Istari

vertaald door Jan van Vlaanderen

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 41-

Hoofdstuk 41
Buiten de BOX

"Fuck you!" schreeuwde Ian op handen en knieën kruipend, toen de grote waakhond, dezelfde die de knaap zijn eerste hondenneukbeurt had gegeven, terug in zijn warme, droge onderkomen kroop. "Ik haat die hond!" Voor het eerst sinds hun beproeving begon, begon de 11-jarige Ian te huilen. Chris legde zijn arm om zijn schouders.

"Daar is een plekje tussenin," zei de 13-jarige terwijl de door de wind gedreven regen tegen zijn gezicht priemde. Hij wees naar een smal plekje tussen twee hondenhokken dat hen tenminste wat bescherming bood voor de hevige wind van de tropische storm. Druipnat en ellendig kropen de naakte jongens tegen elkaar in de smalle ruimte en ze maakten het zich zo gemakkelijk mogelijk. Ian was op alle gebied net het tegengestelde van Josh, maar Chris voelde een natuurlijke behoefte om de kleinere jongen te beschermen als een grote broer, ondanks dat zijn eigen hart bonsde van angst en vrees.

Ian zat ineengehurkt, met zijn kin op zijn knieën. "Ik haat het hier," zei hij met een hoge, zachte stem. "Mijn vader probeerde het uit mijn hoofd te praten om dat papier te tekenen, weet je, dat afsprakending…"

"Jep."

"Ik had naar hem moeten luisteren, ik wist niet dat het zo zou zijn."

"Ik ook niet." antwoordde Chris toen hij vanuit zijn ontoereikende schuilplaats naar de grond keek die in een sompige modderpoel aan het veranderen was. "Ik bedoel: ik zag een aantal van die XB-1-shows. Ik keek er stiekem naar wanneer mijn ouders naar bed waren, maar ik dacht dat het allemaal nep was, acteren of zo. Maar het is allemaal echt."

"Ja kerel, echt te echt."

Tijdens de rest van de nacht sluimerden de jongens af en toe in om wakker te worden door een donderslag en het daarop volgende geblaf van de honden.

"Zwijg! Zwijg verdomme!" riep Ian elke keer naar de honden en de lucht, steeds meer hunkerend naar slaap, en in huilend uitbarstend. Chris trok hem dichter bij zich. Bij het aanbreken van de dag werd Chris wakker uit zijn al te korte slaap door het voelen van Ians zachte warme hand die over zijn jonge tienerlul wreef. Hij was wel bang en uitgeput, maar Chris was nog steeds een 13-jarige knaap en de zachte aanraking van Ian had snel een stevige, 15 cm lange erectie opgewekt.

"Stop ermee," zei Chris, niet om wat Ian bij hem deed, maar wel door de angst voor de consequenties als ze betrapt werden.

"Oké, ja. Ik wou alleen maar iets aardigs voor je doen, omdat je voor me gezorgd hebt tijdens de storm."

De jongens keken ontgoocheld hoe de erectie van Chris traag slapper werd.

"Toch bedankt." zei de 13-jarige.

Ian glimlachte naar hem en streelde afwezig zijn eigen kleine erectie zoals 11-jarige jongetjes wel eens doen. "Josh heeft geluk om zo'n toffe broer te hebben zoals jij." De jongere knaap liet zijn hoofd op Chris' schouder rusten. Het regenen was gestopt, de zon kwam op en de lucht werd al rustig en heet.

Enkele uren later waren Chris en Ian klaar wakker toen de wachters het hek van de kennel openden. De honden blaften en sprongen als reactie op hun ochtendmaaltijd. Ze werden onmiddellijk tot rust gebracht door de ervaren bewakers en het sappige hondenvoer werd in de kommen verdeeld. Chris en Ian zaten zij aan zij gehurkt en keken stilletjes toe terwijl hun eigen maag gromde. Er werden nog twee kommen klaar gezet tussen die van de waakhonden en de jongens werden verplicht ernaar toe te kruipen op handen en knieën.

"Opeten puppy's," zei een van de bewakers terwijl hij de kommen vulde met een portie van het slechtriekende hondenvoer. "Dit is alles wat jullie vandaag zullen krijgen."

Het hondenvoer was vreselijk, in smaak en textuur. Chris kokhalsde en Ian spuwde het uit na enkele happen.

"Opeten!" schreeuwde dezelfde bewaker. Hij duwde Ians gezicht in de kom en hield hem daar. Ian was slim genoeg om te beseffen dat dit waarschijnlijk het enige voedsel was dat ze gingen krijgen en hij slaagde erin om enkele happen binnen te houden.

Dan werden de jongens verplicht om elkaars gezicht schoon te likken. Deze perverse maar intieme daad veroorzaakte onmiddellijk een erectie bij Ian. De tienerlul van Chris volgde al snel het voorbeeld van zijn metgezel.

"Kijk eens naar die twee nichten. Ze krijgen een stijve van elkaar." zei een van de bewakers terwijl de anderen met hen lachten. "Laat de honden nog wat meer plezier met hen hebben voor we ze vastmaken."

Chris werd nog maar eens besprongen door de reusachtige Mephistopheles en opnieuw moest de 13-jarige de terreur en de angst ondergaan van het lange wachten tot de machtige knots van de hond stilaan slapper werd. Ian ontsnapte gelukkig aan verder gebruik door de honden, maar in plaats daarvan moest hij de lullen pijpen van de bewakers. Ieder van hen maakte gebruik van het geweldige genot van de warme, kleine mond van de 11-jarige.

Wat later kwamen hun trainers, Jason en Anthony de kennel binnen. Chris zat nog steeds op handen en knieën. Hij beefde nog terwijl een van de jongere, kleinere honden aan zijn misbruikte kontgaatje snuffelde en speels in zijn zwaaiende balzak hapte. De jongen reageerde niet toen hij rechtgezet werd en naast Ian moest staan.

"Alles oké, maat?" vroeg de jongere knaap toen hij de afwezige uitdrukking zag in de ogen van de 13-jarige. Chris zei niets, maar hij begon ter plaatse te plassen. Zijn lange lul hing slap tussen zijn benen en ledigde zijn blaas zonder dat hij er zich bewust van was. Ian moest ook dringend zijn ochtendplasje doen, maar hij wist dat plassen zonder toestemming helemaal tegen de regels was.

"Je zou daar beter mee stoppen voor ze je zien." fluisterde Ian. Maar Jason had het al opgemerkt. Hij stond recht voor de 1 meter en half grote jongen en staarde in zijn afwezige ogen.

"Hé, nul-zeven," hij knipte met zijn vingers en sloeg Chris zachtjes op zijn wang. "Ben je er? Komaan."

Voor het eerst kwam er een flits van herkenning in de ogen van Chris en hij begon onmiddellijk te wenen. Jason kwam dichter en legde zijn handen omheen zijn bevende schouders. Hij wilde niet dat Anthony, of de camera's, te zien kregen wat er gebeurde.

"Komaan Chris. Verman je. Jij bent een van de oudere jongens. Jij kan je zo niet gedragen."

Chris snikte en veegde zijn neus af met de achterkant van zijn hand. Dan staarde hij even naar de ijzeren boei die permanent rond zijn slanke pols zat. Opnieuw moest Jason hem tot de realiteit brengen.

'Dit is geen goed teken,' dacht hij bij zichzelf. Maar er was geen tijd voor een tweede oordeel vandaag. De volgende ronde van de dubbele straf van Chris en Ian wachtte nog op hen. Volgens de planning moest dit binnen een kwartier beginnen.

Er werden opnieuw zware kettingen aan de halsbanden van de naakte jongens vastgemaakt. Speciale lederen muilkorven werden rond hun hoofd gebonden. Hun enkels en polsen werden geketend en ze werden gedwongen om op handen en knieën te kruipen.

"Pret gehad met de hondjes, flikkers?" vroeg Anthony en hij trapte speels in de druifgrote ballen van de 11-jarige Ian. Ians piemeltje stond weeral stijf. "Het lijkt er wel op."

Ian slaakte een hoge kreet en mompelde iets onverstaanbaars in de muilkorf die de onderste helft van zijn gezicht bedekte.

"Verplaats je luie kont, kerel." gromde Jason venijnig naar Chris. Na wat eerst leek op een moment van zwakte moest hij nu een goede show opvoeren voor de camera's. Als een van de andere trainers dacht dat hij verslapte, of erger nog, als de camera's enig medelijden merkten naar de gladiatoren toe, zou het slecht zijn voor zijn toekomst op het eiland. Hij trok hard aan de ketting die aan de halsband van Chris zat. Chris kroop hem gedwee achterna en had moeite om het tempo van de grote stappen van zijn meester bij te houden.

De twee naakte jongens kropen achter hun trainers naar het trainingscentrum toe. Er stonden al enkele groepjes toeschouwers klaar. Ze stonden te wachten op de beloofde tweede fase van de bestraffing van de jongens. Nu het weekend om was waren er al veel minder bezoekers op het eiland, maar er was toch nog steeds voldoende volk op deze vroege ochtend om deze gebeurtenis, gekend als de 'Rocking Horse' (het schommelpaard) bij te wonen. Het was de eerste keer dat dit werd uitgevoerd en voor de gladiatoren zou dit een activiteit worden die erg gevreesd werd.

The Rocking Horse was een soort wip die op en neer ging als de twee jongens er elk aan een kant opzaten. Op de plaats waar de jongens zaten stak een dikke knobbelige dildo omhoog. De jongens keken angstig toe hoe hun kettingen losgemaakt werden. Hun gezichten bleven gedeeltelijk bedekt door de vernederende muilkorven. Chris werd naar de linkerkant gebracht, Ian naar rechts. Hun kontpluggen werden verwijderd en een van de muiljongens werd binnengebracht. Hij droeg twee ijzeren emmers. Het was nummer 1674, dezelfde knaap die Chris al eerder had ontmoet. Hij was naakt zoals altijd en hij was al vuil en bezweet van het harde werk sinds de zon opkwam. Hij droeg een ijzeren halsband met pinnetjes met een dikke ketting die over zijn borstkas liep. Zijn polsen en enkels zaten in stevige boeien. Zijn genitaliën bleven, zoals altijd, opgesloten in een klein, permanent stalen busje dat nog nooit verwijderd was, zolang de jongen het zich kon herinneren. De kale, onbehaarde, 12-jarige muiljongen zette de emmers voor de jongens neer.

"Hurk en kak," beval Anthony. De toeschouwers mompelden opgewonden en de digitale camera's werden klaargezet.

Chris was de eerste die zich over een emmer neerhurkte, Ian deed even later hetzelfde, hevig blozend. De jongens gromden en kreunden en ledigden hun darmen in de emmers, terwijl de toeschouwers toekeken en hen aanmoedigden of uitjouwden. Ze mochten hun kont niet afvegen, maar ze moesten zich bukken en hun enkels vastgrijpen. De muiljongen reinigde taakbewust de jongens met zijn tong, tot verrukking van de toeschouwers. Dan nam hij de emmers op en bracht hen weg. Hij protesteerde niet en aarzelde nooit om zijn opgedragen taken uit te voeren. Hij gehoorzaamde gewoon als een breinloos gedrocht en hij ging verder, naar een volgende onplezierige opdracht.

"Oké nul-zeven." zei Jason en hij duwde een uiteinde van de wip omlaag. "Ga erop zitten."

Chris, die al voorvocht lekte en al een ferme 15 cm lange erectie had, staarde naar de enorme dildo. Hij was geweldig, dik en groot met een bubbel op het uiteinde en bedekt met metalen doppen. Als hij er eenmaal opzat wist hij dat hij er nooit af zou geraken zonder de hulp van Jason. Chris wist ook dat hij geen keuze had. Hij ging over zijn uiteinde van de wip staan, net boven de dildo. Hij rekte zijn nek uit om hem te zien. Jason duwde de wip omhoog tot Chris de monsterlijke staaf voelde duwen tegen zijn kontgaatje, wat hem toch een licht pretgevoel gaf.

'Oké, dat zal nog zo erg niet zijn,' dacht Chris. De top van de staaf spreidde zijn rectum open.

Maar onmiddellijk begon het erger te worden toen de wip de andere richting op ging om Ian toe te laten om op zijn plaats te gaan zitten. Chris ging op zijn tenen staan en voelde de dildo meedogenloos zijn weg zoeken binnen in zijn lijf terwijl zijn voeten langzaam omhoog gingen. Enkele angstaanjagende tellen werd zijn volle gewicht gedragen door zijn sluitspier, maar die was niet tegen die taak opgewassen. De jongen gleed steeds verder over de dikke dildo en hij spietste zichzelf erg traag, kreunend en schreeuwend, centimeter voor centimeter tot zijn billen eindelijk op het houten geraamte rustten. Zijn lul was stijf en trilde wanhopig tussen zijn gespierde, bevende dijen.

Het was nu Ians beurt om op de wip te klimmen. Hij stond met zijn slanke zwemmersbenen gespreid, net boven de dildo, die maar iets kleiner was dan de staaf die nu volledig in Christophers kont begraven was. Ians schattige piemeltje stond zo stijf als die van Chris, maar was amper half zo lang.

Jason liet de wip los, waardoor het toestel aan de kant van Chris omlaag ging door zijn eigen gewicht en waardoor het aan de kant van Ian omhoog ging en de goed ingesmeerde dildo in de 11-jarige kont naar binnen drong. Ian schreeuwde in zijn muilkorf en zijn voeten gingen van de grond toen hij bijna in twee gespleten werd door de dikke staaf. Hij ging omhoog tot zijn tenen meer dan een halve meter boven de grond hingen. Hij zwaaide wanhopig met zijn armen. Zijn lulletje stuiterde en bonsde, zijn jonge spieren waren gespannen en daar, ter plaatse, onderging hij het eerste van de vele folterende orgasmen die hij zou moeten ondergaan tijdens de volgend twaalf uur van zijn beproeving. Enkele druppeltjes helder vocht spoten uit zijn 8 cm lange erectie, maar Ian was nog vooral een droge klaarkomer. Dit zouden de laatste druppeltjes zijn die hij vandaag zou produceren terwijl de wip hem steeds op het randje bracht en hem er af en toe zou laten overgaan.

Voordat de jongens overgeleverd werden aan het toestel en steeds op en neer wipten, werden enkele gruwelijke elementen aan hun beproeving toegevoegd. Dit was toch als straf bedoeld. Het meest opvallende was dat Anthony naast de jongens een kleine schakelaar aanbracht die steeds een elektrische stroom door de dildo's joeg wat hem deed trillen en bewegen in hun darmen. Beide jongens kreunden luid in hun muilkorven. Hun ogen stonden wijd open en waren met tranen gevuld.

De jongens mochten hun handen niet gebruiken om in evenwicht te blijven of om met hun pijnlijke erectie te spelen die door de constante druk op hun jeugdige prostaat uitgelokt werd. Hun slanke polsen waren achter hun rug vastgemaakt, door een zwaar hangslot dat de boeien bij elkaar hield en vastzat aan hun halsband. De jongens draaiden en keerden natuurlijk onrustig in de ongemakkelijke houding, wat de dildo's nog dieper dreef.

De wip zelf was eerder een klein toestel, op maat van de gladiatoren. gemaakt De jongens zaten slechts een 60-tal cm uit elkaar, op het uiteinde van de wip, op hun dildo's gespietst. Er werden tepelklemmen tevoorschijn gehaald. Gemene tepelklemmen. Van metaal. Met scherpe, bijtende tanden. Twee voor elk, met stevige kettingen vastgemaakt. De lengte van de kettingen was net gepast, zodat ze, telkens als de wip op en neer ging, een constante, scherpe en felle ruk kregen aan hun schattige kleine tepeltjes.

Tenslotte werd een hete metalen plaat onder de jongens geschoven en op een laag niveau gezet. Dit zorgde ervoor dat ze hun voeten niet langer dan enkele tellen op de grond konden zetten. Als ze dit deden zouden de zolen van hun tere blote jongensvoeten verbranden. Het enige wat ze konden doen was de spieren van hun benen te gebruiken en de wip op en neer te bewegen op een gestadig tempo. Als de jongens vermoeid werden zou de temperatuur opgedreven worden om hen voldoende te motiveren om aan de gang te blijven.

Dit was nog maar eens een uithoudingsbestraffing en eenmaal dat ze gezien hadden hoe de jongens op de wip gezet waren en ze hen enkele minuten op en neer hadden zien bewegen, vertrokken de toeschouwers stilaan. De meesten moesten een vliegtuig halen om naar hun saaie en normale leven terug te gaan. Voor Chris en Ian echter was dit hun normale leven en dit zou nog enkele jaren blijven duren. Na een 30-tal minuten van pijnlijke anale stimulatie begon er uit de stevige erectie van Chris een aanhoudende stroom van romig wit jongenszaad te vloeien. Hij kreunde en jammerde in zijn muilkorf terwijl het aanhoudend schommelen hem meedogenloos melkte. Hij was al een ganse dag geneukt door de waakhonden en zijn kont was gevoelloos, maar zijn prostaat zat nu al een uur op de dikke vibrerende dildo, het kontgaatje van Chris werd verwoest en was supergevoelig en gezwollen door het constante misbruik. Hij trachtte zijn dijen bijeen te knijpen en zichzelf van de dildo te hijsen, maar hij werd terug op de hete plaat geduwd en verplicht om zijn kont rond de gigantische indringer te klemmen en zijn benen te gebruiken om zichzelf omhoog te duwen.

De constante beweging hield de jongens in een aanhoudende staat van onverbiddelijke opwinding. De lul van Chris werd af en toe slap om dan opnieuw dikker te worden en enkele ogenblikken later terug rechtop te gaan staan. Hij klopte en trilde krachtig elke keer dat zijn gewicht de wip aan zijn kant deed dalen, dan verzwakte het even als hij terug omhoog ging. De jonge tiener werd onverbiddelijk door de niet aflatende beweging van de 'Rocking Horse' gemelkt. De arme Ian kreeg die korte adempauze niet. Zijn kleine pretienerlulletje bleef stijf als een nagel, dikker en harder dan ooit tevoren. Kleine adertjes die hij nog nooit gezien had werden zichtbaar onder zijn anders zo gladde huid. Zijn prachtige roze eikeltje, meestal bedekt door zijn losse vlezige voorhuid, was uitdagend zichtbaar en werd langzamerhand paars toen zijn bloed zich bleef opstapelen in zijn onschuldig orgaantje.

De klemmen die aangesloten waren op de tepels van de jongens was nog een bijkomend element van pijn waar geen hoop op ontsnappen aan was. Een klein straaltje bloed stroomde van Ians rechtertepeltje waar de klem in zijn tere vlees beet. De tranen stroomden uit hun ogen en gekreun en gejammer ontsnapte uit hun kelen.

Terwijl het live-publiek klein bleef, zetten de kijkcijfers voor de televisie voor deze speciale straf recordcijfers neer over heel de wereld. De 'Rocking Horse', het schommelpaard, de wip, werd een icoon van de Wereldwijde gladiatorjongensshow.

Terug bij Chris en Josh thuis in Maryland, zat Matt Andrews te kijken hoe zijn oudste zoon het schommelpaard bereed. Elke keer als de lul van Chris opzwol en er jongenszaad uitkwam, streelde Matt zijn eigen massieve, kwijlende erectie. De moeder van de jongen was uit met haar vriendinnen voor de ganse dag om Matt de kans te geven om echt van de show te genieten.

Hij zat dicht bij zijn climax door het zien van de marteling van zijn zoon. Voelde hij zich daardoor schuldig? Misschien een beetje, maar de geheime liefde van Matt voor tienerjongens werd opgehitst door de beelden op het scherm. Het maakte niet uit wiens zoon daar naakt en geketend zat te lijden op de wip. Het maakte echt niet uit. Of misschien wel. Misschien maakte het feit dat het Chris was het nog heter voor hem. Hij had gefantaseerd dat hij een van of zijn beide zonen zou neuken sinds ze klein waren, en Chris was heet. Echt heet. Daar was geen twijfel mogelijk.

"Oh God, ik ben een viezerik," hijgde hij als hij zijn ballen voelde ineenkrimpen. "Maar hij is zo mooi." Hij staarde met wellustige ogen naar zijn seksy jonge zoon. "Hier heb ik hem mee gemaakt," gromde hij, en hij kneep eens ferm in zijn ballen, wat zijn lul nog stijver maakte. "Oh ja, hier deed ik het mee."

Net op dat moment, toen hij net over de brug ging komen, rinkelde de telefoon.

"Verdorie!" Zijn lul verslapte snel toen hij opnam. Op het scherm was Chris aan het kreunen en aan het snikken terwijl zijn tienerprostaat onverbiddelijk gemolken werd zonder medelijden.

"Hallo?"

"Mr. Matthew Andrews?"

"Daar spreekt u mee."

"Mr. Andrews, mijn naam is Bruce. Ik heb onlangs het genoegen gehad om kennis te maken met uw zoon Chris op het Gladiatoreneiland. Ik leerde hem heel goed kennen, zelfs intiem, als u begrijpt wat ik bedoel."

Het accent van de man gaf aan dat hij van overzee belde Hij klonk Schots.

"Jawel." antwoordde Matthew. Hij dacht hoe gelukkig Bruce wel was om al die ondeugende dingen te kunnen doen met Chris, dingen waar hij alleen nog maar van gedroomd had.

"Ik was nogal onder de indruk van de jongen, Mr. Andrews, ik geloof dat hij nog een prachtige toekomst tegemoet gaat. Ik wil u iets voorstellen."

"Echt? Oh, en noem me gerust Matt."

De 11-jarige Josh had net zijn eerste nacht in de hot box doorstaan. De stand van de zon had niet gezorgd voor afkoeling en het gezoem van de kontplug in zijn lijf had hem gedreven tot een niveau van pretiener seksuele opwinding die hij nog nooit eerder ervaren had. Hij was de tel kwijt geraakt van het aantal stijve piemels die hij te verduren had gekregen. Hij merkte dat hij nu ook wat van dat heldere spul lekte zoals Chris wanneer die een stijve had, niet veel, maar toch een beetje. Het was in een plasje op de metalen vloer van de box gedrupt. Josh bracht uren door met het staren naar zijn lul, kijken hoe hij hard werd, dan weer slap, kijken hoe de vloeistof traag eruit drupte, voelen hoe zijn ballen op de warme vloer lagen, zichzelf verhaaltjes vertellend en tellend tot een gaziljoen (wat hij met zijn elf jaar niet goed wist hoe het moest) en nog een aantal dingen om te verhinderen dat hij gek werd.

Slechts ongeveer een uur voor zonsopgang waren de batterijen van zijn kontplug eindelijk leeg en daalde de temperatuur wat, zodat de ellendige bezwete knaap eindelijk in slaap viel. Hij werd wakker met een nog grotere erectie en hij moest dringend plassen. Josh spreidde zijn benen en keek neer op zijn overgrote stuk jongensvlees. Men kon denken dat dit voor hem een bron van trots was, omdat hij zo groot was, bijna zo groot als die van zijn broer, maar het was eerder vervelend om met zo'n belachelijke grote slurf tussen zijn benen rond te lopen. En de drugs die ze hem deden innemen maakten hem zelfs nog groter. Hij haatte de kuisheidsgordel, maar het verhinderde tenminste dat de mensen hem zagen en er hem mee plaagden, met zijn veel te grote ding.

Hij was echt hard vanmorgen, zelfs pijnlijk, en hij zwaaide op en neer op het ritme van zijn hartslag. Hij wilde hem aanraken, hem strelen, erover wrijven zoals zijn grote broer het hem geleerd had, maar met die bespijkerde handschoenen aan zijn handen wist hij dat dit niet ging.

"Moet je plassen?"

Het was nog steeds moeilijk voor Josh om ter plaatse te plassen, op de vloer, maar het branden van zijn blaas overwon zijn terughoudendheid. Hij klemde zijn ogen dicht en wou gaan plassen, ondanks zijn ochtenderectie. Hij wist uit ervaring dat een goede plasbeurt zou helpen om de dingen te verzachten en misschien kon hij alles uit zijn gedachten zetten.

Hij plaste dus. Op de vloer. Zijn urine vloeide onder hem door, rond zijn ballen. Er was niet genoeg plaats in die enge, kleine box om aan die warme nattigheid te ontsnappen. Hij moest dus in zijn eigen ochtendpis blijven zitten. Hij moest wachten tot ze hem er uit zouden halen, hem een ijsbad zouden geven en de batterijen in zijn kontplug zouden verwisselen.

Naast het vertellen, het tellen en het staren naar zijn penis, had Josh de hele nacht nagedacht over wat hij zou doen als ze terug kwamen. Hij was nog steeds kwaad over de manier waarop ze hem behandelden. En hoe langer hij erover nadacht, het was toch Danny's schuld. Zeuren als een huil-baby over wat ze hem aandeden. Wat verwachtten ze van hem dat hij zou doen? Alles ondergaan?

"Waarom heb je niet gewoon het spel meegespeeld?" vloekte Josh naar de andere gladiator, spottend met Danny's Canadees accent. "Stomme, fucking sissy."

Danny, die bijna net even oud was, was zijn beste vriend bij de gladiatorenjongens, maar Josh was naar hier gekomen om te winnen en hij was niet van plan om dit door enkele stomme regels in de war te laten sturen. De trainers moeten zich maar om de regels bekommeren. Zijn taak was het om te vechten. Hoe meer hij hierover nadacht, met zijn door de hitte verwarde brein, hoe meer hij dacht dat hij gelijk had.

"Ik ben een gladiatorenjongen," riep hij. "Ik ben een GLADIATORENJONGEN! En ik ga iedereen onder zijn kont schoppen, van nu af aan."

Alleen maar dit uitroepen deed hem goed. Zijn lul was terug mooi en slap nu hij zijn energie ergens anders aan besteedde. Hij kon de motor van een vierwieler horen naderen. Zijn lippen krulden zich in een uitdagende grijns en hij spande zijn atletisch lichaam, zoals een wild dier, klaar voor de aanval. Hij wist nog niet wat hij ging doen, maar hij was er klaar voor. Als ze de deur openden en hem eruit lieten… dan zouden ze zien uit welk hout een echte gladiatorenjongen gesneden was!

"Altijd graag gedaan, Lara," zei Bill Durand en hij kuste zijn pas gepromoveerde Uitvoerende Producent op de kaak.

"Bedankt Bill," antwoordde ze, blij dat ze nu door haar baas met de voornaam aangesproken werd. Alleen Jason Sandborne, de hoofdtrainer, had tot nu toe dit niveau van familiariteit bereikt bij de mediamagnaat. Er ging een rilling door haar heen toen hij haar kuste. William Durand was zeker een knappe man, lang, gebruind en met een goed verzorgd baardje, zijn haar enigszins grijzend aan de slapen. Het was geen onderschatting om hem voornaam te noemen. Tijdens al haar contacten met hem was Durand steevast verfijnd en ridderlijk, en ondanks zijn onmiskenbare seksuele aantrekking voor tienerjongens, wist hij hoe hij een dame moest behandelen.

De jonge Trevor stond naast hem, hij droeg alleen maar een krappe roze string, die maar net zijn verschrompelde genitaliën bedekte. Zijn beide oren waren versierd met een gouden ring en Lara was er zeker van dat hij lippenstift aan had, wat rouge en een beetje oogschaduw op zijn gezicht.

"Je moet me verontschuldigen mijn liefste," legde Durand uit. "Trevor voelde zich een beetje meisjesachtig vandaag en ik wou hem verwennen, tegen beter weten in. De roze kleur past bij de kleur van zijn huid, vind je niet?"

Lara moest wel akkoord gaan. De kleine, tenger gebouwde 14-jarige zijn hoofd kwam amper tot aan de borst van zijn meester. Zijn huidskleur was dieper en donkerder, zijn blonde haren waren door de zon gebleekt, steeds lichter en lichter, elke keer als Lara hem zag. Hij keek haar bewonderend en vol genegenheid aan, zoals altijd, maar van zodra ze hem aankeek draaide hij zijn ogen weg en boog hij zijn hoofd. Ondanks zijn kleine gestalte vond Lara dat hij fijn gespierd was. Hij was te klein en te delicaat om een gladiator te zijn, ze zouden hem levend verorberen daarbuiten, maar hij was een aantrekkelijke jongeling. Lara vroeg zich af hoe hij er zou uitzien als hij zijn regelmatige dosis testroxil niet zou krijgen, wat hem in een sluimerende staat van aanhoudende puberteit hield.

"Hij zou echt wel een seksy ding zijn, dat is hij al." dacht ze bij zichzelf, terwijl ze vriendelijk naar hem glimlachte. Hij glimlachte verlegen terug en kroop dan in zijn meesters schaduw.

Durand warrelde in de jongen zijn lange haren. "Ik denk dat Trevor het voor je heeft, Mevr. Tomlinson. Hij zal mopperen en volkomen nutteloos zijn vandaag als u hem niet toelaat u een kusje op uw wang te geven.

Trevor bloosde hevig, maar de blik in zijn ogen toonde zijn enthousiasme voor dit idee.

Laura glimlachte, boog voorover en draaide haar hoofd. "Ga je gang, jongeman."

Trevor voelde iets ongebruikelijks in zijn lendenen en zijn kleine, verschrompelde piemeltje bewoog en zwol even op, en werd dan weer slap. Het was de enige vorm van erectie die de jongen kon ervaren. Hij stapte dichter naar haar toe, ademde de bedwelmende geur van haar parfum in en kuste haar op haar wang.

De verderzachte aanraking van de lippen van de knaap was eigenaardig aangenaam, maar Lara lachte hem niet uit. "Dank je wel Trevor. Jij bent echt een fijne jongeman."

"Ja mevrouw, dank u mevrouw."

"Je mag me Lara noemen, als je meester daar geen bezwaar tegen heeft."

Trevor glimlachte. Durand knikte.

"Dank je .L...Lara," antwoordde de jongen. Zijn stem was nog steeds van een drie of vier jaar jongere knaap. Zijn stem was nog niet veranderd, zijn testroxil-behandeling werd voor het begin van zijn puberteit begonnen.

"Je bent altijd zenuwachtig als ik hier ben." ging Lara verder. Ze streelde de jongen op zijn zachte wangen. Maak ik je bang?"

"Nee mevrouw, ik bedoel Lara." stamelde de jongen. Hij hield zijn ogen naar zijn voeten gericht. "Maar u bent zo mooi. En de gladiatoren is jouw idee. Ik vind dat zo leuk. Ik vind dat jij leuk bent. Ik wil echt zo graag een gladiator zijn maar meester is bang dat ik gewond geraak. Jij denkt toch niet dat ik gewond geraak, niet? Ik bedoel, ik ben taaier dan ik eruit zie."

Durand kletste de jongen vriendelijk op zijn achterwerk. "Goed Trevor, je dwaalt af. Lara en ik moeten zaken doen nu. Maak ons een kopje thee. Jij bent een goede jongen."

Trevor bloosde opnieuw, glimlachte en rende naar de keuken.

"Verontschuldig me, Lara. De drugs houden zijn piemeltje en ballen in bedwang, maar hij is veertien en hij heeft blijkbaar een boontje voor jou. Ik kan hem vastketenen in de kelder tijdens je volgende bezoeken, als je dat wil."

"Geen probleem, Bill. Eigenlijk vind ik hem wel leuk. Hij is een kleine verleider."

"Zo is het."

"Ga je stoppen met de testroxil?" vroeg ze toen hij haar begeleidde naar zijn kantoor, dat uitzag over de blauwe Caribische zee. "Ik kan me voorstellen dat door zijn knappe uiterlijk je er een stud kan van maken en er veel geld mee kan verdienen.

"Fokken is nog steeds illegaal in de meeste delen van de wereld, liefje." herinnerde Durand haar, "maar we werken eraan om dat te veranderen."

Lara vroeg zich af wie die 'we' wel waren. Ze wist wel dat Durand interesses en invloed had ver buiten het domein van de massa-media.

"En," ging hij verder terwijl hij haar een stoel aanbood, "het spijt me te moeten zeggen dat hij al zo lang aan de medicijnen is dat dit al verwoestende gevolgen op hem had, zowel fysisch als mentaal. Het zou fataal voor hem zijn en dat zou ik niet kunnen verdragen. Ik had nooit die bedoeling toen ik hem kocht, maar Trevor is veel meer geworden dan een slaafje voor me. Ik beschouw hem zowat als mijn zoon. Maar je bent niet naar hier gekomen om mijn huishoudelijk leven te bespreken, neem ik aan."

"Neen, meneer, ik heb de meest recente recruteringsverslagen hier." Ze draaide haar netboek naar Durand zodat hij het scherm kon zien. "Uit duizenden aanvragen hebben we er drie uit kandidaten weerhouden. Onze internationale wervingsambtenaren zijn al bij hen op bezoek geweest, ze hebben hen gefotografeerd, bloedstalen genomen en hen een intentieverklaring laten tekenen, zodat wij eerst aanspraak op hen kunnen maken."

"Eerst aanspraak?"

"Ja, blijkbaar ontwikkelt de BBC een programma 'Tiener Dodenrace', dat over jongens gaat van dezelfde leeftijd als onze gladiatoren. Ik veronderstel wel dat 'dodenrace' alleen maar een eufemisme is. Er zijn ook geruchten dat het Telefox Netwerk werkt aan iets gelijkaardigs aan onze onderneming hier. We wisten allemaal dat men de 'Gladiatoren' zou imiteren als het een succes werd. We moeten er echter voor zorgen dat wij de beste, slimste en leukste jongens voor onszelf uitzoeken. Neem en kijkje en vergewis je ervan dat dit drietal echt wel degelijk WBG materiaal is."

Durand zette de gegevens over op zijn computer en opende de drie bestanden tegelijkertijd. Op zijn driedimensionaal scherm dat achter zijn bureau tegen de muur hing, verschenen de beelden van drie naakte jongens. Ze draaiden langzaam rond om hun individuele eigenschappen op het scherm te tonen. Hij vond meteen goed wat hij zag.

"João Perriera," las Durand. Hij likte aan zijn lippen en moest al zijn erectie goed leggen bij het zien van de eerste knaap. "Braziliaan. Sao Paulo. Dertien. Mooi lijfje. Niet te etnisch uitziend, maar net exotisch genoeg. Kijk naar die seksy gebruinde huid en die donkere ogen. Hmmm, hij heeft een mooi lulletje, van de juiste afmetingen, dat is altijd een pluspunt. Voetbal. Dat is geen verrassing voor een Braziliaans jongetje. Lid van de Sao Paulo FC - 14 Voetbalclub. Dat is indrukwekkend. We zullen moeten onderhandelen voor zijn rechten, neem ik aan. Maar zal wel geen probleem zijn, we zijn voor het ogenblik hun grootste sponsors. Persoonlijkheid en scholing ligt in de lijn van wat wij verwachten. Uitstekend."

Durand bracht de gegevens van Joao naar de achtergrond en bracht de volgende naar voor. "Tautoru Addison. Nieuw-Zeelander... hmmm, een kiwi. Dat wordt leuk met onze twee Australiërs hier op het eiland. Nogal ongebruikelijke naam. Elf jaar oud."

"Ik geloof dat het een Maori is, meneer. Hij heeft er een kwart van, van moeders zijde."

"Ja, ik zie dat hij van gemengd bloed is. Een mooie mengeling is het. Het donkere haar en de bruine huid van de inboorlingen, de blauwe ogen en het gelaat van de Europeanen. Heel mooi ventje. Ze zijn daar nog altijd niet zo opgezet met gemengde kinderen, is het niet? Hoe noemde men hen vroeger? Creamy's?"

"Zoiets denk ik."

"Arm ventje. Wel, hij wordt een ster in het andere deel van de wereld dan, daar zullen wij voor zorgen. Sport…. rugby, en cricket. Cricket? Echt? Ik geloof dat dit hier niet zoveel meer gespeeld wordt. Maar een jonge rugbyspeler is net wat we nodig hebben. Kijk naar zijn lichaamsbouw. Voor zijn elf jaar is hij een echte bink. Schattige onbehaarde genitaliën. Dat is wat concurrentie voor de jonge Miles Harris voor dat onderwerp. Al zijn psychologische en schoolse data lijken me in orde. Heel mooi."

Durand zette Tautoru's beeld op de achtergrond en bracht de laatste gegevens naar voor, een bekende, want hij had dit al gezien en meerdere keren besproken met Jason Sandborn.

"Ah, de seksy jonge Shaka. Samuel Ngumi, twaalf jaar. Die vind ik leuk, en we hebben een Afrikaantje nodig, maar zijn profiel toont aan dat hij als gladiator een ramp zal worden. Jason zegt dat we hem als junior trainer moeten aanbrengen."

"Ja meneer," antwoordde Lara toen Trevor terugkwam met thee en koekjes voor hen beiden. "Bedankt Trevor." zei ze toen de jongen haar het kopje gaf. "Daarom hebben we hem uitgekozen voor ons junior trainersprogramma."

"Hij heeft er ook de houding en de persoonlijkheid voor. En hij heeft zelf al een slaafje, is het niet?"

"De meeste rijke zwarte jongetjes in Zuid-Afrika hebben er een. Ze waren het eerst land dat dit internationale verdrag goedkeurde. Het zijn maar schattingen, maar men denkt dat tussen 70 en 80 procent van de blanke bevolking onder de 16 jaar voor het ogenblik slaaf is."

"Zo, hij wordt dus een goede autoritaire figuur voor onze jongere gladiatoren. Plus, in de westerse wereld zal het beeld van de jonge zwarte jongen die een blank ventje domineert nogal opwindend en controversieel zijn. Sommige van onze fans zullen hem leuk vinden, velen zullen hem haten, maar dat betekent dat hij populair zal zijn. Oude vooroordelen gaan er niet zo snel uit en we kunnen dit uitbuiten voor hoge kijkcijfers."

"Ik dacht al dat u er zo zou over denken." zei Lara terwijl ze Trevor gadesloeg die in de kamer bezig was met afstoffen, zich uit te rekken en vooral schattig te zijn en er goed uitziend en vooral onopvallend.

"We halen ze dus alle drie naar het eiland, deze maand nog."

"Dat is het plan. Perriera en Addison zullen de gladiatoren vervoegen na een week training in hun eigen land. En Nguli zal onmiddellijk bij de trainers slapen en onder hun hoede beginnen te werken."

"Ik ben er nog altijd niet zo voor te vinden om al zo snel nog meer jongens aan te nemen," zei Durand. "Tien is een gemakkelijk aantal en overzichtelijk."

"Dat is zeker waar, meneer, maar als we de kwetsuren en de kneuzingen op de lichamen van de jongens in beschouwing nemen is het zeker verstandig om er nog enkele gladiatoren bij te nemen. We kunnen ze om beurten aan de evenementen laten deelnemen en dan kunnen ze voldoende rusten om te allen tijde in topconditie te blijven. Oververmoeide jongens die niet kunnen deelnemen zijn niet leuk om naar te kijken. Plus, ik denk dat het voor ieder van ons duidelijk is dat de kleine Miles Harris een internationaal fenomeen aan het worden is. We moeten hem beschermen en hem buiten de gevaarlijke evenementen houden. Hij lijkt open te bloeien als we een microfoon in zijn handen stop^pen en hem de activiteiten laten begeleiden. Ik denk dat er een dag zal komen dat hij niet meer zal meedoen. Hij is de stem en het beeld geworden van de show. Zijn foto verschijnt over heel de website en hij krijgt post van jongens van zelfs maar vijf jaar. We mogen zo'n natuurtalent niet verkwisten."

"Dat is een redelijk argument, Jij hebt altijd een duidelijk antwoord liefje. Bedankt daarvoor."

Lara glimlachte bij de lof van haar werkgever.

"Zal ik dan maar de regelingen treffen?"

"Zeker."

Net toen Lara wou weggaan, kwam er een oproep van XB-1 beveiliging. Het was Mitchell Harvell zelf, het hoofd van de beveiligde organisatie. Als hij zelf belde was er zeker iets dringends. Bill zette de luidspreker aan zodat Lara kon meeluisteren.

"Mijnheer, we hebben een probleem aan de westkant van het eiland," zei de doorwinterde expert zonder opwinding in zijn stem. Harvell kon kalm blijven in crisisomstandigheden. Het was voor die reden dat Durand hem enkele jaren geleden had aangeworven. "Het lijkt erop dat jongen nul-twee twee van mijn bewakers heeft aangevallen."

Durand keek over zijn bureau naar Lara en fronste zijn wenkbrauwen. "Leg uit," zei hij met evenveel kalmte en een verbijsterde glimlach op zijn gezicht.

Wel, mijnheer, mijn mannen waren daar om de knaap uit de hittebox te halen voor zijn ijsbad. Van zodra ze de deur openden rende nul-twee schreeuwend naar buiten. Hij stootte Davidson in zijn buik en schopte Reed in zijn ballen. Hij had van die handschoenen met spijkers aan zijn handen, zoals we gebruiken om de slaven te weerhouden van te masturberen... wel ze zijn een duchtig wapen in de handen van een woedende 11-jarig jongetje. Hij heeft hen beiden vrij ernstig verwond."

Durand kon het niet laten te glimlachen bij het beeld van een naakt en klein, maar indrukwekkend gespierd jongetje, dat twee volwassen mannen, die dubbel zo groot waren dan hij, slaag gaf. "Wel, nul-twee is onze meest agressieve gladiator. Uw bewakers zouden nu toch al moeten weten dat ze voorzichtig moeten zijn als het om die kerel gaat. Zorg dat de jongen zich bij hen verontschuldigt. Geef hem zijn ijsbad en sluit hem terug op in de box. Voeg nog een dag toe aan zijn straf."

"Hmmm, ja mijnheer," De stem van Harwell liet vermoeden dat er nog meer was. "Ik, euh, zal zeker doen wat u vraagt mijn heer, maar het lijkt erop dat nul-twee" voor het ogenblik vermist is."

Durand fronste opnieuw zijn wenkbrauwen. Deze keer in matige alarmfase. "Wat bedoel je, vermist?"

"Mijnheer, de jongen liep weg nadat hij de bewakers aangevallen had. Ons zoeksysteem geeft aan dat hij ergens in de bossen moet zijn. Ik heb een zoekploeg ingeschakeld en de honden zoeken naar hem. Maar we kunnen daar onze vierwielers niet gebruiken, ze moeten dus de jongen te voet achtervolgen. We hebben verschillende keren zijn schokhalsband geactiveerd, maar zonder resultaat. Hert lijkt erop dat het vorige ijsbad hem uitgeschakeld heeft. Ik moet u melden dat hij naar het noorden van het eiland gevlucht is."

William Durand pauzeerde en keek door de open deur van de veranda. Er stond maar een gebouw aan de noordelijke kant van het gladiatoreneiland, een weelderig Caribische plantage-huis van de eigenaar van het eiland.

"Bedoel je dat hij in onze richting komt?"

"Ja mijnheer, ik heb een tweede team dat nu naar jullie op weg is. Zij zouden daar moeten zijn voor nul-twee uit het bos komt, maar het is mijn plicht u te waarschuwen voor het geval hij in uw achtertuin opduikt."

"Mij waarschuwen? Het is nog een kind."

"Mijnheer, de jongen is gewelddadig en is de controle kwijt. Hij heeft twee van mijn meest ervaren uitgeschakeld. Ik denk dat u hem als gevaarlijk moet beschouwen."