Istari

vertaald door Jan van Vlaanderen

Verhalen uit de wereld van slavernij 1:

De verwerking van Garret

"Ik ben echt bang, papa," zei Garret Weathers vanop de achterbank van de auto van de familie.

"Dat weet ik, zoon." antwoordde zijn vader toen hij de parking opreed van het Hopewell slavenverwerkingscentrum en doorgangscentrum. "Maar het is je eigen fout. Je hebt het aan jezelf te wijten, nu moet je er zelf mee afrekenen."

Garret keek door het venster naar een groot grijs gebouw. Het was duidelijk een regeringsgebouw. Het leek eigenlijk op zijn eigen school, groot en koud met vlaggen die wapperden in de strakke bries. Ja, het had zijn school kunnen zijn, met de uitzondering dat de weinige vensters zeer smal waren en dat het gebouw omringd werd door een grote omheining bedekt met prikkeldraad. Garrets jonge hard begon sneller te kloppen. Ja, het had zijn school kunnen zijn. Maar zijn schooltijd was voorbij voor afzienbare tijd.

"Ik wou dat ik die domme ruit niet gebroken had." mompelde hij somber.

"Ik weet het schatje," antwoordde zijn moeder. "Maar jij en je vrienden wisten allemaal dat het tegen de wet is om baseball te spelen op straat."

Garrets wetsovertredende worp had vier weken geleden geresulteerd in het breken van een etalageruit, een beschuldiging van opzettelijk vandalisme, een klasse 1 jeugdovertreding werd tegen hem gedeponeerd; een korte rechtszaak waarin zijn leeftijd zijn enige verdediging was en het feit dat hij de enige jongen was die achterbleef om zijn misdaad toe te geven; zijn al even veroordeling; en tot ieders verbazing, zijn straf werd vier jaar leven als een slaaf.

'Omdat er andere jongens bij betrokken waren, maar jij de enige bent die voor me staat,' zei de rechter kwaad aan Garret, toen de geketende jongen bevend in zijn witte jeugdgevangenispak voor hem stond, 'zal jij de hele tijd dienen die ik aan elk afzonderlijk had gegeven, met die van jou erbij. Ik veroordeel je hierbij tot publieke slavernij. Vier jaar hard labeur op een plaats die bepaald zal worden nadat je behandeld zal zijn voor ons systeem. De behandeling wordt uitgevoerd vandaag binnen een week.'

En dat was het dan. Vier weken geleden was hij een gelukkig, slim, wel opgevoed en soms ondeugend twaalfjarig jongetje. Nu zou hij de vier volgende jaren van zijn leven doorbrengen als publieke slaaf. Zelfs op deze relatief jonge leeftijd, wist Garret genoeg over het systeem van kinderslavernij om te weten dat het heel moeilijk zou worden.

"Je moet moedig zijn, Garret," stelde zijn vader voor. "We zijn er vandaag voor je, terwijl je behandeld wordt.

"Ik wil niet weg, papa." zei de jongen, zijn bijna tienerstem schokte door het snikken. Zijn tien jaar oude broertje, Tristan, giechelde in de stoel naast hem. Hij genoot van de ellende van zijn broer.

"Gaat Garret echt voor vier jaar een slaaf zijn papa?" vroeg Tristan.

"Ja zoon. Hij heeft iets ergs uitgehaald en daar wordt hij voor gestraft."

"Wat gebeurt er met hem als hij een slaaf is?" vroeg het jongetje nieuwsgierig. "Moet hij heel de tijd naakt zijn, zoals de jongens die we gisteren gezien hebben?"

Als deel van de voorbereiding moest zijn familie hem naar het kind-slaaf registreerbureau brengen om zijn foto te laten nemen en zijn veroordelingsdocumenten te laten scannen voor de toekomst. Hun oudste zoon mocht nog altijd kleren dragen omdat hij nog niet behandeld was, maar bijna alle andere slaven die de familie Weathers daar tegenkwam waren naakt. Tristan verheugde zich op een gemene manier door naar de piemels te kijken van de jongens en de jonge tieners die tegen de muur geketend waren in de wachtkamer.

"Ja Tristan. Je broer zal de volgende vier jaar helemaal naakt moeten zijn. Ze zullen heel de tijd zwaar werk laten doen en ze zullen hem leren om zich beter te gedragen."

Garret snikte vol angst. "Mam, ik wil dit niet. Laat ze geen slaaf van me maken."

"Hiervoor is het te laat, jongen." antwoordde zijn vader streng. "Je had hier veel eerder moeten aan denken, voor je dat venster brak."

Garret sloeg gefrustreerd met zijn hand op de zetel en begon te wenen. "Maar, ik ben de enige die gebleven is en die bekend heeft."

"Ja, en daar zijn we zeer trots op, schatje."

"Het is niet eerlijk."

"Het zal wel zo erg niet zijn, liefje." antwoordde zijn moeder. Ze was triest dat haar zoon zijn tienerjaren als slaaf moest doormaken, ze was opgelucht dat ze hem tot hard werken en publieke dienst hadden veroordeeld en dat ze hem niet hadden overgeleverd aan de farmaceutische seksindustrie. Die vroeg, en kreeg van de staat een aanhoudende aanvoer van jongens. "We mogen je drie keer per jaar bezoeken, en je advocaat zegt dat je terecht zal komen in een publieke onderhoudsploeg met andere jongens van jouw leeftijd, hier in de stad, zodat we je af en toe kunnen zien."

Tristan had een duivelse glimlach op zijn gezicht. Het idee om met al zijn vrienden naar zijn 12-jarige broer te gaan kijken die naakt stond te werken, was te mooi om waar te zijn.

"Oké, we mogen niet te laat komen," onderbrak zijn vader, toen hij de motor afzette. "Iedereen eruit. Jij gaat eerst naar binnen Garret. Sta recht. Ik wil niet dat je treuzelt. Je hebt zo al genoeg problemen. Vergeet je papieren niet."

***

Garret zag er goed uit. Licht bruin haar, lang over zijn schouders en zachte blauwe ogen. Hij had een prachtige glimlach, nu nog beter door blokjes en hij had lichte jongenssproeten rond zijn kleine neus. Hij was wat klein voor zijn leeftijd, 1,37 meter, maar zeer goed gebouwd en goed in enkele teamsporten, vooral in voetbal. Hij had een mediterraan uiterlijk dat hij erfde van zijn moeder. Hij had een hart van goud, hield van zijn hond en van zijn moeder en vader en zelfs van zijn vervelende broertje. Hij haalde goede punten op school en was populair bij alle kinderen van zijn klas. Als dit schijnbaar perfecte ventje dan toch een zwakheid had, dan was het het gemak waarmee hij zich liet overhalen om mee te doen met deugnietenstreken. Zijn vrienden hadden hem bij dat spel betrokken op straat. Hij was niet zijn idee geweest om de wet te overtreden, maar zijn vrienden waren nog vrij, en Garret zat hier op het strafuitvoeringskantoor om een nieuw leven te beginnen als slaaf. Hij stond voor de receptie, gekleed in zijn beste schooluniform en hij overhandigde zijn papieren aan de agenten in uniform.

"Weathers Garret A," las de man en hij bracht zijn naam in op de computer. "Ah, hier ben je, mmmm." Hij lachte naar het kleine magere ventje. "Vier jaar hard werken, spijtig kleintje. Wel, je zal wel wat spieren over je magere beenderen kweken. Doe je oorring uit. Slavenjongens van jouw rang mogen die niet hebben."

Garret gehoorzaamde en gaf het zilveren ringetje aan de bewaker. "Je mag het aan je moeder geven, ga dan nu maar daar zitten." De agent wees naar een lage bank aan de overkant van het lokaal. Een andere jongen, iets ouder dan Garret zat er al, met zijn polsen achter hem geboeid, zijn hoofd gebogen van schaamte. Hij droeg alleen maar een korte witte gymbroek, niets anders. Garret keek rond om te zien bij wie de jongen behoorde. Er waren geen andere families. Dit arm kereltje was gewoon afgezet en moest zijn nieuwe leven helemaal alleen tegemoet zien. "Je wordt geroepen als er een behandelingssteam voor je klaar is." vertelde de wachter aan de bange knaap. "Wacht, kom terug. Draag je een enkelband?"

"Ja mijnheer," Garret kwam terug en toonde zijn enkel. "Hier is hij, mijnheer."

De man gebaarde naar een van zijn collega's die naar voor kwam en de band losmaakte met een speciale magnetische tang. Men had hem die band direct aangedaan na zijn veroordeling om vast te stellen waar hij uithing. Het verleden had aangetoond dat in de week tussen de veroordeling en de uitvoering van de straf, toekomstige slaven trachtten te vluchten, dikwijls met de hulp van hun familie. De enkelband zorgde ervoor dat Garret niet ver zou komen als hij zou trachtten te vluchten. "Daar," zei de agent toen hij de microchip in de band deactiveerde. "Binnen krijg je er een permanente."

Garret slikte. Dat was het dan. Hij gaf zijn oorring aan zijn moeder en stapte naar de bank. Zijn familie bleef aan de andere kant van het lokaal. Hij keek naar hen, plots zo beschaamd omdat hij dit zichzelf, zijn moeder en zijn vader had aangedaan. Tristan natuurlijk bekeek hem met een duivelse glimlach. Zijn moeder zag er triestig uit, en zijn vader een beetje afwezig, zoals altijd.

Hij ging naast de bijna naakte jongen zitten en hield gehoorzaam zijn polsen achter zijn rug om geboeid te worden door de wachtende bewaker.

"Hallo, ik heet Garret," zei hij tot de knaap.

"Tyler." antwoordde de jongen in de gymbroek. Zijn stem verraadde dat hij in het begin van de puberteit zat. Hij had een mooi lichaam, lenig en slank en zonder haar.

"Ik ben 12, en jij?"

"Volgende maand 13." antwoordde Tyler.

"Wat heb jij gedaan?" vroeg Garret fluisterend. Hij kreeg de indruk dat ze niet met elkaar mochten praten.

De jongen keek hem aan met rode ogen. Hij had even daarvoor geweend. "Ik deed niets. Mijn vader was me gewoon beu. Hij heeft me verkocht."

"Verdraaid." zei Garret zachtjes. "Sorry kerel, Dat is erg. Wat gaat er nu met je gebeuren?"

"Ik weet het niet. Ze hebben me gezegd dat in waarschijnlijk naar een firma gestuurd zal worden, Pharme Tech Research genaamd. Ze me nog niets anders verteld."

"Oh." Garret kreeg de kans niet om nog langer met Tyler te praten, want de naam van de oudere knaap werd afgeroepen.

Tyler snoof, en met zijn papieren bevend in zijn geboeide handen, alleen maar gekleed in zijn witte short, stapte hij moedig door de rechter deur, waarop stond, 'Behandelingskamers'. Garret zou Tyler nooit meer weerzien. Niemand eigenlijk, alleen het researchteam van Pharme Tech, 100 km verder, dat medische en genetische proeven deed.

Enkele minuten later hoorde Garret zijn naam door de luidspreker. "Weaters Garret A. Aanbieden in behandelingskamer 7. Onmiddellijk."

Gevolgd door zijn ouders en zijn broertje stapte hij door de zware elektronische deuren. Hij wist dat hij dezelfde weg terug niet zou nemen.

Er wachtten twee mannen op hem in kamer 7. Het was een kleine ruimte, met grijze muren, met een computer, verschillende metalen kastjes met sloten met een paswoord en in het midden twee metalen staven die van de vloer tot tegen het plafond liepen, ongeveer 1,2 m uit elkaar. Op de grond was er tussen de staven een rode cirkel getekend, verlicht door een felle spot, die er boven hing.

"Weathers?" vroeg de grootste van de twee, met de naam Branch op het hemdzakje van zijn uniform, scherp, zonder rond de pot te draaien. De ganse familie zag dat ze beiden wapens in hun gordels droegen.

"Ja mijnheer." antwoordde Garret. Hij vocht tegen de drang om te wenen.

"Ga in de rode cirkel staan."

"Oké," antwoordde de 12-jarige. Hij was gewoonlijk gehoorzaam, en had geen zin om deze twee grote en angstaanjagende mannen tegen de borst te stoten. Hij merkte, dat toen hij zijn plaats innam, er drie stoelen geplaatst werden voor zijn ouders en broertje. De rest van de familie ging zitten en werden aangesproken door de genaamde Branch.

"Ik ben agent Branche. Dit is agent Fletcher. Ik neem aan dat deze jongen," hij gebaarde naar Garret, jullie zoon is."

"Ja agent Branche," antwoordde de vader van Garret. Hij toonde zijn ID om te bevestigen dat hij, zijn vrouw en zijn jongere zoon het recht hadden om bij Garret 'behandeling' aanwezig te zijn.

"Goed dan. We zullen de straf van uw zoon uitvoeren volgens art 3 onderverdeling H van het mannelijk jeugdslaven Act van 2027. Alle voorzorgen worden genomen om uw zoon veilig en ongeschonden door de uitvoering van zijn proces te loodsen. Sommige procedures zijn vernederend en pijnlijk. Dat is, vrees ik, normaal en onvermijdelijk. Als u de nood voelt om de zaal te verlaten, mag u dat op elk moment doen. Als u aan de desk op de zoemer duwt, mag u er weer in. Als u vragen heeft over wat we met uw zoon doen, of waarom, aarzel dan niet om het te vragen. We weten dat het gemakkelijker is voor de ouders om de 'wats', het 'waarom' en het 'hoe' begrijpen van de uitvoering van het proces.

"Bedankt agent Branche," zei Garrets moeder. Ze voelde zich een beetje opgelucht dat haar zoon blijkbaar in de handen was van een toegewijde en doorwinterde professional.

"Nu, ik zie in zijn papieren dat Garret veroordeeld is tot straf van 4 jaar publieke dienst met een speciale vermelding voor hard labeur. Dat is een bij de wet verantwoorde lange termijn straf. Een bijkomende procedure zal dus nodig zijn. Laat ons ermee beginnen."

Branche wendde zich voor de eerste keer rechtstreeks tot Garret. "Kijk naar omlaag, jongen. Zie je de boord van de rode kring?"

"Ja."

"Goed. Je mag onder geen enkele voorwaarde een voet buiten de kring zetten. Begrepen?"

"Ja."

"Uitstekend. Eerst en vooral, je spreekt me niet op de juiste manier aan. In dit rechtsgebied moeten alle mannelijke jeugdslaven elke zin eindigen met 'Mijnheer' of 'Mevrouw'. Als je dit niet doet, wordt je gestraft. Begrepen?"

Garret voelde zijn knieën knikken toen de man hem streng aankeek."Ja mijnheer." antwoordde hij, zijn zachte bijna tiener tenorstem klonk stilletjes en zwakjes in de ruimte.

"Goed. Nu, tijdens je straf zal je heel de tijd naakt zijn. Doe je kleren uit en steek ze in de doos die agent Fletcher bij je zet."

Garret aarzelde even en keek naar zijn familie. Hij moest voor hen allemaal in zijn blootje gaan staan. Hij pinkte een traan weg en zei:"Ja mijnheer." met de dapperste stem die de 12-jarige kon uitbrengen en hij begon zijn hemd los te maken.

Het was koud in de kamer. Dat was het eerste wat Garret opmerkte als de lucht zijn blote borst raakte. Zonder hemd deed hij zijn schoenen en kousen uit. Hij deed zijn jeans los en liet hem omlaag glijden langs zijn smalle middel. De 12-jarige stond nu in zijn rood-witgestreepte boxershort. Hij was een slank, lenig, klein wezentje dat al zijn babyvet verloren was het laatste jaar. Hij kon waarschijnlijk wel mager genoemd worden, alhoewel hij wat mooie jonge spieren had die in zijn armen en benen begonnen te ontwikkelen. Zijn buik was vlak en versierd door een kleine, lieflijke naar buiten staande navel. Zijn borst was smal en nog kinderlijk, Zijn borstspieren waren nauwelijks zichtbaar. Zijn tepels, rechtopstaand van de kou, waren klein en roze. Garret stopte hier, in zijn boxershort, hopend tegen beter weten in, dat dit voor hen naakt genoeg was.

"Wat begrijp je niet aan het woord naakt, jongen? Die nu je boxerhort uit." Branche keek tussen zijn bevende benen naar het kleine onschuldige bultje dat nog bedekt werd door katoen. "Er is daar niets dat genoeg waard is om bedekt te worden."

Garret bloosde. Hij keek angstig naar zijn moeder. Hij stak zijn duimen onder de elastiek van zijn onderbroek en met een moedige zucht trok hij hem langs zijn benen omlaag en legde hij hem in de doos. Hij zette snel zijn handen voor zijn kruis. Hij wou niet, zijn dat men zijn 12-jarige piemel zag, zeker zijn moeder en vader niet.

"Niets daarvan Weathers," zei Branche streng. "Een andere regel die je moet leren is dat slavenjongens hun genitaliën niet mogen bedekken of aanraken. Je zal gestraft worden als je dat nog eens doet. Handen achter je hoofd tot ik je iets anders zeg."

Garret snoof van ellende, maar gehoorzaamde. "Ja mijnheer." Hij stond daar nu in zijn 12 jaar oude glorie.

Zijn piemel was gemiddeld voor zijn leeftijd, een beetje aan de kleine kant om de waarheid te zeggen. Een dunne, 5 centimeter lange, besneden piemel. Hij was wel mooi gevormd, met een schattige sexy boog die de indruk gaf dat hij stijf stond, al was dit niet zo. Zijn balletjes waren wat indrukwekkender. Plompe rijpende welvingen in zijn zachte roze scrotum die dicht bij zijn lichaam gehouden werden door de kou. Als het warmer was zouden ze lager hangen, los- en laaghangende balzakken waren een gift die gedeeld werd door de drie mannelijke leden van de familie. Garret had een klein beetje schaamhaar, een klein plukje boven en rond zijn penis maar het was iets wat zijn moeder niet verwacht had om te zien. Ze snakte naar adem. De 10 jaar oude Tristan, die het al eerder gezien had en het nogal amusant vond, giechelde. Garrets trotse plukje schaamhaar was het enige haar dat zijn voor de rest gladde lichaam sierde.

"Zo, dat was zo erg nog niet. Is het niet?" vroeg Branche aan de naakte knaap.

"Nee, mijnheer." antwoordde Garret, zoals de man wilde horen.

"Wen eraan om naakt te zijn jongen, zo ga je nog vier jaar doorbrengen."

Garret beet op zijn lip, maar zei niets. Tot zijn verwondering en vernedering begon zijn piemel op te zwellen. Hij werd niet helemaal stijf, tot zijn opluchting, maar was duidelijk langer en dikker geworden dan zijn gewone slapende toestand.

Branche negeerde dit voor het ogenblik en wendde zich terug tot de familie. "Nu begint het echte werk van de 'behandeling'. Eerst moeten we hem vastbinden, omdat een van de volgende procedures op weerstand kan stuiten van de slaaf.

Fletcher, de assistent van Brand, deed zijn plicht. Hij maakte eerst lederen boeien vast aan de polsen en enkels van de 12-jarige. Dan maakte hij ze vast aan de glijdende, verplaatsbare ringen aan de 2 pilaren aan elke kant van de jongen. Na enkele momenten van aanpassen, stond Garret helemaal uitgespreid, zijn voeten wijd uit elkaar, zijn slanke armen hoog boven zijn hoofd en uiteen zodat het pijn deed in zijn schouderbladen.

"Waarom moet hij zo staan, mam?" vroeg Tristan

Branche hoorde de vraag van het broertje en antwoordde hulpvaardig: "Wel, jonge man, we moeten bij alle delen van het lichaam van je broer kunnen. Zo kan hij geen enkel lichaamsdeel weghouden. Slaven zijn geen eigenaar van hun lichaam. In het geval van je broer, is de staat nu eigenaar. En we moeten enkele dingen bij hem doen om van hem een veilige, gelukkige en gehoorzame slaaf te maken. Je wil toch dat jou broer een goede slaaf wordt. Is het niet?"

"Ik denk het wel… " antwoordde Tristan bedenkelijk.

"We moeten eerst enkele voorbereidingen treffen. Ik zie dat hij al besneden is. Dat bespaart tijd. Dat reglement is niet overal hetzelfde, maar in dit gebied moeten alle slavenjongens besneden zijn. Werd het gedaan uit religieuze overwegingen?"

"Neen, agent Branche. We ontdekten dat hij een zeer nauwe voorhuid had toen hij 10 was. Hij had er heel veel pijn van als zijn piemeltje stijf werd. De dokters hebben ons aangeraden om zijn voorhuid te verwijderen."

"Oh, gevoelig. Wel, zoals ik al zei, dat bespaart ons tijd en voor hem de bijkomende pijn van een besnijdenis, bovenop al de rest wat we nog met hem moeten doen vandaag. Ik zie dat hij blokjes heeft. Ik ben bang dat die eruit moeten. Jullie zoon zal een hele tijd gekneveld worden tijdens de volgende vier jaar en blokjes zitten dan in de weg."

Bij dit nieuws, was mr. Weathers zichtbaar geschokt. Ze hadden net hun laatste cheque uitgeschreven voor de orthodontist en nu was al dat geld voor niets geweest. Hij keek woedend naar zijn naakte vastgebonden zoon. Garret begreep het en werd helemaal rood in zijn gezicht.

"Deze procedure duurt maar even en is minder pijnlijk dan bij het plaatsen ervan."

Agent Fletcher kwam bij Garret met een nogal beangstigende tandenklem om zijn mond open te houden, zijn lippen achteruit te duwen en zijn tong omlaag en uit de weg te trekken. Dan nam hij een spuitbus van op een tafeltje in de nabijheid.

"We lossen de lijm op die de blokjes op zijn tanden houdt en dan gaan ze er vanzelf af." legde Branche uit en zo, na vijf minuten werden voor ongeveer 3000 dollar werk van de tandarts in de vuilbak geworpen.

"Zo, nu kunnen we met de rest beginnen. Alles wat we vandaag doen werd bij alle jongens gedaan die tot deze straf veroordeeld zijn. Jullie zoon wordt er niet voor uitgesloten. Deze procedures zijn voor zijn welzijn en voor een snelle en gemakkelijke integratie in zijn nieuwe leven als slaaf. Het is belangrijk dat jullie dat begrijpen.

Mijnheer en mevrouw Weathers knikten.

"Het eerste dat we doen is zijn hoofd scheren."

"Wat?! Nee!" Garret kon het niet helpen. Op zijn twaalfde was hij zich meer gaan bekommeren over zijn uiterlijk en hij was net zelf zo blij met zijn lange haren, die nu net goed waren. De gedachte dat hij zijn haren zou moeten verliezen als slaaf waren nog niet bij hem opgekomen.

"Slaaf, je hebt net een straf verdiend voor gebrek aan respect. Verontschuldig je aan mij en aan je familie voor die uitbarsting."

Garret huilde nu zichtbaar en de geboeide 12-jarige, met zijn halfstijve lulletje, verontschuldigde zich snikkend.

"Sorry, mijnheer, sorry mam, pap, het spijt me… Laat ze alsjeblieft mijn haar niet afknippen, alsjeblieft."

"Daar is niets meer aan te doen jongen," zei zijn vader met veel minder medelijden dan Garret hoopte. "Je hebt het jezelf aangedaan."

"U bent een vader naar mijn hart, mr. Weathers," zei agent Branche goedkeurend. Agent Fletcher zal nu verder doen. We gebruiken eerst een elektrische tondeuse. En dan scheren we de stoppels af met een scheermes."

"Gaat Garret helemaal kaal zijn?" vroeg Tristan met een duivelse glimlach.

"Minstens een jaar. Haar is een privilege dat slavenjongens moeten verdienen, en dan is zelfs maar een heel korte snit toegestaan. Als het haar op zijn hoofd eraf is, scheren we het beetje schaamhaar dat hij heeft ook af."

"Kan hij dat opnieuw laten groeien?" vroeg de altijd nieuwsgierige Tristan.

"Neen, we hebben een procedure dat het teruggroeien van schaamhaar verbiedt, tijdens de duur van de straf. Slaven mogen daar geen haar hebben."

"Tof. Ik heb er daar ook geen. Nu ben je zo groot niet meer hé, pestkop."

Garret keek naar zijn schimpende kleine broer. Branche sloeg hem hard in het aangezicht.

"Durf het niet om brutaal te zijn, slaaf. Je broer heeft een vraag gesteld. Antwoord."

Garret kon amper een zin vormen. "Nee mijnheer, ik ben nu niet zo groot, mijnheer," verplichtte hij zichzelf te zeggen, terwijl hij verder naar Tristan bleef kijken. Dat hij zijn broertje mijnheer moest noemen was ZO vernederend. De 10-jarige wist het. Hij keek terug en stak zijn tong uit naar zijn grote broer.

Garret klemde zijn ogen dicht toen hij de tondeuse van achter hem hoorde aankomen. In enkele tellen was zijn haar weg. Het lag in hoopjes aan zijn voeten. Branche zelf nam de eer om het hoofd van de jongen glanzend kaal te scheren met een scheermes en een nogal stinkende scheergel.

"Hou je hoofd stil jongen, of ik snij in je vel."

"J… Ja, mijn… heer," weende Garret.

Branche had dit al honderden keren eerder gedaan en Garrets hoofd was snel gladgeschoren, de prachtige lokken van de vrije jongen werden gewoonweg bijeen geveegd en weggegooid. Het symbolisme was duidelijk voor zijn familie en voor de nu kale en beschaamde 12-jarige jongen.

Dan was het de beurt aan zijn schaamhaar. Dit duurde maar enkele seconden omdat er zo weinig was. Maar de nabijheid van de hand van agent Fletcher zo dicht bij zijn kruis deed zijn piemel stijf worden tot zijn 10 centimeter lange glorie.

"Ha, Garret heeft een stijve!" lachte Tristan. Zijn eigen piemeltje stond al een tijd keihard in zijn short.

"Garret heeft een stijve… Garret heeft een stijve…" plaagde de 10-jarige op een zangerige manier.

Branche glimlachte naar de sadistische jongen. "Ja, jonge man, je broer heeft een erectie. Dat is het volgende waar we gaan aan werken. Kleine slavenjongens mogen hun piemeltjes alleen maar gebruiken om te plassen, en ze mogen nooit geen erecties meer hebben. Dit is de laatste keer dat jouw broer er een zal hebben in een lange tijd."

Branche wendde zich tot zijn ouders. "Dit zal waarschijnlijk moeilijk zijn voor jullie om aan te kijken, maar het verleden heeft aangetoond dat slavenjongens van de leeftijd van jullie zoon, het beste werken als hun piemeltjes opgesloten worden. We gaan een piemelkooi rond zijn penis aanleggen die hem zal verhinderen om erecties te krijgen of zijn penis aan te raken. In plaats van eraan te denken om met zichzelf te spelen, zal hij meer aandacht besteden aan het werk dat hij zal moeten doen."

"Lijkt redelijk, echt." zei Garrets vader. "Denk je niet, liefje?"

Garrets moeder was niet zo overtuigd. Maar zij had steeds opnieuw gezien in wat voor moeilijkheden de wilde natuur van haar zoon hem gebracht had. En zij, zoals elke man, vrouw en kind in het land, had de naakte brigades gezien van publek bezit, slavenjongens die moesten werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, met hun jonge seksorganen opgesloten in kooitjes, kuisheidsgordels en andere apparaatjes. Het leek een beetje redelijk voor haar. "Ik veronderstel dat het hem meer op zijn werk als slaaf zal laten concentreren. Maar zijn piemeltje is nog zo klein, ik wist niet dat ze al zo'n kleine kuisheidsgordels maakten."

"Mamaaaa…!" Garret werd vuurrood doordat zijn moeder zo zonder respect over zijn mannelijkheid sprak. Zijn uitbarsting kostte hem nog een slag in zijn gezicht, nog een belofte voor een straf en nog een "Sorry mama."

"Dat is oké, liefje." antwoordde zijn moeder, terwijl ze naar zijn nog steeds stijve piemeltje bleef kijken. Het was net een kleinere versie van die van zijn vader, en ze wiste snel de onkuise gedachten weg die ze koesterde over haar oudste zoon, zijn 12 jaar oude, schattige en prachtige sexy lichaam.

"Om op je vragen te antwoorden, mevr. Weathers," zei agent Fletcher voor de eerste keer. "We hebben kuisheidsapparaten die passen voor jongens vanaf 8 jaar. Uw zoon zal een van de kleinere modellen krijgen. U kan er zeker van zijn dat zijn piemeltje slap zal blijven en zijn gedachten bij het werk."

Agent Branche onderzocht dan de penis en testikels van Garret. Ondanks zijn geringe lengte en dikte, had hij een prachtig 12-jarig piemeltje, mooi gevormd, het vel begon net donkerder te worden door het ontluiken van de puberteit. Zijn eikeltje was roze en mooi afgerond, het frenum helemaal verwijderd door zijn besnijdenis. Branche merkte een druppeltje tienervoorvocht dat op het pisbuisje glinsterde.

"Kan je al spuiten, jongen?" vroeg hij plots, terwijl hij de 12-jarige balletjes in zijn rechterhand hield. Door hun gewicht kende hij het antwoord al.

"Spuiten mijnheer? Wat dan, mijnheer?" vroeg Garret zachtjes. Hij bloosde nog steeds.

Branche rolde met zijn ogen. "Als je met jezelf speelt, komt er dan al sperma uit?"

"Bedoelt u dat witte spul, mijnheer?"

"Ja, en je moet antwoord geven op mijn vraag. Hij heeft het, Fletcher. Breng me een extra klein kooitje, pre-tienermodel, met trainingsnagels alsjeblieft."

Het apparaat dat aangebracht werd deed Garret bijna op de grond plassen. Het was gemaakt van lichtgewicht aluminium en het was klein. Het was heel klein. Ongeveer 4 centimeter lang en nog geen 3 centimeter op het breedste punt. De metalen staafjes die er rond zaten waren bedekt met spijkertjes. Een basisring van 2,5 centimeter kon open om er voor te zorgen dat het ganse ding stevig rond zijn lulletje en balletjes kon vastgemaakt worden, als zijn piemeltje zorgvuldig in het kooitje zat. De speciaal aangebrachte trainingsspijkertjes aan de binnenkant zouden in zijn penis dringen als hij stijf zou worden. De spijkertjes aan de buitenkant, die scherper waren, zorgden ervoor dat de knaap geen poging zou ondernemen om zijn opgesloten piemel aan te raken.

"Heb je onlangs gemasturbeerd, Weathers?"

Een nieuw rondje blozen begon op Garrets onschuldige gezichtje. "Ja mijnheer."

"Wanneer?"

"Hmmm…, deze morgen mijnheer."

Branche schudde afkeurend zijn hoofd. "Zo, je wist dat je naar hier moest komen om een slaaf te worden, en je vond het nog nodig om je af te rukken. Schaam je. Wel, ik hoop dat je het prettig vond, want het was de laatste keer in de volgende 4 jaar. Steek hem er maar in Fletcher."

De stille Fletcher, die jonger leek, maar zeker even sterk als agent Branche, volgde de gebruikelijke procedure. Hij duwde de 12-jarige, nog half stijve piemel van Garret in het kooitje en sloot dan de ring rond de basis van zijn nu onbehaarde genitaliën. Die basisring was strak en duwde de balletjes van Garret vooruit, van zijn lichaam weg, zelfs nu het lulkooitje zijn penis permanent naar beneden gericht hield.

"Stil nu," sprak Fletcher voor de tweede keer. Ik moet de ring nu dichtlassen. Als je beweegt kan ik je verbranden.

"Schroeien," dacht Garret

"Schroeien, agent Branche?" vroeg Garrets vader.

"Natuurlijk, permanent verplichte kuisheid is een deel van je zoon zijn straf. De groei van zijn voortplantingsorganen zal elke maand opgevolgd worden en hij zal een groter kooitje rond zijn penis krijgen als het nodig is. Daarbuiten zal zijn penis opgesloten blijven voor de ganse duur van zijn veroordeling. Als hij er rijp genoeg voor is, waarschijnlijk binnen een zestal maanden, zal hij onderworpen worden aan systematische prostatische melkingen om zijn testikels aan het werk te houden, maar hij zal onder geen enkele voorwaarde een erectie of een orgasme krijgen."

"En ongelukjes, 's nachts bijvoorbeeld?" vroeg zijn vader. Ik ben er zeker van dat hij er al enkele had." Garret voelde zijn oren branden. Hij haatte het dat iedereen over hem praatte alsof hij niet aanwezig was.

"Natte dromen zijn ook verboden. Zijn bewakers zullen hem in het oog houden en hij zal hiervoor streng gestraft worden. Uw zoon is een slaaf nu. Zijn voortplantingsorganen zijn voor de staat helemaal van geen nut. Als hij zijn straf uitgezeten heeft en als hij terug bij jullie zal zijn, kunnen jullie beslissen of de kuisheidsgordel uit gaat of niet."

"Ik begrijp het."

Agent Fletcher was klaar met solderen. Omdat de ring dichtgeschroeid werd aan de onderkant van zijn scrotum, moest agent Branche helpen om het pas gekooide pakketje op te tillen, om toe te laten dat zijn partner er veilig en gemakkelijk aan kon. Fletcher was dicht bij de bevende kleine, 12-jarige jongen en genoot van de gladde haarloze huid van het perineum van de knaap. Ondanks de kou begon Garret nu te zweten en zijn verse zweetgeur van jongetjes vulde de neusgaten van Fletcher. Met een bedreven voorzichtigheid, om de jonge slaaf niet voor altijd te verwonden, moest Fletcher 2 maal lassen, aan elke kant van de ring, om ervoor te zorgen dat het kooitje er niet meer af kon, om Garrets penis voor de volgende 4 jaar op te sluiten. Er stroomden tranen over het gezicht van de jongens. Zijn pogingen om zich moedig voor te doen waren al lang verdwenen.

Nu moeten we een plug in het rectum van jullie zoon steken. Dit kan heel onplezierig zijn voor familieleden om daarvan getuige te zijn. Als jullie de zaal enkele minuten willen verlaten, heb ik daar zeker begrip voor. "

Garrets moeder en vader deden dat dan ook., maar Tristan was vastberaden om te blijven en te kijken. Alleen maar de stevige hand van zijn vader kon hem uit het lokaal krijgen. Toen de familie weg was, wendde Branche zich tot de naakte en vastgebonden knaap.

"Dit deed ik voor jou, slaaf. Geen enkel 12 jaar oude jongetje wil dat zijn ouders zien wat er nu gaat gebeuren, vooral zijn moeder niet. Zeg 'Dank u wel'.

"Dank u wel, mijnheer."

"Goed, Sommige uitvoerders nemen de volgende stap erg traag. Ik doe dit niet. Fletcher, breng me een plug van maat 8."

Agent Fletcher kwam terug uit het materiaalhok met een 13 centimeter lange metalen cilinder, 5 centimeter op de breedste plaats, verminderend tot iets meer dan een centimeter en dan terug iets breder aan de basis. Aan de basis van de plug zat een ijzeren ring, die toeliet dat de jonge slaaf aan de vloer vastgemaakt werd, of aan de muur, of enig andere publieke plaats waar het ding kon vastgemaakt worden. De ogen van Garret werden steeds groter van angst toen hij naar de eerst kontplug van zijn leven keek, of zelfs maar had horen over spreken.

"Fletcher, trek zijn billen uiteen, en smeer hem in."

Garret klemde zijn ogen dicht van schaamte en vernedering toen de andere agent zijn 12-jarige, schattige kontje uiteen trok en er een vies goedje op smeerde en in zijn kontgaatje.

Garret had er nog nooit rekening mee gehouden dat er ooit iets IN zijn kontje zou gaan. Meestal ging er langs daar iets UIT. Hij staarde naar de blinkende metalen plug met groeiende angst. Zijn hartje klopte in zijn borstkas. Hij was er van overtuigd dat zoiets groots er nooit in zou passen.

"Mijnheer, gaat dit erg pijn doen?"

"Ja, heel wat. Schreeuw zoveel je wil, daar krijg je geen straf voor."

Branche ging achter de jonge slaaf staan duwde het smeermiddel nog wat dieper met zijn vinger, iets wat Garret deed kreunen en wiegelen met zijn tenen. Hij voelde voor het eerst de nagels in zijn groeiende penis.

"Oh, je bent een mietje. Maak je lul terug slap."

Op zijn 12de kon Garret zijn piemel nog minder controleren dan zijn ademhaling, maar hij probeerde zijn best te doen om zijn lulletje te doen slinken. De spijkers hielpen hem daarbij.

Hij schreeuwde en jammerde toe die dieper in zijn penis drongen, tot zijn jong orgaan zijn futiele poging eindelijk opgaf om stijf te worden en begon te krimpen.

De jongen was zo bezig met de pijn in zijn misdragende kleine penis dat hij niet merkte dat Branche het afgeronde einde van de plug door zijn achterdeur duwde. Maar toen agent Branche de grote metalen plug in zijn kontje duwde, krijg hij Garrets onverdeelde aandacht.

"Ooooh! Oooaaaggghh… haal dat eruit… Alsjeblieft… Het doet pijn."

Maar Branche ging dat natuurlijk niet doen. Dit mocht ook niet. Alle slavenjongens moesten geplugd worden en Garret Weathers veroordeling vereiste een maat 8 of hoger. Garret wist niet dat agent Branche nog medelijden met hem had. Hij nog de kleinst mogelijk plug genomen, maar hij was nog steeds te groot voor zo'n kleine, onschuldige, maagdelijke jongen, om hem erin te krijgen zonder schreeuwen, in absolute pijn. Dikke angsttranen rolden over zijn wangen toen zijn ouders en zijn broertje terug binnen geroepen werden.

"Jullie mogen de plug inspecteren, als jullie dat willen." zei Branche. "Jullie zullen zien dat er geen permanente beschadigingen werden aangebracht."

Garrets ouders werden verplicht om toe te geven dat hun huilende zoon de plugging had overleefd min of meer onbeschadigd, tenminste niet fysiek. Tristan was iets meer ondernemend en sprak.

"Waarom hebben jullie die plug in zijn achterwerk gestoken? Ik bedoel, waar dient het voor? Moet dit hem weerhouden van te poepen?"

Branche glimlachte nogmaals naar de blonde 10-jarige knaap.

"Dat is een reden. Zie je, jonge man, je broer zal niet meer naar het toilet kunnen gaan zoals de vrije jongens dat doen. Vanaf nu krijgt hij enema's, darmspoelingen. Weet je wat dat is?"

"Neen.."

"Wel, als een jongen een darmspoeling krijgt betekent dat, dat we een speciale buis in zijn kont steken, en dat we er heel wat water in spuiten. Dan moet hij dat allemaal naar buiten werken. Het is een soort wasbeurt voor zijn ingewanden. Van nu af krijgt hij er elke dag één. Zo moet hij het toilet niet meer op een normale manier gebruiken. Dat is een eerste reden waarom hij een plug in zijn kont heeft. Hij kan niet meer zelf gaan."

"Tof." zei Tristan, hij nam even de tijd om het kooitje te inspecteren waar de penis van zijn broer in opgesloten zat.

"Het doet hem er ook aan herinneren dat hij nu een slaaf is. De plug van je broer is groot, en hij zit er een heel eind in. Het is erg ongemakkelijk. Hij zal er nooit gewoon aan geraken. Het doet nog iets met hem. Maar jij bent echt nog te klein omdat te begrijpen."

"Oké," zei de 10-jarige en hij haalde zijn neus op, een beweging die hij deelde met zijn broer.

"Mag ik dat kooitje om zijn piemel eens aanraken?"

Branche knikte. "Wees voorzichtig voor de spijkers aan de buitenkant."

Tristan nam van de gelegenheid gebruik om eens goed te schudden en te rammelen aan het kooitje dat de lul van zijn broer gevangen hield.

"Doet het pijn?"

"Alleen maar als hij een erectie krijgt." antwoordde Branche. "Hier, ik zal het je tonen." Door de jaren ervaring met tienerjongens, kneep Branche in de tepeltjes van Garret. Garret schreeuwde het uit om te protesteren, maar zijn lulletje, antwoordde voorspelbaar in zijn kooitje. Hij floot tussen zijn tanden en kreunde met hoge stem toen zijn zwellend orgaan in contact kwam met de spijkers. Tristan keek gefascineerd toe hoe de penis van zijn broer nog even bleef zwellen tegen de tralietjes van zijn lulkooi en dan traag tot zijn normale slappe staat kromp. De 10-jarige was nog zo lang geleden zelf bewust geworden van zijn eigen erecties. Hij stapte achteruit en legde zijn eigen wormpje goed in zijn broek.

Branche zag dit en glimlachte. "Ik denk dat je nu genoeg gespeeld hebt met je broer. Ga nu terg naar je ouders en ga zitten. We hebben nog heel wat te doen om van je broer een goede slaaf te maken. Je wilt toch nog steeds dat hij een goede slaaf wordt. Is het niet?"

"Zeker," zei Tristan, en hij haastte zich vrolijk terug bij zijn ouders en hij stak zijn tong nog eens uit naar Garret.

Eenmaal terug op zijn plaats zwaaide Tristan zijn blote benen heen en weer in zijn afgesneden zomershort. Agenten Branche en Fletcher gingen verder met het klaarmaken van Garret voor zijn nieuwe leven.

"Nu dat we Garret gekooid en geplugd hebben, wordt het tijd dat we de rest van zijn lichaamsbeharing verwijderen."

De ouders van Garret leken een beetje in de war omdat het voor hen duidelijk was dat er op Garrets lichaam, nu zijn schaamhaar afgeschoren was, er helemaal geen haar meer stond.

"Hij heeft natuurlijk wel geen echte beharing meer, alleen nog maar wat dons op zijn armen en benen, maar dat zal de komende jaren wel beginnen te groeien. Dit proces doodt de follikels en verhindert de vorming van nieuwe voor de duur van zijn veroordeling. Hij wordt niet voor eeuwig haarloos, dat doen we alleen maar bij jongens die tot levenslang veroordeeld zijn. Alle slavenjongens moeten absoluut onbehaard zijn van hun nek tot aan hun tenen. Het is simpelweg een kwestie van hygiëne, en herinnert hen aan hun status als ondermens. Fletcher zal nu een speciale ontharende crème op zijn lichaam smeren."

Branche keerde zich weer tot Garret

En richtte zich rechtstreeks tot hem. "Je zal het beetje voelen branden op je huid na een paar seconden, maar dat gaat over."

Garret keek toe, samen met zijn familie, toen Branche een kleine oranje tube opende en dit begon uit te smeren op het lichaam van de 12-jarige jongen. Zijn armen, zijn benen, zijn nek, zijn torso, zijn schaamstreek, zijn onderarmen, zijn voeten, zijn perineum, zijn perfecte billetjes, zelfs zijn vingers en zijn tenen. Op elke plaats waar er een beetje haar zou kunnen groeien als hij door zijn puberteit ging, werd weldra overdekt door een laag stinkende crème.

"Nu moeten we hem een tiental minuten laten koken," zei Fletcher met een glimlach terwijl agent Branche de intensiteit van de spot op zijn hoofd verhoogde. Tijdens deze pauze, beantwoordde Branche enkele vragen van Tristan en in het bijzonder een vraag van zijn vader.

"Welk werk zal hij moeten doen agent Branche?"

"Wel, daar kan ik geen precies antwoord op geven. Het klaarmaken van de jongens is mijn specialiteit, niet hun eindbestemming. Ik kan u wel zeggen dat een veroordeling tot hard labeur inhoudt dat hij toegewezen wordt aan de publieke onderhoudsdiensten en aan bouwprojecten over het hele land. Dat betekent dat hij zal tewerk gesteld worden in een kettingbrigade, putten graven, vuil oprapen langs de snelwegen, straten en andere publieke plaatsen, landschapswerken in parken en scholen en andere publieke faciliteiten, openbare toiletten reinigen, constructiewerken op kleine schaal, en herstellingsprojecten die geen gespecialiseerde professionelen nodig hebben of zwaar materieel. Als me klaar zijn met hem, wordt hij eigendom van de staatsdienst voor kinderslavenarbeid. Zij zullen bepalen welke type hard labeur hij het best aankan en dan zal jullie zoon toegewezen worden aan een kettingbrigade tijdens de ganse duur van zijn straf. Brigades bestaan meestal uit 6 tot 12 jongens, altijd onder toezicht van een agent in uniform van het departement. Deze agenten worden over het algemeen toezichters genoemd, of drijvers. De jongens aan de ketting variëren in leeftijd van 8 tot 16 jaar."

"Kunnen we hem dan in het publiek zien?" vroeg zijn moeder.

"Daar kan u wel op rekenen, denk ik. Ik kan u nu al waarschuwen dat u zelfs bij officieel toegestane bezoeken, niet toegelaten wordt om hem aan te raken, of met hem te praten of u te bemoeien met zijn werk in geen enkele omstandigheid. U kan daarvoor gesanctioneerd worden of zijn straf kan eindeloos verlengd worden als u erop betrapt wordt dat u hem bezoekt zonder de geëigende toelatingen."

Garrets moeder leek nogal geschokt door dit harde nieuws, en Garret snikte van ellende. Maar zijn vader was filosofischer over die dingen.

"Wel, we kunnen hem tenminste af en toe eens zien. Dat is toch al iets, zelfs al kunnen we niet met hem praten."

"Alleen maar de gedachte aan mijn engeltje, daar buiten, in zijn blootje."

"Daar zal je moeten aan wennen, dat moeten we allemaal."

"Wat gaan de buren daarvan denken?" vroeg mevr. Weathers plots vol afschuw. Haar voorzitterschap van de lokale PTA kwam zeker to een einde, eenmaal de gemeenschap te weten kwam dat haar oudste zoon een publieke slaaf was.

Fletcher keek op zijn uurwerk. "Dat is lang genoeg onder de hittelamp. "

Agent Branche ging akkoord en draaide de lamp terug op zijn gewone intensiteit. Fletcher trok een zwarte slang uit een stelling aan het plafond en begon Garret af te spuiten met koud water. Hij waste de ontharingscrème weg en het overblijvende haar van de 12-jarige. Er bevond zich een putje in het midden van de cirkel die alles in de buizen onder de grond deed verdwijnen.

Fletcher droogde snel het bibberende naakte lichaam van de jongen af met een klein handdoekje en maakte hem klaar voor de volgende stap van zijn transformatie.

"Nu gaan we Garret een merkteken geven van publieke slaaf." kondigde Branche aan.

"Omdat hij niet levenslang veroordeeld is, zal het geen permanent merkteken zijn."

Fletcher reed een metalen karretje naderbij met een compressor op en iets wat op een artistieke haardroger leek.

"Ik heb hier een speciaal apparaat voor merktekens," zei branche en hij hield het buisje van de inktmachine in zijn hand. "De inkt is onuitwisbaar, het moet eenmaal per maand vernieuwd worden.

Moeder, vader en Tristan keken toe als het woord SLAAF op Garrets borst gespoten werd in grote blokletters en gebruik makend van een reeks mallen om er voor te zorgen dat de letters allemaal even groot en mooi uitgelijnd waren. Met dezelfde mallen werd hetzelfde woord op zijn rug, tussen zijn schouderbladen gespoten. "Deze inkt is fluoricerend, hij licht op in het donker." gaf Branche nog als informatie mee aan de familie.

Met een kleiner buisje werd het slavennummer van Garret op zijn rechter schouder gespoten en op de zijkant van zijn linker bil.

"Alle slaven, eigendom van de staat, krijgen een individueel nummer met een barcode, die ons in staat stelt om hen op te sporen als ze verloren geraken, gestolen worden of weglopen. Dat zet ik nu op zijn rechterbil, als dit gedaan is krijgt hij er ook een op zijn voorhoofd."

Toen de compressor afgezet werd, zag Garret er nogal uit. Hij had nu een barcode op zijn voorhoofden op zijn rechterbeen. Zijn slavennummer stond op zijn schouder en op zijn kont, en het ergste van al voor de 12-jarige jongen was, dat het woord 'SLAAF' in het groot en voor iedereen zichtbaar op zijn rug en op zijn borst geschreven stond. Kaal, geplugd, zijn penis in een kooi en nu ook zijn vel bedekt met slaventekens, er bestond nu echt geen twijfel meer over dat Garrets vrijheid teneinde was en dat zijn nieuwe leven als slaaf begon. Na de gruwel van een ijskoude douche, veronderstelde Branche terecht dat de jonge slaaf moest plassen.

"Moet je plassen, Weathers?"

"Ja mijnheer," zei Garret zei Garret tussen zijn nog steeds klapperende tanden.

"Wel, niemand houdt je tegen. Begin te plassen."

"Hier mijnheer?"

"Natuurlijk hier. Denk je dat we je ellendig kontje naar het toilet gaan dragen? De lichaamsfuncties ven een slaaf zijn publiek, net als al de rest van hem. Hoe eerder je dit leert, hoe beter."

"Maar, ik bedoel…, mijn mama is hier mijnheer, ik bedoel…"

Garret had al dikwijls samen met zijn vader een plasje gedaan, en met Tristan, maar een jongen kan toch niet plassen als zijn moeder toekijkt.

"Ik zal buiten gaan, als hij dat wil," stelde mevr. Weathers hulpvol voor.

"Neen mevrouw, dat wil hij niet." antwoordde Branche. "Jouw zoontje is veel te verlegen. Dat zal heel snel verdwijnen, hij kan er dus best nu mee beginnen. Plassen jongen. Dat is een bevel. Er staan je al extra straffen te wachten, maak het niet nog erger."

Met zijn armen en benen wijd gespreid en vastgebonden aan de palen, gaf de naakte, hulpeloze, en steeds meer hopeloze 12-jarige knaap zijn laatste greintje zelfrespect op. Hij keek neer op zijn gekooide penis en wilde beginnen met plassen. Eindelijk pletste de gele vloed uit zijn lichaam in hut putje onder hem. Tristan lachte en wees naar hem en plaagde hem zonder medelijden. Toen hij klaar was, bracht Fletcher een ander karretje binnen. Hierop lagen zware kettingen en boeien.

"Nu moet de slaaf zijn boeien passen." legde Branche uit aan Garrets ouders. De wet vereist dat hij een halsband draagt, en steeds geboeid en geketend is. Als klasse 1 jeugddelinquent mag het totale gewicht van zijn ketenen niet meer bedragen dan 50 % van zijn huidige gewicht. In zijn dossier staat dat hij 37 kg weegt. Is dit correct?"

"Voor zover we weten wel, agent Branche," antwoordde Garrets vader.

"Dan mag hij 18 kg ketenen dragen."

"Waarom moeten die kettingen zo zwaar zijn?" vroeg zijn moeder met een bezorgde bk in zijn ogen.

"Dit is een strafmaatregel, mevr. Weathers. U weet wel, uw zoon is gestraft en strafmaatregelen zijn een deel van zijn veroordeling. Het gewicht zorgt er ook voor dat hij de nodige spieren krijgt om efficiënt te werken. Hij ziet er al wel fit uit, zijn ketenen ronddragen zal hem helpen bij het ontwikkelen van zijn lichaamskracht. Het is natuurlijk ook een belemmering om weg te lopen. We doen hem eerst zijn halsband aan."

Fletcher koos er een uit die paste rond zijn slanke nek. Hij was gemaakt van ijzer met een speciale bedekking erop. "Omdat hij de komende jaren meestal buiten zal vertoeven, zijn alle boeien van roestvrij materiaal. Het beschermt ze tegen regen, en sneeuw. Onnodig te zeggen dat dit hier wel nodig is."

De halsband werd rond zijn nek vastgemaakt en net als zijn lulkooi vastgelast.

Rondom de halsband zaten 4 ringen waaraan de knaap kon vastgemaakt worden. Aan de achterste ring zat een doosje. Agent Branche opende het met een magnetische sleutel en haalde er een microchip uit. Hij gaf de aan Fletcher die het naar zijn computer bracht en het er opzij instak. Branche legde uit.

"We brengen alle gegevens van uw zoon in, fysiek, persoonlijk en zijn veroordeling. Als de chip in de halsband zit en geactiveerd wordt, kan het slavenbureau al zijn bewegingen over heel het land volgen."

"Over heel de wereld, om precies te zijn," voegde Fletcher er behulpzaam aan toe toen hij terugkam met het kleine ding. Branche rolde ongeduldig met zijn ogen en monteerde de chip zorgvuldig in zijn houder. Er begon een klein groen lichtje te branden aan de buitenkant van het doosje, om aan te duiden dat de chip aan stond.

"De chip kan ook gebruikt worden om hem te corrigeren, als hij moet herinnerd worden aan zijn status. Ik zal het eens demonstreren.

Branche stapte nonchalant naar de computer en klikte op Garrets gegevens. Hij tikte snel wat in en seconden later stootte de chip een elektrische stroom uit die doorheen het naakte lichaam van de jongen ging. Moeder en vader sprongen gealarmeerd recht en Garret slaakte een angstaanjagende kreet. Maar het zo snel gedaan als het begonnen was.

"Dit was maar een test," legde Branche uit aan zijn ouders en hij gebaarde hen om terug te gaan zitten.

"Het chipje heeft heel wat kracht. Niet genoeg om een jongen te doden, maar zeker genoeg om hem op de grond te krijgen als hij zich misdraagt." Hij richtte zich tot Garret en keek in de natte blauwe ogen van de knaap. "Wil je nog een demonstratie Weathers?"

"N… Nee, mijnh… Heer, nnneee," stamelde hij zwak.

"Ik dacht wel dat je dat zou zeggen. Wel, ik weet zeker dat je door de jaren heen zal ontdekken tot wat het ding allemaal in staat is. We gaan verder."

Garret snikte van ellende.

Garret kreeg nu boeien rond zijn enkels en polsen. Ze waren vrij groot, maar niet groot genoeg dat ze er konden afschuiven. Opnieuw laste Fletcher ze stevig vast.

"Zijn halsband en boeien zijn nu een beetje te groot, maar het zijn de enige die hij krijgt, en hij zal er de komende 4 jaar ingroeien." legde Branche uit. "De kettingen nu. Zij zorgen voor het grootste deel van het gewicht. Garret vond dat de halsband en de boeien zo al zwaar genoeg wogen.

"Jongen, we zullen je losmaken van de palen zodat we je kettingen kunnen aanpassen. Je moet in de rode kring blijven staan. Je moet met je benen open blijven staan en met je armen gespreid. Begrijp je deze instructies?"

"Ja mijnheer."

Fletcher maakte snel de leren riemen los die Garret nu al meer dan een uur in zijn gebonden positie gehouden had. De hield zijn benen wijd gespreid en zijn armen ver weg van zijn lichaam.

"De kettingen zijn er om je bewegingen te beperken, maar niet om ze te verhinderen. Hij zal er elke dag moeten in werken en voor de meeste opdrachten is er toch wat bewegingsvrijheid nodig."

Garret met grote ogen hoe de zware kettingen één voor één op hun plaats werden gezet. Aan elk van hen hingen ringen om nog andere kettingen aan te hangen, net zoals aan zijn halsband. De eerste ketting ging tussen zijn enkels. Hij was 60 cm lang, meer dan genoeg om hem toe te laten om te stappen, maar te kort om te rennen. Een andere ketting werd tussen zijn polsen gezet, die was ook 60 cm lang. Nu werd het interessant. Zijn rechter pols en rechter enkel werden verbonden met een ketting van 90 cm. Een even lange ketting kwam tussen zijn linker pols en enkel. De jongen droeg nu vier kettingen, maar het was nog niet gedaan. Twee kortere werden vooraan aan de halsband vastgemaakt en dan elk aan een pols. Toen Branche tevreden was met de lengte van de kettingen liet hij ze door Fletcher dichtlassen. Dit duurde enkele minuten. Garret zweette en beefde, uit angst om verbrand te worden en door het gewicht van al die kettingen die nu permanent vastzaten. Toen dat gedaan was, zag hij dat er 6 kettingen aan hem vast hingen, in een kring van aan zijn halsband naar zijn linker pols, omlaag naar zijn linker enkel, tussen zijn voeten naar zijn rechter enkel, omhoog naar zijn rechter pols en dan terug naar zijn nek. De zesde tussen zijn polsen.

"Wandel rond, binnen de kring, Weathers," beval Branche hem.

"Ja mijnheer," zei Garret twijfelend. Hij wist niet zeker of hij al die kettingen zou kunnen dragen, en zijn eerste passen waren strompelend. Hij vond dat hij zijn armen alleen maar kon bewegen tot de kettingen hem stopten en zijn stappen waren natuurlijk maar 60 cm lang.

"Als straf kunnen de kettingen dubbel genomen worden zodat de afstand halveert en beweging bijna onmogelijk wordt. . Jij wil toch nooit gestraft worden, is het niet Weathers?"

"Nee mijnheer."

"We zijn bijna klaar." zei Branche nadat hij Garret bevolen had om terug in houding te gaan staan, met zijn voeten gespreid en zijn armen los hangend naast zijn lichaam. "Het is tijd om hem te knevelen. Mond open, slaaf."

Garret gehoorzaamde. Branche inspecteerde zijn kleine opening. Hij had een goed stel tanden.

"Zijn dat allemaal je volwassen tanden slaaf?"

"Ja mijnheer."

"Verder open, Niet dicht doen. Fletcher probeer een penisknevel nummer 3."

Fletcher kwam terug met een vreselijk uitziend ding dat Garret onmiddellijk in tranen liet uitbarsten en zijn moeder snakte vol afschuw naar adem bij het idee dat haat schattig zoontje verplicht zou worden om zo'n gruwelijk ding te dragen. Het bestond uit een lulvormige staaf van een 8-tal cm lang en bijna even dik. Het zat aan een dikke gebogen metalen plaat. Aan de plaat hing aan elke kant een leren riem. Fletcher stak het vreselijk ding in Garrets lieve mondje. Garret moest onmiddellijk braken.

"Te groot. Probeer een 2,5, zelfde stijl."

Dit paste beter, nog steeds vreselijk groot en zeer onprettig. Garret voelde hoe de plastic neppenis zijn mond vulde toen Fletcher het ding helemaal naar binnen duwde tot zijn lippen de koude metalen plaat raakten. Branche spande de riempjes strak aan en bond ze vast achteraan in zijn nek. Hij maakte een hangslot aan vast zodat alleen de mensen met een toelating hem konden verwijderen. Het sleuteltje werd even opzij gelegd, om straks te overhandigen aan de leider van de kettingbrigade waar de jongen straks zou aan toegewezen worden.

"Alle publieke slavenjongens worden heel de tijd gekneveld, behalve als ze eten of slapen." legde Branche uit aan de familie van de pas veroordeelde slaaf.

"We vinden dat penisknevels zoals deze een hoge graad aan discipline en vernedering bijbrengen en helpen om de jongen gehoorzaam en gedwee te maken." Hij vertelde er niet bij dat dit misschien de eerste penis was die de jongen in zijn mond kreeg, maar zeker niet de laatste.

"Garrets moeder stond op huilen toen ze haar lieflijke nazaat daar zag met dat vreselijke ding dat de onderkant van zijn gezicht bedekte. Zijn met tranen gevulde ogen, zijn zware slavenhalsband, zijn kettingen, de slavenkentekens op zijn lichaam, dat kooitje op zijn kleine onschuldige penis. Ze wou hem in haar armen nemen en hem troosten, maar ze wist dat verboden was. Op het moment dat ze deze ruimte binnen kwamen, was Garret haar zoontje niet meer, maar een slavenjongen die eigendom was van de staat, en die hard moest werken, dag en nacht, ten gunste van de gemeenschap.

"Ik besef dat de knevel er vreselijk uitziet mevrouw," was een van Fletchers zeldzame uitlatingen. "Maar het levert hem geen blijvend letsel op. U moet weten dat alle kindslaven door de wet verboden worden om te spreken. Hem gekneveld houden is de meest effectieve manier om dit deel van de straf toe te passen. Ik verzeker u dat hij een gelukkiger slaaf zal zijn als hij zelf er niet moet aan denken dat hij niet mag spreken."

"Ik veronderstel dat u gelijk heeft."

"Nog een ding en dan is de uitvoering van uw zoon compleet. "

Branche haalde een paar zwarte leren hoge werklaarzen boven. Garrets ouders vroegen zich al af waarom ze zijn schoenmaat hadden moeten opgeven bij het invullen van zijn gerechtsdocumenten. Nu wisten ze waarom. Er waren geen veters in de laarzen, maar er zaten enkele riempjes en ringen aan. Ze voelden zwaar aan toen Garret er in stapte en ze zagen er bespottelijk te groot uit in verhouding met zijn slanke lichaam. Net zoals zijn halsband en zijn kettingen was het de bedoeling dat ze de hele duur van de straftijd moesten meegaan en dat hij er de komende jaren moest ingroeien en hij hopelijk geen nieuwe moest krijgen als hij groter werd.

"Jongen, dit is het enige ding aan je lichaam dat je zelf kan aandoen of uittrekken. Buig voorover en leer hoe je de gespen en riemen moet vastmaken. Als je in een brigade zit moet je ze kunnen aan- en uittrekken in minder dan 10 seconden."

Garret had het wat moeilijk met de kettingen die in de weg stonden, maar hij slaagde erin om heel snel zijn laarzen los te maken en uit te trekken.

"Goed. Trek ze nu terug aan.

"Mmmmph, mmmph," antwoordde de knaap in zijn knevel en hij bukte zich weer om zijn laarzen aan te trekken. Toen hij terug rechtstond zagen zijn ouders het resultaat van het laatste anderhalf uur werk van Fletcher en Branche. Hun zoon zag er zeker uit als een slaaf, hij leek zelfs echt op eender welke naakte slaaf die ze meer en meer in hun buurt te zien kregen en zelfs over de hele wereld.

"Je mag naar je ouders gaan om afscheid te nemen," zei Branche tegen de jongen.

Garret huilde opnieuw bittere tranen en strompelde naar zijn ouders toe. Zijn kettingen ratelden en klingelden. Zijn moeder greep haar laatste kans om hem te knuffelen. Ze kneep hem duchtig teen zich aan en voelde hoe het zweet over zijn rug liep. Zijn vader stond voor hem en staarde hem een hele tijd aan, onthutst over het verschil dat hij zag met het jongetje dat ze vanmorgen naar hier hadden gebracht. Hij liet zijn ogen glijden van zijn kale hoofd naar zijn gelaarsde voeten. Hij bleef in het midden pauzeren om te kijken naar het gekooide piemeltje en de nachtmerrie van frustraties en ontberingen die de jongen moest doormaken tijdens de volgende vier jaar van zijn leven.

"Ik durf niet zeggen dat ik met je van plaats zou willen wisselen Garret." sprak hij tot zijn zoon die niet kon antwoorden door zijn stevige knevel. "omdat het je eigen fout is. Dat besef je toch?"

"Mmmmph, knikte de jongen, triest van ja.

"Dit is voor je eigen goed, om je te leren hoe je je moet gedragen. Wees moedig en werk hard. We komen je bezoeken van zodra het mag. Hij schudde de hand van zijn zoon. Zijn moeder omhelsde hem snel nog een laatste keer, en met een grijnzende Tristan vooraan verliet de familie Weathers hun oudste zoon, die nu een volledig uitgeruste slaaf was, maar nog ongetraind onder de hoede van de staat. Garret kon nog net zijn geketende handen bij zijn gezicht brengen, want hij had nog heel wat tranen weg te wissen.

"Oké jongen," zei Branche en hij maakte een leren riem vast aan de halsband. "Stop met wenen. Het slavenkantoor zal je vanavond aan een brigade toewijzen. Ondertussen moeten we nog afrekenen met een aantal bestraffingen die je verdiend hebt."

Op de voet gevolgd door Fletcher bracht Branche de jongen buiten uitvoeringskamer 7 naar de hal naar een nog impressionantere locatie waarop de zware stalen deur de woorden 'Correctieve Discipline' stond. Nu ze zich nu geen zorgen meer moesten maken over de erecties in hun broek, brachten de mannen de jongen ontspannen naar binnen. Daar zag hij, voor het eerst in zijn leven, allerlei apparaten voor foltering en seksuele vernedering van jonge knapen, allemaal op de gepaste grootte van jonge, ontwikkelende lichamen. Zwepen, peddels, klemmen, dildo's, dunne scherpe naalden en verscheidene vreemd uitziende dingen lagen verspreid over de zaal. De 12-jarige had er geen idee van waarvoor de meeste voorwerpen dienden, of hoe ze bij hem konden gebruikt worden, maar hij zou de 5 eerste uren van zijn nieuwe leven besteden aan het ontdekken ervan. De stalen deur ging achter hem dicht, automatisch met een luide en finale knal.

Amper 2 jaar later.

De jongens van kettingbrigade 17 waren een 5 km lang kanaal aan het graven als voorbereiding voor de gewone straatleggers, die dit deel van de Highway 32 opnieuw gingen aanleggen.

Het was midden in de zomer en de hitte en de vochtigheid werden steeds erger naarmate de namiddag vorderde. Brigade 17 bestond uit 6 jongensslaven. Ze waren alle 6 naakt en geketend. Hun bezwete, vuile jonge lichamen vochten met schoppen en pikhouwelen om een vreselijke hoop aarde te verplaatsen, met de hand, in amper drie dagen. Het waren allemaal slanke en lenige mannelijke specimen, de jongste slechts 10 jaar oud en de oudste 15. Ze droegen allemaal de vernederende maar effectieve penisknevels terwijl ze werkten onder de meedogenloze zon.

Tussen hun jonge, onbehaarde benen klotsten de lulkooitjes, die hun piemels opgesloten hielden, heen en weer en hingen klodders vuil van het graven.

De piemelkooien waren van verschillende afmetingen, van de schamele 3 cm, gedragen door de magere 10-jarige, tot de grotere kooi voor de goedgebouwde, bijna mansgrote penis van de goedgebouwde 15-jarige.

De jongens stonden op een procedure van 10 op, 4 af, 10 op. Dit betekende dat ze 10 uur moesten werken, 4 uur rusten, dan terug 10 uur werken en dan kregen ze volle 8 uur slaap voordat de cyclus opnieuw startte.

Garret Weathers was nu bijna 14 en ondanks het vuil en het stof dat zijn naakte lichaam overdekte, zag men de viriliteit en de schoonheid van de tienerjongen. Het harde werk, de strikte discipline en een dieet dat hem altijd op de rand van honger hield had zijn spieren ontwikkeld en hem nog slanker, leniger, langer en krachtiger gemaakt dan hij al was toen hij jonger was. Twee jaar constante blootstelling aan de elementen had zijn vel gekleurd tot diep goudbruin en had hem gehard voor de extremen van de temperatuur die zijn naakte lichaam moest doorstaan.

Hij was een beetje gegroeid, bijna 5 cm groter dan toen hij voor het eerst van de vrachtwagen afgehaald werd en geketend werd aan de andere jongens van brigade 17. Hij had bewezen dat hij een harde werker was, en terwijl hij toch niet de oudste of de sterkste was, werd hij de leider van de brigade. Gedurende de eerste maanden van zijn slavernij, had hij geleerd om zijn ketenen gewoon te worden, en ondanks hun gewicht bezorgden ze hem niet veel problemen meer. Hij bewoog zijn lichaam er nu gemakkelijk in, beter dan de andere jongens. Zijn lulkooi was recent vervangen door een grotere van dezelfde stijl, nog steeds met scherpe spijkers aan binnen- en buitenkant. De twee minuten tussen het uitdoen van zijn eerste en het aanpassen van de tweede, waren de enige 10 minuten dat zijn piemel even vrij was, sinds de dag dat hij klaar gemaakt werd om slaaf te worden. Dit was bijna twee jaar geleden alhoewel Garret dit zelf niet wist. De jongen was alle besef van tijd verloren. Hij wist alleen dat men hem op een dag ging komen halen, zijn ketenen zou verwijderen en zijn lulkooi, en dat ze hem dan naar huis zouden laten gaan. In zijn jonge, adolescente brein leek die dag op een verre mirage, die altijd plagend aan de horizon stond, maar nooit dichter kwam. En zo bleef hij verder de karweien opknappen die hem opgedragen werden, steeds met zijn lulkooi, aan nooit meer denkend aan zijn penis, altijd met de grote kontplug in zijn rectum die hem dag en nacht folterde, steeds in zijn kettingen en steeds gekneveld. De 14-jarige werd om de twee weken gemelkt, een verschrikkelijke beproeving die uren kon duren en die hem deed huilen en snikken als een klein kind. Zelfs tijdens het melken zat zijn piemel opgesloten in de kooi. Hij beschouwde het melken als een deel van zijn straf en van zijn normale leven. Iets wat hij haatte, maar simpelweg moest doorstaan.

De ouders van Garret hadden hem trouw bezocht van bij het begin en zijn te korte bijeenkomsten, drie maal per jaar, waren alles wat hij had om naar uit te kijken en ze kregen hem ook doorheen de dagen van hard labeur, strenge discipline en harde bestraffingen bij elke overtreding. Zijn rug en zijn billen, voor- en achterkant van zijn dijen, vertoonden de sporen en littekens van de striemen, oude en nieuwe, van de regelmatige geselingen en slagen die hij kreeg. De bewakers van brigade 17 geloofden in preventieve correctie, gebruikten met opzet de zweep, de riem, de peddel of hun gebalde vuisten op de naakte lichamen van hun slaven, zonder aanleiding, alleen maar om de jongens te doen herinneren aan hun onmenselijk status als slaaf. Tijdens de laatste 22 maanden kreeg de 14-jarige Garret twee gebroken ribben, een ontwrichte schouder, een gekneusde enkel en enkele andere verwondingen. Maar hij werd de volgende dag altijd opnieuw geketend aan de andere jongens. Zijn rechterhand zat steeds in een vuil verband, met blaren van de zware houten schop die hij de laatste twee jaren gebruikt had. Garret pauzeerde even om het zweet uit zijn ogen te wrijven en zijn stekende hand even rust te gunnen.

"W-432! Vooraan en in het midden, slaaf." hoorde hij een van de bewakers onmiddellijk roepen.

De jongen slikte even en haalde diep adem. Een bewaker maakte de halsband los van de lange ketting waaraan alle jongens vastzaten. Hij was klaar om een geseling te krijgen omdat hij het aangedurfd had om even te stoppen met werken. De naakte 14-jarige klom uit de gracht en stond voor de brigadeleider, met zijn voeten wijd gespreid, zijn armen langs zijn zij, zijn hoofd gebogen. Hij was verrast toen hij voelde dat de man zijn penisknevel losmaakte. Hij liet hem uit zijn mond vallen zodat hij aan zijn nek bleef hangen. Alle jongens waren nu al 16 uur gekneveld. Garret opende en sloot zijn mond enkele keren om de pijn in zijn kaken te verminden.

"Sorry mijnheer, maar mijn hand…"

"Zwijg." gromde de bewaker.

"Ja mijnheer. Sorry mijnheer."

"Jij bent Garret Weathers, niet?"

Garret was even verrast. De bewakers vernoemden gewoonlijk alleen maar hun nummer. Niemand van hen, ze hadden een beurtrol, gebruikte zijn naam.

"Ja mijnheer."

"Volg me, We hebben iets speciaals voor je. Er is een nieuwe, jij bent de beste werker, jij moet hem alles tonen. Als hij het verprutst, krijg jij het dubbele van de slagen die hij krijgt. Begrepen?"

"Ja, mijnheer."

Garret was niet blij te horen dat er een nieuwe kwam. Dat betekende kleinere porties voor hen en ten minste enkele weken verhoogde bestraffingen voor iedereen omdat nieuwelingen de andere ophielden. De naakt tiener stond in zijn kettingen en zijn laarzen, bezweet en onder het vuil onder de brandende namiddagzon toen hij de vertrouwde vrachtwagen zag met het kenteken van het slavenarbeid departement op de deur. Hij kwam de weg op en stopte met veel stof aan het hok waar de jongens aan geketend werden tijdens de rust en waar ze aten en sliepen. De jongens van brigade 17 hadden dit zelf gebouwd onder het toeziend oog van rondvliegende zwepen van de bewakers. Het was altijd de eerste taak van de jongens als ze op een nieuwe werkplaats kwamen, waar ze meer dan een dag moesten blijven. Het was enkel een soort omheining met houten pilaren, overdekt met prikkeldraad, waar hun kettingen aan vastgemaakt werden.

Er was een plaats voorzien voor leveringen en inspecties. Verder was er een grotere binnenplaats waar de jongens zelf vastgehouden werden. De beide secties waren afzonderlijk en afgesloten door stalen deuren in stevige houten geraamtes, elk me een groot hangslot.

In het houten hok had elke jongen een versleten bedrol, een tandenborstel, een metalen kom voor het ontbijt en een fles voor drinkwater. Achteraan was een open ruimte waar de voedseltrog stond, die elke nacht gevuld werd om de groeiende jongensbuiken te voorzien van hun koude slavenbrij. Dit was ook de plaats waar de jongens elke ochtend konden plassen en poepen op de grond en waar ze hun dagelijkse darmspoelingen kregen. Het reinigen van deze plaats was de straf voor de jongen die niet hard genoeg werkte. Garret was er trots op dat hij dit nog nooit had moeten doen.

"Beweeg je magere benen, jongen," riep de opzichter naar hem toen hij de viertienjarige naar de binnenplaats bracht. Na twee jaar van hard labeur, was er niets magers aan de benen van Garret, ze waren slank, maar een en al spier en pezen.

Toen Garret dichter bij de vrachtwagen kwam, werd de nieuwe eruit geladen, uit de krappe transportkooi. Het was duidelijk dat hij net uit een verwerkingscentrum kwam. Zijn lichaam was nog proper, vrij van vuil, stof, builen en krabben. Hij was helemaal geketend, net zoals Garret, met een dikke ijzeren halsband, boeien die te groot waren aan polsen en enkels en zware kettingen die dit alles verbonden. Zijn zwarte hoge laarzen waren belachelijk te groot voor zijn gestalte, maar kleine jongetjes groeien snel als ze geketend zijn en hard moeten werken. Hij was kaal, had zijn streepjescode op zijn voorhoofd getatoeëerd en het woord 'SLAAF' over zijn borst. Hij leek erg op Garret toen hij naar het uitvoeringscentrum moest. Alle publieke slaven lijken trouwens op elkaar. Toen de nieuwe naast de vrachtwagen stond, met zijn hoofd gebogen, zijn transferpapieren in de hand van de chauffeur, kon Garret zien dat hij jong was, 11 of 12. Hij zag er goed uit, een gespierde kerel met sterke benen, brede schouders, smalle lendenen en impressionante buikspieren. Dat was het goede nieuws. Garret was natuurlijk niet verbaasd te zien dat zijn piemel opgesloten zat in een piemelkooi, alle jongens hadden hun lulletjes in een klein metalen kooitje, de ganse tijd opgesloten. Garret had er geen aandacht meer aan geschonken. Behalve als hij door zijn mannelijkheid wakker gemaakt werd 's nachts, wanneer die een pijnlijke poging deed om stijf te worden in zijn kleine gevangenis.

Wat verschillend was bij deze jongen was dat zijn slavennummer er bij hem ingebrand was en niet geschilderd. Alle andere markeringen waren tatoeages, maar Garret kon dit niet zien. Trouwens, dat ene brandmerk was genoeg om medelijden te hebben met de nieuwe. "Sjonge, die wordt slaaf voor de rest van zijn leven."

Zijn medelijden veranderde in shock toen het jongetje zijn hoofd oprichtte. Garret herkende hem onmiddellijk. Het was het gezicht dat hij enkele maanden geleden nog gezien had, de laatste maal dat zijn familie hem bezocht had.

"Tristan!?"

Garrets jongere broer had een penisknevel stevig in zijn mond geklemd. Zijn antwoord was een angstig "Hmmph, mmmph."

Zijn pesterige broertje die er steeds onderuitkwam met alles, die het zo prettig vond om hem te plagen toen hij slaaf werd, die hem uitgelachen had elke keer als hij met zijn familie op bezoek kwam… Hier was Tristan dan, hij stond naakt, net voor hem, met een halsband en geketend, met een grote penisknevel die zijn gezicht bedekte, zijn nog kleine, onrijpe penis opgesloten in het kleinste lulkooitje dat Garret zich kon voorstellen, en zonder twijfel met een plug in zijn kontje. Garret wilde hem terug plagen, hem zeggen dat hij het verdiende, zoals zijn ouders gezegd hadden. Maar dat zat niet in zijn aard. Hij gaf zijn arme veroordeelde 12-jarige broer een glimlach en waagde een snelle knuffel die hij snel terug kreeg. Hij wist dat de bewakers overal waren, altijd en hij verbrak de omhelzing. Hij wist dat hij er een flink pak slaag voor zou krijgen. En dat zijn kont verkracht zou worden door minstens een van de bewakers later op de avond. Maar dit alles was niets nieuws. Hij staarde opnieuw naar Tristan, vroeg zich wat de onschuldige, maar vervelende knaap toch zou uitgespookt hebben om zichzelf veroordeeld te zien tot levenslange slavernij. Hij wist dat hij het nooit zou kunnen vragen, of dat ze anders beiden gestraft zouden worden. Zoals hij altijd al een gevoelige en praktische jongen geweest was, tikte hij zijn broertje op zijn schouders en deed hij teken met zijn bezwete, vuile linkerarm dat de poort open mocht naar het hok.

"Wel, komaan, Tristan. Ik toon je waar we slapen. Dan moeten we naar de gracht. We moeten nog bijna 2 km graven voor ze ons laten rusten."

Einde