Istari

vertaald door Dick Vertaal

Gladiatorjongens Wereldwijd

Hoofdstukken 33-36

Hoofdstuk 33

De kooi was klein en verplichtte de jongens dicht bij elkaar te zitten met hun bezwete, naakte lichamen in de tropische hitte. Nog altijd zonder hun kuisheidsgordel en met het lul- en ballenharnas dat een krachtige erectie uitlokte (voor iedereen behalve Daniel) duurde het niet lang voor de jongens hun gezwollen organen tegen elkaars lichamen wreven. David en Philippe ejaculeerden in minder dan een minuut. Gelukkig hadden de trainers hun geluiden en bewegingen niet gezien. Ian en Miles waren ondertussen geklemd aan weerszijden van Chris en ze wreven als kleine diertjes langs de benen van de dertienjarige.

"Stop ermee, kleine geilaards. Bespring je eigen benen," snauwde Chris naar hen. Hij wou niet betrapt worden, alhoewel hij zelf een kloppende en druipende stijve had, pijnlijk en teer. Hij vingerde zelfs zijn zilveren kontplug, mar kon net op tijd zijn hand wegtrekken.

Ian en Miles kregen de kans niet om het genot van hun prétien piemel te beëindigen. De kooi werd opengemaakt en de jongens marcheerden in groep naar de piste van de hippodroom. Daar stonden acht houten banken te wachten, 6 meter lang en ongeveer dertig centimeter breed. Over de ganse lengte hadden de muilknapen tien houten staven ingeschroefd, ongeveer zestig centimeter uit elkaar. De staven werden steeds groter en dikker naar het einde van de bank toe. De eerste was niet dikker dan de wijsvinger van een van de oudere jongens, de laatste had een enorme bol, om de jongens op de meest gruwelijke manier open te rijten.

De jongens staarden met angst in hun ogen naar de houten banken met de houten staven. Er was geen uitleg nodig over wat er te gebeuren stond. Ze werden op een rij gezet op hun respectievelijke nummer.

"Opgepast!" riep Jason naar hen. De jongens namen onmiddellijk de goed geoefende houding aan. Ze stonden daar stil te wachten terwijl het geluid van de menigte aanzwol. Een schorre kreet weerklonk als Gab en Daniel van onder de schaduw van het paviljoen uitkwamen. De twee jongens waren gekleed als miniatuur bondage meesters, een zwarte latex suspensoir, borstharnas met zilveren spijkers, zwarte lederen laarzen tot onder de knieën en zwarte lederen handschoenen, net zoals hun trainers. Gespijkerde lederen halsbanden voltooiden hun outfit. De jongens zagen er komisch uit, maar beminnelijk eigenaardig, en blijkbaar zeer onzeker over hun vermogen om de hun opgedragen taak degelijk uit te voeren. Roger en Alvin gaven hen een kort zweepje. Gabe en Danny moesten deze activiteit aanmoedigen, ze moesten de jongens die niet snel genoeg over de bank bewogen, zweepslagen geven.

Michella nam de microfoon en gaf aan de menigte, en aan de jongens, een korte uitleg over het volgende spel.

"We noemen het polsstokspringen. De regels zijn simpel jongens," zei ze en ze richtte zich rechtstreeks tot de jongens. "Jullie moeten allemaal op de eerste staaf gaan zitten. Na het fluitsignaal moeten jullie naar het einde van de bank gaan. Jullie billen moeten helemaal in contact komen met de bank, bij elke staaf. Als je bedriegt moet je herbeginnen."

De jongens gingen zich zenuwachtig opstellen voor de banken. Hun polsen werden achter hun rug vastgemaakt. Een voor een gingen ze over hun bank staan, de eerste en kleinste staaf net onder hen.

"Jongens nul-vijf en nul-zes zullen diegenen die willen stoppen motiveren." Ging Michella verder als ze Davids polsen achter zijn rug had vastgemaakt. "En, om alles interessanter te maken, hebben we sommige staven behandeld met pepergel. Het is heldere gel, dus doe geen moeite om te kijken. Je zal weten dat er op zit als de staaf in je kont steekt. Bij iedereen zit er minstens een behandelde staaf, bij sommigen vijf. Bij een van jullie zijn alle staven behandeld."

De jongens gromden dat dit redelijk oneerlijk was dat niet alles gelijk was.

"Het leven is niet eerlijk, jongens, zeker niet voor slaven, dus wen daar maar aan."

Michella gaf het fluitsignaal en de jongens gingen onmiddellijk op de eerste staaf zitten. Die was maar zeven en een halve centimeter lang en iets minder dan twee en een halve centimeter breed. Enkele seconden later schreeuwden Illya, Chris, Philippe, Ian en David als de peper hun ingewanden in vuur en vlam zetten. Geen van de jongens bleef lang op de eerste staaf zitten, maar de gladiatoren die net kennis gemaakt hadden met de gel, schoten iets sneller naar voor naar de volgende staaf als de andere jongens.

De eerste staaf was echt niet erg, niet veel dikker dan de ontelbare vingers die de jongens dagelijks al in hun kont gevoeld hadden sinds hun aankomst op het eiland. De tweede staaf in de rij was de eigenlijke start van hun beproeving. Tien centimeter en merkelijk dikker dan de eerste, met een dikke bol eraan, lijkend op een mannelijk orgaan. Met hun armen achter hen gebonden, was hun evenwicht moeilijk te houden. De jongens hadden alleen maar de kracht in hun benen om zichzelf op de wachtende stokken te spietsen. Miles had het moeilijk en stond met tranen in de ogen. Hij had nog pijn in kont van de neukpartij met Gabriel, twee dagen geleden. Ironisch genoeg was het nu Gabriel, die naar zijn bank liep. Hij zette zich over de bank, net voor de jongen en schreeuwde in zijn aangezicht.

"Doe voort, spruitje! Kom aan!"

"Het gaat niet, riep Miles terug. "Dit is jouw fout… Je piemel heeft me… echt pijn gedaan."

Gabe zwaaide zijn zweepje over de schouder van Miles. Zachtjes in de hoop dat de trainers het niet zouden merken.

"Doe het dan voor Engeland," riep de twaalfjarige hem toe.

Op zijn tien jaar was Miles een rechtschapen patriot. Hij was de enige van de gladiatoren die er fier op was om niet alleen zichzelf, maar ook zijn land te vertegenwoordigen. Hij keek naar zijn Engelse landgenoot en knarste met zijn tanden. Hij spande zijn beenspieren en duwde zichzelf over de staaf. Het deed pijn en scheurde aan zijn kleine achterwerk. Het was er ook de oorzaak van dat zijn kleine pikkie recht vooruit stond, harder dan hij ooit geweest was.

"Ferme stijve heb je daar," zei Gabriel. Twee banken verder kreeg hij Josh in het oog. Hij was al aan de vierde staaf, en ging naar de vijfde, maar Gabe merkte op dat zijn elfjarige kont de bank niet helemaal raakte. "Fout!" riep hij, eerder met genoegen, en hij wees naar Josh die nu stokstijf stond, half over de vijfde staaf.

Danny, die Josh's natuurlijke rivaal geworden was, was snel ter plaatse en geselde de rug van de jongen met al zijn opgekropte woede en vernedering. Hij had de kleinste lul van de jongens, behalve Miles, maar die telde niet echt mee, en nu gaven ze hem drugs om hem zelfs nog kleiner te doen worden. Hij was beschaamd en vernederd en hij was het beu dat iedereen met zijn jongenspakketje lachte en naar zijn kruis wees en giechelde. Hij liet een echt salvo los op de arme rug van Josh.

"Geen bedrog, Josh. Terug naar de eerste, en herbegin!" schreeuwde hij.

Om verdere slagen te vermijden, richtte Josh zich snel op en rende hij terug naar het begin van de bank. Hij was nu ook kwaad, maar dat bracht hem niets op en dat wist hij. Hij had vals gespeeld bij de laatste twee staven. Hij was er niet helemaal op gaan zitten en hij dacht hij ermee kon wegkomen. Maar op Gladiatoreiland kwam je met weinig weg. Nu stond hij vier staven achter, maar hij merkte op dat zijn kont nu zo soepel was en open stond, zodat de eerste drie staven erg gemakkelijk waren. Zijn penis was keihard en botste op en neer als hij zich haastte om in te lopen. Hij begon dat tintelend gevoel weer te krijgen als de stokken langs dat speciale plaatsje binnenin zijn lichaam schuurden. Tot hiertoe had hij al geluk gehad, geen een van de staven was ingesmeerd met de gel. Hij zat dicht bij een orgasme als hij terug bij de vijfde staaf aankwam. Deze was veel dikker en hij zakte er langzaam over. De druk in zijn lichaam was zo intens dat hij het niet kon helpen. Hij dacht aan de strikte regel voor gladiatorjongens en hij riep:"Ik kom klaar!", net als een dun straaltje helder zaad uit zijn elfjarige, bijna volwassen penis spoot. Hij rilde en beefde op de staaf als zijn orgasme hem overkwam en nog enkele zwakke staaltjes spoten uit zijn lul.

De trainers hadden geen regels opgesteld aangaande klaarkomen tijdens deze activiteit, en josh's orgasme zou hem geen strafpunten kosten. De menigte was natuurlijk absoluut tevreden. Een herhaling van de climax van Josh werd in slow motion op de grote schermen getoond. Josh keek net op tijd op om zichzelf te zien met een te grote, spuitende en kloppende penis. Met zijn oren rood van schaamte trok hij zichzelf van de staaf af en snelde verder naar de volgende.

Het ging traag vooruit. Zelfs met de stimulerende zweep van de Gabe en Danny. De acht jongens op de banken streden om vooruit te komen. Arme Philippe had de vijfde staaf bereikt en begon te vermoeden dat zijn bank die was met pepergel op alle duivelse staven. Tot nu toe waren ze alle vijf ingesmeerd. Zijn kont stond in vuur en vlam en hij had al zijn veertienjarige koelbloedigheid verloren. Hij weende als een kleine jongen en ging traag op de middelste staaf zitten. Zijn penis stond niet langer stijf, het was niet meer dan een verschrompeld tienerworstje die tussen zijn gebogen benen flapperde.

"Stop met huilen, Fransmannetje," riep Danny naar hem en hij sloeg hem hard met zijn zweep. "Je bent al halfweg. Vooruit!"

Tot zijn eigen verbazing was de pijnlijke en erg vermoeide Chris eerste. Hij was zo dikwijls door Lance en Bruce geneukt, en ook door Jason, dat zijn kont soepel was. Hij had er geen moeite mee om de staven in zijn kont te steken, tot nu toe waren ze al allemaal kleiner dan de gigantische lul van Bruce. Gelukkig zat er alleen maar gel op de eerste. Hij zat nu op de zesde en maakte zich klaar voor de zevende. Zijn penis was half stijf en droop. Als hij er aan kon om erover te wrijven zou hij het doen. Hij gebruikte zijn gespierde dijen om zichzelf op te richten, repte zich naar de zevende en ging er op zitten. Deze was heel wat dikker dan de vorige en voor de eerste maal voelde hij zijn lichaam weerstand bieden.

"Kom aan, kom aan," dacht hij bij zichzelf. Hij klemde zijn ogen opeen en rimpelde zijn schattig neusje. Hij duwde zichzelf omlaag en slaakte onmiddellijk een hoge gil. Deze staaf was met gel ingesmeerd. Het branden aan goed geneukte en geteisterde kont zijn was bijna onuitstaanbaar. Hij vloekte en schreeuwde en sprong van de staaf af zoals een konijn. Pijnlijk, maar niet zo pijnlijk als wat erna kwam.

"Fout! Fout!" Het was Gabriel die kwam aansnellen met de zweep in zijn hand. In de ogen van Chris leek de jongen eerder belachelijk in zijn lederen bondage meester outfit.

"Waar heb je het in godsnaam over?" snauwde Chris terug, toen hij over de zevende staaf stond.

"Je zat niet helemaal neer."

"Welles."

"Nietes."

"Welles."

"Kijk man, ik zag net! En ik beslis wie neerzit en wie niet. Dat is mijn taak. Jij zat niet neer." De twaalfjarige stond klaar om een zweepslag te geven op rug van de oudere jongen, maar de blik van Chris deed hem aarzelen. "Wel… oké, maar je moet terug en herbeginnen."

"Wat? Dat doe ik helemaal niet."

"Nul-zeven!" Het was Jasons stem en hij klonk kwaad. "Nul-zes doet exact wat er hem opgedragen werd. En als ik mij niet vergis wordt jij verondersteld om te gehoorzamen aan elk bevel dat op dit eiland gegeven wordt. Dat zijn vijf strafpunten omdat je hem niet gehoorzaamt. Als je daar nog een seconde langer blijft zitten krijg je er twintig omdat je mij ongehoorzaam bent."

Droevig, kwaad en mopperend stond Chris op en stapte hij behoedzaam terug naar het begin van de bank. De pijnlijke zolen van zijn mishandelde voeten maakten elke stap onprettig. De menigte schreeuwde, blij omdat ze zagen dat eer nog een jongen verplicht werd opnieuw te beginnen. Dat het de oudere broer was van het vorige slachtoffer maakte alles nog meer theatraal en dramatisch. Chris plofte op de eerste staaf en staarde terug naar Gabriel.

"Ben je nu tevreden?"

"Jawel," zei Gabriel als vanzelfsprekend en sloeg met zijn zweep tussen de dijen van Chris en ging weg. Gabriel was niet echt een wrede jongen, maar hij en Danny moesten hun taak ernstig doen of anders zou het voor hen wel eens onprettig kunnen worden. De twaalfjarige nam geen risico's. Jongens van twaalf kunnen best voor zichzelf zorgen en Gabriel Shelton was hier geen uitzondering op.

Na meerdere minuten van jongensachtige kreten en geschreeuw kwam David Brown aan de tiende en laatste staaf. Hij ging erop zitten met een klagend gejammer, hees zich waggelend recht, ging dan aan het einde van de bank staan en veegde de tranen uit zijn ogen.

"Gewonnen. Jongen nul-een," riep de aankondiger terwijl Michella zijn handen losmaakte. David was te vernederd en had te veel pijn om enthousiast te zijn over zijn overwinning. Het aanhoudend stimuleren van zijn veertien jaar oude prostaat resulteerde in een constant druppelen van voorvocht uit zijn steeds gefrustreerde lul. Hij ontweek de vernedering van een orgasme toen hij de houten staven bereed, maar zijn nogal kleine penis was nog altijd stijf en gezwollen en vroeg vooral om aandacht voor zichzelf. De jonge tiener stond onder de stralende namiddagzon, bedekt met een dun laagje zweet. Hij waggelde van voet op voet toen het ongemak van zijn uitgerekte en geopende achtereind steeds erger werd. Zijn lul klopte nog steeds voor zich uit. Hij betrapte er zichzelf op dat hij zijn handen er naartoe wou brengen, maar hij stopte juist op tijd. Hij wilde zich zo graag afrukken.

De menigte riep naar hem, maar de activiteit was natuurlijk nog niet afgelopen voordat alle jongens het einde van hun bank bereikt hadden.

De laatste die aankwam was Chris. Het beetje kracht dat hij nog had was uitgeput omdat hij opnieuw moest beginnen. Alle andere jongens stonden aan het einde van hun bank. Chris was nog maar aan de zesde staaf en had moeite om zijn benen het werk voor hem te laten doen. De menigte jouwde hem uit en wierp met plastieken bekertjes van bier of wijn naar hem. Hij boog voorover en beschermde zijn hoofd. Danny en Gabe stonden aan weerszijden van hem en bedolven hem onder de zweepslagen, maar de jongen bewoog niet.

Jason Sanborne moest eindelijk ingrijpen. De dingen liepen uit de hand, zelfs op Gladiatoreiland. Hij blies op zij n fluitje en beval de twee junior bondage-meesters om opzij te gaan. Hij knielde naast Chris en hoorde de jongen stilletjes snikken.

"Je geraakt niet aan het einde, is het niet?"

"N…nee, meneer… ik ben zo moe meneer, het gaat niet…"

"Sta op. Ik moet je hier strafpunten voor geven. De andere trainers zouden niet akkoord zijn moest ik dit niet doen."

"Ik weet het, zei de jonge tiener somber. "Kan je me… je weet wel, van dit ding af helpen?"

Jason stak zijn voorarmen onder de oksels van de jongen en trok hem van de houten staaf. Chris kwam eraf met een slurpend geluid. De menigte bedolf de dertienjarige verliezer met boes en honende woorden en ze vroegen dat hij onder dwang op de overblijvende staven geduwd zou worden, totdat hij het einde van de bank zou bereiken. De meerderheid van de trainers gingen hiermee akkoord en dit plaatste Jason in een moeilijke positie.

"Als hij niet aan het einde komt, krijgt hij vijftig strafpunten," argumenteerde Roger Bramley.

Jason wou erover onderhandelen. Dat was meer dan hij dacht dat de jongen verdiende, maar de trainers hadden al van bij de eerste dag overeengekomen dat elke mislukking van de jongens een grove overtreding was, die streng moest gestraft worden.

"Dat zijn de regels Jason," herinnerde Hannah Dubose hem. "Laat de jongen beslissen."

"Chris stond nog steeds over de bank, ondersteund door zijn trainer. "Wat zal het zijn, nul-zeven?" vroeg Jason. "Vijftig strafpunten, of moeten Roger en ik je nog tot op het einde van de bank op elke staaf duwen?"

"Chris' hersenen werkten op volle toeren en het was moeilijk om zo vlug een beslissing te nemen. Vijftig strafpunten was een heleboel. Het was bijna zeker dat hij dan op het einde van de week als laatste ging eindigen. Aan de andere kant, het alternatief was ook niet aangenaam. De toeschouwers werden zenuwachtig.

"Beslis jongen, of je krijgt beide straffen."

Chris gooide het er ineens uit: "Ik neem de bank, meneer."

Jason gaf snel een teken aan Roger. De twee mannen namen de dertienjarige jongen op, grepen hem rond zijn middel en hielden zijn dijen stevig vast en opengespreid en zijn kleine kontgaatje stond onverdedigbaar open. Ze gingen nogmaals naar het begin van de bank en binnen de twee minuten duwden ze de jongen achtereenvolgens op elke staaf. Ze gaven hem enkele tellen om te schreeuwen en ineen te krimpen totdat zij hem ruw optilden, vooruit droegen en op de volgende staaf duwden. De andere jongens stonden, samen met hun trainers, te kijken hoe hun vriend-gladiator zijn vernederende beproeving doorstond. De menigte had geen medelijden, ze lachten en schreeuwden elke keer als Chris op een staaf geduwd werd. Nadat hij van de tiende en laatste staaf getrokken werd, stortte Chris in elkaar en lag hij bevend op de grond. Jason en Roger stonden over hem gebogen en tikten op hem, zachtjes, maar vastberaden.

"Sta op!"

Chris kroop recht. Jason maakte ere en show van als hij de halfharde lul van de jongen terug in in zijn kuisheidskooi frommelde. Dit lokte pijnlijke kreten en protest uit van de geile en gefrustreerde jonge tiener, wat op zijn beurt leidde tot enkele ferme klappen op zijn tienerkont. Hij maakte dan de ketting vast aan de halsband van de jonge gladiator en trok hem eerder onzacht weg van het toneel. "Zorg dat het er goed uitziet," fluisterde Jason hem toe. Chris moest echter geen toneel spelen als hij achter zijn trainer aan strompelde. Hij was een gelukkige jongen als het geluid van de menigte achter hem verstomde. Hij wist niet waar Jason hem naartoe bracht, hij was alleen maar blij omdat hij uit het spotlicht van de camera's was en weg van het duivelse gegluur van de wrede toeschouwers.

Jason stapte met Chris terug naar de barakken en bracht hem onmiddellijk terug naar zijn cel.

"Op je bed. Rust wat. Ik kom je later halen. We lopen vanavond de eerste marathon. Je zal aan de startlijn staan met de andere jongens, en je zult aankomen, al duurt het de ganse nacht."

Chris knikte. Hij was moe en zijn jonge lichaam deed overal pijn., maar hij was geen opgever. Chris stond klaar en bleef perfect stilstaan als zijn halsban den zijn kettingen losgemaakt werden. Tot zijn verbazing werd ook zijn kuisheidsgordel verwijderd.

"Jongens van jouw leeftijd moeten af en toe eens een volledige erectie krijgen;" legde hij uit. "Je kan er een krijgen in je slaap. Maar op je erewoord, Chris," waarschuwde Jason hem, terwijl hij de verschillende stukken van de gordel in zijn handen hield, "Als ik merk dat je met jezelf gespeeld hebt, gaat dit ding terug aan en komt het er een ganse maand niet meer af."

Chris wist dat Jason nooit blufte. Hij slikte en beloofde dat hij zou gehoorzamen, zelfs als zijn lange tienerlul halfweg tot leven kwam. Jason verliet de cel even en kwam terug met een paar handschoenen. Hij deed ze aan Chris' gehoorzaam vooruitgestoken handen.

"Dit zal je helpen om je handen thuis te houden."

Chris keek even naar de handschoenen en ontdekte dat de handpalmen en de onderkant van de vingers bedekt waren met dunnen scherpe spijkers, ze leken zelfs scherper dan die op de kuisheidsgordel. Als hij die droeg zou hij zeker zichzelf niet aanraken. Jason speelde heel even met de ballen van de jongen en duwde hem dan zachtjes naar zijn bed. Chris ging op zijn rug liggen en deed zijn ogen dicht. Hij hoorde dat de celdeur dicht ging en gesloten werd. Zijn linkerhand ging bijna automatisch naar zijn halfstijve penis, maar hij trok hem snel terug. Hij voelde goed om alles vrij te voelen, al was het maar voor enkele uren, maar hij durfde er niet aan te komen. De jongens wisten nu al wel dat er overal camera's stonden, die hen de klok rond bewaakten. Chris wist niet precies waar de camera in zijn cel stond, maar hij wist dat er een was. Hij was toch te moe om zich af te rukken. Hij rekte zijn slanke lichaam uit en was enkele minuten later in een diepe slaap.

Als de ochtendactiviteiten gedaan waren ging de menigte uit elkaar en warden de jongens door hun trainers weggeleid naar hun respectievelijke trainingsruimten. De hoofdactiviteit van de dag, de juniormarathon, zou starten bij het begin van de prime-time van de avonduitzendingen. Enkele jongens werden naar de trainingsruimte gebracht met de gewichten en de tredmolens. Illya en Ian bevonden zich met hun trainers in de velodroom van het eiland, met zijn ovale piste en steile hellingen met banken, waar alle sprintnummers met de fiets plaats vonden. David en Josh moesten naar de ziekenboeg waar zij op de uurregeling stonden van hun afspraak met de melkmachine.

Als eerste jongens van het Gladiatoreiland die van de velodroom gebruik maakten, maakten Illya en Ian kennis met de special fietsen die de gladiatoren moesten gebruiken. Enkele nieuwsgierige toeschouwers stonden op de tribune te kijken naar hun eerste proefronde. De twee jongens staarden met open mond naar hun trainers als ze de fietsen uit het rek van de opslagruimte van de velodroom namen. Het eerste wat de jongens opmerkten was dat de fietsen erg zwaar leken. Het tweede wat ze zagen was dat er lange, latex dildo's zaten op de plaats van de zadels. De hoogte van de dildo's kon aangepast worden aan de berijder, niet noodzakelijk voor hun comfort. De pedalen trokken ook de aandacht van de jongens. Ze waren in rubber, maar waren bedekt met metalen plaatjes met als doel maximum pijn te doen aan de zachte voetjes van de jongens, zonder dat ze echt sneetjes maakten in hun zachte vlees. Op de fietsen zaten ook banden aan het stuur om de jongens vast te maken aan de duivels tweewielers.

Illya en Ian wisselden ongeruste blikken uit. Beiden waren ze in het midden geëindigd bij de vorige activiteit en beiden hadden ze zeer pijnlijke achterwerken van de houten staven waar ze moesten gaan opzitten. Deze lange zwarte latex dildo's zouden hen nu doorboren als ze op de piste rondreden.

De kettingen en kontpluggen waren verwijderd en de jongens werden door hun trainers naar de fietsen gebracht.

"Er op jongens," zei Anthony blij. Hij genoot van zijn huidige rol en zorgde dat Ian degelijk op de dildo zat. Om zijn voeten op de pedalen te zetten moest de latex dildo in hem schuiven. Het was nogal dik voor de achteruitgang van een elfjarige jongen, maar de zwaartekracht deed het meeste werk. Ian schreeuwde als de dildo zijn weg zocht in zijn rectum en hij voelde zijn penis onmiddellijk hard worden, of tenminste hij deed een poging tot, binnen de grenzen van zijn kuisheidsgordel.

Sergei dacht dat de kleine nieuwsgierige menigte toeschouwers blij zouden zijn als hij hen een mooi zicht gaf op zijn broers niet zo kleine penis. Dus verwijderde hij Illya's piemelkooi voordat hij de jongen op de fiets zette. Omdat de dildo zijn weg gevonden had naar de prostaat van de dertienjarige, krijg die al snel een ferme en bewonderenswaardige twintig centimeter lange erectie. Zijn onbehaarde lichaam deed zijn penis nog langer lijken.

De jongens stonden met hun benen gespreid en hun voeten op de grond over de dildo's terwijl hun polsen aan het stuur warden vastgemaakt met leren riemen.

"Oké, jongens," riep Anthony naar hen. "Zet jullie voeten op de pedalen en zet jullie in beweging. Voor de eerste bocht verwachten we de volle snelheid. Sergei en ik hebben beslist dat dit een officiële wedstrijd is. Verliezers krijgen tien strafpunten. Winnaars krijgen een afzuigbeurt door de verliezer. Tien rondes."

Sergei blies op zijn fluitje en de twee naakte jongens zetten zich in beweging, grommend en kreunend als de dildo's dieper in hun lichaam stootten en meer en meer druk uitoefenden op hun jonge en reeds overgestimuleerde prostaat. Ian kon de straaltjes voorvocht al uit zijn penis voelen komen als de natuurlijke beweging van de pedalen de dildo op-en-neer deden gaan. Illya lekte zijn helder vocht in een constante stroom, maar dit was bij hem niet ongewoon.

De piste was ontworpen voor de sprint, dus tien rondes duurden niet zo lang, zelfs als de jongens af te rekenen hadden met de spietsende latex staven in hun kont en met de pijnlijke pedalen onder hun voeten. Het was een spannende race. Illya was van nature sterker en krachtiger, maar hij bewoog zich minder sierlijk op de fiets. Ian was simpelweg de betere fietser. Hij fietste gemakkelijk langs de steile bochten. De kleine menigte moedigde hem aan en hij versloeg zijn partner met een banddikte. Illya was zichtbaar geïrriteerd omdat hij van de jongere knaap verloor, maar hij kreeg maar een handvol strafpunten, dus was hij niet zo bezorgd over zijn rangschikking. Ian aan de ander kant was euforisch. Hij stond wel aan het einde van de rangschikking en de overwinning bracht hem geen punten op, maar de strafpunten gingen tenminste naar iemand anders. En daarbij ging er iemand zijn pik afzuigen.

De twee jongens werden van hun fiets geholpen en de aanwezige toeschouwers werden uitgenodigd op de piste, waar ze in een kring rond de jongens gingen staan. Ian en Illya moesten voorover buigen en moesten hun enkels grijpen zodat hun trainers de kontpluggen terug konden aanbrengen. Als dit gedaan was keek iedereen en maakte menfoto's terwijl Sergei de kuisheidsgordel aantrok bij zijn jongere broer. Ian giechelde bij het ongeluk van zijn dertienjarige partner. Ondertussen stak Ians eigen pré-tien penis recht omhoog in al zijn negen centimeter lange glorie, gretig voor aandacht en klaar tot de actie.

"Je weet wat je moet doen, nul-acht," zei Sergei. Hij lette er op dat hij zijn jongere broer nooit bij zijn voornaam noemde als er iemand binnen oorbereik was. Het was nu wel geen geheim dat ze verwant waren, maar Sergei moeste een professionele afstand houden van zijn jonge pupil. Het was echt niet zo moeilijk. Sergei domineerde Illya al sinds hun jeugd, op zeer jonge leeftijd, en nu dat hij zeventien was genoot hij er zichtbaar van dat hij zijn dertienjarige broer stevig onder de knoet had.

Illya viel op zijn knieën voor Ian en nam de piemel van de kleinere jongen in zijn mond. Net zoals voor alle jongens, was het genot van hat afzuigen van zijn penis nieuw voor hem. Met zijn elf jaar was klaarkomen ook nog een nieuwe ervaring. Hij kreeg pas zowat een maand geleden natte orgasmen, en het was voor hem nog altijd een ongelooflijke sensatie. Ian snakte naar adem als Illya zijn lippen over zijn keiharde penis bewoog. Zonder dat hij zichzelf kon bedwingen, klemde hij zijn handen rond het achterhoofd van Illya en begon hij zijn heupen van voor naar achter te bewegen. Kleine hoge kreetjes kwamen uit zijn keel als hij stilaan dichter en dichter bij een orgasme kwam. Het duurt nooit lang voordat een prétien jongen klaar komt en bij Ian zat het er weldra aan te komen.

"Kalm aan, nul-acht," zei Sergei terwijl hij met zijn stick op het achterwerk van zijn broer tikte. "Geef de toeschouwers een leuke show. Als je hem nu al doet klaarkomen word je gestraft. Zuig wat aan zijn ballen."

Illya liet een gedempt gegrom horen als teken dat hij het begrepen had.

"En zorg dat nog niet klaar komt, nul-drie," beval Anthony aan zijn jonge pupil terwijl hij een klap gaf op het uiteinde van de kontplug van de elfjarige.

Een zeer ontgoochelde Ian bleef zitten met een zeer harde en gefrustreerde lul die naar zijn buik wees. Hij werkte echter vrolijk mee als hij warme mond van de oudere jongen rond zijn amper rijpe jonge ballen voelde. Illya rolde met zijn tong over de gladde zijdezachte balzak van de jongen en zoog krachtig aan testikels van de knaap.

"Oooohh, ja… " zuchtte Ian en hij boog zijn hoofd achterover van genot. Hij vond het niet erg om nog niet klaar te komen als dit de beloning was als hij zich kon bedwingen

Illya zorgde voor een klein mirakel door de jongen te weerhouden van een orgasme gedurende bijna vijftien minuten. Uiteindelijk kon Ian het niet meer uithouden.

"Ik kom klaar, makker!" riep hij naar zijn partner en hij spande zijn spieren en duwde zijn heupen vooruit. Hij hijgde en spoot zijn schrale lading pré-tien jongenssap in de mond van Illya. "Oh man, dat was helemaal het einde."

Ians lul was nog steeds stijf en glansde van het speeksel en van zijn eigen heldere zaad toen Illya zich terugtrok. De menigte applaudisseerde voor de beide jongens, maakte nog meer foto's en ze kregen de gelegenheid om Ians lul te strelen, zodat zij hem nog gedurende twintig minuten stijf hielden. Ondertussen hielp Illya de twee trainers om de houders van de fietsen klaar te zetten en hij werd er met een bezem op uit gestuurd om de piste schoon te maken. Heel de tijd was zijn penis pijnlijk geklemd binnen zijn metalen kooitje. Van alle jongens op het eiland, tot groot ongeluk van de jongen, had Illya het minste klaar gekomen. Hij was ongelooflijk geil, en de vernedering om zijn lul opgesloten te hebben in een kooi terwijl hij voor een jongere knaap geknield was en hem afzoog, maakte hem nog meer wanhopig. Sergei wist dat zijn broers seksuele frustraties op ontploffen stonden, maar dit was net de bedoeling van de zorg en behandeling van zijn broer.

"Je moet de jongen vroeg of laat eens laten klaar komen," merkte Anthony op. Dit was duidelijk als je Illya's vreselijk gezwollen lul in zijn kuisheidsgordel bekeek.

"Hij moet die energie in de competitie steken," antwoordde Sergei koudweg. "Daarvoor is hij hier."

Anthony glimlachte en was niet langer verbaasd over de strikte behandeling van zijn kleine broertje. Van het ogenblik dat zijn verwantschap onthuld werd had Sergei duidelijk gemaakt dat hij zijn broer niet ging sparen, en tot nu toe had hij zich aan zijn belofte gehouden. Illya was nu een slaaf en niets meer. Een zeer waardevolle slaaf, dat wel, maar toch maar een slaaf. Sergei had er geen probleem mee om hem als dusdanig te behandelen.

In de steriele omgeving van de ziekenboeg, zaten David en Josh op handen en knieën op de melktafels. Ze hadden beiden kloppende erecties van de vibrerende plugs die in hun rectum zaten. Deze melkerij zou wat verschillend zijn van de eerste die ze hadden meegemaakt, omdat er nu een handje vol publiek aanwezig was, VIP gasten, om hun beproeving te bekijken. Het was al erg genoeg oor de jongens op die tafel te zitten met hun stijve lullen en gezwollen ballen die tussen hun slanke benen zwaaiden, maar nu er toeschouwers bij waren was het nog meer vernederend. Er waren ook camera's en de melksessie van de jongens zou later op de avond uitgezonden worden.

Bij de bezoekers was een goed geklede dame met haar twee pré-tien zoontjes. De kleine jongetjes waren tropisch gekleed. Ze droegen witte kaki shorten en los zittende katoenen shirts. Ze waren al mooi gebruind tot aan hun tenen. Ze hadden beiden slippers aan en hun haar was nog nat van aan het stand. Achter hen, met zijn hoofd onderdanig gebogen, stond de veertienjarige huisjongen. Hij was spiernaakt uitgezonderd een zware dikke ijzeren band rond zijn nek. Zijn enkels waren geketend. Zijn onbehaarde genitaliën, van gemiddelde grote voor zijn leeftijd, zaten in een nauw lederen harnas, die hen uitdagend deden vooruitsteken. De penis va de jongen was slap, door het uiteinde van zijn voorhuid was een groot gouden hangslot gepierced. De jongste van de twee jongens, amper acht jaar oud, speelde met de rijpe ballen van de slavenjongen. De oudste was duidelijk gefascineerd door de handelingen die pas begonnen waren op de melktafel. Hij staarde naar de bengelende ballen van de twee naakte jongens, in het bijzonder naar de grote en laaghangende set van David. De voorkant van zijn short stond zichtbaar in een tent, met zijn pietje stijf en nagelrecht .

"Die heeft dikke ballen, mama," giechelde hij opgewonden. Alle volwassen lachten naar hem.

"Hij mag gerust wat meer van nabij inspecteren, mevr. Symington," zei Allison Trench als ze klaar was met de half harde penis van Josh die ze net in het melkbuisje had geschoven. "Als ik je slavenjongen bekijk, zie ik dat hij de leeftijd bereikt heeft dat hij regelmatig gemolken moet worden. Je zonen zouden moeten weten hoe dit moet. De juiste verzorging en controle van de seksuele organen van een slavenjongen is een handeling die elke jonge meester of meesteres moet leren."

"Oh, dat zou heel lief zijn, dokter. Dank u."

Trench glimlachte. "Kom wat dichter…"

"Sean," antwoordde de jongen.

"Kom wat dichter, Sean. We laten de machine zorg dragen voor nul-twee hier, maar we zullen nul-een met de hand melken vandaag. Wil je mij helpen?"

"Oh, ja, asjeblieft dokter," antwoordde de tienjarige enthousiast. Hij had al met de jongensdelen van zijn slaaf gespeeld en hij had al enkele keren de jongen dat witte spul laten spuiten, maar dit was een speciale behandeling.

Dokter Trench zette de jongen in de goede houding naast de melktafel. "Zet je tussen zijn benen en doe je hand over zijn penis."

Sean deed zoals gezegd. "Zijn ding is een stuk groter als die van Cameron," merkte hij op, en hij stak zijn nek uit naar de huisslaaf van de familie. De Symingtons waren in bezit gekomen van Cameron sinds hij tien was, dus had Sean hem bijna zijn halve leven gekend.

Wel, liefje, zijn penis is nu stijf, die van Cameron niet. Mag Cameron erecties hebben?"

De jongen keek verward. Trench glimlachte en herhaalde haar vraag. "Zorg dat Cameron af en toe eens een stijve krijgt?"

"Dat is de bedoeling niet, mevrouw," antwoordde Sean respectvol, terwijl hij zijn eigen harde paaltje met zijn vrije hand goed zette. "Maar het gebeurt als Ryan en ik ermee spelen." Sean was blijkbaar niet verlegen om toe te geven dat hij met de jongensdelen van Cameron speelde, of dat hij Cameron dikwijls met die van hem liet spelen. "Dat is toch oké, is het niet? Ik bedoel, daar is Cameron toch voor?" vroeg hij verlegen. Plotseling was hij bezorgd dat hij misschien iets verkeerds deed.

"Cameron is er voor wat je maar wil, liefje," bracht zijn moeder er tussen. Trench knikte goedkeurend.

"Laat je broertje camerons penis goed stijf maken en we zullen zien hoeveel groter hij wordt."

Acht jaar oude Ryan was blij om te gehoorzamen. Hij wreef snel en nogal ruw over de penis van de oudere jongen totdat hij een erectie had van twaalf en een halve centimeter.

"Wel, ik zie dat nul-een een iets grotere heeft dan jullie jongen. Maar dit heeft echt geen belang."

De hand van Sean zat heel de tijd rondom de penis van David, Hij wreef er traag mee op en neer. David was helemaal vernederd omdat een jongere knaap hem als een stuk vlees behandelde.

"Dat is goed, Sean," prees Trench het geestdriftige jongetje. "Blijf zo op en neer wrijven, heel traag." Karin had een latex handschoen over de andere hand van de jongen aangetrokken. Dokter Trench zelf haalde de vibrerende plug uit de kont van David. "Steek twee vingers hierin, liefje," zei ze tot de kleine jongen.

Sean trok zijn neus op en keek naar zijn moeder. Dat is de reden waarom je een handschoen draagt. Steek ze er maar in, vooruit."

Sean keek terug naar zijn moeder, die knikte dat hij moest gehoorzamen. Zijn broertje had een gekende uitdagende uitdrukking op zijn met sproeten bedekte gezicht.

"Ok" dan," antwoordde de tienjarige. "Hier gaan we." Hij stak zijn middelvinger en zijn wijsvinger in Davids slappe en wachtende rectum. David kreunde luid als de twee korte vingers erin zaten en onmiddellijk zijn prostaat vonden.

"Voel je een knobbeltje?" vroeg de dokter aan Sean.

Sean rolde zijn vingers in zijn Davids darmen, wat hem nog luider deed kreunen en er de oorzaak van was dat er ferme straal voorvocht uit zijn pik kwam.

"Ja mevrouw."

"Dat noemt men de prostaat. Alle mannetjes hebben ere en. Jij hebt er een, Ryan heeft er een, Cameron heeft er een. Als die door iets aangeraakt wordt krijgen jongens een zeer raar gevoel van binnen."

"Raar goed, of raar slecht?" vroeg Sean.

"Eerst aangenaam. Maar als je het bij hem blijft doen zal het na een tijdje niet meer zo goed aanvoelen. Hij moet dan sperma spuiten, maar we gaan hem dat niet laten doen. We gaan dit aar beetje bij beetje uit hem laten komen. Jij zou hiermee bij Cameron moeten beginnen. Hij zou zijn jongenssap niet meer mogen spuiten."

"Oké, mevrouw, wat nu?"

"Blijf op het knobbeltje duwen en wrijf een keer over zijn penis na enkele tellen. Denk er aan dat hij geen orgasme mag krijgen."

"Dat is wanneer dat spul er uit spuit, juist?"

"Juist, jij bent een slimme jongen, Sean. Doe maar verder."

Het volgende half uur keken de toeschouwers met voldoening hoe de jonge Sean David droog melkte. David was een snikkend, betraand wrak als hij eindelijk een droog orgasme kreeg. Op de tafel naast hem, nam de machine verder zijn tijd met Josh, die de tweede schrale ejaculatie uit zijn jonge leven meemaakte, maar die sindsdien pijnlijk droge orgasmen doorstond. Het hele gebeuren was natuurlijk gefilmd en zou die avond uitgezonden worden als smaakmaker voor de life-uitzending op antenne zou komen, de marathon.

"Kom aan, Cameron," zei Sean. Hij deed de oudere jongen een leiband aan zijn halsband en trok hem achter zich aan. "Ik wil dat op jou uitproberen als we terug op de kamer zijn." Hij wendde zich naar David die nog steeds op de tafel zat te snikken. "Ik laat je nooit meer dat spul spuiten."

Cameron keek vol angst uit naar dit project.

Hoofdstuk 34

Piet stond met gebogen hoofd, zoals dat moest in de eetkamer. Hij had een lelijke lederen knevel in zijn mond, omdat hij twee weken geleden een stuk fruit gestolen had uit het buffet van de eetkamer. Hij had een erectie, wat de laatste tijd steeds meer het geval was, maar een lederen riem maakte dat het zicht van zijn zeven en een halve centimeter lange stijve niet ordinair was. Traditioneel negeerde de familie meestal de erectie van Pieter, maar nu was zijn puberteit begonnen en zijn piemel begon groter te worden, en steeds harder.

"We moeten die jongen een kuisheidsgordel aandoen," zei Samuels moeder toen hij haar een glas ice-tea inschonk.

"Of we laten hem behandelen," suggereerde Mr. Nguni. "Het is gratis. Ik kan hem naar het centrum brengen en het wordt dadelijk gedaan."

Pieter, alhoewel helemaal niet opgevoed, wist wat 'behandelen' betekende in Zuid-Afrika en hij wierp onmiddellijk een wanhopig, meelijwekkende blik naar Samuel. De twee jongens waren meester en slaaf, maar omdat ze samen opgegroeid waren, waren ze ook vrienden. Meestal zorgde Samuel wel voor Pieter. Zijn leven was een stuk beter dan van de meest jongens in zijn positie.

"Piet is mijn slaaf," bracht Samuel fel in het midden. "Ik beslis." Zijn moeder staarde hem aan met een shock. Samuel was gewoonlijk een rustige jongen. "Ik beslis, is het niet papa?" Vroeg Samuel met wat meer respect aan zijn vader.

"Absoluut. Piet is jou verantwoordelijkheid. Maar hij moet echt leren zijn erecties onder controle te houden." Mr. Nguni maakte een minachtende beweging naar Pieters zondige penis. "Erecties bij het eten, en in het bijzijn van je zusje. Ontoelaatbaar."

"Wel bezorg hem dan een goede kuisheidsgordel" zei Samuel bedachtzaam. "Wat dacht van het soort dat ze dragen bij de wereldwijde jongensgladiatoren?"

De hele familie vond dit een goed idee en het slimme voorstel van de jongen was een truck van Sam om toelating te krijgen op van tafel op te staan om naar de life uitzending van de marathon te gaan kijken. Zijn moeder was hier natuurlijk helemaal tegen, maar zijn vader was niet zo strikt.

"Het is weekend, liefje," zij hij tot zijn vrouw. "Shaka moet morgen niet naar school. Als de jongen naar zijn show wil kijken is dit oké." Hij keek met zijn donkere vastberaden ogen naar zijn enige zoon. "Als maar direct naar bed gaat als hete gedaan is, jonge man."

Samuel glimlachte en gaf een heimelijke wenk aan Pieter.

"Weet je," ging de jongen verder, aangemoedigd door de twee overwinningen die hij vanavond aan tafel behaald had, "ik wed dat ik sterker ben dan die jongens is de show. Ik kan hen zeker verslaan. Wat denk jij, papa?"

"Het zijn wel allemaal atleten, Shaka, maar jij ook. Je zou het ook wel goed doen."

"Ik geef hen op hun blanke kont. Ik wed dat Pieter dit ook kan."

Papa en mama giechelden, zusje ook en ze staarde nieuwsgierig naar Pieters stijve penis. Ze wou hem aanraken en er aan voelen, maar Pieter was de slaaf van Sammy en ze was te verlegen om hem te vragen of ze mocht.

"Piet en ik zouden goeie gladiatoren zijn," gin Sam verder.

Mr. Nguni bekeek zijn zoon even. "Je moet eens op hun website kijken, Shaka. Ze nemen steeds nieuwe jongens aan, wanneer de oudere jongens weggaan. Jij kan meedoen, Pieter."

Sams diep bruine ogen glinsterden even. "Nah, ze nemen geen jongens aan die al slaaf zijn. Mij nemen ze zeker aan."

"Durf maar niet, hé, jonge man," zei zijn moeder, terwijl ze met haar vinger een afkeurend gebaar maakte. "Ik wil niet dat mijn zoon naakt rondloopt op een eiland met vieze ziekten op de Caribbean. Zie je waarom ik niet graag heb dat hij naar die show kijkt. Het brengt hem op gekke ideeën."

"Je moeder heeft gelijk, Shaka," zei zijn vader streng. Je moet meer aandacht besteden aan de school.

"Maar ze betalen veel geld, papa," wierp Sam op. "Roger en Desmond hebben me verteld dat ze de volgende groep wel vijf keer zoveel gaan betalen als de eerste groep."

"We hebben het geld niet nodig," antwoordde zijn moeder wat verdedigend. "Zeker niet van XB-1."

Hier stopte het gesprek, maar, terug in zijn kamer, terwijl Pieter wat opruimde, zat Shaka voor zijn computer en zocht hij de officiële website van de gladiatoren op. Het rooster van de activiteiten van de week stond erop, en de laatste rangschikking, videofilmpjes van recente wedstrijden, korte interviews met de gladiatorjongens zelf, levensweg en andere coole informatie. Onderaan de pagina stond een flitsende banner met een ronddraaiend WJG logo.

"HEB JIJ WAT WE NODIG HEBBEN?"

Sammy klikte er op.

"Voor alle jongens tussen acht en twaalf. Ben je een goede atleet? Heb je goede schoolresultaten? Denk je dat je taaier, sterker en slimmer bent dan de jongens op Gladiatoreiland? Wil je het bewijzen? XB-1 heeft je nodig. We rekruteren nieuwe gladiatorjongens. Als je denkt dat je bent wat wij nodig hebben, vraag de toelating aan je ouders en stuur je e-mailadres naar het adres onderaan. Zend ons een kort bericht waarin je vertelt waarom we voor jou zouden kiezen voor de wereldwijde jongensgladiatoren. Er zijn maar tien jongensgladiatoren op de hele wereld. Jij kan een van hen zijn. Waarom wachten? Antwoord vandaag nog!

Sam staarde naar het scherm. Het kon toch niet zo gemakkelijk zijn.

Het was drie uur op gladiatoreiland. De jongens kregen een snelle maaltijd in hun barakken. Vers fruit, een kop volle yoghurt en een vol glas energy drink van het merk van de organisatoren, dat de jongens kenden als 'gladiator punch'. Het menu was samengesteld door dokter Trench om hen een extra dosis energieën kracht te geven voor de marathon. De gladiator punch was een steeds terugkerend gedeelte van het dieet van de jongens en had een sterke medicijnsmaak. Het deed echt wat het beloofde. Omdat ze wisten welke beproeving hen te wachten stond goten de tien jonge slaven het goedje snel naar binnen. Sommigen van hen wilden een extra portie.

"Het spijt me, jongens," zei de matrone met een grijns, "een bediening per klant."

Er volgde een flauw protest, maar de jongens wisten wel da ze niet te luid moesten klagen als de matrone en de bewakers in de buurt waren. Ze beëindigden hun maaltijd en ruimden op. De jongens werden naar buiten geleid naar het oefenveld om hun armen en benen uit te strekken voor de komende wedstrijd. Ze waren ongewoon stil als ze hun jeukende armen en benen warm maakten. Sinds hun eerste trainingsdag hadden de jongens minstens een uur per dag besteed aan het lopen langs de vuile en stoffige paden die kris kras over het eiland liepen, om de volgende activiteit voor te bereiden. Soms werden ze aan hun partner geketend, soms mochten ze alleen lopen. Soms werden hun handen achter hun rug gebonden, soms werden hun enkels samengebonden. Ze liepen altijd op blote voeten, maar gelukkig waren de paden voor het merendeel gelijkgemaakt en gereinigd. Het enige obstakel dat de jongens nog tegenkwamen was hier en daar nog een steentje of een kei, dat blijven liggen was. Maar het verharde zand onder hun voeten was altijd heet en onmeedogend.

Na een paar minuten opwarming werden de jongens uit de barakken geleid, de hoofden gebogen en op een rij aan elkaar geketend, zoals altijd. De trainers begeleidden hen langs beide zijden en gebruikten hun shock sticks om de kettingbende op een degelijk tempo te houden. Ze werden naar de hoofdarena gebracht, waar de wedstrijd zou beginnen en aankomen. De jongens konden het geschreeuw van de menigte al horen en als ze het gebouw binnen kwamen werd het geluid nog heftiger. In de kleedkamers werden de kettingen afgedaan en de kuisheidsgordels werden vervangen door de lederen zakjes, waar ze gewoonlijk de wedstrijden mee streden. De dikte van het leer verhinderde dat de jongens met zichzelf konden spelen, maar liet toch toe dat een jongens een erectie konden krijgen (de meesten althans). Dit gaf een bijkomende kick aan het publiek. Alle jongens bleven 'geplugd' maar nu waren ze allemaal gewoon aan de dikke latex plug die in hun rectums zat.

Voor ze naar de arena gebracht werden stond elke jongen klaar om een rugzak aangebonden te krijgen. Deze werd met een speciaal harnas op zijn plaats gehouden. Elke rugzak had een andere kleur en ze merkten al snel dat ze erg zwaar waren. Men had gewichten in de zakken gedaan. De jongens moesten de marathon lopen met een derde van hun eigen gewicht op hun rug.

Boven hen in de arena konden de jonge gladiatoren het themalied door de luidsprekers horen schallen. De trainers keken nog snel even de rugzakken na en gaven hun jongens nog een ferme por met de sticks.

"Showtime, jongens!" riep Jason.

"Ja meneer," riepen de jongens in koor, gevolgd door jongensachtige kreten van enthousiaste agressie. Ze waren nog altijd fris en vol energie en hadden nog geen last van het gewicht in hun rugzak. Ze stapten door de gang naar de fel verlichte arena.

Een opgewonden gejuich weerklonk vanuit de menigte. De jongens zwaaiden en balden hun vuisten. Ze deden hun best om er zo stoer mogelijk uit te zien. Ze duwden elkaar speels tijdens hun openingsronde in de arena.

De statistieken en de huidige score van de jongens werd getoond op een groot overhangend scorebord. De reuzegrote schermen die aan het dak hingen toonden aanhoudend beelden van de vorige activiteiten. Als de wedstrijd begonnen was zou elk scherm live een deel van het parcours tonen. Bij het tonen van de scores juichte het publiek metal dan niet luider of minder luid. Sommige jongens kregen al de sympathie van de menigte en werden favoriet, anderen werden gezien als potentiele verliezers. Kleine Miles werd overladen met bewondering. Josh en Chris, die al vroeg favoriet waren en zeer geliefd, kregen een bijbehorend applaus. Danny en Gabriel, die gezien werden als het sterkste team werden beschouwd als valsspelers en kregen wat boegeroep, wat ze graag hadden.

"Ik denk dat ze ons haten,Gabe," zei Danny en gromde voor de camera.

"Ja, het lijkt erop dat wij de slechten zijn, Dan."

"Cool."

Bij het fluitsignaal van Jason, stelden de tien jongens zich op aan de start- en aankomstlijn. De trainers stonden voor hen en gaven de laatste instructies. Alex Wright pakte Miles ferm bij zijn schouders.

"Niemand verwacht dat jij gaat winnen, nul-een. Behalve ik."

De tienjarige glimlachte heimelijk. Hardlopen was zijn specialiteit. Hij had al enkele echte marathons gelopen. Deze was van juniorlengte, exact negenentwintig kilometer lang. Hij hield van deze afstand en hij kende elke bocht, elke heuvel van het parcours uit het hoofd. Hij had er vertrouwen in en was opgewonden.

"Ik zal mijn best doen, meneer," zei de kleinste gladiator, met zijn donkere flikkerende ogen.

"Tijd om aan de anderen te laten wat je kan."

Miles wees naar de tunnel die naar buiten leidde. Nu was die nog afgesloten met een stel ijzeren baren. Als de baren omhoog gingen zou de wedstrijd officieel starten. "Ik ben hier het eerst buiten, e de eerste terug binnen, meneer."

Alex bewonderde de moed van de tienjarige. "Denk eraan dat je de enige niet bent die goed kan hardlopen. Beheers je tempo, net zoals we geoefend hebben."

"Oké, oké. Let's go. Ik ben klaar."

Alex gaf een tik op de schouders van zijn pupil en ging opzij. Alle trainers hadden hun jongens nu alleen gelaten aan de startlijn. De menigte werd stil. De jongens bekeken elkaar. William Durand stond op in luxe box. Jonge Trevor stond naast hem en was gekleed in een passend donkerrode short. Hij hield de startvlag vast en wachtte op het signaal. Op de live uitzending was het reclamebreack.

Zestig seconden later kreeg Mike Brussard het teken van de productieleider en hij wuifde met zijn hand naar Durand. Trevor liet de vlag met een enthousiaste zwaai vallen. Op dat moment klonk er een luide toeter door de arena en de ijzeren poort ging omhoog en opende de tunnel. Zoals beloofd, startte Miles als een kogel en liet hij de oudere jongens verbijsterd achter hem. Ze renden allen in de richting van de tunnel. Flitslichten gingen overal af. Chris was als laatste buiten. Hij rende zo goed hij kon op zijn gekwetste voeten. Hij dacht nog niet aan de afstand die hij moest afleggen.

"Blijven doorlopen," dacht hij bij zichzelf. De jongen wist dat er op gladiatoreiland allerlei vreemde en onverwachte dingen konden gebeuren. Hij wist dat hij de wedstrijdniet kon winnen. Maar als hij kon aankomen, was het mogelijk dat dit niet als laatste zou zijn.

Nu alle jongens buiten de arena waren op het marathon parcours, dropten de toeschouwers ook af. Ze bezochten de stands die speciaal voor de gelegenheid waren ingericht. Een groot deel van hen bleef echter op de tribunes om de wedstrijd te volgen op de reuzengrote schermen.

De trainers hadden een korte vergadering in de arena en kregen hun instructies van Jason en Roger. "Alex, Anthony, Sergei en Natasha," zei Roger, "Jullie rijden op het parcours met de vierwieler. Als jullie zien dat er een jongen achterblijft, geef hem dan een ferme schok met jullie stick. Maar als ze werkelijk problemen hebben, roep dan het medische team op. We zijn een beetje ongerust over nul-zeven. Hou hem goed in de gaten."

"Michella, Hannah, Calvin en Elaina," voegde Jason er aan toe, "Jullie staan bij de waterbevoorrading langs het parcours. Zorg ervoor dat alle jongens zich bevoorraden als ze bij jullie langskomen. Niemand mag weigeren." Elaina was de sadistische, jongenshatende trainer van Philippe, de jongste van de vrouwen, ongeveer even oud als Sergei. "Roger en ik gaan in de helikopter met Mike om alles van in de lucht te bekijken. We hebben de nanochips, die we enkele weken geleden ingeplant hebben in de scrotums van de jongens, in werking gesteld."

De trainers keken geschokt en de ergste onder hen keken zelfs geamuseerd. Ze herinnerden zich de absolute angst op het gezicht van de tien jongens als de bijna onzichtbare chip in hun onbehaarde balzak gestoken werd. Ze hadden zich al heimelijk afgevraagd wanneer die nu eindelijk eens in werking zouden treden.

We gebruiken de gedragsveranderende modus nog niet. Ze zullen geen stroom door hun ballen krijgen. Althans niet als ze er geen aanleiding toe geven. Maar de chips bevatten een zendertje waardoor we hun positie op het eiland kunnen bepalen. We kunnen van minuut tot minuut zeggen waar de jongens zich bevinden. Laat ons nu vertrekken, voordat onze slaafjes te lang alleen zijn."

De trainers vertrokken naar hun toegewezen taak. Jason en Roger kwamen Mike Brussard tegen op hun weg naar buiten.

"Mooie dag voor een wedstrijd jongens," zei de producer die al verschillende prijzen had gewonnen. "Ik heb overal camera's. Dit wordt een prachtige uitzending."

De wedstrijd was goed begonnen. Nadat hij uit de arena gesprint was, vertraagd Miles. Hij was maar tien jaar oud, de jongste en de kleinste van de gladiatorenjongens, maar had was de meest ervaren hardloper. Hij was niet ongerust toen David, Illya en Philippe hem in een groepje voorbijliepen, met hun lange, slanke benen.

"Jullie gaan te snel," riep hij hen toe. "Vertraag of je zult nooit aankomen."

Maar tienerjongens luisteren meestal niet naar tienjarigen. Miles grijnsde en bleef doorlopen. Het enige waar hij ongerust over was, was de zware zak die vastzat op zijn rug. Hij wist welk gevolg dit ging hebben op het verloop van de wedstrijd, maar alle jongens hadden hetzelfde probleem, dus zou het evenwicht tussen de deelnemers gelijk blijven. De plug in zijn kont stoorde hem ook. Hij haatte het op te lopen met dat ding in zijn lijf. Zijn kleine pietje was keihard en duwde naar voor tegen het leren zakje. Hij probeerde alles een beetje goed te leggen met zijn hand, zonder zijn tempo te wijzigen. Op zijn tien jaar had Miles nog maar weinig interesse in zijn penis. Hij dacht er echt nog niet over na als het over zijn ding ging. Het hing daar maar, tussen zijn benen. Soms werd het stijf, soms niet. Tot voor hij op het eiland kwam had hij nog nooit een droog orgasme gehad. Ondanks het feit dat hij wel hield van dat vreemde gevoel en dat hij het niet erg zou vinden om er nog meer te hebben, had hij eer geen probleem mee dat het niet mocht, zoals de andere jongens. Hij was de enige jongen die niet wanhopig gefrustreerd was door het strikte regime van kuisheid dat aan de gladiatoren opgelegd werd. Op sommige momenten, realiseerde Miles zich, was het voordelig om klein te zijn.

Met zijn erectie nu op een comfortabeler manier weggestopt, richtte Miles zijn volle aandacht weer op de wedstrijd. Hij had het hele parcours, van start tot aankomst uit het hoofd geleerd en wist dat er een ruig gedeelte aankwam met veel bochten en heuveltjes. Hij vertraagde wat en haalde verscheidene keren diep adem, ook als Josh, Ian en Danny hem snel achter elkaar voorbij staken.

'Dat zijn er zes' dacht hij bij zichzelf.

Hij keek even over zijn schouder en zag dat Alexei en Gabriel op zowat twintig passen achter hem liepen. Van bij de start dacht Miles dat Gabriel, Engelse maatje, zijn gevaarlijkste tegenstander zou worden. Hij was een voetbalspeler en kon dus lange afstanden afleggen, zonder pauze, uren lang. Gabe was ook heel slim en het leek erop dat hij de strategie van Miles had overgenomen. Achterblijven en de oudere, en in dit geval dommere, jongens zich laten uitputten, voordat de wedstrijd half was.

Gabriel keek voor zich en zag Miles nu achteruit lopen, terwijl hij hem recht aankeek. Hij grijnsde even naar de kleine gladiator. Het leek of de twee jongens elkaars gedachten konden lezen. Miles besliste dat hij Gabriel niet voor zich wilde zien lopen, hij besloot dus om wat energie te besteden aan een full speed sprintje. Gabriel zag het jongetje vertrekken en liep op zijn eigen tempo, Alexei achter zich latend.

"Ik zie je aan de arena, schildpad," riep de twaalf en een halfjarige met gemaakte vriendelijkheid in zijn jonge puberstem.

Alexei wilde hem een sneer teruggeven, maar hij was het Engels niet zo goed machtig en raakte al wat buiten adem. Hij keek over zijn schouder en vroeg zich af waar Chris was.

Ver achter, was het antwoord. De eerste kilometer kon Chris het nog wel uithouden met de zware zak op zijn rug, maar dan begon hij achter te blijven, met zijn pijnlijke en gekwetste voeten. Wanneer Chris eindelijk bij de eerste heuveltjes kwam, waren alle andere jongens al uit het zicht.

"Verdorie!" zei hij luid als hij de met gras begroeide helling op strompelde. Hij voelde de last van het gewicht van de rugzak. Hij stond voor een catastrofe en hij wist het. Tranen kwamen in zijn ogen. "Ik kan niet als laatste eindigen. Dat kan niet!"

In de arena zat William Durand in zijn luxe box naar de wedstrijd te kijken op de schermen. Hij onderhield een rijke bezoeker en potentiële investeerder in de show. Hij legde uit hoe de zorg en de planning van de wereldwijde jongensgladiatoren een leefbaar en succesrijke onderneming was. De investeerder, een jonge man met veel geld had zijn eigen jongensslaaf meegebracht en het kereltje lag gehoorzaam naast Trevor achter de stoelen van hun meesters. Beide jongens waren naakt en droegen een halsband. Trevor keek verlegen naar de nieuwkomer. De jongens leek van dezelfde leeftijd en had dezelfde kleine, tengere lichaamsbouw. Trevor zag dat de genitaliën van de jongen even groot waren als de zijne, en dat de penis van de jongen doorboord was met een dikke stalen ring, die zijn kleine, nutteloze orgaantje naar beneden hield.

"Ik ben Trevor," zei de veertienjarige zachtjes. Hij wist dat zijn meester te zeer met iets anders bezig was om aandacht aan hem te besteden, maar hij zei het toch met een rustige en stille stem.

"Kyle," zei de andere jongen die meer leek toe te behoren aan een tienjarige, dan aan een jonge tiener. Hij had donker haar en bruine ogen en een gebruinde huid dat liet uitschijnen dat hij een groot deel van zijn leven buiten had doorgebracht.

De jongens praten enkele minuten zachtjes met elkaar. Trevor kwam te weten dat Kyle vijftien was, alhoewel zijn lichaam veel jonger leek. Zij ontdekten dat ze beiden een behandeling kregen met Testroxil. Het was de eerste keer dat Trevor iemand ontmoette zoals hij.

"Het is echt rot dat ik geen stijve meer kan krijgen," jammerde Kyle zachtjes tot zijn nieuwe en sympathieke kameraad.

"Ja," antwoordde Trevor. Hij kon nog op een hand tellen hoeveel erecties hij had sinds hij slaaf werd van William Durand op tienjarige leeftijd. Die eerste nacht kreeg hij een kuisheidsgordel aan en wanneer die eraf ging op elfjarige leeftijd, had de testroxil zijn uitwerking niet gemist. Hij miste de erectie niet al te erg, omdat hij zich maar amper kon herinneren dat hij er ooit had. "Hoe lang houdt je meester je nu al zo?" vroeg de jonge tiener en hij wees naar de kleine genitaliën.

"Al van toen ik twaalf was," fluisterde Kyle zachtjes en hij kon de schaamte in zijn ogen niet verbergen. "Ik had een echt grote lul in het begin, nu is hij amper twee centimeter en half lang."

De jongens kropen wat dichter bij elkaar en vergelijken hun pathetisch kleine piemeltjes. Die van Trevor was iets groter, niet dat dat veel belang had. Hij was even nutteloos en ingeslapen als die van Kyle.

"Ik heb er vertrouwen in dat jullie een leuk gesprek hebben." Het was de stem van Durand die hen onderbrak. De jongens schrokken op met angst in de ogen. "We zullen hen knevelen voor de rest van de dag. Wat denk je ervan Tom?"

De jonge, maar rijke gast van Durand knikte goedkeurend. "Dit lijkt een excellent plan."

"Vanavond kunnen ze ons beiden vermaken," zei Durand en hij keek zijn veertienjarige jongensslaaf kwaadaardig aan.

"Jou gastvrijheid bevalt me," antwoordde Tom. "Al van toen ik een kind was. Mijn vader vertelde me da er altijd wel iets interessants te gebeuren valt in het bijzijn van Bill Durand. Blijf dicht bij hem en misschien valt er een beetje van zijn geluk bij hem te rapen."

"Is dat zo?"

"Ik en toch hier, is het niet?"

Het was al over middernacht in Johannesburg, maar de jonge 'Shaka' Nguni was nog klaarwakker. Hij zat naakt op zijn bed, zijn stevige benen wijd opengespreid en hij streelde langzaam zijn twaalf en een halve centimeter lange erectie terwijl hij naar de wedstrijd keek. Zijn onbehaarde bruine huid glinsterde van het zweet. De jongen ging van zijn erectie naar zijn laag hangende ballen, die vrij groot waren voor een jongen van twaalf. "Ik denk dat nul-zes gaat winnen Pieter. Wat denk jij?"

Pieter, die ook naakt was, stond naast het bed van zijn meester. Zijn vernederende riem hield zijn veel kleinere erectie tegen zijn kruis. Hij kon tenminste nog een stijve krijgen. Al dat gepraat bij het eten en het aandoen van een kuisheidsgordel maakten van hem een heel ongelukkige twaalf jaar oude jongen. Hij staarde naar het plasma scherm, dat niet dikker was dan een kredietkaart en keek de huidige stand na. "Ik zeg, nul-een, Shaka."

In privé noemden de jongens elkaar bij de voornaam. In het publiek,was het anders, maar Samuel en Pieter waren samen opgegroeid en ze waren vrienden, ondanks de altijd aanwezige complexiteit van het slaaf en meester zijn.

"Nul-een! Dat klein ventje!" Sam lachte, en gaf zijn erectie nog een paar rukken. "Waarom zeg je dat? Hij is al bijna de laatste."

"Hij is de enige echte hardloper."

"Daar heb je gelijk in."

Pieter knikte vastberaden. "Zeker en vast."

"Oké slimmerd, ik,wed voor een blow job dat nul-zes wint."

Pieters ogen gingen wijd open. Hij zoog de lul van Samuel al af sinds ze beiden tien waren, maar Sam had nog nooit eenmaal interesse getoond om die van hem eens af te zuigen. 'Meesters doen zo'n dingen niet, Piet.' zei hij. 'Slaven doen dit.'

"Echt waar?" vroeg de twaalfjarige slaaf. Zijn stijve van zeven centimeter en half bewoog ondanks de riem die hem vasthield.

"Echt. Ik zuig je kleine witte lul af als nul-een de wedstrijd wint."

"In orde."

De twee jongens drukten de handen en Pieter mocht uitzonderlijk bij Samuel op zijn bed komen zitten. Sams penis bleef half stijf, net zoals die van Piet. De twee twaalfjarigen waren ongelooflijk geil en benieuwd naar het einde van de wedstrijd, maar dit duurde nog minstens een uur.

Niemand was verbaasd de drie van de jongens met de langste benen als eerste bij het eerste waterbevoorradingsstation aankwamen. Hannah en Michella riepen de tijden toe en gaven hen een papieren bekertje met water om tijdens het lopen uit te drinken. Michella was apetrots dat David aan de leiding lag.

"Vertraag, jij domme idioot," riep ze hem toe. Je loopt jezelf uit de wedstrijd. Als je niet aankomt zul je wensen dat je nooit geboren werd."

Veertien jaar oude David had al lang genoeg alleen met zijn jongenshatende sadistische trainer doorgebracht om te weten dat ze geen grapjes maakte. Maar het enige waar zijn met adrenaline doordrenkte brein kon aan denken was, dat hij op de eerste plaats stond en dat hij zich nog sterk voelde. Zijn benen deden helemaal geen pijn, en het lichte branderige gevoel in zijn longen betekende niets voor hem.

Michella was nog steeds naar hem aan het roepen als hij over de helling verdween, op de voet gevolgd door Illya en Philippe. "Jongens zijn dom," zei ze tot Hannah. "Hij is een zwemmer. Hij is zo geen lange afstanden gewoon en de dommerik blijft maar doorsprinten. Binnen de acht kilometer zal hij doodop zijn.

Hannah grijnsde. Ze was er trots op dat Josh niet bij de leiders was. Ze drilde het in de elfjarige zijn hoofd, dat de sleutel tot succes was, om een eigen tempo, niet te snel, aan te houden. Ze verwachtte niet dat Josh ging winnen, nog maar twee dagen na zijn beproeving in de zwarte kamer, maar ze verwachtte zeker dat hij zou aankomen. Ze had hem ,het bevel gegeven om tussen de vijf eersten aan te komen.

Josh keek met angst in zijn jonge bruine ogen naar haar. Hij vroeg zich af welke verschrikkelijke straf hem wachtte als hij niet aan de verwachtingen van zijn trainer zou voldoen.

Minder dan een minuut later, liepen Josh en Danny het eerste bevoorradingsstation voorbij en namen ze tot hun opluchting het bekertje in ontvangst.

"Je doet wat er van je verwacht wordt, Josh," zei Hannah. Dit was een van de enige keren dat ze hem bij zijn naam noemde. "Hou je beentjes in beweging."

"Ja, mevrouw!" riep Josh en hij wierp zijn verfrommelde beker in het gras. Hij haastte zich het heuveltje op. Danny liep net naast hem. De twee jongens waren goede vrienden geworden, ondanks de rivaliteit in de wedstrijden. Danny's benen waren iets sterker, maar Josh was zeker sneller. De jongens wisten dat hun bondgenootschap maar een tijdelijke strategie was.

" Ik haat dat ik het moet zeggen, Danny,… maar ik dat dit hier winnen." zei Josh tussen zijn ademhalingen door. Hij probeerde het accent van de Canadees na te bootsen.

"Je hebt me nog in niets verslagen, Josh!"

Dit gezegd, rende Danny wat vooruit, om de kracht van zijn jonge gespierde benen te tonen. Een al even gemotiveerde Josh sprintte hem achterna. Hij vertraagde als hij enkele stappen voor de oudere jongen liep.

Terug in de VS woonden Matt en Lindsay Andrews een eerste van de vele 'Gladiator-buurtfeesten' bij. Ze genoten van de beroemdheid van hun jonge zonen en er werd opeens over hen gesproken in de stad. Sinds de eerste uitzending verleden week, werd het koppel herkend overal waar ze kwamen als de 'Gladiatorouders'. Een kleine minderheid van de inwoners vond het afschuwelijk dat ouders hun mooie en goed opgevoede zonen onder contract lieten gaan en weg lieten voeren als slaven. Maar de meeste mensen vonden het toch een voordelig iets, en een aantal families zochten al een middel om hun jongens aan een dergelijke, gezondmakende activiteit te laten meedoen. Er waren zeker andere zenders waar iets dergelijks zou uitgezonden worden en er waren al geruchten dat XB-1 een nieuwe lading jongensgladiatoren aan het rekruteren was om de oudere jongens te vervangen.

De familie Andrews en enkele van hun naaste vrienden zaten samen rond de nieuw aangekochte breedbeeld plasmatelevisie om de marathon te bekijken. Matthew kon het niet laten om geestdriftig commentaar te geven telkens als het atletische lichaam van de kleine elfjarige op het scherm kwam.

"Kijk naar dat sterke lichaampje," zei hij trots als zijn bijna naakte zoon op het scherm kwam. "Hij is een ster."

"Eindigde hij niet als tiende, verleden week?" herinnerde zich een van Lindsey's medewerkers.

Matthew kon hier niet op antwoorden, en hij zei natuurlijk weinig over de arme Chris, die sinds het beginsignaal als laatste liep.

Hoofdstuk 35

"Hoe… Hoe ver sta ik al achter… mevrouw?" vroeg hij toen hij vertraagde om zijn water van Hnnah te krijgen.

"Nul-vier kwam ongeveer twee minuten geleden voorbij," zei ze hem zonder medelijden.

"Twee minuten!" Chris ging in paniek met zijn handen door zijn haar. "Oh shit, ik moet voortmaken!"

Maar, hij kon maar zo snel en zo ver als zijn pijnlijke voeten hem toelieten en hij begon al te vrezen dat allen maar aankomen niet kon vermijden dat hij laatste ging zijn. In paniek maakte Chris zijn grootste vergissing. Hij vertrok zo snel als hij kon, zette meer kracht achter zijn inspanningen, wat hem meer pijn opleverde aan zijn al zo gekneusde en pijnlijke voeten.

"Hij is doodop," stelde Hannah vast als hij uit het zicht verdwenen was.

"Zeer zeker. Het zou me verwonderen als hij nog drie kilometer verder kwam."

Nu dat alle jongens hun post waren voorbij gekomen, zetten de twee vrouwen zich op hun vierwieler om verder op de piste te rijden. Het opruimen lieten ze over aan de muilknapen. Ze wilden beiden de vooruitgang van hun pupillen observeren. Enkele seconden later reden ze voorbij Chris. De dertienjarige kon zijn tempo niet volhouden en hij strompelde onhandig verder op zijn pijnlijke, geslagen voetzolen. Hij had een radeloze blik op zijn onschuldige jonge gezicht en veegde de tranen uit zijn ogen bij elke verschrikkelijk pijnlijke voetstap.

Hannah noch Michella konden sympathiek genoemd worden in hun omgang met de gladiatorjongens, maar ze hielden zich aan hun gezworen eed om de jongens over het algemeen veilig te houden en vrij van blijvende verwondingen. Hannah belde naar Jason die in de helikopter zat die hoog boven hen hing.

"Ik vrees dat jou jongen bijna out is, Jason," informeerde ze hem met een zekere vorm van duivels plezier. "Je kan hem maar beter wat in het oog houden."

Jason was natuurlijk ontgoocheld, maar niet helemaal verbaasd. Het was al een wonder dat de jongen zo ver gekomen was. "Geef hem wat ruimte. Laat hem zelf opgeven." bevel hij. Hij vond dat Chris verdiende om waardig zelf de strijd op te geven.

Hannah en Michella, reden verder en lieten Chris alleen strompelend achter in een wolk stof. Hij had al elf kilometer afgelegd op zijn gekneusde en pijnlijke voeten, maar nu kreeg hij bij elke stap golven van pijn door zijn jonge benen. Om het nog erger te maken, leek het alsof het gewicht in zijn rugzak steeds zwaarder werd. Door het wegzakkende stof bemerkte de jongen een klein bosje palmbomen aan zijn rechterkant.

"Als ik wat rust zal ik misschien kunnen finishen," dacht hij bij zichzelf. Hij wilde rusten. Meer dan iets anders. Hij kwam bij de bomen en liet zich op zijn knieën vallen. Hij kroop de laatste meters tot in hun schrale schaduw. De jongen viel op zijn zij, met zijn rug tegen een boom. Hij had zelfs de kracht niet om rechtop te zitten. Met de zware zak op zijn rug zou hij er waarschijnlijk niet meer in slagen om op eigen kracht recht te staan. Hij keek naar het lover van de wuivende palmbomen in de warme bries. Op dit moment, thuis, was de lunch waarschijnlijk aan het afkoelen. Hij zou op school zitten, of misschien wat aan het ronddolen met zijn vrienden, of misschien vond hij een nieuwe manier om zijn broertje te plagen. Hij had geen notie meer van tijd, maar zijn herinneringen aan zijn vroegere leven als vrije jongen waren nog heel sterk. Maar het werd steeds moeilijker om ze levendig te houden. De dertienjarige begon al te denken als een slaaf. Hij werd het gewoon om geketend te zijn met een halsband. Hij werd het gewoon om zijn penis heel de tijd opgesloten te voelen in een kuisheidsgordel en om heel de tijd rond te lopen met een kontplug. Hij werd het gewoon om orders te krijgen en ze op te volgen zonder vragen te stellen. Hij werd het zelfs gewoon aan de strenge straffen die hij en zijn vrienden kregen voor de minste overtreding of vergissing. Meer en meer focuste zijn brein zich op die dingen, op zijn training, op de steeds erger wordende pijnlijke, vernederende en schokkende activiteiten waar hij moest aan deelnemen, op hoe hij gewoon de dag door kon komen zonder te veel strafpunten te krijgen.

Hij wist dat hij er een hele boel zou krijgen als hij de wedstrijd als laatste eindigde, of erger, als hij de wedstrijd helemaal niet uitliep. Hij zou aan het strafwiel moeten draaien op zondagochtend. Daar was hij al zeker van, dus waarom zou hij zich nu helemaal afmatten. Hij lag daar, zijn ogen half gesloten, zijn linkerhand schoof doelloos over de zachte lederen zak die zijn jongensvlees stevig, maar niet oncomfortabel vasthield. Het was beter dan de lulkooi, dat was zeker. De jonge tiener wreef over zijn penis door het zachte leer en voelde hem traag harder worden. Hij wist dat hij een van de strengste regels van het eiland overtrad, maar het deed zo goed en het was al zo lang geleden dat hij zichzelf daar had aangeraakt. Op die manier masturbeerde hij enkele minuten. Hij stopte toen hij het geluid hoorde van een naderende vierwieler. Hij werd overvallen door paniek.

"Oh, god, als ze me hier vinden met een stijve ben ik erbij."

Hij probeerde naar de andere kant van de bomen te strompelen, in de hoop dat hij zich voor zijn trainers zou kunnen verstoppen. Chris wist natuurlijk niet dat de nanochips die in baszak geïmplanteerd waren, enkele weken geleden, het mogelijk maakten om hem op enkele centimeters na te traceren op het eiland.

Chris krulde zich achter de boom. Zijn lul was keihard en maakte een tent tegen het lederen zakje. Hij hoorde de vierwieler stoppen en het stappen van de laarzen van zijn trainers op de weg.

"Kom aan nul-zeven. Het heeft geen zin je te verbergen."

Chris herkende de stem van Alex Wright, de trainer van Miles, en hij slaakte een zucht van verlichting. Alex was veruit de aardigste en liefste van de trainers. Alle jongens begonnen hem hun angsten en problemen, toe te vertrouwen. Alex van zijn kant was zo goed om alles voor zichzelf te houden. Hij was nog steeds strikt en streng zoals alle anderen, maar het leek alsof hij niet zo veel genoegen schepte in het folteren van de jongens, zoals zijn collega-trainers. Chris besloot dat het beter was om zich te laten zien, met erectie en al, en dus kroop hij ellendig van achter de boom.

"We waren ongerust als je stopte," legde Alex uit. Sta op en kom hier."

Chris trachtte het bevel op te volgen, maar zijn jonge tienerlichaam was te uitgeput van de eindeloze rij beproevingen die hij de laatste dagen moest ondergaan.

"Meneer, ik… ik geraak niet recht, meneer…" zei hij en hij keek beschaamd naar de trainer.

Wright wandelde naar hem toe en hield zijn elektrostaaf losjes in de hand.

"Alsjeblieft, meneer," smeekte Chris terwijl hij achteruit kroop als een gewond dier. "Geef me geen schokken!" Hij trachtte terug om recht te staan, en slaagde erin om recht te komen tot op zijn knieën. Hij keek vol angst naar de trainer. Door de angst werd de erectie van de jongen nog sterker. Hij was duidelijk zichtbaar door het lederen zakje. Hij kon het niet verbergen. Hij kon alleen nog maar hopen dat Alex niet gezien had dat hij er mee aan het spelen was. Hij zou in elk geval gestraft worden omdat hij een erectie had, maar een erectie per ongeluk of door een gril van de natuur werd niet zo streng gestraft als een erectie die je zelf had veroorzaakt.

Alex had natuurlijk de jongen zijn erectie gezien, maar hij zag ook de compleet hopeloze uitputting en de doodsangst in de blauwe ogen van de jongeling.

"Ik ga dit niet gebruiken," zei hij en hij stak de elektrostaaf terug in zijn gordel. "En we doen alsof je penis niet stijf is. Afgesproken."

Chris veegde zijn neus af aan de achterkant van zijn hand en glimlacht verlegen en dankbaar. Alex kwam naderbij, gebruikte een sleutel om de rugzak los te maken en deed hem voorzichtig uit. "Kan je nu rechtstaan?"

"Ik denk het wel, meneer" antwoordde Chris. Hij slaagde erin om recht staan, ineengekrompen van de pijn, wankel en onzeker op zijn met blaren bedekte voeten. "Mijn voeten, meneer," legde de jongen uit. Hij draaide ze om en probeerde ze een voor een aan de trainer te laten zien.

Alex Wright nam onmiddellijk de radio uit zijn gordel en riep Jason Sanbourn op in de helikopter.

"Jason, we hebben een probleem, hier beneden."

Zoals voorspeld begonnen de grootste, oudste jongens stoom af te blazen na zowat zestien kilometer. Ze kwamen nog altijd eerst voorbij het waterstation, maar hun tempo was al dramatisch vertraagd. David was van de eerste naar de derde plaats teruggevallen en werd voorbij gestoken door Illya en Philippe. Josh en Danny waren nu slechts dertig seconden achter hen. Ze liepen nog altijd zij aan zij terwijl ze elkaar op een goed bedoelde manier aan het plagen waren. Nu ze David zo dicht voor hen zagen lopen kregen ze een forse adrenalinestoot en ze versnelden.

"Laat hen maar voorsteken, Dan," zei Josh terwijl zijn blote voeten op het harde vuilte pad terecht kwamen. Zijn lul was half stijf, dank zij het aanhoudend prikkelen van de plug in zijn kont. De aandacht van de elfjarige was gefocust op de David die net voor hen liep.

"Je hebt gelijk, Joshie," antwoordde Daniel. En de twee kleinere jongens slaakten een luide agressieve kreet en flitsten voorbij de veertienjarige.

David was pissed en vernederd, maar hij kon er weinig aan doen. Hij slaagde er in om hun tempo nog ongeveer een halve kilometer bij te houden, maar uiteindelijk moest hij vertragen om zijn krachten te sparen. Met een blik van bitter verlies in zijn ogen keek hij de twee jongelingen na als ze van hem weg liepen en achter de volgende heuvel verdwenen.

"Ik ben eraan," zei hij bij zichzelf als hij voortstrompelde. Het ging al helemaal niet beter toen op minder dan een kilometer hij voorbijgestoken werd door Gabriel en kleine Miles. Iedereen wist nu dat Miles een talentvolle loper was, maar de vernedering was er niet minder door. Het was beschamend om zo moeiteloos voorbijgestoken te worden door de jongste gladiator, onafgezien van de omstandigheden.

Alex Wright reed met zijn vierwieler naar het volgende waterstation, waar het medisch team van het eiland een eerstehulppost had opgezet voor de gladiatorjongens. Chris zat achterop, zijn polsen vastgeketend aan de handgrepen aan beide zijden van het voertuig, zijn benen gekruist voor hem. Bij elke put in de weg werd zijn kontplug dieper in zijn rectum geduwd. Deze eindeloze aanval op de prostaat van de jongen lokte natuurlijk een nieuwe hevige erectie uit binnen de beklemmende afmetingen van het lederen zakje, maar de aandacht van Chris was helemaal gevestigd op zijn mishandelde voeten, die gevoelloos werden en begonnen te tintelen. Chris wist niet wat er mogelijk mis kon zijn, maar zij deden tenminste niet meer zo erg pijn.

Alex maakte de jongen los en hielp hem in de medische tent. Er stonden drie veldbedden. Chris zag de elf jaar oude Ian op een ervan liggen, met zijn rechter enkel in ijs verpakt. De jongen had wat te vlug gelopen op een ruw stuk van het parcours en was lelijk ten val gekomen. Zijn wedstrijd was nu gedaan, net zoals bij Chris en hij zou de gevolgen moeten dragen van het niet voltooien van een wedstrijd.

"Hé Chris," zei de jongste van de twee Australische jongens en hij wuifde met zijn hand. Ian was van nature een vriendelijke jongen en zag er geen graten om aardig te zijn tegen een tegenstrever. Hij was ook wat minder beschaamd nu hij zag dat hij niet de enige was die niet zou aankomen, en het feit dat het Christopher Andrews was die hem in de medische tent gezelschap hield, maakte het allemaal nog beter. Hij had Chris graag, alle jongens trouwens, maar de dertienjarige Amerikaan werd bij elke atletische wedstrijd beschouwd als een favoriet. Dus elke keer als hij een fout maakte en een minder goed resultaat behaalde gaf dit aan de andere jongens een zeker gevoel van voldoening.

"Hi," antwoordde Chris als Alex hem op een veldbed naast het zijne hielp. De oudste van de trainers op het eiland vertrok toen, om in de wedstrijd Miles in het oog te houden.

"Het is spijtig, jongen," zei hij aan Chris als hij de tent verliet. "Er komen nog andere marathons. Je zal je kans nog wel krijgen."

Chris knikte en glimlachte naar Alex. Alexander Wright was zo verschillend van de andere trainers. Hij was bijna aardig. En hij hield zijn woord, door niet te verraden dat hij Chris betrapt had op het spelen met zichzelf. Chris slaakte een diepe zucht van verlichting hiervoor. Hij herinnerde zich hoe zijn broer Josh gestraft werd alleen maar omdat hij per ongeluk zijn penis aangeraakt had in de douche, en hij wilde echt niet weten wat de straf zou zijn voor masturberen. Hij was dankbaar dat zijn lul nu een prettig bultje was in het lederen zakje.

Dokter Trench begon onmiddellijk de voeten van de jongen te onderzoeken. Chris kromp ineen en slaakte enkele hoge kreetjes als zij zijn tere voetzolen betastte en kneep.

"Stel je niet zo aan. Lig stil of ik bind je vast."

"Ja mevrouw, Sorry mevrouw," antwoordde Chris respectvol.

"Er is niets gebroken, dat is goed voor jou," zei ze. "Je wil niet weten wat me doen met manke gladiatoren."

"Neerschieten, mevrouw?" vroeg Chris met een ironische en charmante glimlach.

"Dat doen ze alleen bij paarden. Je bent heel wat meer waard dan een paard, zo lang je gezond blijft. Je wil toch geen muilknaap worden, is het niet?"

In de ogen van de dertienjarige was gruwel te zien. Hij kon niets ergers verzinnen. "Neen, mevrouw," zei hij hoofdschuddend. Dat konden ze toch niet met hem doen. Of wel? "Maar ik heb toch een contract, mevrouw. Ik ben geen slaaf."

"Nog niet," ging Trench verder terwijl ze zijn voeten in een zacht gaasverband inpakte. "Je hebt klaarblijkelijk de kleine lettertjes niet gelezen voordat jij en je ouders getekend hebben. Elke tekortkoming om je contract na te leven wordt beschouwd als contractbreuk. In dat geval kan het bedrijf je permanent tot slaaf maken. Ze kunnen je op het eiland houden, of ze kunnen je aan iemand verkopen."

Christophers blauwe ogen gingen wijd open en zijn ademhaling versnelde. "Weten mijn moeder en vader dit?"

"Dat zou moeten, maar ik ben zeker van niet. Je kan er beter voor zorgen dat ze het nooit zullen weten."

Terwijl Ian en Chris rustig op hun veldbed lagen en vol schrik en ellende dachten aan hun laatste plaats voor de wedstrijden van deze week, liepen de overige gladiatorjongens verder in de langste, hardste en meest uitputtende wedstrijd van hun jonge leven. Miles en Gabriel waren nu nog de enige jongens die niet waggelden en strompelden. David, Philppe en Alexei hadden het opgegeven en jogden traag verder voor de overige kilometers. Josh en Danny liepen voor het ogenblik vooraan, maar stilaan begonnen h sterke, jonge worstelaarsbenen het nu ook op te geven. De zware rugzakken die over hun schouders gebonden waren begonnen hun tol te eisen en zorgden ervoor dat zij moesten vechten om hun evenwicht te bewaren. De dertienjarige Illya, de grootste van de jongens, was dicht achter hen, maar omdat hij aan de kop van de rangschikking stond deed hij geen poging om hen in te halen. Zijn broer, Sergei, had voor hem gepland, dat hij ergens in het midden moest eindigen. Zo kon hij zijn krachten sparen voor de overige wedstrijden in de loop van de week. Omdat hij meer woog als de andere jongens woog zijn rugzak ook zwaarder, maar voor hem was dit niet meer dan w iets hinderlijks. Als gymnast, was zijn bovenlichaam buitengewoon gespierd, zijn schouders breed en sterk. Het was voor hem geen probleem om dit extra gewicht te dragen.

'Tot nu toe gaat alles goed,' dacht Illya als hij achter de twee jongens liep. Op dit moment vond Illya jongens en meisjes even attractief, en het zien van de twee paar perfect gevormde billen voor hem, was er de oorzaak van dat zijn al mansgrote penis vervelend en oncomfortabel in het lederen zakje begon op te zwellen. Sergei had zijn broer met opzet een veel te klein zakje aangebonden, een dat eerder zou passen voor Ian of Danny. Dit lokte natuurlijk nog meer beweging uit van het indrukwekkend pakket tussen de benen van de Russische dertien jaar oude jongen.

Toen de grote, goed gebouwde gymnast met rustige tred naar het laatste watestation liep, werd hij plots verrast toen hij achter hem snelle, zachte voetstappen hoorde. Hij draaide zijn nek en zag Miles en Gabriel die hem op de voet volgden. Enkele tellen vroeger zou hij gezworen hebben dat er niemand achter hem liep.

'Shit, waar komen die vandaan?'

De twee Engelse jongens liepen voluit. Het was duidelijk hun bedoeling om hem zo snel mogelijk voorbij te steken en achter te laten. Illya rekende snel. Hij wist dat Danny en Josh voor hem liepen. Als hij harder liep kon hij waarschijnlijk Miles en Gabe achter hem laten en als derde eindigen, maar hierdoor zou hij al zijn energie verspillen. De vijfde plaats was net in het midden, net waar Sergei het gepland had. Illya miste de moorddadige competitiviteit van de andere jongens, maar hij was slim en hij wist dat als eerste eindigen niet altijd de moeite waard was. Hij vertraagde, net genoeg om niet beschuldigd te worden van manipulatie.

"Hij vertraagd, Gabe," pufte Miles opgewonden als hij naast zijn landgenoot liep. De laatste kilometers hield hij zich een beetje in. Hij voelde hoe de energie zich opbouwde in zijn sterke benen, de nood om op volle snelheid te vertrekken. Hij voelde amper het gewicht op zijn rug en dit zou hem niet vertragen. Hij wist dat als hij Illya voorbij liep, de wedstrijd zo goed als de zijne was.

"Ik haal hem in," riep de tienjarige naar Gabe, terwijl hij al stilaan sneller liep dan de oudere Engelse jongen. "Blijf bij me, als je kan!"

Onnodig te zeggen dat de twaalf- jaar oude Gabe geschokt was als de kleine Miles van hem weg sprintte zonder merkbare moeite. Hij realiseerde zich dat Miles hen al heel de tijd belachelijk had gemaakt, maar te laat. Hij versnelde, liep Illya voorbij en slaagde erin om Miles nog een vierhonderd meter op de hielen te volgen, maar het was nutteloos om zo snel te blijven lopen. Gabriel was waarschijnlijk de meest impulsieve en eigenwijze van de jongens. Hij wilde echt de jongste gladiator voor blijven, maar hij kon niet meer tegen de vermoeidheid vechten die nu in benen sloop. Hij moest vertragen en zag hulpeloos en ongelukkig, hoe Miles van hem weg liep.

Miles ging door, op volle snelheid nu. Danny en Josh boden weinig tegenstand toen hij hen voorbij liep. "Tot straks aan de eindmeet!" riep hij. Dit was veruit de langste afstand die hij ooit had moeten lopen, maar hij voelde zich fantastisch. Hij graaide een fles water van het laatste checkpoint, zonder te vertragen. Boven hem kon hij de helikopter horen en zien. De camera was op hem gericht als hij de laatste meters helemaal alleen aflegde. Enkelen van de betalende bezoekers van het eiland, stonden langs de piste en namen foto's van hem als hij zijn slanke benen in de richting van de arena liet lopen.

Enkele ogenblikken later reed zijn trainer, Alex Wright naast hem op de vierwieler, met een van de cameramannen van Mike Brussard aan boord.

"Blijven lopen, nul-een," als hij wat gas terugnam. " Doe alsof we hier niet zijn."

Miles gehoorzaamde, liep de arena in, die vol zat en veel lawaai maakte. Hij maakte een rondje langs de afgebakende piste en liep over de eindstreep. Trevor, in zijn sexy speedo zwaaide met de geblokte vlag met het logo van XB-1. Miles stopte al strompelend en legde zijn handen op zijn knieën als het volk rond hem kwam staan. Alex kwam onmiddellijk bij hem en maakte de zware rugzak los. Miles zwaaide hem over zijn hoofd en gooide hem zo ver als zijn jonge armen hem konden krijgen.

"Winnaar! Jongen nul-een," kondigde de luisprekers aan voor de aanwezige massa. Ze vroegen een ereronde van de winnaar en met een lichte aanmaning van zijn trainer gaf de jongen hen er een. Zijn benen deden pijn en hij was buiten adem, maar hij was de eerste winnaar van de eerste jongens marathon van gladiatoreiland. Hij balde zijn vuisten triomfantelijk naar het publiek en lachte naar de camera's als hij in close-up kwam.

Het duurde vijf minuten voor Josh en Danny zij aan zij de arena binnenstrompelden, hun laatste ronde deden en nek aan nek over de meet kwamen. Een slowmotion herhaling toonde dat Danny Josh verlagen had met een voetlengte.

Gabriel finishte als vierde. Illya werd respectabel vijfde. Alexei werd zesde en David en Philippe warden zevende en achtste. Zij hadden domweg al hun energie verspild tijdens de eerste kilometers. Ian en Chris, natuurlijk finishten niet. Hier zouden ze uiteindelijk een zware prijs voor moeten betalen.

Het volk wou nog meer van Miles, en zo droeG Alex de uitgeputte tienjaar oude jongen op zijn schouders en wandelde hij traag rond de buitenpiste van de arena, hij liet het publiek toe om zijn buitengewone inspanning te prijzen.

De overige jongens werden snel geketend, op een rij aan hun halsbanden, en ze gingen naar beneden zonder enige fanfare of iets dergelijks. Het laatste beeld voor het wereldwijde televisiepubliek was de vermoeide en zwetende Miles die trots rondreed op de schouders van zijn trainer, wuivend naar de menigte en breed glimlachend terwijl er ontelbare flitslichten afgingen rondom hem.

Een halve aardbol daar vandaan, in de slaapkamer van Samuel Ngumi, zat de jonge Zuid-Afrikaan geschokt en ontgoocheld naar het scherm te staren. Hij keek nogal schaapachtig naar Pieter. De jongensslaaf van de familie had een brede glimlach op zijn gezicht met sproeten.

"Wel, ik denk dat je gelijk hebt," zei Sam, terwijl hij opstond uit zijn bed en de HD set afzette. "Goed gedaan, Piet."

"Bedankt," antwoordde de blanke jongen. Zijn piemeltje was keihard. en werd rond zijn middel vast gehouden door een riem. Hij keek naar zijn erectie en dan naar zijn jonge meester die ook een super stijve penis had. Piet zei niets. Hij kon niet.

Sam daarentegen begreep het wel. "O ja, dat. Wel, weet je, dat was maar een grapje. Niet?"

"Fout," antwoordde Piet, een beetje te luid voor zijn eigen goed. "We hebben gewed, en jij verliest. Nu moet je mijn lul afzuigen. Je hebt het gezegd… of… je bent een leugenaar."

"Ik kan tegen je liegen, als ik dat wens," zei Sam. "Wanneer ik maar wil. Je bent alleen maar een slaaf. Het heeft geen belang."

"Maar je zei…"

"Ik denk dat jij in de plaats mijn lul zal afzuigen. Dat klinkt mij eerlijker."

"Dat is helemaal niet eerlijk!" protesteerde Piet. Hij kroop van het bed af en hij begon tranen in zijn blauwe ogen te krijgen.

"Als je niet aan mijn lul zuigt, zal ik je stokslagen moeten geven. Heb je dat liever?"

"Nee, meester."Piet haatte het dat Sam zulke dingen deed. Hij kwam steeds terug op zijn woord.

"Ga dan maar op je knieën zitten en zuig aan mijn lul, Piet. Ik ben zo geil nu. Ik voel dat ik ga ontploffen." Samuel was nog geen twaalf, maar hij had een grote dikke lul tussen zijn benen en een eindeloze begeerte om hem te gebruiken.

Pieter trachtte de frustratie van zijn eigen harde en kloppende penis te negeren, ging gehoorzaam op zijn knieën zitten en nam de lul van zijn meester in zijn mond.

"Oh ja, dat is het…Zuig harder, Pieter… oooooooh… "

Opgegeild door te kijken naar Wereldwijde gladiatorjongens, duurde het maar dertig seconden voordat de elf en halfjarige jongen zijn orgasme kreeg. Hij spoot een ferme straal heet preteen sperma in Pieters wachtende en goedgetrainde mond. Hij duwde de naakte jongen weg en lachte met de druppels sperma die van op de kin van de jongen op de vloer vielen.

"Kuis de rommel op," beval Sam.

Pieter ging onmiddellijk op handen en knieën zitten en likte het jongenszaad van zijn meester op. Zijn eigen piemeltje was nog steeds smachtend en wanhopig stijf en zou nog een tijdje zo blijven. Pieter was al een paar weken niet klaargekomen, en het zag er naar uit dat hij vandaag ook niet zou klaarkomen.

Moe en met zijn pas gebruikte penis slap tussen zijn benen bengelend, kroop Sam tussen zijn dekens.

Plichtsbewust deed Piet het licht uit en ging hij aan de voet van het bed van zijn meester op de grond liggen. Hij had geen deken, geen matras, geen kussen. De harde houten vloer was goed genoeg voor een minderwaardige blanke slavenjongen.

Vrijdagavond besteedden de gladiatorjongens aan het recupereren van de marathon. Ze kregen allemaal extra porties bij de maaltijd. Het bruingrijze voedsel dat hun standaard avondmaal geworden was, leek zelfs beter te smaken en bevredigde hun grommende lege magen. Als toetje kregen ze zelfs twee suikerkoeken. Even later zaten de tien, van suiker weerhouden jongens, roepend en tierend te genieten van hun eerste suikerstoot sinds hun aankomst op het eiland. Zelfs Chris en Ian, die zich eerder mistroostig voelden over hun prestatie en hun positie op het aangepaste scorebord, deden mee met de jongensachtige uitspattingen en vergaten even het noodlot dat hen zondag te wachten stond.

Miles had een eeuwige beroemdheidstatus verworven door zijn geweldig optreden in de wedstrijd. Er gingen geruchten door de barakken dat hij een heel speciale beloning zou krijgen voor zijn overwinning. De jongens hadden geleerd dat de marathon beschouwd werd als een topgebeurtenis, een categorie die gegeven werd aan de meest atletische en mentaal uitdagende proef die de jongens moesten doorstaan. Zo een wedstrijd winnen zou altijd leiden tot een heuglijke en waardevolle beloning, zonder de tonnen bonuspunten te vergeten. De rest van de avond stapte de kleine tienjarige trots rond in de barakken. Hij waagde het zelfs om een gesprek te beginnen met de oudere jongens, die hij normaal ontweek. De vier tieners tolereerden hem de ganse avond.

Omdat ze als laatste geëindigd waren, werden Ian en Chris door de anderen aangeduid om te kuisen en op te ruimen. De twee jongens, Ian met zijn ingebonden enkel en Chris met zijn pijnlijke verbonden voeten, deden een wanhopig onhandige inspanning om op te ruimen. Af en toe toonde een van de andere jongens een plek die ze gemist hadden, anders zouden de bewakers hen doen herbeginnen.

Om exact 11.30 werden de gladiatorjongens in hun cellen opgesloten. Zoals het altijd het geval was op de avonden tijdens de competitie moesten ze direct gaan slapen. Wie betrapt werd op praten kreeg strafpunten. In hun kleine cellen fluisterden de jongens 'goede nacht' naar hun partners en sliepen snel in, te moe om er zelfs aan te denken om de regels te overtreden.

Terwijl Philip zacht lag te snurken, was Miles nog wakker. Met zijn handen achter zijn hoofd haalde hij diep adem. Hij was niet echt geschokt dat hij gewonnen had. Veldlopen was tenslotte zijn sport. Maar de andere jongens, zelfs die van elf jaar, waren zoveel groter dan hij. Zelfs voor een tienjarige was hij heel klein. Hij dacht dat hij tweede of derde ging eindigen, achter een van de grotere jongens met hun lange benen. Als eerste aankomen voelde echt goed aan. Hij deed zijn ogen dicht, gaapte, voelde zijn piemeltje even tot leven komen in de warme engte van zijn kuisheidsgordel, maar even snel tot rust komen. Hij wreef met zijn handen over zijn buik die al bedekt was met zweet in zijn muffe, warme cel. Hij tikte speels op de metalen plaat die zijn jongensdelen bedekte. Hij deed zijn kleine gespierde benen verder open om de plug in zijn kont wat comfortabeler te steken en viel toen in slaap, zachtjes ademend en dromend dat hij vrij, thuis in de tuin kon rondlopen.

De volgende morgen, zaterdag, werd Chris wakker en merkte dat zijn voeten vrij goed aanvoelden. Hij zwaaide zijn benen uit zijn bed en stond voorzichtig op. Alexei sliep nog, plat op zijn rug en ademend door zijn mond. Chris glimlachte. Hij moest Alexei altijd wakker maken. Deze keer bleef hij enkele minuten kijken naar zijn twaalf- jaar oude lenig slanke lichaam. Chris liet zijn blik even op de lulkooi rusten. Die was iets kleiner dan die van hem. Alexeis jongenslul was gezwollen en probeerde stijf te worden. Hij duwde tegen de scherpe meedogenloze spijkers. De twaalfjarige kreunde, bewoog met zijn benen in zijn slaap en rolde zich op zijn zij. Zoals Chris zelf al ondervonden had, veroorzaakte dit alleen maar dat er meer bloed naar zijn opgesloten penis stroomde, zodat die nog harder tegen de spijkers aan drukte. Alexei schreeuwde in zijn slap en draaide zich op de andere zij, een beweging die hem uit zijn bed zou doen vallen.

Chris schudde de jongen snel wakker, zonder dat hij toegaf dat hij de laatste minuten besteed had aan het bewonderen van het prachtige lichaam van de jongen en aan het fantaseren over de dingen die ze samen konden doen als hun piemels niet altijd opgesloten zouden zijn. Chris draaide zich snel naar het raam, zodat de jongere knaap de pijnlijke niet toegelaten erectie niet zou merken in zijn kuisheidsgordel.

"Jij hebt ook een stijve, is het niet?" vroeg Alexei. Hij zat op zijn bed met zijn benen wijd open. Hij probeerde de roestvrij stalen lulkooi wat te verplaatsen zodat die wat comfortabeler zou zitten.

"Hm… Ja," antwoordde Chris en draaide zich om. De jongens stonden met de tenen tegen elkaar en keken gefrustreerd naar hun opgesloten genitaliën. Ze hadden niet veel tijd om medelijden te hebben. De deur van hun cel werd opengezwaaid en een luide ochtendzoemer weerklonk. Dit betekende de start van een nieuwe dag voor de contractuele jongens op gladiatoreiland.

Hoofdstuk 36

Terwijl de jongens enkele rondjes liepen om af te koelen, maakten de zes muilknapen van het eiland alles klaar voor de ochtendactiviteiten. De zes ongelukkige slavenjongens kregen geen applaus, zoals de gladiatoren, die beroemdheden geworden waren, ondanks hun contractuele status. Ze droegen enkel hun grijze kiel, hun hoofd was geschoren en voor eeuwig gebogen. Ze kwamen snel, werkten rustig en verdwenen even snel.

In het midden van de arena werd een geraamte opgesteld. Twee dikke stevige pilaren ondersteunden een zware stang. Tussen de pilaren was genoeg plaats voor vijf jongens die naast elkaar stonden.

De vier jongste knapen kregen hun lederen lendenband die ze aantrokken en die ze, zoals opgedragen, aanpasten zodat er een mooi bultje onder het soepele leer verscheen. Dan moesten ze op houden kratten onder de stang gaan staan. Ze keken angstig omhoog als hun armen boven hun hoofd met kettingen vastgemaakt werden aan ringen aan de stang. Miles, Josh, Ian en Alexei stonden daar, alleen gekleed in hun lederen riempjes, waarin hun halfstijve lulletjes uitdagend afgetekend waren. Hun jonge armen waren uitgestrekt boven hun hoofd.

Er werd overlegd wie van de twee, Daniel of Gabriel, de vijfde plaats onder de stang zou innemen. Daniel was technisch de vijfde jongste en had moeten staan met de vier jongere gladiatoren, maar omdat de behandeling met testroxil er voor zorgde dat de jongen geen erecties of orgasme meer kon krijgen, werd hij voor de proef uitgesloten. De volgende jongen, Gabriel, moest op de laatste krat gaan staan en werd zoals de andere vier, met zijn polsen aan de stang vastgemaakt.

Een voor een werden de kratten weggenomen, zodat de jongens aan hun polsen bleven hangen. Hun voeten hingen los, hun schattige teentjes konden net niet bij de vloer. De plotse kracht en de angst voor de nieuwe beproeving deed hen een stevige erectie krijgen, die stevig in de lederen riempjes gekneld zat.

Ze bleen daar hangen als stukken vlees, terwijl de andere vijf overblijvende jongens over een houten bank gebogen werden en vastgemaakt met riempjes.

"We moeten eerst deze jongens opwarmen," kondigde Jason aan. Vijf trainers kozen vijf houten peddels uit om de weerloze billen van de jongens rood te maken.

De volgende twintig minuten hingen de vier jongste knapen, plus Gabriel, in hun ellende aan de stang, terwijl de vier oudste knapen, plus Daniel, een stevige en forse rammeling op hun billen kregen. De hangende jongens kreunden en kronkelden, hun buikspieren uitgestrekt en hun ribben mooi zichtbaar, zoals ze daar hingen. De geslagen jongens schreeuwden en gilden en smeekten om genade als de peddels op hun perfecte rondingen neer kwamen. Ze hadden allemaal, behalve Daniel, een druipende keiharde lul toen hun opwarming gedaan was.

De aandacht werd nu getrokken naar de jongens aan de stang. "We gaan het hen wat gemakkelijker maken," stelde Jason voor, en de leren riempjes werden van hun slanke middels getrokken. De vijf onbehaarde knapen hingen daar nu, helemaal naakt, met een kloppende jongenserectie trots zichtbaar voor iedereen. Zoals altijd, lokte het zien van de uitzonderlijk grote penis van de elfjarige Josh, nu volledig stijf, een serie 'oooohs' en 'aaaaahs' uit en enkele brutale opmerkingen van het publiek. Het klein pietje van de tienjarige Miles kreeg ook heel wat vocale aandacht van het publiek. Meestal iets zoals 'Oh, kijk daar dat klein dingetje' of 'hij is zo schattig'.

Miles was niet beschaamd. Hij was tien. Hij werd verondersteld van een klein schattige piemel te hebben en zo was het, het stoorde hem niet. Hij bloosde wel toen hij een vrouw op de voorste rij hoorde zeggen:"Hij is zo schattig, net een knuffelbeertje."

Ondertussen werden de vier tienerjongens en Daniel losgemaakt van de banken en stonden ze met tranen in de ogen toen hun ijzeren halsband omgewisseld werd met een lederen, waarin meerdere ringen staken. Hun polsen werden achter hun rug vastgemaakt. Chris, Illya, Philippe en David kregn hun kuisheidsgordel terug aan. Deze procedure lokte opgewonden gefluit en geroep van de toeschouwers uit. Daniel kreeg zijn kuisheidsgordel niet aan omdat hij door zijn chemische castratie toch geen erectie kon krijgen.

"Klaar jongens?" Jason richtte zich tot hen terwijl de menigte uitzinnig werd. "Kies een partner en ga op je knieën voor hem zitten."

De vijf jongens keken even verbaasd op. Ze mochten zelf kiezen. Dat was deze dag zo zeldzaam dat ze twijfelden. Misschien was het wel een gemene zet…

"Een beetje sneller, jongens," schreeuwde Jason naar hen.

Chris kon niet kiezen tussen zijn broer Joshua en zijn partner Alexei. Hij zou net in de richting van Alexei stappen als Illya voor zijn Russisch medegladiator ging zitten. Chris ging dan maar zo snel als zijn verbonden, maar niet meer zo pijnlijke voeten hem toelieten, voor zijn kleine broertje zitten.

"He, Chris," hijgde Josh, naar adem happend. Zijn kleine borstkas ging snel op en neer en zijn hele lichaam glinsterde van het zweet.

"He, Joshie,"

"Hoe is het met je voeten?"

"Oke, denk ik. Het doet me geen goed nu."

"Ik ben blij… dat je… mij koos."

"Je weet zelfs niet wat ze ons aan mekaar zullen laten doen." Chris keek in de ernstige en bevreesde ogen van zijn broer.

"Ik ben toch blij," zei de elfjarige. Zijn penis was nog steeds pijnlijk stif en stak nu net onder de neus va zijn broer. Chris staarde naar niet zo kleine penis van zijn broer met zijn gezwollen roze eikel. Was dat een druppeltje voorvocht dat hij op zijn pisgat zag?

"Is dat…?" vroeg Chris.

Josh knikte trots. Hij was een spuiter nu, net Zoals de grote jongens. Hij produceerde nog niet veel, maar hij kon wel spuiten.

"Laat het maar niet naar je hoofd stijgen," grijnsde Chris. "Je bent hier nog steeds een klein spruitje, begrepen."

Hangend aan de stang, waggelde Josh met zijn heupen voorwaarts en zwiepte hij met zijn belachelijk overgrote erectie in het aangezicht van zijn oudere broer. Hij liet een spoor van elf jaar oud jongenssap achter op Christophers wang.

"Dat zet ik je betaald, lulboy," zei Chris met een grijns, en hij gebruikte Hanna's perfect gekozen bijnaam.

De broedertwist van de Andrews werd onderbroken wanneer de trainers, die per twee werkten, elk van de hangende jongens een nauw lul en ballenharnas hadden aangedaan, net zo een als Josh in de zwarte kamer had moeten dragen. Vijf stijve pretien lullen werden zo mogelijk nog stijver, allemaal, zelfs die van Miles, kregen ze een paarse schijn. De harnassen in jongensmaat waren bedoeld om de erectie van een jonge knaap buitengewoon pijnlijk te maken, buitengewoon groot, en buitengewoon lang blijvend. De laatste keer dat Josh er een aan had, bleef hij urenlang stijf zonder klaar te komen. De vijf geharnaste jongens waren nu aan het kreunen en kermen en keken naar hun booraardige erectie. Kleine Miles keek met grote ogen. Hij had zijn onschuldige pietje nog nooit zo groot en zo dik gezien, en het leekwel of hij nog groter en stijver werd met elke hartslag. Het harnas had zijn balletjes vooruit geduwd. Zij kregen dezelfde paarse schijn.

Als de harnassen aan waren, bevestigden de trainers een paar elastieken aan de halsbanden van de oudere jongens en haakten die dan vast aan een ring aan het harnas van hun jongere partner. De elastieken waren slechts tien centimeter lang en strak aangespannen. De knielende jongens werden dus vastgemaakt aan de lul van hun partner, met niet meer dan een tweetal centimeter speling. Voor Chris betekende dit dus dat de veertien centimeter lange stijve van zijn broer al half in zijn mond stak. David, die voor de twaalf en een halve centimeter lange lul van Gabriel geknield zat, had hetzelfde probleem. Danny zat voor Miles. Hij kon zijn hoofd achteruit trekken zodat de zeven centimeter lange erectie van de jongen net niet in zijn mond zat. Door de spanning op de elastiek moest hij noodgedwongen zijn hoofd vooruit bewegen zodat het pietje van Miles in zijn mond verdween. Het bijkomend gevoel dat Miles nu tussen zijn benen had was ontnuchterend en deprimerend, maar Danny wist dat daar niet aan te doen was.

"Dit is een uithoudingsproef. De regels zijn simpel," legde Jason uit aan de menigte. De knielende jongens kunnen niets anders dan aan de lul van hun partner zuigen, die zoals jullie zien helemaal en pijnlijk stijf zijn. De harnassen zorgen ervoor dat dit zo blijft, en weerhouden de jongens een tijdje om klaar te komen. De jongen die het langst ervoor kan zorgen dat zijn partner NIET klaarkomt is de winnaar. De eerste jongen die een orgasme heeft, en zijn partner, krijgen een speciale strafproef, net na deze wedstrijd.

Hannah Dubose gaf het fluitsignaal.

Jason draaide zich naar de gladiatorjongens. "Laat de strijd beginnen!"

Het volk werd stil, hun ogen waren gericht op de reuzenschermen terwijl de cameramannen rond de gladiatorjongens gingen staan. De trainers stonden klaar met hun elektrostaven, een gewone voorzorgsmaatregel, moest er een van de vijf lulzuigende jongens vals spelen en zich niet helemaal inspannen. Anthony, Ians trainer, wandelde steeds rond de vijf opgehangen jongens en de vijf knielende jongens die ervoor zaten.

"Jongen nul-een is een droge klaarkomer," verklaarde hij als hij even voor Miles stilstond. Danny was plichtsbewust aan het keiharde piemeltje van de jongste gladiator aan het zuigen. "Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor hij klaarkomt. Laat ons een zien hoeveel zelfcontrole onze jonge man heeft." Miles kreunde zachtjes en wriemelde al in zijn ketenen. Een tien jaar oude penis is uitermate gevoelig, en wanneer Danny met zijn tong over Miles' roze eikeltje laveerde en op en neer over de zeven en een halve centimeter lange schattige schacht bewoog, belandde de jongen in een roes van onvoorstelbaar genot, zo sterk dat het zelfs pijnlijk werd.

De volgende in de rij waren de broertjes Andrews. Anthony kletste Josh hard op zijn billen. Hij hield zijn hand enkele ogenblikken daar om met zijn vingers de kontplug wat dieper te duwen in het elf jaar oude achterwerk. Josh krijste klagend als zijn overgestimuleerde prostaat een nieuwe aanval moest verwerken. "Nul-twee heeft de grootste lul die we ooit gezien hebben bij een jongen van die leeftijd. Volgens de meest recente informatie van ons medisch departement, kan hij nog maar pas ejaculeren. Laat ons eens zien hoe lang zijn broer erover doet om hem te doen spuiten. Ik wed dat dit niet lang zal duren."

Dit was een juiste veronderstelling. Josh kreunde, snakte naar adem en wiegelde met zijn tien beminnelijke teentjes, hij rukte aan de kettingen die zijn handen aan de stang boven zijn hoofd vasthielden.

"Ohmigosh, Chris…dat voelt echt fantastisch!"

Chris kon enkel 'mmmmfff, mmmff' mompelen, want zijn mond was volgepropt met de veertien centimeter uitzonderlijk lange erectie van zijn elfjarige broer. Hij kon het beetje voorvocht van Josh voelen proeven. Zuiver, vers en een beetje zout proefde hij. Anders dan de smaak van de lul van een man die in zijn mond zat. Josh proefde, wel, zoals een jongen, was het beste wat Chris kon veronderstellen. Chris ontdekte dat , met een beetje extra zuigkracht, hij Joshs voorhuid over de top van zijn penis kon trekken, en dan kon hij met zijn lippen het vel helemaal terugschuiven. Dit zorgde ervoor dat Josh krijste van genot en over zijn hele lichaam schudde.

"Oh, shit! Chris. Doe…doe dat…opnieuw…doe het! Nu direct!"

Chris gehoorzaamde, vreemd genoeg opgewonden bij het idee dat zijn broertje hem bevelen gaf. Zijn tienerlul zwol boosaardig op in zijn kuisheidskooi en zijn gefrustreerde ballen smachtten om hun lading dertien jaar oud sperma naar buiten te jagen. Het was dat gevoel, het wanhopig trachten om klaar te komen en de wetenschap dat het niet mocht, dat voor hem buitengewoon erotisch was. Chris bewerkte Josshs voorhuid nog enkele keren op en neer totdat de naar adem snakkende Josh hem smeekte om te stoppen.

"Oke… oke… ooooh, je moet nu stoppen, Chris. Ik ga klaarkomen als je dit blijft doen… ik wil nog niet klaarkomen. Toch niet als eerste… niet klaarkomen…"

Gelukkig voor Josh was Chris een ervaren lulzuiger geworden gedurende de eerste maand op het eiland. Geen een van de andere jongens was al zo bedreven en ervaren als hij. Hij stopte snel waarmee hij bezig was en liet Joshs harde penis wat samentrekken in zijn mond gedurende enkele minuten. Af en toe zoog hij even en rolde hij met zijn tong rond de schacht om zijn broertje stijf te houden.

De nauwe harnassen rond de lullen en ballen van de jongste knapen zorgden ervoor dat ze minder snel zouden klaar komen als normaal het geval was. Hun jonge penissen werden harder en harder, pijnlijk als ze volgepompt werden met bloed. Chris voelde enkele adertjes die langs de schacht uitstaken. De andere lulzuigers hadden dezelfde ervaringen en de vijf afgezogenen kregen al snel tranen in de ogen van de blijvende erecties. Hun gepiep, gejank, gekreun, gekerm, en hun kreten werden versterkt langs de luidsprekers en uitgezonden over de hele wereld in digitale kwaliteit. Het was extreem schattig en opwindend.

Josh was er zo dichtbij dat het hem folterde. Hij wou zo graag klaarkomen dat hij zich geen zorgen meer maakte over de mogelijke gevolgen.

"Laat me asjeblieft klaarkomen, Chris. Ik aanvaard elke straf die ze me zullen geven."

'Die ze ONS geven' dacht Chris terwijl de penis van Josh in zijn mond klopte en danste. 'Ik laat ze ons niet beiden straffen. Geen sprake van.'

Christophers vakkundigheid weerhield Josh om klaar te komen en redde hen ternauwernood van de strafproef als naast hen Ian, die afgezogen werd door Philippe, een luide kreet slaakte, zijn teentjes krulde, helemaal verstijfde en een krachtig elfjarig orgasme kreeg. Hij spoot een klein straaltje onrijp zaad in de mond van de Franse jongen.

"We hebben een verliezer!" kondigde Anthony aan. Hij was er niet blij mee dat het zijn jongen was die eerst uitviel. "Nu moeten we nog op een winnaar wachten."

De halsband van Philippe werd losgemaakt van het harnas van Ian, maar de twee jongens warden gedwongen om in dezelfde houding te blijven zitten. Ian vastgemaakt aan zijn polsen, zijn lichaam uitdagend uitgestrekt, zijn nog steeds stijve penis voor iedereen zichtbaar, en Philippe, opgesloten in zijn kuisheidskooi, op zijn knieën met zijn armen achter zijn rug vastgebonden. Grote penisknevels werden in de mond van beide jongens gestopt en vastgemaakt achter hun hoofd om hen stil te houden terwijl de acht overblijvende jongens vochten voor de overwinning.

Enkele ogenblikken later begon Miles hevig in zijn ketenen te schudden. Hij duwde zijn kruis met krachtige slagen in Danny's gezicht. Alle trainers waren het ermee eens dat dit zeker een droog orgasme was en zo waren Miles en Danny het tweede koppel dat uitviel. Observerend vanuit zijn luxe-box riep William Durand naar beneden naar Jason: "Laat de kleine drommel klaarkomen zolang dat alle andere jongens hun orgasme gehad hebben."

Jason gaf de orders door naar Anthony die vrolijk het nieuws aan Miles doorgaf dat ze nog meer droge orgasmen uit zijn vermoeide en bezwete lichaam zouden pompen. "Je stopt niet met klaarkomen totdat iedereen een orgasme heeft gehad." kondigde hij aan, zodat het publiek dit ook kon horen. Luide kreten weerklonken. Het volk hield van Miles, ze vonden hem schattig en beminnelijk, maar dit betekende niet dat ze hem niet konden zien lijden. En er is niets meer folterend voor een voor puberale jongen als gedwongen te worden om het ene droge orgasme na het andere te hebben zonder onderbreking. Dus bleef Danny maar zuigen en Miles maar klaarkomen. Hij kwam nog drie keer droog klaar in de tien minuten die Alexei nodig had om zijn opgehouden lading twaalf jaar oud sperma te spuiten. Alexei was al bekend voor de grote hoeveelheid sperma dat zijn ballen konden produceren en deze ejaculatie was geen uitzondering. Als alles gedaan was droop er Russisch sperma van de lippen en de kin van Illya. Net zoals Philippe en Ian werden de jongens losgemaakt, gekneveld en moesten ze op hun plaats blijven zitten.

Het duurde nog een kwartier voor Danny een orgasme kon verwekken bij de wanhopige en geile Gabriel. Het lul en ballenharnas had blijkbaar een duidelijk effect gehad bij Gabriel en had hem bijna een uur op de rand van een climax gehouden zonder dat hij kon afwerken. Als de twaalfjarige dan uiteindelijk klaarkwam was het explosief en ondraaglijk pijnlijk. Zijn keiharde lul zwol nog meer op in het harnas, zijn jonge testikels voelden alsof er op getrapt was. Hij hing daar wenend en snikkend, zijn penis was nog steeds grotesk gezwollen toen hij en Danny losgemaakt werden. Zo werden Chris en Josh de overwinnaars."

"We hebben een winnaar," kondigde Anthony aan." Jongen nul-twee heft het het langste uitgehouden. Twintig bonuspunten voor hem en vijf voor zijn grote broer."

Het volk juichte. De elastieken aan de halsband van Chris en het harnas van Josh werd losgemaakt en de twee jongens mochten uit elkaar gaan. Josh was nog steeds niet klaargekomen en zijn stijve lul wees naar zijn uitgerekte buik. Geklemd in het harnas waren zijn elfjarige ballen, groot voor zijn leeftijd, gezwollen en paars. Zijn beloning voor de overwinning was dat Hannah enkele ijsblokjes op zijn lul en zijn ballen legde en dat ze hem zo terug zijn kuisheidsgordel terug aandeed. Hij bekeek haar geschokt en gekwetst.

"Niemand heft gezegd da de overwinnaar een orgasme mocht hebben, nul-twee," lachte ze naar hem terwijl ze de metalen plaat op zijn plaats legde. "Geniet van je bonuspunten."

Toen Josh heel geil en onbevredigd in gordel gesloten was, mocht Miles eindelijk stoppen met klaarkomen. Alles bij elkaar had de jongen zeven droge orgasmen gehad in het uur dat hij aan de stang opgehangen was. Hij ijlde en snikte als ze hem losmaakten. Zijn piemel die nog steeds stijf was in het harnas was rood en pijnlijk. Josh en Alexei moesten hem helpen met opstaan als zijn lul en bellenharnas uitgedaan werd. Zijn pietjes werd onmiddellijk slap, terug naar zijn vier centimeter. Hij was een gelukkige jonen toen Alexander zijn kuisheidsgordel terug aantrok. Hij droeg de gordel echt niet graag, maar hij hield er ook niet van dat er met zijn piemeltje gespeeld werd. Dus was het oké voor hem dat het nu even weggestopt werd. Hij had daar echt pijn en hoopte dat de gordel een tijdje zou aanblijven.

Terwijl de overige acht jongens naar de kooi beneden gebracht werden, moesten Ian en Philippe in dezelfde houding blijven, nu echter in het midden van de arena met alle ogen van het publiek op hen gericht, om te zien welke lijdensweg er voor de twee verliezers weggelegd was. Beide jongens beefden van schrik, en een nieuwe stilte viel over de toeschouwers toen dokter Trench door de arena naar het geraamte stapte. Een van de oudere muilknapen duwde gehoorzaam een medisch karretje achter haar. Zijn enkels waren geketend, zijn hoofd gebogen. Ian en Philippe wisten dat als de dokter erbij betrokken was, de straf uitermate onprettig zou worden.

"Onze twee verliezers zullen nu bestraft worden," kondigde Anthony aan. "Hun straf zal de hele dag blijven duren." Applaus en goedkeurend gemompel van de meest sadistische leden van het publiek weerklonk. "We beginnen bij jongen nul-acht. Omdat zijn tong hem in moeilijkheden heeft gebracht, zal zijn tong de prijs betalen."

Anthony en Roger hielden Philippe stil terwijl dokter Trench de straf klaar maakte. Van het medisch karretje nam ze twee roestvrij stalen staven van ongeveer vijftien centimeter lang. Nadat ze die in een steriele oplossing had gelegd, nam ze een tandklem en ging ze naar haar eerste slachtoffer.

"Open zijn mond."

Philippe kreeg de kans niet om dit vrijwillig te doen. Roger nam de jongen zijn kaak en trok zijn mond open. Dokter Trench hechtte de klem rond de tong van Philippe en trok die uit zijn mond, zo ver als het kon. De veertienjarige rukte en trok, maar de twee trainers hielden hem op zijn knieën. Het gewicht en de afmeting van de klem maakten het hem onmogelijk om zijn tong terug in zijn mond te steken.

Terwijl de tranen in zijn ogen kwamen, nam Dokter Trench de twee staven en zette ze hen boven en onder zijn uitgerokken tong. Dan nam ze twee kleiner klemmen, zette die op het uiteinde van de staven en maakte ze vast aan de jongen zijn tong. Philippe jankte en deed nog een kleine inspanning om zich uit de greep van de trainers los te maken.

Trench berispte hem. "Als je blijft tegenstribbelen, trek ik je tong uit je mond. Blijf stil! Je gaat nog meer straf krijgen, jonge man."

Philippe gehoorzaamde en staarde naar de dokter als de klemmen vaster aanspande. De tong van de jongen was nu stevig gesandwitchet tussen de twee stalen staven. Hij ontdekte snel dat het onmogelijk was om zijn tong terug te trekken. Zolang de staven daar waren, kon hij niet meer spreken, eten of drinken.

"mmmphh, ffpphhthhh, nnmph," waren de enige geluiden die de jonge tiener kon uitbrengen. Hij keek naar de volwassenen met trieste, betraande ogen.

"En nu de afwerking," zei Trench. Ze nam een klein flesje vloeistof van de kar. "In dit flesje zit een hoog geconcentreerde olie van de habanero peper. Niet de heetste van de wereld, maar heet genoeg." Ze nam een druppeltellertje om een klein druppeltje op Philippes hulpeloze, uitgerokken tong te laten vallen.

"Laat hem gaan," riep de dokter als Philippe begon te schreeuwen en zich losrukte uit de greep van de trainers. Zijn handen waren nog steeds achter zijn rug gebonden en hij kon zijn tong niet terugtrekken. De habanero peper bleef op het tipje van zijn tong liggen en begon steeds feller en feller te branden. De menigte applaudisseerde en lachte als de arme, slanke Franse jongen rond de arena huppelde, wanhopig bedenkend hoe hij zijn brandende tong kon afkoelen. Normaal mocht een gladiatorjongen niet op die manier rondlopen, Maar het was zo'n komisch gezicht, met zijn onbehaarde veertien jaar oude lichaam schuddend en bevend, zijn wanhopige pogingen om zijn armen los te krijgen, en de blik van schaamte, angst en onbehagen op zijn gezicht. Zij besloten om hem wild rond de arena te laten lopen. Zijn trainer, een mysterieuze jonge vrouw, Elaina genaamd, hield hem scherp in het oog en hield haar hand dicht bij haar elektrostaaf om hem, indien nodig, te kalmeren.

Terwijl Philippe rond de arena danste, maakte dokter Trench de wat meer uitgewerkte straf van Ian klaar.

"Moeten we hem eerst neerleggen, dok?" vroeg Roger Bramley, die naast de hangende jongen stond.

"Dat zal niet nodig zijn. Hou hem gewoon stil."

Anthony verklaarde Ians straf aan de genietende en opgewonden menigte. "Jongen nul-drie kon zijn piemeltje niet controleren, dus gaat hij de ganse dag zijn lesje leren."

Dokter Trench verwijderde het lul en ballenharnas van de elfjarige piemel. Ian kromp ineen en jammerde. Zijn penis deed pijn en was gezwollen omdat hij gedurende een uur stijf stond, en zijn ballen voelden al niet veel beter aan. "Oh, alsjeblieft, mevrouw," kermde hij, "mijn pietje doet al zoveel pijn."

Maar de dokter negeerde het protest en nam zijn penis stevig in haar rechterhand. Ze trok zijn voorhuid naar achter. Van op de kar koos ze een tien centimeter lange sonde met een bolletje op het uiteinde. Alle jongens hadden nu al de vrees en de vernedering ondergaan van sondes die in hun penissen gestoken werden, tijdens de regelmatige bezoeken aan de medische vleugel. Maar om dit mee te maken voor een wereldwijd publiek, was voor Ian het allerergste. Hij had geen aanmoediging van zijn trainers nodig om de longen uit zijn lijf te schreeuwen als de dokter het dunne staafje in zijn piemel stak. Ze had al jarenlang ervaring met deze procedure bij jongens, als sinds de uitvoering van het Internationaal pact voor kindslaven aangenomen was. Zoals voor vele plattelandspediaters ging het met haar carrière voor de wind toen deze wetten in voege traden. In de loop van de jaren had ze haar ijskoude benadering ontwikkeld voor haar methodische en hoogst efficiënte omgang met slavenjongens-geneeskunde. Ze beschouwde hen als dieren, en ze had nu meer gemeen met veeartsen als met gewone artsen.

Ian trachtte zijn best te doen om moedig te blijven. Calvin Mayfair hield zijn handen stevig rond de heupen van de jongen en hield de jongen stil als de dokter haar procedure voort zette. Een klein kooitje werd over de eikel van de jongen geplaatst. Het was een gewoon hulpmiddel dat diende om katheders op zijn plaats te houden. Trench had het aangepast om de sonde op zijn plaats te houden en te zorgen dat hij er niet uit schoof, en te zorgen dat de voorhuid volledig achteruit geschoven bleef.

Ian en keek naar zijn penis en zag dat zijn pijnlijke eikeltje vastzat in een kooitje en dat het bultje op het uiteinde van de sonde net uit zijn pisbuis stak. Hij snakte naar adem en snotterde. Calvin liet zijn middel los en gaf hem een stevig klap op zijn billen.

"Goed gedaan," zei hij. "Nu komt het aangename deel."

"Ik denk niet dat het zo aangenaam zal zijn," antwoordde Ian terwijl hij omlaag keek naar zijn opgesloten penis.

Dokter Trench glimlachte om Calvins enthousiasme en de terughoudendheid van Ian. Met een klemmetje bevestigde ze een dunne draad aan de sonde. Op haar bevel, deed Anthony de kuisheidsgordel terug aan bij de jongen, er zorg voor dragend dat het draadje door het gaatje stak waar normaal de urine door kwam., onderaan het metalen plaatje van de gordel. Ian kromp ineen als de gordel rond zijn middel gespannen werd en vastgemaakt met sloten. Hij voelde weer de ongemakkelijk benauwdheid als het plaatje tegen zijn jongensdelen aan drukte, er voor zorgend dat zijn penis niet stijf kon worden.

Het andere uiteinde van de draad werd nu vastgemaakt aan een, op batterijen werkende, afstandsbediening. Deze had een enkele schuifregelaar, die nu op 'uit' stond. Nadat ze gecontroleerd had dat alles goed aangesloten was, zette Trench de schakelaar op volle kracht.

Op dat moment schoot er een sterke elektrische stroom door de draad naar de prima geleidende sonde. Ian was de eerste jongen op het eiland die de foltering meemaakte van het elektrocuteren van zijn urineleider.. De jongen schreeuwde en bibberde, terwijl hij aan zijn polsen hing. Zijn prachtige onbehaarde benen zwaaiden wild rond van pijn. Het kooitje dat rond zijn eikeltje zat, was ook geleidend, zodat de uiterst gevoelig eikel, die normaal bedekt was door zijn voorhuid, ook een stevige schok kreeg.

"Kalm jongen," berispte Trend hem. "Je zou denken dat we je lul afsnijden, zoals daar hangt te roepen. Dit was maar een test om te zien of alles werkt. Ik zal het af zetten als je dat wil."

"alsj…. alsjeblieft… mevr…. mevrouw,… zzzz… et het… af."

Trench glimlachte en bedacht hoezeer ze hield van haar job en hoeveel geluk ze wel had dat ze zo een hoog geplaatste positie had op gladiatoreiland. Ze zette de schuifregelaar op halve kracht. Ian kreeg een nieuwe schok, maar minder pijnlijk dan de eerste, maar toch iets meer dan een kriebel.

"Is dat beter?" vroeg ze de jongen.

"Ik… dddd… denk het wel… mevrouw," stamelde Ian. De tweede elektrische schok, alhoewel minder pijnlijk, had er voor gezorgd dat zijn penis stijf werd in de nauwe ruimte van zijn kuisheidsgordel. Trench wist wat er gebeurde door te kijken naar de blik op het gezicht van de jongen.

"Dat zal wel, als je worstje probeert stijf te worden. Ben je niet beschaamd?"

"Het sssp… spijt me mevrouw," antwoordde Ian, terwijl er een nieuwe schok door zijn pisbuis ging.

Trench was tevreden dat de afstelling voldeed voor langdurig gebruik. Ze plakte de afstandsbediening met tape stevig rond de bil van Ian. Met kleine stukjes tape bevestigde ze de draad langs Ians dij. Hij zou verder wedijveren met het apparaat en ze wou niet dat er iets los kwam tijdens de activiteiten.

Anthony richtte zich opnieuw tot de menigte. "Nul -drie draagt nu een speciaal apparaat in zijn kuisheidsgordel. Hij krijgt een lichte elektrische schok in zijn penis om de drie minuten voor de rest van de dag. Als hij nog meer strafpunten krijgt, zal de sterkte en de interval steeds verhoogd worden."

De toeschouwers applaudisseerden voor deze gevoelige en listige strafproef.

"Als er mensen geïnteresseerd zijn in het apparaat o mom thuis te gebruiken voor jullie jongensslaven kunnen ze zich richten tot dokter Trench voordat jullie bezoek aan ons ten einde is."

Ian werd nu ook van de stang losgemaakt en wandelde met Philippe naar beneden onder de arena. Net als hij in de tunnel zou verdwijnen, kreeg hij een nieuwe schok in zijn elfjarige penis. Hij slaakte een kreet en danste schattig van voet op voet. Natuurlijk waren de camera's ter plaatse en werden de herhalingen getoond op de reuzenschermen in de arena. De menigte lachte en applaudisseerde. Voor de rijke bezoekers van gladiatoreiland was dit zeker een onderhoudende ochtend geweest. Ze verspreidden zich nu om in de top-restaurants van het eiland de lunch te gaan gebruiken. Daarna zouden ze de vroege namiddag doorbrengen op het private strand. De meeste van de bezoekers hadden hun eigen jongensslaaf meegebracht en zo paradeerden de goedgeklede mannen en vrouwen naar buiten met achter hen de naakte of schaars geklede jongens, met een leiband en een halsband, wandelend of kruipend.

Vele volwassenen keken de planning na voor het programma van de rest van de dag. Vanavond stond er 'touwtrekken' op het programma. Dat sprak tot de verbeelding. De weekfinale werd aangekondigd als 'best geslagen kont', waar tien gelukkige toeschouwers zouden uitgekozen worden om zelf deel te nemen. Natuurlijk moesten ze hiervoor een kleine bijdrage betalen.