd hem duidelijk dat hij het van idee veranderen van de soldaat verkeerd beoordeeld had. Hij had verondersteld dat het een poging was om zijn bod te verhogen.

"Ik denk dat we een communicatieprobleem hebben," hijgde de soldaat. "Als een Romein zegt dat er iets niet te koop is, dan meent hij dat. Niet te koop, voor geen enkele prijs."

"Natuurlijk, … meneer … zoals u wenst," stamelde de man en hij bad tot god dat deze sterke soldaat zijn keel niet zou doorsnijden. De twee mannen bleven even stil. Flavius kalmeerde en liet traag zijn mes zakken en stak het terug in zijn schede. Hij ging weg en de jongens, naakt met hun tuniek in hun hand, achter hem. De Griek staarde hopeloos naar de vier paar prachtige billetjes toen ze zijn huis verlieten. Die hadden hem een mooie winst kunnen opleveren.

Flavius liep snel terug naar zijn paard en keek o mom te zien of de jongens hem gevolgd waren. Natuurlijk waren ze net achter hem, en Sato klemde onmiddellijk zijn armen rond het middel van zijn meester en omhelsde hem.

"Du, dank u meester omdat u ons niet verkocht hebt aan die verschrikkelijke man." De drie andere jongens waren op hun knieën gevallen voor de man, om hun dankbaarheid te tonen. Dit bracht Flavius van zijn stuk en hij wist niet hoe hij moest reageren. Hij deed de armen van de jongen van zijn middel af en sprak.

"Wel, dat is mijn recht. Trek nu alsjeblieft jullie tunieken terug aan en blijf stil, ik moet nadenken."

Flavius wandelde terug de stad in en vond een drinkbak voor paarden, hij liet zich op zijn knieën vallen en stak zijn hoofd in het koude water. Wat was er mis met hem, dacht hij, hoe kon hij zo zwak en teer zijn. Hij, Flavius, die droomde van de dag dat hij consul zou worden, wanneer hij de Romeinse legioenen zou leiden om nieuwe gebieden te veroveren. Door zijn woorden zouden duizenden mannen vechten en vergaan, zijn vijanden zouden beven bij het noemen van zijn naam, en hij zou naar Rome terugkeren voor een zegeparade, met het volk dat in zijn oren zou schreeuwen als hij de overvloedige oorlogsbuit en de lange rijen gevangenen zou tonen. Dit leek nu allemaal zo ver weg en het was duidelijk dat hij de vier jonge slaafjes niet wou verkopen. Hij wist nochtans dat zijn vader vele slaven had, die in erbarmelijke omstandigheden leefden. De slavenkoopman had hem een goede prijs aangeboden. Hij zou terug moeten gaan en het aannemen.

Toen hij zijn hoofd uit het water haalde, keek hij recht in de ogen van zijn vier jongens. Zij keken hem aan met grote bruine ogen en aan de blik op hun gezicht kon men voelen dat zij de bezorgdheid van hun meester konden zien. Ze wachtten om hun vonnis te aanhoren. Met deze blik smolt zijn weerstand snel weg. Deze jonge groep, die slechts twee dagen voordien een goed leven leidde, alhoewel als dienaren, als dansers voor hun voormalige meester, kon en wou hij niet aan deze brutale slavendrijver overlaten.

Wat zijn verstand naar voor bracht, werd door zijn gevoel afgewezen. Wat waren de alternatieven? Hij dacht eraan om een nieuw thuis voor hen te zoeken tussen de stadsbewoners hier, maar hij verwierp dit idee omdat deze verraderlijke Grieken hen direct aan de slavenkoopman zouden verkopen, van het ogenblik als hij de stad zou uitrijden. Nee, hij zou ze nu nog bijhouden, en als het nodig was, zou hij ze meenemen naar Rome. Hij was er zeker van er in Rome koppels zijn die wanhopig een kind wilden en zeker een of meer van de jongens wilden aannemen. Het voornaamste was nu dat ze sneller moesten kunnen reizen. Als ze verder deden zoals nu, zou hij pas aankomen in Rome als de consuls met hun legers vertrokken waren.

"Kan een van jullie paardrijden?" vroeg hij eindelijk. Na een korte ondervraging bleek dat de twee oudsten al wat rijervaring hadden, alhoewel zeer weinig. Dat was goed, de jongens waren nog licht genoeg zodat een paard er wel twee kon dragen. Flavius vond een stal waar er paarden te koop waren. Hij wandelde er langzaam rond om de paarden te bekijken en heel de tijd renden zijn slaafjes rond als jonge kinderen, ze streelden de paarden en riepen dingen zoals:" Meester, hier is een lief paard, koop je die?" Flavius luisterde niet naar hun geroep, hij wist waar hij naar op zoek was en hij koos tenslotte twee rustige, maar gezonde dieren, waarvan hij hoopte dat de jongens ze in bedwang konden houden. Hij kocht ook twee zadels, groot genoeg voor twee jongens. Dan gingen ze naar de markt om voedsel te kopen en zakken om het in op te bergen.

Sato wilde met Kalo rijden. De Romein hielp de twee in het zadel en dan maakte hij de andere twee klaar. De jongste reed vooraan en de oudste zat achter hem en hield de teugels vast. Flavius zag dat de jongens zenuwachtig waren. Ze waren duidelijk niet gewoon om de baas te zijn over zo’n groot beest. Hij steeg zelf op en het groepje verliet de stad. De soldaat wist dat de jongens nog geen galop aankonden, maar in draf lukte het wel, wat de normale snelheid was om te reizen.

Flavius was blij dat ze de stad achter zich konden laten. Het was niet het zien van die arme slaven, of zijn afschuw van de slavenhandelaar die hem verontrustte. Hij maakte zich ongerust wat de ochtend hem geleerd had over zichzelf. Misschien was hij wel helemaal niet zo taai en hard als hij zelf wel dacht, of was het dat hij een gevoel van verantwoordelijkheid kreeg voor zijn jongens, of misschien zat het veel dieper.

Al naar gelang de reis vorderde zag hij dat de rijervaring van de jongens nog minder was dan hij gehoopt had. Ze verloren meerdere keren de teugels, hingen half over hun rijdier, leidden de paarden van de weg af en vielen er zelfs een paar keer helemaal af. Dank zij hun acrobatische training kwamen ze gelukkig altijd veilig op hun voeten terecht. Maar ze verontschuldigden zich steeds uitgebreid bij hun meester en zeiden dat ze beter hun best zouden doen. Zijn geduld werd op proef gesteld, maar de Romein had de moed verloren om tegen de jongens te schreeuwen, althans voor vandaag. Hij bleef hen zeggen wat ze verkeerd deden en vertelde hen wat ze moesten doen om het dier beter in bedwang te houden.

Uiteindelijk kwamen ze bij een klein meertje en de zon zonk langzaam aan de hemel. Flavius besliste dat dit een goede plek was om halt te houden. Ze stegen af en haalden de zadels en hun tassen van de paarden af. Ze lieten hen naar het meer stappen om ,welverdiend, hun dorst te lessen. De Romein ging op een rots zitten en bewonderde het prachtige plekje waar ze gestopt waren. Een kalm helder meertje en hoge bergen in de achtergrond.

"Meester," vroeg Kalo. "We zijn bezweet en hebben het warm. Mogen we in het meer gaan baden?"

Favius keek in de prachtige ogen van de jongen en antwoordde.

"Eerst wat hout zoeken voor het vuur en dan zal ik beslissen."

De jongens stoven onmiddellijk uit elkaar om elk stukje hout te verzamelen dat ze konden vinden, en in geen tijd lag er een flinke stapel hout voor de soldaat. De knapen wachtten geduldig op een teken van hun meester en toen hij goedkeurend knikte vlogen hun witte tunieken in de lucht, ze trapten hun sandalen uit en vier slanke, naakte lichamen renden in het meertje. Flavius wist zeker dat het water heel koud was in deze tijd van het jaar, maar kinderen hebben altijd zo’n passie voor water dat ze dit nooit leken op te merken. Hij zat neer en bekeek de prachtige jongetjes een tijdjes toen ze in het water elkaar nat maakten of toen ze schreeuwden wanneer een van de oudere jongens een kleintje in de lucht staken en wat verder in het meer gooiden. Toen hij naar hun gelach luisterde en hun spel observeerde voelde hij zich een beetje afgunstig. Ze gedroegen zich alsof ze om niets ter wereld bezorgd moesten zijn, de ontmoeting met de slavenhandelaar van vandaag was al weggewist. Voor hen ging het leven gewoon door, met al het goede en het kwade, maar zijn ze gaven er niets om, omdat ze toch niet konden controleren wat er hun te wachten stond. De Romein, aan de andere kant, alhoewel hij een vrij man was, droeg alle problemen en verantwoordelijkheden van zijn job, en de eeuwigdurende last om zijn eer en de eer van zijn land te verdedigen.

Nadat de soldaat het vuur aangestoken had, zag hij dat de zon bijna aan de horizon verdwenen was, en dat het donker begon te worden. Hij riep naar de jongens dat ze uit het water moesten komen en bij hem moesten komen zitten, bij het vuur. Ze kwamen onmiddellijk uit het water, zoals bevolen, maar ze deden geen moeite om zich aan te kleden en zaten stilletjes rond het vuur. De warmte droogde hun naakte huid.

"Wel nu, wie van jullie kan koken?" vroeg Flavius.

Toen hij alleen maar neen schuddende hoofden zag, sloeg de man zijn hoofd achterover en begon hij te lachen.

Wat een nutteloos stel slaven heeft Plenfor me gegeven. Jullie kunnen geen vuur aansteken, jullie kunnen amper paardrijden, en nu zie ik dat jullie zelfs geen maaltijd kunnen klaar maken. Als het de wens was van jullie voormalige meester om mij met zijn geschenk op te zadelen, dan is hij er echt wel in geslaagd."

"Het spijt ons echt, meester," jammerde Sato, "dat we zo onwaardig zijn voor jou, maar het enige wat we kunnen is dansen. Wilt u dat we voor u dansen?"

Toen Flavius de gekrenkte blik op hun gezichten zag, had hij spijt van zijn harde woorden. Hij kon hen toch niet verwijten dat ze alleen konden waarvoor ze getraind waren. Zijn stem werd stiller.

"Jullie kunnen prachtig dansen, maar blijf nu maar stil zitten, terwijl ik voor ons kook."

Het gezicht van de jonge knapen lichtte op door zijn uitspraak, het waren inderdaad de eerste vriendelijke woorden die hij tegen hen gezegd had. Flavius besloot om soep te koken en wat vlees te roosteren dat ze gekocht hadden. Hij liet de jongens heen en weer lopen om de dingen uit de zadeltassen te halen die ze nodig hadden en water uit het meer. De jongens waren enthousiast omdat ze blij waren dat ze van enig nut konden zijn voor hun meester, terwijl hij het eten klaar maakte. Toen het voedsel klaar was, deelde Flavius het uit. Hij stelde vast dat de jongens nooit om voedsel vroegen, of zeiden dat het hun beurt was. Ze zaten geduldig rond het vuur en dankten hun meester als hij hen iets gaf.

Toen dit gedaan was zond Flavius de jongens op om de borden en potten af te wassen die ze gebruikt hadden en weldra zaten ze weer rustig rond het vuur te luisteren naar de nachtelijke geluiden rondom hen. Ze genoten van de warmte van de vlammen. Het was niet zo koud, want ze zaten veel lager dan de nacht voordien. Uiteindelijk sprak de Romein.

"Het was een lange dag jongens, en ik wil terug vertrekken als de zon opkomt, dus laten we gaan slapen." Flavius keek rond en zocht een mals plaatsje om te liggen. Toen hij een goede plek zag, nam hij een zadeltas die ij kon gebruiken als kussen. Toen hij opkeek zag hij dat de jongens niet bewogen hadden.

"Wel, waar wachten jullie op?"

"Meester," zei Kalo, met een vreemde beving in zijn stem. "We vroegen ons af wie van ons u zou willen om u te plezieren vannacht." ‘Niet weer’, dacht de Romein, hij wist dat dit ging komen.

"Ik heb niemand van jullie nodig." zei hij.

"Oh," antwoordde de jongen, "zijn we niet mooi genoeg voor meester?"

"Dat is het niet," zei de Romein. "Het is wel zo dat sommige mannen er niet op uit zijn om plezier te maken met jongens."

De jongens keken de soldaat vreemd aan. Zoiets hadden ze nog nooit gehoord. Dan vroeg de kleine Fali, met een bedeesd stemmetje:

"Vindt u het erg, meester, als we met elkaar spelen?" Flavius had genoeg gehoord, het leek wel dat die Griekse jongens steeds geil waren.

"Doe wat jullie willen, maar doe het stil, en klaag niet als jullie morgen nog moe zijn." Hij greep het deken dat bij hem lag, trok het over zich terwijl hij ging liggen en hij sloot zijn ogen.

Eerst was alles heel stil. maar na enkele minuten kon de Romein zachte bewegingen horen toen de jongens een plaatsje zochten waar ze konden liggen. Een twijg knapte luid toen een van de jongens erop trapte en Flavius hoorde een zucht van angst. Al het geluid stopte en alles was weer enkele minuten stil. Maar dan, alhoewel zeer stil begon het onmiskenbaar geluid van het schuren van vel over vel en het gekreun. Het geluid was niet hetzelfde als wat hij twee nachten voordien gehoord had uit de naburige kamers in Plenfors huis. Dat waren uitzinnige dierlijke kreten van lust. Maar dit was zeer traag, passioneler en intenser. De Romein drukte zijn ogen dicht, maar hij wist dat hij niet in slaap kon geraken. Hij moest zien wat ze deden.

Toen hij zijn ogen opende kon hij slechts twee jongens zien, Kalo en Sato. De anderen waren samen gekropen aan de andere kant van het vuur. Waar hij lag kon hij hen niet zien. Sato lag op zijn rug, de andere jongen lag op hem. Ze waren passioneel aan het kussen en Kalo draaide traag met zijn heupen. Zo nu en dan, tilde de jonge tiener zijn kont in de lucht en kon de Roemin hun stijve piemeltjes eronder zien, die enkele tellen ervoor tegen elkaar wreven. Kalo’s handen gleden langs de flanken van zijn makker terwijl de jongste zacht over de billen van zijn maat streelde. Het bewegen van de gloed van de vlammen over hun gladde huid maakte het schouwspel voor hem nog erotischer, en hoezeer hij ook probeerde, Flavius kon zijn ogen niet afwenden. Zijn eigen ding werd stijver met de seconde. Na een tijdje boog Sato zijn hoofd voorover en fluisterde hij iets in Kalo’s oor. De oudste jongen knikte en toen hij zichzelf omhoog tilde, trok Sato zijn knieën omhoog en gespreid. Een ogenblik later gebruikte de tiener een hand om helemaal in de jongste binnen te dringen. Dan begon hij zijn heupen naar voor en naar achter te bewegen en neukte hij hem. Sato’s prachtige jonge gezichtje vertrok van pret, en zijn handen duwden op Kalo’s achterwerk, om nog dieper te geraken. Het neuken versnelde en het hoofd van de jongste zwaaide heen en weer in extase. Maar plots, zonder verwittiging, gingen zijn ogen open en keek hij Flavius’ recht aan.

De Romein, die verlegen was omdat hij betrapt was bij het kijken, sloot onmiddellijk zijn ogen en hoopte dat de knaap zo opging in zijn genot dat hij dit niet had opgemerkt. Vreemd genoeg werd alles stil, en Flavius veronderstelde dat de twee hun lading verschoten hadden en in slaap gevallen waren. Na een tijdje, hij had zijn ogen terug geopend, voelde hij iets nats en warms over zijn nog steeds keiharde lid glijden. De Romein had niet gemerkt dat zijn deken van hem af gegleden was en dat de jongens zagen hoe zijn lichaam zich voelde. Toen hij zijn ogen terug open deed zag de verwarde Roemin nog net zijn penis in de mand van een van Sato verdwijnen. Hij wou de jongen van zich af schudden, maar zijn genotszenuwen namen het over. Hij kon onmogelijk reageren. De man slaakte alleen maar een diepe zucht en lag op zijn rug. De jongen begon stilletjes zijn hoofd naar voor en naar achter te bewegen, over de lul van de man. Flavius moest toegeven dat de knaap kon pijpen als de beste, hij was even goed, zo niet beter dan eender welke hoer hij al gehad had. Toen hij zag hoe de jongen hem bediende, voelde hij dat Kalo naast hem was komen liggen en aan zijn tepels begon te zuigen, die onmiddellijk hard werden. Toen de twee jonge monden zijn lichaam bewerkten, bouwde het genot van de man zich op, hij kon het sperma in zijn ballen voelen aanzwellen, wachtend op een explosie. Alsof Sato dit moment ook kon aanvoelen, trok de jongen de lul uit zijn mond en duwde hij op zijn eikel om het opkomend orgasme tegen te houden. Dan ging hij op zijn knieën zitten, zwaaide een been over Flavius’ lichaam en zat hij schrijlings over zijn kruis. Hij zette het dikke orgaan vertikaal om hem net onder zijn reet te nestelen. De jongen keek vragend in de ogen van zijn meester, om toelating te vragen. Flavius was verrast dat de jongen de moeite deed om het te vragen, hij was met het pijpen toch ook zonder vragen begonnen. Misschien was dit wel beleefd bij het aarsneuken.

In elk geval gromde de Romein zijn goedkeuring, zijn jeukende lul verlangde om terug ergens te zijn waar het warm was. Dan duwde de jongen zijn achterste omlaag, het harde orgaan plofte in zijn nauwe kontje en hij begon langzaam af te dalen. Flavius keek naar het gezicht van de jongen dat even vertrok van pijn, maar toen hij neerdaalde en de ganse lul van de man erin zat, werd hij de afmeting gewoon en ontspande zijn gezicht. Dan ontsprong de prachtigste glimlach op zijn aangezicht toen hij in de ogen van zijn meester keek. De gevoelens die de Romein had, waren feller dan wat hij zich ooit had kunnen voorstellen. Het ongelooflijk nauwe kontje van de jongen kneep rond zijn lul zoals hij dit nog nooit voordien gevoeld had. Toen de knaap zichzelf naar boven en naar onder bewoog, werd het genot steeds feller en feller. Daarbij voelde hij een zachte tong over zijn ballen glijden en het was duidelijk dat Kalo erbij gekomen was om hem die dienst te bewijzen.

Toen Sato zijn heupen op en neer bewoog zonk zijn hoofd traag omlaag tot hij dichtbij Flavius’ gezicht stond en zijn lippen op die van de man klemde. Deze warme omhelzing was genoeg om elke remming die de soldaat nog had te doen wegsmelten. Met zijn eigen hand duwde hij het gezicht van de jongen omlaag en hij duwde zijn tong in de mond van de jongen. De twee kusten elkaar lang en passioneel. De Roemin zijn bloed kookte, zijn lichaam was gevuld van lust, hij kon niet langer passief blijven liggen. De jongen wou genomen worden, dus ging hij hem ook nemen. Hij greep de jongen bij zijn flanken en draaide zich om zodat de jongen nu op zijn rug lag, met de Romein bovenaan, nog steeds met zijn lul in de jongen zijn lichaam. Sato keek verrast bij deze plotse onverwachte beweging, maar hij grinnikte al snel en spreidde zijn benen om de man een nog betere toegang te geven. Flavius begon nu de nauwe kont van de jongen intens te neuken. De Romein trok Kalo naar zich toe zodat de harde lul van de tiener naar de mond van de jongste geleid werd, die er gretig begon aan te zuigen. De Romein omhelsde Kalo en begon hem te kussen. Hij bracht zijn handen naar de welvingen van zijn kont en streelde zijn zachte, gladde huid. Het tempo van het neuken versnelde, en zijn zware ballen kletsen op billen van de jongen bij elke stoot. Dit was weldra meer dan hij aankon en hij spoot zijn lading diep in darmen van de jongen. Zijn lul bleef maar zaad pompen bij het orgasme van zijn leven. Sato, die aan zijn eigen acht centimeter lange lul zat te rukken geraakte ook snel over de brug toen hij de hete vloeistof in zich voelde en zijn vuurde zijn kleine salvo af op zijn buik. Dit deed Kalo zijn meer substantiële hoeveelheid sperma in zijn makkers mond spuiten. Het drietal bleef enkele ogenblikken aan elkaar gekluisterd totdat hun passie traag afkoelde en ze uitgeput op de grond zakten.

Flavius wou het deken grijpen en hen ermee bedekken, toen hij merkte dat de twee andere jongens, die duidelijk zichzelf bevredigd hadden, het gebeuren hadden gevolgd. Hij nodigde hen uit erbij te komen liggen. Hij moest dit geen twee keer vragen, ze kropen naar de andere kant van de Romein en koesterden hun naakte lichamen tegen hem aan. Flavius legde het deken over iedereen. Hij bleef gevleid tussen vier naakte jongetjes. De vermoeide jongelingen vielen snel in slaap. Ze lieten de Roemin nadenken over wat er zonet gebeurd was. Hij lag op zijn rug en staarde naar de maan, die hoog in de lucht hing en de enige getuige was van hun schouwspel. Al bij al, dacht de Romein, waren de Grieken nog zo gek niet als hij dacht.

Toen hij de volgende ochtend ontwaakte, zag Flavius dat de jongens nog sliepen. Het deken was wat van hun lichamen afgegleden, maar de lentezon was al vrij warm. De Romein vroeg zich af of er misschien een vroege voorbijganger hem gezien had, tussen de vier naakte jongens, maar hij dacht er direct aan dat in dit land hier niemand iets om gaf. Hij wandelde naar het meertje en waste zich in het koele water. De drie paarden stonden op zowat honderd meter te grazen. Flavius ging naar de vier slapende jongens terug en ging tussen hen zitten. Een van de jonge tieners, Botis, lag op zijn buik, en zijn gladde kontje stak wat omhoog. Het was niet mogelijk om te weerstaan en de Romein begon de jongen zijn welvingen te strelen. Hij genoot van de gladde huid, die door de zon opgewarmd werd. Na een minuutje, legde de jongen zich goed en spreidde hij zijn benen, om de soldaat betere toegang te verlenen. De Romein glimlachte, het was duidelijk dat de jongen wakker was, en zonder twijfel terug geil. Hij duwde zijn handen tussen de benen van de jongen en streelde zijn ongelooflijk zachte huid tussen zijn ballen en zijn kontgaatje. Hij vond de opening en duwde een vinger naar binnen, wat heel gemakkelijk ging. De jonge tiener kreunde van genot, zijn gekreun wekte Fali die naast hem sliep. Het jongste lid van het dansende viertal glimlachte naar de Romein en begon zachtjes aan zijn kleine vijf centimeter lange stijve te trekken.

Flavius duwde nog een vinger in het kontje. Dit deed de jongen nog luider kreunen en nog sneller met zijn heupen rollen. Flavius’ eigen ding bleef groeien toen hij de jongen bekeek, en wanneer Botis dit zag greep hij hem vast. Het voelen van de warme hand van de jongen maakte hem nog stijver en hij verhoogde de snelheid van zijn vingerneuken. Botis keek naar zijn meester en vroeg.

"Alsjeblieft meester, neuk me?" Nadat hij dit gezegd had, riep Fali uit: "Oh nee, neuk mij meester, asjeblieft, asjeblieft." De Romein keek verwonderd op toen de twee jongens achter hem, die blijkbaar ook wakker geworden waren, uitriepen: "Nee mij, ik!!!"

"Meester heeft je gisteren geneukt, Sato," riep Botis uit. "Het is niet eerlijk moest jij de volgende zijn."

"Misschien houdt meester meer van mijn kont," schreeuwde Sato terug.

Flavius had genoeg van het ruzie maken en bracht er snel een eind aan.

"Jongens, jongens," schreeuwde de Romein, "Ik dacht dat ik de meester was en jullie de slaven, wat wij doen, of niet doen, is alleen mijn beslissing."

De vier jongeling lieten beschaamd hun hoofd hangen en Botis mompelde.

"Het spijt ons meester, dat we onze positie vergaten, jij moet ons slaan om ons aan onze positie te herinneren."

Flavius zette zachtjes zijn hand onder de kin van de jongen en veegde een traan weg die zich in een oog van de jongen aan het vormen was. Hij wist zeker dat het enthousiasme van de jongen hen vroeger een pak slaag gekost had, maar hij wou hen nu niet geselen.

"Wel, doe wat ik zeg en dan zal het niet nodig zijn. En hopelijk zullen we er dan allemaal plezier aan beleven. Eerst wil jullie alle vier elkaar zien pijpen. Leg jullie dus neer met Botis en Kalo bovenop de twee jongsten."

De jongens gehoorzaamden geestdriftig, Fali en Sato lagen op hun rug. Botis en Kalo draaiden zich om en gingen op hun gebruikelijke partner liggen. De jongens hadden al alle vier een stijve, dus zonder aarzeling verdwenen de vier lulletjes in natte manden en een stevig gezuig begon. De Romein bleef de geile scène even bekijken, terwijl hij zijn eigen erectie streelde. De twee tieners zogen frequent het ganse gereedschap van de kleintjes in hun mond, terwijl de jongsten aan een lul zogen of aan de ballen likten van hun makker. Fali’s balletjes waren nog niet ingedaald en waren slechts twee kleine kraaltjes die dicht bij het piemeltje gehouden werden, hij kon klaarblijkelijk nog geen sperma spuiten.

Hij legde zich tussen de jongens en streelde de achterkant van de billen van de jongens die bovenop lagen, dan schoof hij enkele vingers in hun rose kontgaatjes. Aan het gezicht van de jongens kon hij aflezen walk effect dit op hen had, en hij vingerneukte hen nog harder. Hun gezuig werd sneller, wat het genot van de jongens onderaan verhoogde. Na enkele minuten jeukte de lul van de soldaat om zelf te neuken. Hij trok zijn vingers eruit en zette zich achter Botis. Hij beval Fali om te stoppen met zuigen aan de piemel van de tiener om die van hem nat en glibberig te maken. De jonge snaak deed dit en gebruikte zijn speeksel om de man goed gesmeerd te krijgen. Toen hij zijn lul klaar zette besefte hij dat Botis wist wat er ging komen. Hij schudde zijn kont en beefde van opwinding.

Flavius richtte zijn lul op het roze, onbehaarde kontgaatje van de jongen en schoof hem er zonder uitstel in. Hij was verbaasd hoe gemakkelijk dit ging en hij zat er weldra helemaal in, zijn schaamhaar tegen de gladde kont van de jongen gedrukt. Dit was duidelijk een goed geneukt gat, en uit het gekreun van de jongen kon hij opmaken dat hij geleerd had om ervan te genieten. Hij bleef even stil op de jongen liggen en genoot van het gevoel van zijn buik op de zachte huid van Botis’ rug. Hij gebruikte zijn handen om ervoor te zorgen dat hij niet met zijn volle gewicht op de jongen lag, want dan zou de jongen op grond geplet worden. Nadat hij genoten had van de hete kont rond zijn lul begon hun in en uit te pompen, hij neukte de jongen degelijk en kreeg er steeds luider wordend gekreun voor terug. Na een relatief korte neukpartij, werd het duidelijk dat dit te veel was voor Botis, hij was al tot op de rand van orgasme gepijpt en Flavius voelde de jongen zich opspannen en zijn lading in de keel van Fali spuiten. De Romein genoot van de sensatie rond zijn lul als de spieren van zijn kont zich spanden bij het klaarkomen, en dan trok hij zich traag terug en liet hij hen wat rustiger verder zuigen.

Flavius ging naar het andere stel en zette zich achter Kalo. Omdat zijn lul al goed gesmeerd was schoof hij hem in één beweging helemaal in de kont van de jongen. Een zucht van verrassing van het kereltje onder hem toonde aan dat hij zo opging in het pijpen dat hij de man achter hem niet gezien had. Maar toen hij zijn kont meer naar achter duwde om de lul van de man er nog verder in te krijgen, was het duidelijk dat hij geen bezwaar had. Flavius begon de jongen heftig te neuken en ging door tot Kalo over kop ging en Sato zijn kostbaar zaad te drinken gaf. De Romein bewoog zich rond naar Kalo’s hoofd en bood zijn lul aan de glimlachende jongen aan om gepijpt te worden. Die deed dat zonder verpozen, zonder zich druk te maken om waar hij juist vandaan kwam. Flavius draaide de jongens dan zachtjes om, zodat Kalo onderaan lag en hij nu een mooi zicht had op het prachtige kontje van Sato. Hij streelde het kontje van de eerste jongen omdat hij hem genot gegeven had, maar door het kronkelen van de jongen maakte hij uit dat hij snel gespietst wou worden. De Romein ontgoochelde hem niet, maar drong bij hem naar binnen, iets trager dan bij de twee andere tieners. Hij versnelde het tempo tot Sato van genot krijste en zijn makker niet verder kon afzuigen. De duivelse Kalo, die het genot van zijn vriend voelde zoog zijn lulletje en zijn ballen naar binnen, hij likte hem op met zijn flapperende tong. Als beloning kreeg hij een klein maar smakelijk kwakje vers jongenssperma.

Even nadat Flavius het orgasme van de jongen had gezien, trok hij zich terug, bewoog hij zich naar het hoofd van Botis en draaide het koppel weer om. Hij keek neer op het kontje van de jongste knaap en aarzelde omdat hij zich afvroeg of hij niet te jong was om geneukt te worden. Het werd al snel duidelijk dat het jongetje zich daarover geen zorgen maakte. Hij trok zijn billen uit elkaar om zijn roze kontgaatje te tonen, dat uitnodigend scheen te knipogen. Te vol van lust om zich zorgen te maken zette Flavius zijn lul klaar bij de ingang en met een ferme duw drong hij naar binnen. Dan duwde hij zich langzaam verder naar binnen. Het duurde even voor hij er helemaal in zat omdat de jongen extreem nauw was. Eenmaal binnen hield hij zich stil totdat de jongen aangaf dat hij zich wat uitgezet had en dat hij de afmeting gewoon was. Het jongetje zuchtte dan: "asjeblieft meester, nek me!" en de Romein moest dit geen twee gevraagd worden. Hij begon traag, mar dan steeds sneller de jongen te neuken. Toen hij in en uit ramde besefte hij dat de jongen droog zou klaar komen, maar wat ze op die leeftijd te kort kwamen aan intensiteit maakten ze goed door de kwaliteit. Fali was al twee keer klaar gekomen terwijl hij door Botis gepijpt werd. Na een tweetal minuten gaf het beven van de jongen aan dat het geneuk hem voor de derde keer liet klaar komen. Flavius was te opgewonden om naar een ander kontje te gaan en bleef de jongen neuken tot Fali nog eens klaar kwam. De contracties van zijn sluitspier brachten eindelijk de Romein tot het ontladen van zijn massieve lading in het jongetje. De soldaat gromde luid, voor hij op zijn rug neer viel, met zijn vier jonge lovers naast hem.

Wel, hij was nu vast besloten. Wat er ook gebeurde, hij zou zijn vier dansers behouden. Toen hij daar in de zon zat pijnigde hij zijn hersens om te bedenken wat hij aan zijn moeder zou vertellen.

Einde