Hoofdstuk 1
De nieuwe wet

Iedereen wist dat slaven zeer slecht behandeld werden, ze werden gezien als stukken koopwaar, niet als mensen. Deze behandeling werden ook als voorkomen normaal beschouwd. Kinderen van slaven werden naar instituten gestuurd tot ze 18 waren en werden dan vrijgelaten, maar ze wisten niets over hun ouders, want anders zouden ze kunnen proberen hun ouders te kopen.

Er was echter een groeiende vraag naar jonger 'vlees'. Veel werk kon alleen worden gedaan door kleinere handjes. Kinderen konden ook makkelijker een ander kind als slaaf hanteren dan een sterke volwassene. En er waren natuurlijk ook veel rijke heren die liever een leuk naakt strak kontje van een kind zagen dan het zitvlak een ouwe slappe man.

Onder deze laatsten was ook mijn vader, de politicus James Podwicked. Hij werkte aan een wetsvoorstel dat deze rijke heren genoeg kindslaafjes zou bezorgen om hun wildste dromen waar te maken…

"De criminaliteit is niet meer te houden, John, en dat weet jij ook."

"Dat weet ik, maar is het niet een beetje onmenselijk?"

"Nee, zware jeugdcriminelen moeten we zwaar aanpakken, anders word ons land een nieuw paradijs voor hen."

Mijn vader leek zich echt in te zetten voor deze zaak, hij had een wetsvoorstel ingediend om jonge boefjes te laten verkopen als slaafjes en speelgoedjes voor rijke mensen of hun kinderen.

Vader was ervan overtuigd dat als de minimumleeftijd voor slavernij verlaagd werd tot 8 jaar, de kinderen zich vanzelf beter zouden gaan gedragen. Mijn vader had dit wetsvoorstel maar liefst drie jaar voorbereid en had alle punten besproken met specialisten en slavenhandelaars.

"Goed, laten we je wetsvoorstel even doornemen en daarna stemmen."

Mijn vader begon alle punten op te sommen:

"Punt 1 is dat alle jongeren van 8-16 jaar met drie of meer strafpunten als eigendom van de staat worden beschouwd en dus ook kunnen worden aangeslagen;

punt 2, deze jongeren worden gekeurd en in een trainingskamp opgeslagen totdat er een iemand is die ze wil kopen;

punt 3 omvat de rechten van de kindslaafjes; ze hebben dezelfde rechten als de normale slaven van 16 jaar en ouder, maar wel met het extra recht op drie maaltijden per dag, waarvan de minimale samenstelling door wet wordt bepaald; ze hebben wel dezelfde plichten als de volwassen slaven: geen kleding, geen familiebezoek en familie kan hen ook niet zelf kopen."

Nadat mijn vader de punten had opgenoemd werd er gestemd. 152 voor 39 tegen, deze wet was dus een feit.

Ik kroop tegen mijn moeder aan in de zetel. We zaten thuis voor de tv, met chips en cola, en keken naar de politieke uitzending over het wetsvoorstel van mijn vader. Een van onze slaven bracht mij een nieuw glas cola en zei gedienstig, "alsjeblief meester Marten."

Ik nam het aan zonder iets te zeggen, zoals gebruikelijk, slaven hadden geen recht op een dankjewel van een vije jongen.

Mijn moeder ging met haar handen door mijn licht blonde haar, ze wist dat ik deze uitzending wilde zien, en had mij dan ook laten kijken, maar nu vond ze het tijd dat ik naar bed ging.

"Kom Marten, morgen is het school, je moet niet te laat op blijven."

Ik zat in het 4de jaar basis onderwijs, een goede leerling ook, 10 jaar en bijna in mijn puberteit. Er begonnen zelfs haartjes te groeien boven mijn piemeltje. Nooit zou ik iets doen waardoor ik ook maar één strafpunt verdiende. Zoals altijd luisterde ik naar mijn moeder terwijl op de tv een luidruchtig gejuich te horen was.

Hoofdstuk 2
Drie maanden later…

Toen ik op school kwam stond er geen politie aan de poort. De bel ging en alle kinderen moesten in rijen gaan staan zoals altijd. We werden naar onze klas gebracht door onze meester, meester Gregor, of zoals sommigen hem noemden, meester Igor (Frankenstein….?). Eens binnen werd de poort van de school op slot gedaan en werd er een bus binnen gereden langs de dienstingang. Uit deze bus stapten twaalf agenten die naar alle klassen gingen.

"Goed, kinderen, blijf allemaal zitten, deze agenten komen jullie ID's nakijken op strafpunten."

Ik kende niemand met meer dan twee strafpunten dus ik maakte me dan ook geen zorgen.

Daan, die naast mij zat sprong recht, "Meester, mag ik naar het toilet?"

"Nee Daan, blijf zitten, je mag gaan als de agenten onze klas hebben nagekeken."

De jongen ging opnieuw zitten, ik lette niet op hem, maar hij zat ongemakkelijk te schuiven op zijn bankje.

KLOP KLOP….

"Binnen…"

"Goedendag meneer, departement slavenhandel, ik kom uw leerlingen controleren."

"Ga uw gang heren, kinderen, allemaal ID's op tafel en handen boven tafel houden."

Ik legde mijn ID neer en keek naar Daan, "Hey, komaan joh, neem je ID, anders krijg je problemen…"

Daan legde zijn ID ook neer, ik keek even langs het raam en naar de agent die de ID's scande.

Toen hij aan ons tafeltje stond nam hij Daans ID, scande dit en zei, "Ok, geen strafpunten, goeie jongen."

Mijn ID werd gescand…. PIIIIIIP, "Meekomen jongen, jij hebt twee punten op je strafblad en twee punten op je schoolstrafblad, jij bent eigendom van de staat…"

Wat, hoe kan dit? ik had nooit iets misdaan.

De man keek mij aan en zei toen, "Meekomen Daan, of wil je hier al een pak slaag krijgen?"

"Daan? ik heet Marten."

"Jouw ID zegt dat jij Daan bent."

De meester stond recht, "Agent, ik verzeker u, deze jongen heet echt Marten, de jongen naast hem, dat is Daan, hij moet zijn ID hebben verwisseld met die van Marten."

Onmiddelijk greep de agent Daan bij zijn kraag en trok hem naar voor in de klas.

"Deze kleine crimineel heeft een van jullie klasgenoten proberen te laten opdraaien voor zijn eigen criminaliteit, Marten, kom ook hier."

Ik stapte geluidloos naar voor waar de nu snikkende Daan stond met tranen in zijn ogen, had hij mijn ID niet genomen dan had ik onmiddellijk medelijden gehad.

"Marten, doe zijn bovenhemd uit."

"Excuseer, ik moet zijn…. bovenhemd…. losknopen?"

"Nee, trek het gewoon los, hij heeft het niet meer nodig." De agent zei dit met een glimlachje op zijn gezicht.

Ik trok aan Daans hemd, enkele knoopjes sprongen van het hemd af. De agent haalde een stok uit zijn riem, een matrak zoals men dat noemt en gaf die aan mij.

"Sla hem ermee, zo vaak je wilt."

Ik had vaak gezien hoe vader onze slaven sloeg, tot ze bloedend smeekten om op te houden. Ik had ik altijd amusant gevonden, maar nooit eerder had ik dat zelf gedaan. Het was niet zo makkelijk als ik dacht, het ging per slot van rekening over een mens. Aan de andere kant, Daan had mij proberen te laten verkopen in zijn plaats.

Met een bevende hand nam ik de stok aan en sloeg, niet te hard op zijn ontblote lichaam.

"Komaan, deze crimineel wilde je laten opdraaien voor zijn daden, dit soort is de ergste van alle criminelen."

De agent nam de stok terug, hij sloeg Daan vijf keer hard op zijn rug, tranen rolde over Daans wangen.

"Zo behandel je een slaaf. Hier." Opnieuw werd de stok in mijn hand geduwd. Er werd van mij blijkbaar verwacht dat ik hetzelfde deed. Zo hard ik kon raakte ik de blote rug van mijn vroegere beste vriend.

"Goed, kinderen, zoals jullie wel weten is Daan hier net aangeslagen door de staat, hij zal op de markt worden verkocht, volgende maand. Omdat jullie allemaal blijkbaar goede jongens en meisjes zijn mogen jullie morgen op excursie komen naar het trainingskamp voor slaven en kijken hoe jullie vroegere klasgenootje word getraind tot slaaf."

Nu richte hij zich weer tot mij, "Jij mag nu al meekomen, omdat hij jou probeerde te laten verkopen. Het is de zwaarste misdaad voor slaven om te proberen een vrije jongen te laten verkopen als slaaf, daarom mag jij helpen met hem klaar te maken."

Ik keek twijfelend naar de meester, maar die knikte dat ik moest meegaan.

"W-wat moet ik dan doen meneer?"

"Jij mag beginnen met hem verder uit te kleden jongen, een slaaf hoort naakt te zijn, poedelnaakt."

Dit vond ik een beetje gênant. Ik had Daan altijd al een knappe jongen gevonden en ik had meermaals gedroomd over dat hij naakt was, en nu moest ik hem uitkleden?

Ik begon met zijn broek uit te trekken, een modieuze spijkerbroek die perfect om zijn middel paste, hierdoor was het moeilijk om de knoop los te maken.

"Het lukt niet meneer, de knoop zit te strak."

"Hebben julie thuis slaven, jongen?"

"Ja meneer."

"Wat doen jullie als jullie slaven niet doen wat er van hen verwacht word?"

"Euhm, dat zeggen meneer, of slaan."

"Wel, dan weet je wat je doen staat."

Even voelde ik een rilling lopen over Daans lichaam, toen riep ik, "Komaan, buik intrekken," terwijl ik met de stok in zijn buikje porde. De angstige tiener deed zijn best en toen lukte het wel, de broek ging makkelijk over zijn benen. Net zoals vader deed met onze slaven, zo deed de agent nu ook bij Daan, een lichte tik tegen de benen en de tiener deed een stap naar achter zodat zijn voeten nu uit de broek waren. Met iets meer aarzeling stak in mijn handen tussen de rek van Daans boxershort, zijn huid voelde warm aan, zelfs aangenaam, ik voelde zijn piemel tegen mijn hand.

Daan fluisterde, "Alsjeblief Marten, doe me dit niet aan, ik heb zo veel spijt."

De agent hoorde dit en sloeg Daan recht in zijn aangezicht. "Stommeling, jij praat niet met vrije mensen, jij bent een stuk stront, deze jongen hier kan doen wat hij wil."

Ik trok het boxershort naar beneden in een vloeiende beweging. Wat ik daar zag deed mij blozen, Daan had een loeiharde erectie. De eikel was licht roze, wat een teken was van beginnende puberteit.

"Daan, nog een stap achteruit, joh, je boxershort zit nog om je voeten."

Vol schaamte stapte hij achteruit tot hij tegen het schoolbord aanliep.

"Zo, heeft het slaafje een hard piemeltje?"

Daan reageerde niet maar keek recht naar beneden.

"Ik vraag je wat jongen." De agent klonk heel boos.

"Sorry meneer, ik kan er niets aan doen."

"Daar doen wij wel iets aan."

Een enkele slag tegen zijn piemel met de stok deed hem ineen stuiken van pijn maar de piemel begon wel slap te worden.

"Komaan slaaf, het word tijd dat je mee gaat naar waar je thuis hoort, bij de andere slaven."

Daan werd met een hand uit het klaslokaal getrokken door de agent, ik bleef staan.

"Marten, jij mag meekomen, jij mag helpen bij het klaarmaken van hem."

Vol zenuwen volgde ik de agent, naar de bus waar vijf andere kinderen uit mijn school opzaten.

Ik wist natuurlijk niks van de twee strafpunten van Daan, wel dat hij twee maal had gespijbeld dit jaar, maar dan zou hij nog maar één punt hebben op zijn strafblad.

Er waren nog maar drie dagen school. Aan het eind van het schooljaar zouden de strafpunten gehalveerd word. Dus als deze wet een week later was uitgevoerd, dan zou Daan nog maar twee punten hebben en zou hij net als ik een vrije jongen zijn.

Terwijl we over de speelplaats wandelde werd Daan door alle andere kinderen uitgejouwd.

Zijn hoofd was naar de grond gericht en tranen bleven maar stromen als bij een maartse regenbui.

Aan de bus stonden twee agenten met grote geweren klaar om het transport te begeleiden.

"Hè Marten, moet jij ook niet in je nakie volgen?" riepen enkele kinderen van de hogere jaren me nog.

"Nee joh, ik mag helpen bij deze hier."

Daan leek nu nog meer verdrietig toen ik dit riep. Hij wist blijkbaar dat dit van mij een held zou maken. Ik, Marten zou een slaaf mogen helpen klaarmaken en de anderen mochten morgen komen kijken hoe ik dat deed.

De busdeuren vlogen open, eerst werd Daan naar binnen gevoerd, zonder veel te letten op zijn gevoelens, want hij struikelde over het eerste trapje. "Doorlopen jij, of kun je alleen maar ouwe vrouwtjes bestelen?"

Zou dat het geweest zijn. Had Daan een oude dame bestolen? Toen werd ik op de bus geholpen.

Daan werd in de bus door twee agenten aan een paal geboeid. De boeien werden hoog boven zijn hoofd vastgemaakt, ik kreeg het idee dat deze bus was gemaakt om volwassen slaven in te vervoeren. Omdat de wet nog maar net van kracht was waren er nog geen bussen geschikt gemaakt voor het vervoeren van kinderen.

"Zie je, Marten, straks worden ze alle zes naar het centrum gebracht waar ze worden klaargemaakt. Hun ouders moeten er zijn als ze binnen worden vastgeketend, want anders kunnen er procedurele fouten worden gemaakt en dan kan de slaaf binnen een uur weer vrij zijn. Dat willen we uiteraard niet."

Ik knikte en de bus reed weg. De andere kinderen liepen luid juichend achter ons. Dit was precies zoals ik wel eens had gezien bij het aankomen en wegrijden van artiesten, hun bussen werden ook steeds gevolgd door horden fans. Ik voelde mij net een superster.

Hoofdstuk 3
Het medisch onderzoek

Een team van zeker twintig bewakers kwamen in de bus, enkele bewakers maakten de slaven los en voerden hen naar binnen, behalve Daan, die bleef achter.

"Deze mag jij binnen brengen, Marten."

Onzeker of ik de jongen aankon keek ik vragend naar de agent, die blijkbaar mijn bezorgdheid kon zien.

"Ik blijf bij je, er kan niks gebeuren, hij is geboeid en we staan binnen een zwaar bewaakte zone."

De agent maakte Daan los en deed een stap achteruit, toen nam ik Daans arm vast en begeleidde Daan naar binnen. Hij stapte als een zombie met mij mee. Zijn arm voelde nu ijskoud aan, en bezweet, bah, zweet was iets waar ik echt vies aan was. Onderweg veegde ik mijn hand af aan mijn hemd omdat ik er niet meer tegen kon. Daan begon ook lichtjes te ruiken naar zweet. Was dit nu zijn toekomst, slaaf te zijn?

Binnen rook het allesbehalve beter, zweet pis en kak. Lichtjes kokhalsens wandelde ik de bewakers achterna. Daan reageerde niet, enkel zijn hart bonkte zo hard dat ik het in zijn arm voelde.

"Kom jongen, deze doet met jou naar dokter Hannis. Ik ga hem even roepen. Ga hier maar naar binnen."

Ik opende de deur en daar stond één stoel achter een bureau en één ervoor. Kennelijk was deze laatste stoel bedoeld voor de begeleider of ouder van de slaaf.

"Marten, alsjeblieft, doe me geen pijn, ik heb er echt, echt spijt van dat ik je heb proberen te verwisselen…" Daan weende bijna van angst.

"Hou je kop, je had gewild dat de agent mij meenam, vuile rat die je bent."

Ik ging op de stoel voor het bureau zitten. Daan keek naar mij, "Ik heb de hele reis rechtop moeten staan joh, komaan."

"Daan, je weet dat slaven niet mogen zitten waar vrije mensen bij zijn."

"Verdomme rotzak, ik ben toch geen slaaf. Jouw vader heeft deze stomme wet erdoor gekregen omdat hij aan jonge kinderen wil frunniken, dat weet jij ook."

"Nou en? Ik zal jou extra aanbevelen, dan kan hij met je stijve spelen, dat heb jij toch graag, smerige slaaf. Ik laat je straks afzien dat je gaat schreeuwen."

"Zou je wel willen he? Als ik je een keer sla loop jij gelijk naar je mama. Zelfs al word ik verkocht aan je vader, ik zal jou nooit als meester zien."

Opnieuw stond Daans piemeltje kaarsrecht tegen zijn beetje schaamhaar.

"Achteruit rat, of ik sla je."

"Wat? nee, ik ken jou, jij bent een mietje, jij kan nog geen kind van vijf jaar aan."

Nog voor de zin af was gritste mijn hand naar zijn piemel, ik had hem even vast maar toen dook Daan weer weg, "Wat denk jij wel, jij blijft van mij af, ik wil geen vuile homo aan mij…"

KLOP KLOP….

Daans moeder kwam binnen en diens jongere broertjes, een tweeling van net acht met koperdraadkleurig haar.

"Daan, wat is er gebeurd jongen, je hebt helemaal geen kleren aan en je bent drijfnat, ben je in het water gevallen?"

"Nee mam, ze hebben me net van school gehaald, ik heb blijkbaar drie strafpunten."

"En Marten, wat doe jij hier jongen, waarom heb jij kleding aan en mijn Daan niet?"

"Ik ben een vrij kind, Daan niet, mevrouw."

"Vrij? waarom ben je dan hier? Ik roep de beveiliging, jij bent ontsnapt, kleine gangster."

En bammmmm, ze was buiten, de tweeling stond met open monden voor Daan, gefascineerd door het stijve piemeltje van hun broer. Ik deed een stap opzij maar het broertje dat het dichts bij mij stond begon te praten, "Wordt Daan een slaaf, Marten?"

Wat kon ik zeggen, ik had geleerd nooit te liegen, "Ja jongen, sorry, hij had drie strafpunten, dus is hij eigendom van de staat."

"Niks sorry, dat is cool. Blijft hij geboeid?"

"Euh, ik denk het wel…"

"Waarom ben jij hier?"

"Ik mag helpen, zeiden de agenten. Jullie broer heeft geprobeerd om mijn ID te verwisselen met zijn ID."

"Oh, da's niet lief, broer. Mag jij hem dan ook slaan?"

Even was ik stil, puur van schaamte. "Ja, ik mag hem slaan."

"Nee, echt? laat eens zien dan."

Dit kon ik niet geloven, zijn eigen broertjes wilde dat ik hun grotere broer sloeg.

"Nee, dat is niet aardig van jullie."

"Komaan, één keer maar."

Ik zag aan Daans ogen dat hij zou gaan huilen. Ach, ik dacht aan wat Daan net tegen me had gezegd, als hij dat zou doen bij zijn toekomstige meester zou hij nog veel meer slagen krijgen, en dan nog, hij zou mij nooit terug mogen slaan, dus waarom ook niet?

"Goed, één keer en dan is het genoeg, akkoord?"

De tweeling knikte al lachend.

"Goed, hier gaan we."

Ik zette mijn hand klaar en klapte recht in Daans gezicht. De jongen werd even suf in het hoofd maar kwam weer snel tot zijn positieven.

"Nu wij," zei de tweeling nog gretiger in koor

Aangezien ze kleiner waren dan Daan konden ze moeilijk bij zijn gezicht dus sloegen ze met de volle hand recht op zijn billen.

"Zo aap, dat was voor al die keren dat jij ons heb geslagen."

Daans moeder kwam opnieuw binnen met een veiligheidsagent, "Kijk, agent, daar is die ontsnapte slaaf."

"Mevrouw, hij is geen slaaf, dat is een bezoeker."

"M-maar, hoe kan dat?"

De agent legde uit van de verwisselde ID en de straf die Daan daarvoor moest krijgen. Daans moeder werd bleek.

Enkele ogenblikken later kwam de professor binnen met een dossier in zijn hand.

"Zo, dit hier is onze slaaf," wijzend op Daan die naast mij stond.

Daans moeder vroeg direct, "Dokter, maar waarom moet deze andere snotaap er zo nodig bij zijn? Is het al niet genoeg dat mijn Daan de vernedering moest doormaken om van school te worden gehaald… in een slavenbus?"

"Mevrouw, Daan heeft te veel strafpunten, dus hij zal als slaaf worden verkocht, en slaven worden nu eenmaal niet met een privébus of auto opgehaald, dat kost teveel geld." Zonder nog langer op de moeder te letten ging hij door, "en jij bent euhm… Marten en jij mocht helpen bij het onderzoek en het klaarmaken van deze slaaf?"

"Ja, meneer."

"Jij hoeft geen 'meneer' zeggen, jij bent een vrije jongen."

"Zeker, danku."

"Weet jij wat een onderzoek inhoudt?"

"Neen."

"Wel, eerst kijk ik of alles in orde is, hart, longen, stoelgang, plas, bloed, en nog enkele andere dingen, dan kijk ik of zijn piemeltje in orde is en of zijn balletjes zijn ingedaald, als dat in orde is gaan we naar zijn poep kijken, lijkt je dat leuk?"

Eerlijk, dat leek mij echt leuk, ik voelde al lang iets in mijn buik als ik Daan aanraakte en dan ging mijn piemeltje steeds recht omhoog staan. "Ja, dat lijkt me heel leuk, mag ik echt helpen dan, met alles?"

"De agent die deze slaaf binnenbracht zei dat jij met alles mocht helpen, dus ja, echt met alles wat je zelf wil."

Daans moeder moest zich vasthouden aan het bureau om niet achterover te vallen.

"Cool, wanneer beginnen we ermee?"

Daans moeder moest naar buiten tijdens het onderzoek omdat dit zeer pijnlijk voor haar kon zijn, maar de tweeling vroeg om te mogen blijven. Volgens de dokter was dat geen probleem, als ze maar stil bleven en niet gingen huilen.

"Goed, Marten, je mag beginnen, breng hem maar naar de onderzoekskamer hiernaast, en maak zijn voeten vast aan de boeien die daar liggen, lukt dat?"

"Yep, met plezier."

De dokter zag nu mijn sadistische trekjes boven komen. Echter, toen ik probeerde om Daan mee te nemen bleef hij halsstarrig staan waar hij stond. De tweeling zag dit en liep me tegemoet. Met hun schoenen trapte ze met volle kracht op de tenen van hun grote broer, "Vooruit, slaaf."

Schreeuwend van pijn liet hij zich door mij meevoeren naar de onderzoekskamer waar allemaal rare instrumenten lagen, die er erg gevaarlijk uitzagen. Ik was blij dat ik mocht assisteren, en niet onderzocht moest worden. De boeien pasten niet zo goed rond Daans dunne enkels, ze waren veel te groot. Nu pas zag ik dat de jongen zijn piemel rood was en slap tegen zijn balletjes hing. Ik tikte er tegen, en begon toen in zijn balletjes te knijpen, even ronddraaien.

"Dat was voor wat je daarnet zei, smerige onderkruiper."

Met nog één balletje in mijn hand trok ik alles naar beneden en liet het zakje dan los.

"AAAAAAW, dat doet pijn."

"Klaar?"

"Ja dokter," riepen we alledrie in koor.

"Goed, jongens, jullie moeten even achteruit nu, dit kan heel pijnlijk zijn en jullie hoeven dit niet te zien, hij was jullie grote broer tenslotte."

Bedroefd ging de tweeling achter in de kamer staan. De dokter maakte nu ook de boeien rond Daans polsen vast, maakte daarna de boeien los die zijn polsen samen hield en trok de kettingen aan, zodat zijn armen pijnlijk hoog werden opgetrokken.

"Marten, we gaan eerst kijken hoe het met dit creatuur zijn longen is gesteld."

De dokter nam een stethoscoop uit zijn zak en luisterde naar de luchtstroom van Daan.

"Hier, luister maar, kennelijk heeft hij al af en toe gerookt, je hoort de lucht lichtjes ratelen"

Inderdaad, ik hoorde de lucht niet geruisloos stromen maar een lichte ratel was hoorbaar. Ik wist van het roken, iedere dag na school gingen we samen naar het parkje achter school en rookten daar samen een sigaret, wel, dat zou vanaf nu ook gedaan zijn.

"Hiervoor zal hij straks straf krijgen, en ook minder marktwaarde hebben, jammer, een leuke knul, leuk koppie, leuke lippen, een redelijke grote, mooie piemel en dikke ronde balletjes… Jammer."

Ik hoorde ook zijn hart steeds sneller kloppen door zijn luchtstroom heen.

"Wat word de normale marktprijs voor een kind?"

"Ach, 5.000, 7.500 euro misschien?"

"En deze hier, tot nu toe?"

"Als alles meezit, misschien 4.000 euro."

Wow, die prijs daalde snel.

Zonder naar Daans tranen te kijken zette de dokter een grote schijf op Daans borst. Deze werd op zijn plaats gehouden door kleine weerhaakjes, de schreeuw die Daan loste was hartverscheurend. Toch zaten zijn broertjes opnieuw te lachen. De hartslag was nu duidelijk hoorbaar, erg snel en soms een beetje onregelmatig.

"Als dit zo doorgaat word hij nog verkocht aan een rijke vader als speelgoed voor zijn kinderen, dit is niet best slaaf."

De dokter keek bezorgd naar mij en naar de slaaf.

"Hoever daalt zijn prijs door het onregelmatig hart dokter?"

"Deze brengt waarschijnlijk niet meer dan 3.000 euro op."

Ze liepen nu naar de achterkant van Daan. De dokter deed een handschoen aan, ik kreeg er ook een aan. De handschoen werd ingesmeerd met een gel en ik mocht dezelfde gel aan Daans poepgaatje smeren.

"Marten, ik wil nu dat je met je vinger zo ver mogelijk in zijn poepgaatje gaat, en zeg me wat je daar voelt, goed?"

"Ja dokter."

Ik zette mijn vinger tegen zijn poepgaatje en begon zachtjes met het binnendringen ervan. Ik voelde hoe Daan weerstand bood, maar als ik dit tegen de dokter zou zeggen, zou hij het zelf willen doen, dus met een enorme smak gaf ik een klap tegen Daans linkerbil. Hij ontspande zijn achterwerk al meer, nog een slag, nu harder, en alles ging veel vlotter nu. Mijn vinger reikte slechts enkele centimeters diep en daar voelde ik niets.

"Gebruik meer dan één vinger, jongen, dan word de opening groter en kan je verder gaan."

"Ik voel… stront dokter."

"Veel?"

"Ja dokter, dit is echt niet leuk."

"Goed, kom er maar uit dan."

Opgelucht trok ik mijn vingers uit het gaatje, mijn handschoen hing vol met Daans stront, vlug trok ik ze uit.

"Straf hem maar omdat hij je handschoen vuil gemaakt heeft, ga je gang."

Onzeker of dit wel nodig was keek ik per ongeluk naar de tweeling die maar wat graag Daan zag pijn lijden.

Met mijn elleboog gaf ik Daan een por in zijn rug, door zijn gespannen armen was dit pijnlijker dan normaal.

"Gaat het Marten?"

"Ja, dokter."

"Goed, dan is het nu tijd om hem een prikje te geven om bloed af te nemen." De dokter keek opzij waar de tweeling zat te wachten, vol ongeduld.

"Kom eens hier jongens, willen jullie graag helpen?"

"Ja" knikten ze allebei in koor.

"Hier is een spuit, jullie mogen bloed prikken."

"COOOOOL, kom… Waar?"

"In zijn piemel, daar zit het meeste bloed, en dat doet ook echt veel pijn."

Deze dokter moest ook een sadistische man zijn dacht ik.

De broertjes namen de (voor hen) enorme piemel in hun handjes, en begonnen te prikken waar ze konden. Daan schreeuwde het uit van pijn.

"Stil slaaf, dit is je laatste uur met een vrije piemel voor de rest van je leven, geniet van het aanraken."

Bij deze woorden schrokken de twee zo erg dat ze de spuit in Daans balzakje staken. Nog erger geschreeuw klonk door de onderzoekskamer heen maar ze hadden wel een ader te pakken. De dokter trok de spuit vol en kleefde er een nummer op. In een intercom tegen de muur zei de dokter tegen zijn assistente dat ze bloed mocht komen halen van de slaaf.

Enkele seconden later kwam een bevallige dame van misschien 24 jaar binnen die afkeurend naar de slaaf keek.

"Zo, ben jij zijn meester, jongeman?"

"Nee, mevrouw, ik mag de dokter helpen met onderzoeken."

"Zo, dan moet jij wel een stoere bink zijn."

"Ja mevrouw, ik heb net zijn schijthol onderzocht, kijk maar."

Ik wees naar het rode gaatje aan de achterkant van Daan.

"Laat eens zien hoe goed jij dat kunt."

De dokter gaf mij een nieuwe handschoen en gel. Dit keer stak ik vier vingers tegelijk in Daans poepgaatje.

"Aaaah, stop, ik heb mijn schijter nog nodig hoor, homo-zot."

"Wel, jij bent hier goed in zeg."

De tweeling kwam er nu ook bij. "Wij hebben dat bloed mogen prikken mevrouw," zeiden ze schaapachtig lachend.

"Nog twee stoere binken."

Ik zag aan Daan dat hij zich dood schaamde. Deze dame vond het blijkbaar stoer dat andere kinderen Daan mochten folteren. Ze vertrok met een glimlach naar mij en de tweeling, maar keek nog steeds afkeurend naar Daan.

"Nu Marten, mag jij iets heel leuk doen, we gaan nu kijken of zijn maag ok is."

"Hoe doen we dat?"

"We gaan aan de binnenkant kijken en dan…"

Daan dacht blijkbaar dat zij hem gingen open snijden en liet zijn stront lopen.

"Verdomme, jij bent een verschrikkelijk stomme slaaf, kun je zelfs je stront nog niet ophouden?"

"Sorry meneer, ik kon er niets aan doen, het liep er gewoon uit."

"Het liep er gewoon uit? dan moet dat weer terug in, simpel."

De dokter nam een handschoen en deed het grootste deel van de poep in een schaaltje met een lepeltje.

"Marten, wil jij hem voederen?"

Dit was echt smerig, stront stonk altijd, maar deze was lopender dan gewoonlijk door de gel en door mijn hand die erin was geweest. Met tegenzin nam ik de schaal over en schepte een lepeltje op.

Vol walging bracht ik de lepel naar Daans mond die dicht bleef. De dokter greep Daans haren vast en trok. "Eten, stuk onbenul dat je bent, stront eet toch graag stront, niet?"

Daans mond ging voorzichtig open, terwijl de lepel een schepje stront in zijn mond goot werden zijn oogjes kleiner. De walging stond op zijn gezicht en in mijn gedachte.

"Komaan Daan, slikken…. goed zo, nu nog een."

Na acht scheppen was het schaaltje leeg.

"Hij heeft in ieder geval een sterke maag, deze slaaf word een goeie met eten," waagde ik de grap.

"Ja, maar we moeten zeker zijn dat er geen wondjes zijn aan de binnenkant van zijn maag."

Ik kreeg een mondstuk in mijn handen dat ik moest inbrengen bij Daan. Mijn vroegere vriend zat nog te kokhalzen van zijn 'maaltijd' toen ik het mondstuk in zijn mond duwde, het was een model waarbij een deel van de keel ook open werd gezet voor maagonderzoeken bij vrije kinderen. Bij hen werd dan wel een verdoving gebruikt, maar bij slaven was dat te duur.

Daan werkte niet echt mee, hierdoor kreeg ik het mondstuk niet mooi in de keel waardoor Daan kokhalsde.

"In de keel knijpen, dan gaat ze bovenaan open en dan jun je het zonder moeite inbrengen," vertelde de dokter.

Toen alles op zijn plaats zat kreeg ik een dun darmpje dat ik moest inbrengen tot in zijn maag.

"Slaaf, als deze jongen je deze darm inbrengt moet je slikken tot hij hem goed heeft zitten, begrepen?"

Daan knikte moeizaam.

"Goed, begin maar jongen."

Deze darm bevatte een camera aan de uiteinde waarmee de dokter de maag kon onderzoeken. Ik bracht de darm zo traag mogelijk in om de pijn ter verminderen. Maar toen ik aan zijn adamsappel was begon Daan te braken.

"Wat doe je nu weer slaaf? is het te dik voor je?"

Daan knikte opnieuw moeizaam.

"Wel jammer dan, doorduwen tot je er bent Marten."

Nu ik voor Daans gezicht stond besefte ik dat hij helse pijn had. Iedereen die ooit in aanraking was gekomen met slavernij wist dat slaven zwaar mishandeld werden, maar dit?

Ter verzachting masseerde ik zijn piemel, waarna het wel lukte. Ik bleef met mijn hand zijn piemeltje masseren tot ik de darm eruit mocht halen. Daarna ging ik naar de dokter, stiekem hoopte ik dat Daans marktwaarde opnieuw zou dalen, dan kwam hij terecht bij een jongenspooier en zou hij moeten neuken tot zijn poepgaatje overliep, en daarna zouden zouden hem laten werken tot hij omviel.

"Hij heeft littekens aan de binnenkant van zijn maag, we kunnen hem proberen te opereren later, maar dat word moeilijk."

De tweeling had dit gehoord en opperde al, "mogen wij hem opereren, dokter?"

"Nee, jullie mogen straks weer helpen."

Het angstzweet kwam weer boven bij Daan, hij rilde aan zijn kettingen.

"Wat scheelt er slaafje, staat het je niet aan, dan laat ik je vroegere broertjes wel even opereren hoor."

"Nee, meneer, alsjeblief niet, ik ben in orde."

De tweeling scheen niet tevreden, "moet een slaaf altijd luisteren?"

"Als een staatsslaaf een bevel krijgt van een meerdere, dus alle vrije mensen, dan moet hij die opvolgen."

"Wij zijn vrije mensen, juist?"

"Dat neem ik aan als jullie hier zitten, ja."

"Moet hij dan naar ons luisteren?"

"Zeer zeker, hij is nu een slaaf, en dat moeten slaven, probeer maar als jullie willen."

"Slaaf, maak een stijve piemel, NU."

Daan was nog niet echt in staat zijn piemel recht te krijgen wanneer hij wilde, dus dat bevel van zijn nieuwe meesters kon hij onmogelijk gehoorzamen.

"Komaan eikel, je hoorde de man, je moet ons gehoorzamen."

De twee werden ongeduldig, waarom gehoorzaamde deze domme slaaf hen niet?

"Mogen wij hem nu ook slaan als hij niet gehoorzaam is?"

"Als jullie dat willen, dan mag dat."

Blij huppelde de frivole tweeling achter Daan door en gaven allebei drie stevige slagen op Daans billen en voelden ze aan zijn poepgaatje, dat nog steeds rood zag van mijn onderzoek.

"Zo, dat ziet rood, blijft dat zo?"

"Nee, dat gaat weg, en jullie zullen straks zijn poepgaatje ook niet meer kunnen zien."

"Waarom niet?"

"Dat word een verassing."

Daans ogen werden opnieuw groot, waarom konden ze straks zijn poepgaatje niet meer zien. Ik wist waarom, maar zweeg. De slaven bij ons thuis waren ook op dezelfde controle geweest als Daan. Dat wordt lachen.

"Mu is het tijd voor de laatste test… Zo, is het alweer middag?"

Ik keek op mijn horloge, daarop stond 11u57. Ik had geen honger meer, na het op moeten voederen van Daans uitwerpselen was mijn honger over.

"Kom jongens, we moesten maar eens naar de cafetaria gaan, ze hebben er echt de beste pasta ter wereld."

"Euhm, dokter, krijgt Daan geen eten?"

"Jawel, om 12u30 krijgen de slaven een speciale slaven maaltijd, rijk aan proteïne en eiwitten."

Gerustgesteld volgde ik de dokter om te eten tegen de honger die komen zal. Onderweg legde de dokter uit aan Daans moeder wat er al gedaan was en wat er nog moest komen.

Zijn moeder huilde bij elk nieuw detail en bij elk vooruitzicht op de gruwel die deze man haar zoon zou aandoen. Ze hadden thuis geen slaven, daar was hun gezin te arm voor, en thuis praatten ze ook nooit over slavernij. Deze mensen waren duidelijk tegen slaven, en dan net deze familie zou een zoon verliezen aan de slavenhandel.

Toen wij rustig zaten te eten, ik een lasagne met brood, de dokter het zelfde en de twee broertjes een spaghetti met tomatensaus zag ik in de keuken een vat staan met daarom 'Paulo's slavenbrij'.

"Mag ik even kijken naar de slavenbrij?"

"Ja, maar proef er niet van, het bederft je eetlust," grapte de dokter.

Ik keek erin en dacht dat ik moest overgeven. Die brij zag donkerbruin, met zwarte stipjes erin, en de geur, onbeschrijfelijk. Mijn vader gaf onze slaven altijd een ander soort brij, eentje die niet zo stonk, die smaakte zelfs lekker.

"Mevrouw, geeft u de slaven eten?"

"Ja, nou en? wat moet je?"

"Mag ik er eentje eten geven?"

"Als de dokter het goed vind wel."

Ik holde naar de dokter toe. "Dokter, mag ik Daan gaan voederen?"

"Euhm, ja, eet eerst je bord maar verder leeg, Daan kan wachten."

Ik schrokte mijn bord leeg, maar stak het broodje weg onder mijn trui. "Klaar, mag ik nu naar Daan om hem te voederen?"

"Ja ga maar, maar niet te veel, anders word hij te dik."

"Nee, dokter."

Zo snel ik kon liep ik naar de onderzoekskamer, daar was de verpleegster net bezig Daan klaar te maken om te voederen.

"Zuster, mag ik hem voederen? alsjeblief?" Met grote puppy ogen keek ik haar aan.

"Goed, dan heb ik minder werk, hier is zijn brij."

Ze overhandigde mij een schaal met de stinkende brij die ik ook in het vat gezien had. Ik nam er een lepel van en voerde Daan die op.

"Jakkes man, wat is dat?"

"Daan, kalm, speel mee, tot zij weg is."

Daan at mooi de lepels die ik hem gaf tot de grote dikke dame weg was.

"Hier, ik heb je een broodje meegenomen uit het cafetariagepikt uit de keuken, dan heb je tenminste iets eetbaars."

Dankbaar at Daan de stukjes brood op die ik hem voerde. Nu hij hier zo stond, kwetsbaar en verdrietig kon ik alleen maar medelijden voelen voor hem. Hij was zelfs dankbaar voor wat brood na de 'voedzame' brij van daarnet. Toen het broodje op was zag ik dat zijn piemeltje opnieuw recht stond. Ik wist dat slaven hun piemels niet mochten of konden aanraken

en ik wist ook dat Daan nood had aan een beetje troost, dus besloot ik het enige te doen wat menselijk was. Ik nam zijn piemel vast en begon ermee te spelen, ik schoof de huid over zijn eikeltje en terug eraf, erover, eraf, ik zag dat Daan ervan genoot. Dit was blijkbaar hetgene dat hem opnieuw even kon doen herinneren aan zijn tijd als vrije jongen. De piemel begon nu echt dikker en langer te worden, ik deed gewoon verder en verder, toen… opeens een straaltje helder, vloeibaar jongensvocht uit zijn piemel kwam.

"Ga alsjeblief nog heel even door, alsjeblief."

"Goed, dit zal toch je laatste keer zijn dat je dit kan doen."

De piemel was nu harder en langer dan ik ooit gezien had, nog een straaltje, en nog een en nog een.

"Zo dat is wel genoeg hoor, je moet het nu maar redden zonder."

"Alsjeblieft Marten, nog heel even, ik ga zo ontploffen anders."

Ik wilde wel, maar als ik nog even doorging werd mijn eigen erectie te gênant voor woorden. De dokter zou hem zien, en dan moest ik uitleggen wat ik gedaan had.

Daan had hett gezien, en fluisterde. "als je nog even doorgaat, dan zal ik mijn poepgaatje open houden voor jou, de ene dienst is de andere waard, juist? En ik weet dat jij dit al lang wilt."

Ik dacht even na, hij had gelijk, ik was al jaren verliefd op hem. Maar om nu in een slavencentrum een slaaf te gaan aftrekken om mijn piemel in zijn poepgaatje te mogen proppen… Slaven moeten altijd luisteren en als ik een dienst deed voor een wederdienst, dan was dat een overtreding van de grondwet, met als straf, levenslange slavernij.

Aan de andere kant, mijn piemel wilde wel in zijn poepgaatje.

"Goed, maar ik ga eerst in jou poepgaatje, dan trek ik je verder af."

Punt andere regel, zo moest je met slaven een deal maken… Zo, en niet anders. Daan ging ermee akkoord en zei dat ik maar moest beginnen. Ik ging achter hem staan, zette mijn piemel tegen het poepgaatje…. Dat gevoel, heerlijk, mijn piemel ruste tussen de twee billen van een slaaf, heerlijk, ik kon doen wat ik wilde, ik duwde mijn piemel een klein beetje in het gaatje, nog wat, mijn eikeltje was nu begraven in Daans smalle gaatje. Nu duwde ik door, met volle kracht recht vooruit. Daan riep het uit van pijn.

"Stil toch, straks komen ze kijken, idioot."

"Doe dan wat voorzichtig, je deed me pijn."

"Nou en, jij bent hier de slaaf, niet ik."

Nu haalde ik mijn piemel een klein beetje terug en opnieuw erin, dit was zo fijn. Ik voelde dezelfde vreugde als ik ook voelde wanneer ik met mijn piemeltje speelde. Wat was het gaatje van Daan klein, zo klein, ik kon mezelf niet meer houden, ik bleef doorgaan, zelfs toen Daan vroeg om even te stoppen, ik hoorde het wel maar mijn lichaam bleef heen en weer bewegen. Nog een keer, toen voelde ik het blijde gevoel van een orgasme, droog, maar het was er een, heerlijk, maar mijn piemel wilde niet slapper worden, ik moest doorgaan. In, uit, in, uit, heerlijk, nog een orgasme…. Mijn 10-jarig piemeltje werd eindelijk slapper.

Toen ik mijn piemel in mijn broek had gestop ging ik opnieuw voor Daan staan, nam zijn piemel vast en begon door te gaan met eraan te trekken, harden en harder. Tot ook Daan klaar kwam over mijn hand, opnieuw helder jongensvocht, warm en een beetje kleverig.

"Nog een keer of heb je wel genoeg nu?"

Op dat moment besefte ik dat er iemand in de opening van de deur stond. Ik draaide mij langzaam om, nog half in de wolken van het orgasme, en zag ik niet direct wie het was. De persoon kwam dichterbij, met snelle passen. Het was Daans moeder die binnen kwam.

"Wat denk jij te doen jongen? Heeft mijn zoon al niet genoeg te verwerken dat jij met je… Met je… perverse fantasie hem ook nog eens moet gaan verkrachten."

"Moeder, ik heb dat gevraagd aan Marten, hij mocht dat van mij, en hij zou met mijn piemel spelen achteraf."

Ze was blijkbaar in de war, haar zoon, een slaaf EN een homo, nee, "Jij komt nu mee jongen, jij blijft van mijn zoon af zolang ik er ben."

Op dat moment kwamen de dokter en de twee broers binnen.

"Mevrouw ik heb u gervraagd om te wachten op de gang, wat doet u hier? Wilt u in de gavangenis?"

"M-maar, mijn zoon…"

"Hij is uw zoon niet meer mevrouw, hij is eigendom van de staat."

De dokter sloot de deur en ging verder let het onderzoek. "Juist, we gingen de piemel en de balletjes wegen om zo een idee te krijgen van hoe sterk hij zal worden."

Er werd een speciaal weegschaaltje genomen om ze te wegen.

"Marten, weeg jij alles, dan schrijf ik het op."

Ik nam de weegschaal en legde de net geleegde balletjes erop. De dokter schreef alles over. Nu was de piemel aan de beurt. Deze werd gemeten en gewogen.

"3 cm in slappe toestand, maar in stijve toestand…"

"Wacht even, gewoon op zijn tepeltjes vrijven, dan komt hij recht."

Mijn vingers gingen speels over de kleine zachte tepeltjes, met een kreunend gevoel sloot Daan de ogen. En waarempel, de piemel stond al na drie seconden recht.

"4½ cm."

"Zo, de lengte is goed voor arbeid, maar het gewicht is veel te laag. Deze slaaf is niks waard, hij zal geen spieren kweken, en in een jongensbordeel kan hij ook niet, zijn piemel is daar te klein voor." De dokter zuchtte. "Enfin, we gaan hem klaarmaken voor zijn leven als slaaf, wat het ook moge worden voor hem."

Wat deze dokter niet wist was dat ik net al zijn vocht had laten lozen, hierdoor wogen de balletjes minder.

"Eerst gaat al zijn haar eraf, jongens?"

De tweeling werd geroepen en kreeg elk een schaar.

"Knip al het haar dat je vind, maar niet in de huid knippen."

Toen de tweeling begonnen was vroeg ik de dokter hoeveel Daan waard zou zijn op de slavenmarkt.

"300, misschien 400 euro, hij kan niet worden ingezet bij zwaar werk, maar om rijke heren te dienen in een bordeel is hij ook niet goed, deze word waarschijnlijk speelgoed voor de kinderen."

"Speelgoed?"

"Slaven die moeten dienen om gruwelijke dingen mee te doen. Vroeger kochten rijke ouders voor hun kinderen goedkope zwarte slaven, die werden dan door hun kinderen zwaar mishandeld tot ze eindelijk dood waren."

Dit leek me zo gruwelijk, hoe kon iemand daar een slaaf voor kopen. Ik hoopte dat Daan bij een goede meester terecht zou komen.

"Klaar," zei de tweeling.

"Nu al?"

Daan zag eruit als een poedel. Even moest ik erom lachen, tot de dokter me vertelde dat ik de rest moest afscheren met een scheermesje. Ik zeepte Daans hoofd in met veel schuim, hierna begon ik voorzichtig een deel weg te scheren. Bij vader in de badkamer had ik gezien hoe hij zich schoor. Rechte bewegingen van boven naar onder. Na enkele minuten was al het haar over heel Daans lichaam weg, ook het beetje schaamhaar dat hij al had. Dit vond ik wel goed, ik had toch,minder schaamhaar, nu had ik meer, veel meer.

"Nu gaan we deze slaaf een bad geven, zoals het hoort, op slaven wijze."

Met een ruwe borstel moest ik hem schrobben. Daan schreeuwde het uit toen ik met de borstel over zijn borstkas wreef.

"Zo worden slaven gewassen. We raken hen niet aan tot ze gewassen zijn, ze kunnen na een zware werkdag insecten of ongedierte op zich hebben."

Ik moest extra hard schrobben bij zijn piemel zei de dokter, en dat was maar goed ook, voordat ze het vocht roken dat hij gespoten over mijn hand maar ook over zijn eigen balletjes gespoten had. Toen ik aan zijn piemel begon huilde hij het uit van de pijn.

"Stil slaaf, of wil je straks dat meester Marten je van mij moet straffen?"

"Nee, meneer."

De dokter vulde een emmer met ijskoud water en goot deze over Daan heen.

"Dat koelt de slaaf wel af," zei de dokter en vroeg toen aan Daan, "Ken je dit ding?"

"N-nee m…meneer."

Hij hielt een klein buisje voor Daan dat hol was langs de binnenkant.

"Dit hier ga jij de rest van je leven bij je dragen."

Ik herkende het direct, werkslaven, huisslaven en waarschijnlijk ook speelgoedslaven hadden het allemaal. Het buisje werd zorgvuldig ingesmeerd met dezelfde gel die ik had gebruikt bij het 'poepgaatjes onderzoek'. De tweeling werd nu heel nieuwsgierig.

"Wat gaat u ermee goen dokter?"

"Dit is de manier waarop slaven poepen."

"Huh?"

"Ja jongens kijk, een slaaf kan moeilijk ieder uur naar de wc lopen, dat zou het werk verstoren, dus gebruiken we dit."

"Moet hij daardoor poepen?"

"Kijk maar."

Een vinger ging opnieuw in het poepgaatje. Het buisje, een dikke cm dik en 4 cm lang werd zonder pardon in het kleine poepgaatje geduwd. Daan verroerde hiervoor niet.

"Gaat hij daardoor poepen? dat valt er toch uit?"

"Wacht maar, kijk, draai met deze sleutel hier tot je niet meer kan.."

Het uiteinde van de cilinder draaide open, maar ook aan de binnenkant, hierdoor kon het buisje niet naar buiten, maar ook niet naar binnen komen. Ik had dit gezien bij onze slaven, die hadden dit ook.

"Cool, dat is heftig…"

Daan voelde dat het buisje nu breder was, zijn gezicht vertrok, toen zijn broertjes de buis te ver draaide. Hij brulde hij het uit van de pijn.

"Ok jongens, zo zit hij goed, haal de sleutel eraf en geef hem maar hier… Nee, niet meer draaien…"

Daan verkeerde in een pijn die kennelijk niet te harden was, de dokter draaide het buisje snel terug toe, zijn poepgaatje was een beetje gescheurd nu, maar daarom gaf de dokter niet. De voorbereidingen gingen gewoon door.

"Kijk jongens, om dat akelige piemeltje van deze slaaf slapjes te houden gebruiken we dit ding."

Hij toonde een soort prikkeldraad omhulsel. Dit word rond het piemeltje gedaan, hierdoor kan hij gewoon plassen, maar komt het piemeltje niet meer recht.

"Dit noemen wij een omlulsel," de man scheen niet meer bij te komen van het lachen om zijn eigen grap.

Ik moest het omlulsel bij Daan om doen. Ik kende het uiteraard. Vreselijk, als onze slaven 's nachts of overdag een stijve piemel kregen krijsten ze van de pijn. De kleine haakjes werden dan in het vlees van de piemel geduwd. Bij Daan leek het me wel grappig, die kreeg voor het minste of geringste een stijve, dat werd een hele beproeving voor hem on die piemel onder controle te houden, zijn hele leven. Voorzichtig schoof ik het net-passende ding over zijn prachtige piemel, dit werd lachen. Zonder dat de dokter het zag speelde ik even met de tepels van de slaaf… BAM, de piemel werd stijf en Daan schreeuwde het uit van pijn. Alles werd opnieuw slap na enkele seconden.

Er werd ook een kleine ketting van de piemel naar het poepbuisje gehangen.

"Voor als de slaaf stout is of niet luistert. Nu zal ik laten zien hoe jullie vroegere broer voortaan zal poepen."

Er werd een grote kom onder hem gezet.

"Marten, kom eens hier, jij moet dit buisje door het gaatje van zijn nieuwe poepgaatje steken en de hoeveelheid controleren, bij elke liter wacht je."

Ik stak het buisje, dat juist in het gaatje paste van het buisje in zijn poepgaatje. Na een liter wachtte ik, even later liep er een bruine brokkenpap uit het gaatje. Nog een liter erin, weer bruin water. Daan schreeuwde van de buikpijn bij elke lozing. Dit ging door tot het water redelijk schoon was.

"Huh, moet hij nu geholpen worden hij het poepen?"

"Ja, zoiets."

Ik wachtte nog op een ding, een mondknevel. Bij oudere slaven was dat verboden omdat enkelen erin gestikt waren. Maar bij jongere slaven en kinderen was dat niet het geval. En daar lag hij, een grote bal met twee riempjes eraan die alle slaven jonger dan 50 (veel ouder werden slaven toch niet) moesten dragen van de meeste meesters. De bal in hun mond deed hen zwijgen en ook minder honger hebben, en ze konden ademhalen via een speciale opening. Het ding werd in zijn mond gepropt en de riempjes achter zijn hoofd vastgemaakt. Ik moet ik zeggen, het leed van een slaaf deed niemand veel, alleen degene die zelf slaaf waren.

"Wat is dat voor ding?"

"Een mondknevel voor slaven, dan babbelen ze niet meer."

De dokter scheen geneigd te zijn om deze tweeling hetzelfde om te doen.

"Mogen wij er eens een proberen?"

"Nee jongens, ze worden doorgegeven van slaaf naar slaaf, en ze zijn niet hygiënisch voor mensen."

"We zijn er bijna, nu krijgt hij nog zijn nummer en zijn registratie chips, en dan is hij klaar voor de training."

Ik zag een groot ijzeren brandijzer liggen, in een smidsvuur.

"Deze kan misschien pijn doen, roep maar zoveel je wilt."

Ik moest het nummer op zijn rug branden. '00.00.00.03.AM.KS' De nummers stonden voor het volgnummer, dan de stadscode, en dan het soort slaaf, ik dit geval KindSlaaf.

Het branden op de rug was zeer onaangenaam, door de geur van verbrand vlees en het geluid dat Daan maakte maakte het een van de meest onaangename gebeurtenissen gedurende deze dag.

Het nummer stond diep tussen zijn schouderbladen in gebakken

"Nu nog drie chips aanbrengen, dan kan hij naar de training, en dan naar de verkoop."

De dokter nam drie chips uit een lade die achter slot en grendel zat. De eerste chip werd in een fijne zwarte halsband gestoken die om Daans nek ging. Deze band werd afgesloten met zware magneten die enkel los konden met een speciale sleutel. De tweede chip werd aangebracht in zijn achterhoofd.

"Deze chip mengt zich met Daans DNA zodat wij hem steeds kunnen identificeren waar nodig."

De prik was minder pijnlijk dan ik had verwacht, Daan gaf geen kik.

De laatste daarentegen was heel pijnlijk. De derde chip moest worden aangebracht bij het poepgaatje. Daans ogen knepen samen en traantjes begonnen te vloeien langs zijn wangen en dan over zijn borstkas.

"Zo, jij bent klaar, nu naar je kooi en slapen. Vanaf morgen word jij getraind, maar met jouw marktwaarde zul je niet te lang meer leven."

Opnieuw voelde ik mijn piemeltje hard worden, terwijl ik Daan daar zag hangen, geboeid en hulpeloos.

"Marten, breng jij hem weg, daarna zal je vader hier wel zijn om de prijzen te evalueren. Neem je ook deze jongens mee naar buiten?"

"Oh, en de moeder mag Daan niet meer aanraken, gewoon doorlopen als ze je iets vraagt."

Makkelijk gezegd, toen ik de deur nog maar net open deed zag ik Daans moeder zitten snotteren. Ik trachtte nog om zo snel mogelijk weg te geraken, maar met een jongen die sterker is en net iets groter dan jezelf kan je niet zo snel verder. Daan zag zijn moeder en wilde bij haar zijn. Hij zocht troost, pure wanhoop, angst en ongeloof, dat stond in zijn ogen, duidelijk waren alle tekens te zien. Ondertussen had de dokter de moeder al binnen geroepen.

"Daan, het haalt niets meer uit, ze is weg…"

Een hevige trap tegen mijn schenen, de pijn van zijn teen nagels in mijn scheenbeen, toen een nieuwe trap in mijn balletjes.

"AAAAUW, ZOT."

In volle paniek liep Daan naar zijn moeder toen, omhelsde haar en kreeg een stevige knuffel.

"Wat is hier gaande? Marten?"

"Die zot heeft mij getrapt op mijn scheenbeen en…. en…. in mijn balletjes."

"Ziet u mevrouw, uw voormalige zoon is onhandelbaar. Straks moet er een prijs bepaald worden voor deze slaaf, om een doel te hebben voor zijn training. Maar wat moet ik nu zeggen tegen de raad? dat hij goeie punten scoorde? goeie manieren heeft?"

De moeder keek schaamtevol naar haar zoon.

"Nee, dokter, excuseer me ik moet gaan."

Ze greep de tweeling bij de arm en trok ze mee naar de auto.

Mijn scheenbeen brandde van de pijn, zijn teennagels hadden mijn huid opengehaald. Had hij een smerige ziekte onder zijn teennagels zitten? En dan had ik hem nog wel een plezier gedaan, ik had hem brood gegeven, en aan zijn piemel getrokken terwijl ik dit helemaal niet moest. De dokter greep Daans armen, gooide hem op zijn buik tegen de grond en goot een klein flesje in zijn poepgaatje. "Zie je waarom deze opening nog goed kan zijn Marten?"

Na enkele seconden werd Daan rustig, hij stopte met huilen en gaf zich volledig over.

Daan stond recht en de dokter nam hem terug mee naar de onderzoekskamer.

"Bijna alle slaven proberen dit, een laatste contact met hun familie, daarom verbieden we dit, anders komt er nooit een einde aan."

Ik begreep waarom hij dit deed, hij wilde een laatste knuffel van zijn moeder. Met een harde knal smakte Daan tegen de muur van het onderzoekskwartier, nu word hij zeker niks meer, lui, impotent en agressief.

"Ik ga je vader halen, hij zit boven op mij te wachten. Waarschijnlijk moet deze slaaf worden gebruikt voor een taak die toch dodelijk afloopt."

Hoofdschuddend liep hij zijn kantoor uit. Daar stond ik, alleen met een suf, gevaarlijk kindslaafje dat waarschijnlijk ten dode was opgeschreven. Ver uit zijn buurt blijvend bekeek ik hem vele maal, hij leek zo bang, zou hij de dokter verstaan hebben?

Uit pure boosheid ging naar hem, speelde nogmaals met zijn tepels tot zijn piemel recht kwam. Schreeuwend van pijn viel hij op de grond tot zijn piemel weer slap was. En opnieuw vreef ik over deze gevoelige plek, met hetzelfde effect.

Ik moest in slaap gesukkeld zijn, want toen de dokter en mijn vader samen binnen kwamen zat ik in de stoel te slapen, Daan stond hevig te huilen tegen de muur, niemand keek naar hem om.

Vader gebaarde mij dat ik mee moest naar buiten komen.

"Marten, je weet dat Daan de wet heeft overtreden? hierdoor krijgt hij een boete van 750 euro, daarbovenop moet zijn moeder de kosten van dit onderzoek betalen, en nog een schadevergoeding aan jou van 850 euro. En aangezien hij niet verkocht zal kunnen worden, moeten ze alles te samen meer dan 3000 euro betalen."

Ik luisterde naar vader maar begreep er niets van.

"Als een slaaf die een meester heeft zoiets doet, dan word de meester hiervoor verantwoordelijk gesteld, maar aangezien de staat nog Daans meester is, moet de staat dit betalen."

"Dat begrijp ik vader."

"Als de staat binnen een week geen koper vind, die deze kosten wil betalen gaat Daan naar de bagger, daar moet hij onderwater werk uitvoeren, zonder training, dat wordt zijn dood. Kom, ik breng je naar huis jongen, wil je nog iets zeggen tegen Daan, dan mag dat. Hij heeft net nog een kalmeringstablet opgestoken, dus hij is niet gevaarlijk meer. Hij is even weer de oude vriend van op je school."

Ik kon toch hem onmogelijk gaan groeten, hij was niet meer mijn vriend, hij was een ordinaire slaaf, een agressieve zot, een…

"Snik, snik…."

Door de ramen heen zag ik Daan zitten, de doker sloeg hem harder en harder.

"Daan?"

De dokter stopte even met slaan, voorzichtig legde ik mijn hand op Daans schouder. Er zaten striemen op allebei zijn schouders, zonder het te beseffen deed ik hem nog meer pijn.

Door de mondknevel heen snikte Daan op een nogal rare manier, zelfs een beetje grappig.

"Ik kom je morgen bezoeken, tot morgen Daan."

In de auto vertelde vader verder. "Vier kinderen van je school sloegen allemaal door na het onderzoek. Ze zitten allemaal in aparte cellen, een voor een zijn ze gek geworden, Daan is nog bij een van de beste, alleen Bobo van het zesde jaar bleef gezond en wordt na zijn training verkocht."

"Maar vader, wordt Daan nu echt onder water ingezet, zonder training?"

"Ja, niemand zal hem nu nog willen kopen. Hij is lui en agressief, hij deugt niet voor werk of als speelslaafje, zo'n slaaf wil niemand."

"En, wat als ik hem koop, met het geld van de boete die de staat mij uitbetaalt moet ik hem toch kunnen kopen, niet?"

Vader dacht na, "We zullen het de dokter gaan vragen."

"Vader? en wat gebeurt er dan met Bobo?"

"Die gaat naar een werkkamp of naar een gezin als huisslaafje of werkslaafje."

We stapten uit de auto en gingen weer naar binnen. Daan was nog steeds bij de dokter, die hem had vast gemaakt aan de onderzoeks paal.

"Dokter? Marten wil je wat vragen."

"Goed, ik kom."

Toende dokter buiten was stelde ik hem de vraag, "mag ik Daan niet kopen met het geld dat de staat mij zal geven, en als ik u help bij zijn training als een soort interim stagair, dan moet ik toch genoeg geld hebben om hem te kopen en te laten trainen als een speelgoedslaaf?"

"Weet je dat zeker?"

"Ja, heel zeker."

"En jij James, vind jij dat ook goed?"

"Ja, als Marten leert hem te hanteren dan ben ik ermee accoord."

"Goed dan, dan mag jij hem kopen."

"En Bobo?"

"Wat? wil jij een neger als speelgoedslaaf? Dat is zeer ongebruikelijk, James?"

"Als jij hem leert ook Bobo te hanteren dan betaal ik voor Bobo, maar dan moet ik zeker zijn dan hij hem aankan. Ik wil niet dat mijn zoon slaag krijgt van die neger. Hij moet weten hoe hij die neger moet aanpakken en hem respect moet laten tonen"

Dit keer zuchtte de dokter, "Foed, goed, weet je wat, Marten, jij helpt mij bij de training van de slaven van jouw school en als je het aankan, dan teken ik de overdrachtspapieren en zijn die twee voor jou. Anders krijgt Bobo een andere meester, en ik wil niet dat je tegen hen zegt dat je hen wilt kopen."

"Nee dokter, ik zwijg."

"Goed, ik schrijf je een brief voor school voor morgen. Kom morgenvroeg met je vader mee, en dan laat jij de slaven aan je vriendjes zien als je school morgen op excursie komt."

"Bedankt, dokter."

Mijn hart bonkte in mijn keel die avond toen we terugreden naar huis. Thuis aangekomen kroop ik recht in bed. Morgen zou een drukke dag worden….

The End?