Timmetje

Pamela en Niels

De Tweeling

1.

Het was zover. Bianca Verwoerd, 26 jaar oud, vond dat ze wel toe was aan kinderen. Als vrouw kon je kiezen hoe je daaraan wilde komen. Wilde je een jongetje dan was het heel makkelijk: die kon je kopen. Maar voor een meisje (en Bianca wilde graag een meisje) moest je echt zelf aan de slag. Je kon online sperma bestellen: er werd ruim genoeg afgetapt, maar je kon ook een vent laten komen. Je kon zelfs (en er waren vriendinnen van Bianca die dat ook zo geregeld hadden) een kerel in huis nemen die dan zorgde dat je seksueel aan je trekken kwam het huishouden runden en voor de kinderen zorgden. Als je er genoeg van had, kon je zo'n vent altijd weer weg doen.

Bianca had geld, flink wat geld, en dus bestelde ze een bloedmooie vent bij een bureau. Hij bleef tot ze zwanger was en daarna ging hij weer terug naar wat weleens schertsend 'de boerderij' werd genoemd. Al heel gauw bleek dat Bianca zwanger was van een jongen en een meisje. Als ze wilde kon dat jongetje nog wel worden weggehaald en weggegooid, maar het leek Bianca wel grappig om naast een echt kind ook een jongetje te hebben. En zo kwam het dat Bianca van een tweeëiige tweeling beviel. Het meisje noemde ze Pamela en de jongen Niels.

Pamela kreeg natuurlijk de meeste aandacht. Enkele uren na haar geboorte lag ze in de mooiste babykleertjes in haar bedje. Niels had een goedkoope luiertje aan en verder niks. Tijdens de eerste fase van hun jonge leventjes kreeg vooral Pamela veel speeltjes en kleertjes. Toch werd ook voor Niels wel goed gezorgd: tenslotte wilde Bianca een normaal en gezond jongetje. Alleen werd er veel en veel minder geld aan hem besteed. Hij sliep in een goedkoop bedje en kreeg goedkope kleren. Zodra de kinderen begonnen te kruipen en te spelen werd Niels al meteen geleerd dat hij niets van zijn zusje af mocht pakken. Als Pamela iets van Niels afpakte lachte iedereen erom, inclusief Bianca. Maar als Niels datzelfde deed werd hij meteen gecorrigeerd. Niet gemeen of met slaag, maar wel consequent.

Er waren andere verschillen. Zo Pamela een gezellig dik peutertje en daar maakte niemand zich zorgen over. Bij Niels echter werd er meteen op gelet dat hij een slank mannetje werd. De kinderen kregen al heel snel verschillend eten.

Toen ze zo'n jaar of drie waren begonnen de verschillen echt groot te worden. Ze zeiden beiden al snel dingen als: Niels luisteren! Niels niet kleertjes! en Niels stout! Pamela lief! Niels aan Pamela geven!

Bianca was een moderne vrouw. Er waren zat vrouwen die geen zoontjes wilden en die, als eenmaal vaststond dat ze zwanger waren van een jongen, de foetus lieten weghalen. Dat was maatschappelijk gezien helemaal geen probleem: er waren niet veel mannen nodig om de samenleving draaiende te houden. Mannen en jongens werkten in de amusementsindustrie, waarvan een belangrijk deel erotisch getint was, deden dom, gevaarlijk en zwaar werk of werden als proefkonijn benut voor het testen van medische en cosmetische produkten. Bij de gezondste, mooiste en intelligentste mannen werd sperma afgetapt of ze werden als huisslaaf annex bevruchter ingezet.

Bianca hoorde bij de grote groep vrouwen die er als meisje al lol in had gehad om 'met jongetjes te spelen'. Als jong meisje was ze er altijd op uit haar broertjes en de broertje van vriendinnen te treiteren, pijn te doen en ze te vernederen. Bij sommige van haar vriendinnetjes verlegde die interesse voor het andere geslacht zich naar oudere jongens naarmate ze zelf ouder werden. Bianca bleef echter in jochies geïnteresseerd, ook toen ze zelf in de puberteit kwam. Ze was dan ook erg blij toen ze hoorde dat ze een zoontje zou krijgen. Nu hoefde ze niet voor veel geld een jochie te huren, maar had ze haar speeltje dag en nacht bij zich en het was nog bijna gratis ook! Ze vond het ook erg leuk om van haar dochtertje een echt heerseresje te maken. Gelukkig deed niemand moeilijk over haar sadistische neigingen. De tijd dat er uitgegaan werd van 'gelijkwaardigheid' lag gelukkig ver acher haar: het was iets uit de geschiedenisboekjes dat je, waar je als jonge meid, als je er les over kreeg, net zomin iets van begreep als van de verering die mensen in vroeger tijden aan godenbeelden toedroegen. Jongens en mannen waren gewoon een minder soort mensen, een soort beesten eigenlijk. Daar was bijna geen discussie over.

Op het consultatiebureau kreeg Bianca al meteen goede tips over hoe ze met Niels om moest gaan. Gedurende de babytijd was het het verstandigst om nog niet teveel verschil te maken tussen hoe met Niels en hoe met Pamela om te gaan. Natuurlijk begreep iedereen dat je aan een jongen veel minder geld uitgaf dan aan een meisje. Allerlei dingen die je voor een baby of jonge peuter koopt omdat het schattig en leuk is, kón je natuurlijk ook voor een jongen kopen, maar niemand zei er iets van als je het niet deed. Schoenen en sokjes kreeg Niels dus niet en als het niet echt nodig was om hem tegen de kou te beschermen had hij ook alleen maar een luier en shirtje aan en dan ook nog een van het goedkoopste soort. Op het consultatiebureau werd dat verschil natuurlijk ook gemaakt. Moeders die met meisjesbaby's kwamen gingen met hun kindje één voor één naar binnen. Met jongetjes ging dat anders: die werden bij binnenkomst meteen naakt uitgekleed, kregen een nummer op hun borst geschreven en werden dan, nog altijd bloot, op een lange tafel neergelegd. De medewerksters pakten een knulletje van die tafel, wogen en maten het en deden wat verder nodig was. Waren ze klaar dan werd het baby'tje tussen de andere jongensbaby's op de afhaaltafel gelegd waar hun moeder haar baby dan weer op kon pikken. Bij een jongensbaby werd ook een chip ingebracht zoals dat ook bij huisdieren gedaan wordt, bij meisjes natuurlijk niet. Tot het derde levensjaar moest Niels echter wel, net als Pamela veel geknuffeld worden en kunnen spelen en eenzelfde soort aandacht krijgen, want Bianca wilde een geestelijk normaal zoontje. Ze was echter blij toen, zoals dat heette, voor Pamela de opvoedingsfase en voor Niels de africhtfase begon. Vanaf de vierde verjaardag van de tweeling begon Bianca echt lol te krijgen van haar zoontje en Pamela van haar broertje.

Het begon al met het verjaardagsfeest zelf. De kersverse meisjeskleuter kreeg een schattig jurkje aan en een mooi strik in het haar. Haar broertje was naturlijk in zijn blootje. Voor Pamela werd gezongen, ze kreeg taart, limonade en cadeautjes. Niels zat ondertussen bij een tante op schoot die nat werd van het spelen met piemeltjes van kleine jongens. Hij kreeg een korst oud brood toen Pamela taart kreeg. De tante leerde Niels een glas limonade voor zijn zusje in te schenken en hoe hij dat aan haar moest geven. Toen hij dat netjes gedaan had vroeg Bianca aan Pamela hoe ze haar broertje nu pijn wilde doen.

"Niels moet huilen," kraaide ze en zo klein als ze was wist ze al hoe ze dat voor elkaar moest krijgen. Ze werd er uitbundig mee gefeliciteerd dat ze haar broertje zo snel aan het huilen maakte. Niels kreeg ook complimentjes: dat hij zo goed kon luisteren, dat hij zo lief bleef staan terwijl Pamela hem kneep en dat hij zo mooi zachtjes kon huilen.

***

Voor Bianca begon, na dat verjaardagsfeestje, de echte pret. Het dagelijkse baden van de tweeling was een feest voor haar. Ze nam de beide kinderen mee naar de luxueuze badkamer. Als Niels kleren aan had moest hij zich als eerste uitkleden. Bianca liet het aan haar kleine meid over om haar broertje hierbij te commanderen en te straffen. Je begon nu al een beetje te zien dat Niels hormoonbehandelingen kreeg en een dieet had dat ervoor zorgde dat hij klein bleef en heel slank werd. Bianca was er vroeg bij: het was wel zo dat de meeste ouders kleine jongens op een regime zetten dat ervoor zorgde dat ze heel slank bleven, maar ingrijpen op de lengtegroei, dat deden de meesten toch pas als hun zoontjes een jaar of elf waren. Maar heel weinig jongens kwamen voor hun zestiende in de puberteit en als dat al gebeurde dan was het omdat ze een zusje hadden of cadeau gedaan waren aan een meisje waren dat zelf in de puberteit was en interesse had in echte piemels. Het leek Bianca echter leuk om ervoor te zorgen dat Pamela de komende jaren sterker en groter was dan haar broertje. Dat dit Niels ook tussen zijn seksegenoten kwetsbaar zou gaan maken, dat vond Bianca alleen maar goed.

Het was nu badtijd en Bianca stond glimmend van trots toe te kijken hoe flink haar prinsesje met haar broertje omging en hoe zoet en verlegen haar jongenspup dat allemaal onderging. Niels had juist zijn onderbroek uitgetrokken en hem binnenstebuiten gekeerd zodat Pamela kon zien of er vlekken in waren gekomen. Dat was eigenlijk nooit zo. Doordat Niels op een dieet leefde dat bijna uitsluitend bestond uit water, fruit, noten, granen en rauwe groente was zijn pis bijna kleurloos en bestond zijn poep uit stevige keutels. Toch deed haar kleine meid al net alsof ze het onderbroekje nauwkeurig onderzocht en terwijl ze dat deed ging ze expres met haar geschoeide voetjes op de tenen van haar broer staan. Bianca voelde zich helemaal warm worden toen ze dat zag. Goed zo! dacht ze, daar is hij voor! Toen ze klaar was propte ze de onderbroek in zijn mond en trok, zomaar voor de lol, hard aan de tepels van haar broertje. Zijn gezicht gloeide er rood van op en er sprongen tranen in zijn ogen. Pamela lachtte hard, een beetje overdreven, zoals kleuters dat nu eenmaal doen.

"Nou Niels," zei Bianca, nadat ze het onderbroekje uit zijn mond had genomen, "je zus speelt leuk met je. Wat zeg je dan?"

Ernstig keek de kleine jongen zijn tweelingzus aan: "Dankjewel Pamela dat je me als speelgoed wilt gebruiken." En meteen deed hij wat hij verder nog geleerd had. Hij duwde zijn piemeltje naar voren om duidelijk te maken dat Pamela daar natuurlijk ook aan mocht zitten als ze zin had. Maar Pamela wilde nu wel in bad. Niels moest haar uitkleden en hij mocht niet naar haar kutje kijken. Ook als hij het echt niet deed kreeg hij er toch klappen voor. Het mooie meisje werd door haar moeder in bad gestopt en lekker met warm water en veel fijne zeep gewassen. Natuurlijk had ze ook allemaal speeltjes. In de tussentijd moest Niels in een hoekje staan met zijn handen op de rug, zijn ogen neergeslagen en zijn hoofd gebogen. Toen Pamela na een minuut of twintig klaar was met baden en een pyama en badjasje aan had was het de beurt voor Niels. Voor Niels had Bianca een ouderwetse zinken teil. Daar moest hij eerst in gaan zitten en daana werd die teil met koud water gevuld. Bianca werd altijd helemaal nat als ze bezig was haar zoontje te schrobben. Ze gebruikte daarvoor een vrij harde borstel. Dat wond haar echt op, die ruige borstel over dat zachte vel halen dat zo mooi strak over de ribben van het knulletje was getrokken. Na het bad werd Niels niet afgedroogd maar moest hij 'droogbibberen'. Het zag er zó schattig uit als hij daar dan stond met zijn mooie krullenkop en zijn dunne armen om zijn bovenlijf gewikkeld. Je zou hem bijna gaan knuffelen! Maar het was véél geiler om haar dochtert te knuffelen terwijl ze samen pret hadden in het treiteren van het mooie jochie. Na afloop moest Bianca altijd weer een droog slipje aantrekken.

Na het bad werd er gegeten. Hij moest dan eerst aan mama vragen of hij het krukje erbij moest zetten. Meestal vond mama dat wel goed. Niels zat dan tijdens het eten op een houten kruk aan tafel. Hij mocht niet praten en niet om zich heen kijken. Voor zich had hij een plastic bak staan die ook voor honden werd gebruikt. Bianca gaf Niels alleen maar rauw eten en geen dierlijke producten. Daardoor groeide veel langzamer dan zijn zus, maar was verder wel gezond en dat was ook precies de bedoeling. Sinds de verjaardag liet Bianca Pamela vaak kiezen hoe het voer van Niels vies kon worden gemaakt. Het duurde niet lang of Pamela had dat beter door dan haar moeder hoe je dit het best aan kon pakken. Soms kreeg Niels gewoon zijn smoothie of rauwvoer en soms deed Pamela er bitterzout door of heel veel gember want dat vond Niels ook vies. Als hij liet merken dat hij zijn voer niet lekker vond mocht Pamela hem straf geven. Bij dat strafgeven had Bianca wel grenzen gesteld. Ze mocht Niels knijpen, met een rietje op zijn uitgestoken handen slaan en een minuut lang op zijn tenen staan, maar voor 'gewone straffen' bleef het daarbij. "Anders gaat hij stuk," zei ze tegen haar dochtertje, dat, net als alle jonge kinderen, maar geen genoeg kon krijgen van dingen die ze leuk vond. En wat was het toch leuk om haar broertje pijn te doen en te treiteren!

Hoe vond Niels het nu allemaal? Geloof het of niet, maar Niels was een gelukkig kereltje. Van jongs af aan was hij immers eraan gewend dat hij iets was dat het midden hield tussen een huisdier en een stuk speelgoed. Het kwam dus niet bij Niels op dat op dezelfde manier behandeld zou kunnen worden als Pamela. Pamela was een meisje, wat viel er verder nog over te zeggen? Hij hield veel van haar en hij hield nog meer van zijn mama. Goed gedresseerd, was hij op niets anders bedacht dan een lieve en mooie jongen te zijn. Dat ging zo ver dat hij al op deze leeftijd bezig was met zijn uiterlijk. Niels wist al meteen hoe belangrijk het voor een jongetje was om mooi te zijn en dat mooi betekende dat hij slank bleef, mooie haren, schone tanden, korte glanzende nagels en helemaal schoon en fris ruikend.

***

Vrijwel meteen na haar vierde verjaardag ging Pamela naar school. Jongens gingen pas op hun zevende voor het eerst naar school. Ze leerden dan een beetje lezen, schrijven en rekenen. Op de jongensscholen werd er natuurlijk vooral gekeken naar hoe ze in de toekomst van nut zouden kunnen zijn. Vanzelfsprekend hadden hun moeders daarin een beslissende stem. Er waren moeders die hun zoontjes na hun zevende verjaardag al 'wegdeden'. Die jongens werden dan eigendom van een bedrijf dat in jongens en mannen handelde. Ze werden, afhankelijk van hun kwaliteiten, klaargestoomd voor hun toekomstige rol. Voor de nu vijf jaar ouder Niels was dit allemaal nog ver weg. Nu Pamela naar school ging, ging mama ook weer werken en dat betekende dat Niels overdag naar de 'kinderkennel' werd gestuurd, dat een soort kinderdagverblijf voor jongens was. Daar maakte Niels voor het eerst kennis met volwassen seksegenoten. Het direct toezicht op de kinderen was namelijk in handen van meestal volledig ontmande volwassenen die zelf weer onder toezicht stonden van een vrouwelijke opzichter. Net als bij dieren maakte castratie mannen erg geschikt om bepaalde taken te vervullen.

Natuurlijk vond Niels het heel spannend toen mama hem voor de eerste keer afleverde bij de kinderkennel. Mama leverde Niels in zijn blootje af bij een meneer die hem meteen dezelfde halsband en pols en enkelboeien omdat als de andere kinderen hadden. Toen hij dat om had moest Niels bukken en duwde de meneer iets in zijn poepgat dat best wel pijn deed. Daarna kreeg Niels ook nog een prik in zijn plasser want je mocht hier geen stijfjes krijgen. Toen dat klaar was werd er op Niels' rug nog een nummer geschreven. Later zou hij merken dat de 'baasmevrouw' die nummers gebruikte om jongens bij zich te kunnen roepen. Tenslotte kreeg Niels net als de andere jongens een rode lendendoek aan en mocht hij met de andere jongens gaan spelen. Ze mochten daarbij geen herrie maken. Als dat toch gebeurde, kwam de mevrouw die de baas was uit haar kantoor en sloeg ze lukraak in het rond met een zweep. Als die zweep begon te knallen, nou, dan wist je wel dat je maar het best zo snel mogelijk naar je hok kon terugkruipen.

De mannen en oudere jongens die in de kinderkennel werkten waren heel lief. Vooral op Peter, de man die Niels de eerste keer opving, raakte Niels erg gesteld. Bij Peter hadden ze zijn piemel én zijn ballen weggehaald. Dat hadden ze, zo vertelde hij Niels later, gedaan toen hij dertien werd. Waarom wist hij niet, maar Niels vond het zielig voor Peter. Hij was nu immers geen meisje geworden maar hij was ook geen jongen meer. Peter op zijn beurt raakte erg gesteld op de ranke jongen met zijn hoogblonde krullen. Hij mocht niet met de piemels van de kleuters spelen. Pas veel later zou Niels erachter komen dat dit de reden was dat ze in de kinderkennel lendendoekjes aan kregen.

Het hele kinderkennelprogramma was erop gericht, eerst om jongens te selecteren voor hun toekomstige betemming. Mooie jongetjes zoals Niels kwamen terecht in een kennel waar veel aandacht werd besteed aan dansen, zingen en alles wat nodig was om straks een verfijnd seksspeeltje te worden. Zonder dat hij het wist had Niels daarmee geluk. Er waren heel veel jongens van zijn leeftijd die op hun vierde al door hun moeders werden 'weggedaan'. Een groot deel van die jongens kwam terecht in een traject waarin ze werden voorbereid op een (vaak kort) leven van zwoegen in de mijnen, in fabriekshallen, op schepen of in landbouw, veeteelt of tuinbouw. Een deel van de kinderen kwam ook terecht bij laboratoria om als proefkonijn te dienen. Dit laatste overkwam Pim, Niels' neefje, maar over hen vertel ik een andere keer nog wel.

Niels had het dus eigenlijk best getroffen. Hij leerde veel op de kinderkennel. Zo ontdekte hij dat mannen soms mooi en sterk waren, maar dat ze net als hij, altijd moesten gehoorzamen aan meisjes en vrouwen. Hoe gemeen die ook tegen hen deden, ze mochten toch nooit wat terugzeggen. Verder merkte Niels dat mannen veel liever tegen hem waren dan vrouwen. De mannen deden hem nooit pijn, maar waren altijd lief tegen hem en zijn makkertjes. De spelletjes die ze deden, de liedjes die ze zongen en de dansjes die ze leerde maken, Niels vond het allemaal leuk. Soms vroeg mama hem om thuis te laten zien wat hij geleerd had en als hij dan heel mooi danste of zong, dan kreeg hij nog weleens een complimentje en heel soms zelfs, als hij dan ook nog mooi kon zitten, een slavenkoekje. Ja, want dat leerden ze ook op de kinderkennel: hoe ze mooi konden zitten, liggen en staan.

Minstens één keer per week kwamen er meisjes op bezoek op de kinderkennel. Niels en zijn vrienden vonden dat altijd heel spannend. Je wist van tevoren nooit wat er zou gebeuren! Wel begon 'jongedamesbezoek' altijd met het afdoen van de lendendoeken, maar dat ze bloot waren was dan ook het enige wat ze zeker wisten. Soms werden de jongens uitgelaten door de pubermeiden. Ze kregen dan allemaal een halsband om en moesten meestal 'hondjes'. Dat betekende dat ze op handen voeten achter of voor het meisje aan moesten lopen dat hun riem vasthield. Als je ze niet goed bij kon houden en er kwam daardoor spanning op de riem, nou, dan zwaaide er wat! Niels was er best trots op dat hij een goed hondje kon zijn en hij vond niets fijner dan wanneer het meisje dat met hem liep hem lange hondenoren op zijn hoofd zette en een staartplug in zijn bips stak want dan zag hij er volgens hemzelf op zijn liefst uit. Als je flink geoefend had, en dat had Niels, dan kon je zelfs, door met het rectum om de juiste manier spanning te zetten, de staart laten kwispelen.

Soms gingen ze tijdens zo'n wandeling naar de hondenwei. Daar waren vaak ook grotere jongens ide ook 'honds' waren. Kleuters als Niels wisten al heel snel hoe ze zich dan moesten gedragen. Als er een grote hondejongen op je af kwam, moest je heel snel op je rug gaan liggen met je handen voor je borst en je knieën gebogen. De grote jongenshond kon dan met je doen wat hij wilde, zolang zijn vrouwtje hem niet tegenhield. Vaak werd je gelikt, soms ook licht gebeten, maar wat er ook gebeurde, van tegenstribbelen kon geen sprake zijn. Dat gold trouwens ook als er echte honden waren die op je afkwamen. Het was een grote Duitse Herder die Niels deed ontdekken dat zijn poepgaatje nog voor andere dingen gebruikt kon worden dan om te poepen en plastic plugs (al dan niet voorzien van staart) in te stoppen. De plasser die de herder in zijn kontje stampte deed heel erg zeer en maakte ook dat Niels daar begon te bloeden. Daar kreeg hij natuurlijk straf voor. Logisch, vond Niels. Hij mocht al blij zijn dat het vrouwtje van die dag een bijtend soort poeder op de wond deed zodat het bloeden ophield. Maar soms, als het lekker weer was en ze waren alleen met de kinderkennel op de hondenwei, dan was het best leuk want dan mochten ze met elkaar stoeien en rennen en op elkaars piemel zuigen en dan werden ze geaaid en moesten ze achter ballen en stokken aanhollen.

Op andere jongedamesdagen moesten ze vooral zingen en dansen. Soms kregen ze dan speciale kleren aan, maar soms ook niet. De jongedamesdagen leerde Niels dat er niets belangrijkers was dan mooi en lief te zijn.

De drie jaar dat Niels naar de kinderkennel ging, bracht zijn zusje op school door en daar leerde ze natuulijk lezen, schrijven en rekenen. Pamela liet, daartoe door Bianca gestimuleerd, om haar broertje uit te lachen omdat hij zo dom was. Je zou misschien verwachten dat Niels daardoor een hekel aan zijn zusje zou krijgen, maar dat was niet zo. Het enige wat er door die extra vernederingen gebeurde was dat Niels zijn zusje nog meer ging bewonderen dan hij al deed.

Op zijn zevende verjaardag was het dan zo ver: ook kleine Niels ging nu naar school. We pakken het verhaal van zijn leven weer op als hij en Pamela elf jaar zijn. Laten we eens kijken naar zomaar een dag in november.

***

"Niels! opschieten! Je moet naar school!

Snel schoot de elf jaar oude Niels zijn uniformhemd en schoolonderbroekje aan. Het was wel koud zo! Net als alle jongetjes mocht Niels zich nooit met warm water wassen en vandaag had mama hem ook verboden om zich af te drogen omdat hij brutaal was geweest tegen een meisje van zijn eigen leeftijd. Hij rilde nu al, en dan was hij nog niet eens buiten! Maar ja, hij wist ook wel, het was zijn eigen schuld! Snel ging hij voor de spiegel staan en borstelde zorgvuldig zijn mooie blonde krullen en deed nog vlug wat rouge op zijn kleine tepels en een beetje glos op zijn lippen. Als je er als jongetje niet mooi uit zag, nou, dan zwaaide er wat!

"Niels! Ik roep je niet nog een keer!" riep mama boos.

"Ik kom eraan mama," riep Niels en holde de trap af. Mama stond in de hal op hem te wachten. Ze wou net naar boven komen.

"Verdorie, Niels, hoe vaak moet ik nou nog op je wachten! Nou, snel naar je zus nu!" Hij kreeg in het voorbijgaan nog een stevige draai om zijn oren.

Zijn tweelingzus zat aan de ontbijttafel in een mooi jurkje. Al zolang Niels zich kon herinneren werd hij door haar 'gevoerd'. Net als alle meisjes, leerde ook Pamela van jongs af aan hoe ze met jongens en mannen om moest gaan. Nu ze elf was, was ze iniddels een perfect heerseresje geworden.

"Goedemorgen Pamela," zei Niels netjes, "Heb je lekker geslapen?"

Natuurlijk gaf ze hem geen antwoord. In plaats daarvan snauwde ze hem toe dat hij zijn hemd omhoog moest doen. Gehoorzaam deed Niels wat er van hem gevraagd werd en trok met beide handen zijn hemd zo hoog mogelijk op. Niels was, net als bijna alle andere jongetjes, vrij klein voor zijn leeftijd en omdat hij zelden iets anders te eten kreeg dan fruit, ongekookte groente en rijst.

"Wat ben je toch ook een scharminkeltje," zei Pamela terwijl ze hem in zijn kindertepeltje kneep. Eigenlijk vond Pamela dat haar broertje er heel mooi uitzag, maar dat liet ze hem bijna nooit merken. Daar zou hij maar trots van worden! En, zoals mama altijd zei, een vernederd knaapje wordt vanzelf een lekker slaapje. Zo was het maar net!

"Luister eens, je bent zo stom geweest om weer wat te groeien dus passen je sandalen je niet meer. Voorlopig loop je dus maar op blote poten."

Daar schrok Niels wel van. Er waren wel meer jongetjes die op blote voeten rondliepen en hij moest het zelf ook vaak, maar het was niet fijn. Als je op school kwam kreeg je eerst straf omdat je vieze voeten had en daarna moest je ze schoonmaken in een bak ijskoud water. En heel veel meisjes vonden het leuk om zomaar op je tenen te gaan staan. Dat deed harstikke veel pijn, vooral als je net uit dat ijswater kwam, maar ja, meisjes vonden dat nu eenmaal leuk. Meteen blonk er een traan in zijn ogen.

"Ojee, moet het prinsje huilen?" vroeg Pamela treiterig. "Maak je maar geen zorgen hoor, vanmiddag laat ik je wel even over het grindpad hollen, dan wennen die gevoelige zooltjes er gauw genoeg aan."

Ze prakte een banaan een appel en een sinaasappel, gooide er wat noten door en deed er vervolgens flink wat gember tussendoor. Ze zette de bak waar het in zat op de grond naast zich. Niels zakte op zijn hurken en begon, net als iedere ochtend, met zijn handen het bakje leeg te scheppen. De gember maakte het heel vies, maar hij wist dat hij alles moest opeten. Na afloop moest hij de hand waarmee hij gegeten had zelf schoonlikken en dan weer gaan staan en zijn beide handen met de handpalmen omhoog voor zijn zusje uitstrekken.

"Drie tikken omdat je voorpoten vies zijn, drie omdat je weer gegroeid bent en twee tikken omdat je gisterenavond zonder toestemming een stijfje kreeg."

Het riet zwiepte acht keer door de lucht en landde stevig op Niels's handpalmen. Pamela vond het ontzettend leuk om Niels straf te geven voor dingen waar hij niets aan kon veranderen.

"Nou, ga alvast maar naar de bushalte. Het is flink koud dus dat dat is wel goed voor je!"

Met alleen een onderhempje en -broekje aan stapte Niels de nog donkere novemberochtend in. Bij de bushalte waar de schoolbus kwam stonden al andere jongens. Er hing een videocamera die hen in de gaten hield. De jongens mochten niet met elkaar praten maar moesten naast elkaar gaan staan met hun handen op hun rug, hun voeten stijf tegen elkaar en hun hoofd gebogen. Niels had van mama mogen leren klokkijken (lang niet alle mama's vonden dat goed, dus hij had wel geluk!), dus kon hij op de kerkklok zien dat bijna alle jongens er al tien minuten stonden voordat de eerste meisjes kwamen.

Toen de bus eindelijk kwam mochten de meisjes eerst instappen, pas daarna mochten de jongetjes in een rijtje naar binnen. Sommige meisjes trokken een jochie uit de rij om op schoot te nemen of tussen zich in op de grond te laten zitten zodat ze ermee konden spelen. De jongens en de meisjes in de bus waren ongeveer even oud, maar de jongetjes waren altijd kleiner en magerder dan de meisjes. Dat kwam omdat jongens door voeding en injecties nauwelijks groeiden tot hun vijftiende en pas op zijn vroegst als ze zestien waren in de puberteit kwamen. Zo was Niels nog echt elf, maar zijn vriendje Ruben was al vijftien. Toch kon je dat niet zien. Ruben was net zo klein en magertjes en onbehaard als Niels. Geen van de jongens hier zou trouwens verder komen dan de lesstof van groep vier. Voor een jongen en een man was dat voldoende, als ze maar een beetje konden lezen, schrijven en een klein beetje rekenen, dan was het goed. Waar op school veel meer aandacht aan werd besteed was aan zaken als leren koken, huishoudelijk werk doen en vakken als dansen en zingen. In de wereld waarin Niels opgroeide, hadden mannen vooral de taak om

De jongens die niet werden uitgekozen, moesten naar achteren doorlopen. Daar was een grote lege ruimte met een hek ervoor en daar moesten ze dan, stevig op elkaar gepakt, bij elkaar op de grond zitten. Niels werd altijd heel snel uit de rij getrokken. Hij was dan ook een heel mooi jongetje! Dit keer was het Tamara die hem bij zich op schoot trok. Hij werd meteen door haar uitgekleed! Tamara trok hem dus zijn hemd en onderbroek uit. Niels vond het eigenlijk wel fijn om bij Tamara op schoot te zitten: ze had al borsten en ze wilde altijd dat hij zijn hoofd daartegenaan liet rusten en ze kietelde en streelde hem. Toch schaamde hij zich er ook altijd wel voor om helemaal bloot te zijn, maar tegelijkertijd vond hij het ook een lékker gevoel. Het was net als met dat duimen: Tamara wilde altijd dat hij, als hij bij haar op schoot zat, zijn duim in zijn mond stak. Nu wist Niels best dat hij daar eigenlijk veel te groot voor was, maar als hij zo zat, bloot, met die mooie lange meisjesvingers de hele tijd strelend over zijn huid en zij hoofd tegen die mooie borsten, dan voelde hij zich gelukkig als een pup in zijn warme mandje.

Vlak voordat ze bij school aankwamen moest hij zich weer aankleden. De jongens moesten het laatste stuk altijd lopen, twee aan twee, hand in hand, als een rij kleutertjes. Naast hen liep dan een van de vier mannen die op de school werkten. Niels en de andere jongens waren als de dood voor ze, want, anders dan de mannen die hij op kinderkennel had leren kennen, waren deze mannen veel en veel gemener tegen ze dan de juffen en de meisjes. Dit keer liep Willem mee. Hij had een soort zweep bij zich waar hij de jongens die hij niet rustig genoeg vond of die een hand loslieten stevig mee op hun rug sloeg. De zweep was niet zo zwaar dat hij striemen achterliet, maar hij sták behoorlijk! Omdat Niels op blote voeten liep stapte hij voorzichtiger dan anders over het grindpad dat naar de school leidde en het duurde niet lang of hij had twee stevige petsen op zijn blote schouders te pakken.

"Normaal lopen, idiootje!" In de schemering zag Willem dat Niels op blote voeten liep. Hij sloeg hem nog een keer, zomaar, omdat hij dat leuk vond. "Zeker weer gegroeid he, smurf?" zei hij spottend. "Je moeder heeft groot gelijk dat ze je op blote poten laat lopen: wat denken jullie wel? Dat ze maar schoenen blijven kopen? Straks wachten. Eerst je pootjes wassen voor je naar binnen gaat." Hij grinnikte. "Maak je geen zorgen als je voeten bloeden hoor, daar heeft ome Willem wel wat voor."

Toen ze eindelijk bij de schoolpoort aangekomen waren moest Niels de hand van zijn vriendje Ruben loslaten en wachten tot Willem een bak met ijswater voor hem klaar had. Hij had een snee in zijn zool van een scherpe steen en hoopte maar dat Willem het niet zou zien. Maar natuurlijk zag Willem dat. Willem zag altijd alles! De andere knechten lieten de jongens zelf hun voeten wassen, maar Willem niet: Lang geleden had Willem een heel mooie jongenssopraan gehad en om die reden hadden ze hem voordat hij in de puberteit kwam, zijn ballen afgesneden. Sindsdien had Willem een zwak gehad voor kleine jongens en combineerde hij dat met een drang ze pijn te doen en angst aan te jagen. Op school werd gefluisterd dat hij zelfs weleens een jongen vermoord had. Nu zat Niels stilletjes op een harde kruk terwijl Willem zijn voeten waste. Het was heel koud en het koude water prikte erg in de snee die Niels in zijn rechtervoetzool had. Het wassen duurde best lang. Het was goed te merken dat Willem het erg leuk vond met Niels's blote voeten te spelen. Niels wist dat hij daar niets van zou kunnen zeggen. Zelfs als honden zijn kontje of balletjes likten moest hij dat toelaten. Willem trok Niels hard aan zijn tenen en duwde daarna zijn nagel in de verse snee. Hij grinnikte toen hij zag dat er daardoor tranen in de ogen van de jongen kwamen. Hij was waarschijnlijk nog wel even doorgegaan met het mooie kind te kwellen maar zag dat mevrouw Verheijde, de directeur van de school langsliep. Snel bevochtigde hij een wattenstaafje met ouderwetse jodium en smeerde dat op de snee in Niels's voet.

"Naar de klas jij," zei hij en ondanks de stekende pijn in zijn voet wist Niels niet hoe snel hij bij die vreselijke man weg moest komen. Gelukkig stond de rij nog netjes voor het lokaal te wachten. De jongens mochten in de school geen kleren aan. Niels had zijn hemd en onderbroek weer aan, maar die kon hij gelukkig aan zijn haakje hangen. Je moest je onderbroek binnenstebuiten hangen en als er dan een vlekje in zat, nou, dan zwaaide er wat! Gelukkig was Niels' onderbroek helemaal schoon.

De juffen die les gaven aan de meisjes zaten al op hen te wachten in het lokaal, maar degenen die de jongens lesgaven hadden meestal niet zo'n haast. Als hun juffrouw er nog niet was moesten de jongens in de rij blijven wachten. Natuurlijk mochten ze niet praten en al helemaal niet stoeien of herrie maken. Zelfs rondkijken of wiebelen was verboden! Je mocht wel je armen om je heen slaan als je het erg koud had.

Nadat de jongens een minuut of vijf op de onverwarmde gang hadden staan wachten, kwam juffrouw Vermeer aanwandelen. Achter haar aan liep Michelle, een mooi meisje van veertien dat vandaag haar klassenassistent was.

"Zo kereltjes," riep ze terwijl ze met haar zware lijf langzaam in de richting van het lokaal schommelde, "staan jullie al een tijdje te bibberen? Nou, kom maar gauw binnen en pak allemaal een matje. En dan eerst allemaal achter je matje gaan staan met je handen op je hoofd he. Vandaag wil ik geen stijve piemeltjes zien."

De jongens hadden eigenlijk geen hekel aan juffrouw Vermeer. Natuurlijk, ze was streng, maar lang niet zo gemeen als sommige andere juffen. Zo was het in haar lokaal bijvoorbeeld altijd redelijk warm en werd je niet de hele tijd geslagen, geschopt en uitgescholden. Juffrouw Vermeer behandelde haar leerlingen meer zoals je met diertjes omgaat die je niet voor je plezier pijn deed of treiterde. Toch betekende dat niet dat je maar je gang bij haar kon gaan: als je niet luisterde of 'lief' was, dan kreeg je ook bij juffrouw Vermeer gewoon straf. Ze zag alles! Dat vond Niels wel knap. Toen hij langs haar liep bijvoorbeeld hield ze hem even tegen. Als dat gebeurde moest je als jongen meteen uit de rij stappen en tegenover haar wachten met je hoofd gebogen en je handen op je rug. En je zorgde ook maar beter dat je je voeten goed tegen elkaar hield! Netjes staan, zoals je geleerd had, dat was belangrijk! Toen alle kinderen binnen waren duwde ze even zijn kin op ten teken dat hij haar nu aan moest kijken.

"Ik zag dat je net bij Willem zat," zei ze, "waarom was dat?"

"Juffrouw, omdat ik een snee in mijn voet had, juffrouw," antwoordde Niels netjes.

"Laat eens kijken," zei ze en toen hij zich had omgedraaid en zijn voet had opgetild zei ze: "Als we klaar zijn met de dagopening dan roep ik je wel even bij me en dan maken we het goed schoon." Daarna keek ze nog even glimlachend naar hem en streelde hem over zijn ribben. "Wat ben je toch een scharminkeltje. Je bent echt het magerste jongetje van de school. Krijg je speciaal voer of zo?"

"Ja juffrouw," antwoordde Niels verlegen.

"Nou ja," besloot ze, "het staat je ook wel goed en daar gaat het om. Pak maar gauw een matje."

Toen hij naar binnen liep kreeg Niels nog een speels tikje op zijn blote bips. Snel pakte hij een matje om straks op te gaan zitten en ging er net als de andere jongens netjes achter staan. Terwijl de jongens allemaal stonden te wachten kwam Michelle bij iedereen langs om ze een spuitje in de plasser te geven. De stof die ze ingespoten kregen zorgde ervoor dat de jongens een paar uur lang geen erecties konden krijgen. Bij sommige jongens bleef Michelle wat langer bezig dan bij andere. Niels wist dat hij ook de klos was. Michelle vond hem mooi en net als de meeste meisjes deed ze mooie jongetjes graag extra pijn. Toen hij aan de beurt was pakte ze zijn voorhuid tussen duim en wijsvinger en trok eraan. Daarna stak ze eerst de naald langzaam en heel diep in zijn piemel en bewoog de naald nog een beetje op en neer. Pas daarna begon ze langzaam de vloeistof in te brengen. Niels' blote voeten trappelden zachtjes op de koude vloer! Oei, dat deed echt pijn! Maar ja, het was toch ook fijn om zo'n mooi meisje een plezier te kunnen doen. Toen Michelle haar ronde had gemaakt moesten ze allemaal in kleermakerszit op hun matje gaan zitten. Je moest er goed op letten dat je rechtop zat anders kreeg je straf. De les begon met het opzeggen de Gouden Les.

"Ik ben een jongen," galmde het door de klas. "Mijn geboorte heeft mijn mama veel verdriet gedaan. Ik ben dankbaar dat ze me toch heeft laten leven. Ik zal een lieve en gehoorzame jongen zijn. Ik zal altijd mijn best doen meisjes een plezier te doen en te gehoorzamen. Als ik een man mag worden zal ik mijn best doen alleen maar dochters te verwekken." (die laatste zin begreep Niels niet, maar ja, dat hoefde ook niet)

Meteen na de Gouden Les kwam de Levenspiramide. Op een tekening van een piramide wees mevrouw Vermeer de top aan.

"'Vrouwen en meisjes!" klonk het in koor.

De stok zakte een stukje.

"Hon-den en kat-ten!

Weer daalde de stok

"An-de-re zoog-dieren!"

"Man-nen!"

Nu was de stok helemaal bij de bodem van de piramide aangekomen

"Jong-e-tjes zo-als wij!"

Nu schoof Michelle de piramideplaat opzij en werd een grote met kinderspeelgoed zichtbaar: poppen, teddyberen, dat soort dingen. Alle vingers wezen nu tegelijk naar het oningevulde silhout van een jongen.

"IK!!!!"

Ja, zo was het. De jongetjes waren speelgoed, net als teddyberen en poppen. Het kwam wel voor dat meisjes hun broer of broertje geen leuk speelgoed meer vonden en dan werd zo'n jongetje gewoon verkocht of weggegeven. Er waren zelfs jongens die aan mannenkolonies werden verkocht. Dat was het bijna het ergste wat je kon overkomen! Soms werden er ook jongens verkocht aan fabrieken waar ze dan voetballen moesten maken of meisjesspeelgoed of, nog erger, ze werden verkocht aan de mijnen of aan een laboratorium om als proefkonijn te dienen. Een paar per week kregen de jongens films te zien op school over wat er allemaal kon gebeuren als je mama of je zus je niet meer wilde hebben. Nee, Niels en zijn klasgenoten wisten maar al te goed dat je maar beter heel erg je best kon doen om thuis te mogen blijven wonen.

Juffrouw Vermeer gaf de jongens opdracht om een opstel te schrijven met de titel Waarom ik vaak bloot moet. De schrijvers van de vijf slechtste opstellen zouden 'meisjesdienst' hebben tijdens de wekelijkse sportmiddag. Nou, daar had Niels natuurlijk echt geen zin in en dus nam hij zich voor een heel goed opstel te schrijven. Het was belangrijk voor een goed opstel dat je goed vertelde hoe dom en waardeloos jij zelf was en hoe geweldig vrouwen en meisejs waren. Voor hij mocht beginnen met schrijven werd hij eerst door juffrouw Vermeer naar voren geroepen. Ze liet Michelle zijn wond schoonmaken en er een pleister op doen.

Nadat ze dat gedaan had moest hij haar bedanken door haar schoenen te kussen en te likken. Je mocht daarmee als jongen ophouden als je een tikje op je billen kreeg. Michelle liet het natuurlijk niet bij een tikje maar sloeg hem een paar keer stevig met het riet op zijn naakte achterste. Juffrouw Vermeer zag het en glimlachtte. Juffrouw Vermeer was wel lief, maar ze zou nooit een meid verbieden plezier te hebben met een jongetje. Zo werkte het nu eenmaal niet! Nadat ze Niels flink op zijn billen had geslagen moest hij nog even voor haar blijven staan zodat ze hem uit kan lachen toen hij van de pijn stond te kronkelen en machteloos met zijn handen over zijn pijnlijke bips stond te wrijven.

Toen moest hij weer op zijn plaats gaan zitten en aan zijn opstel werken. Hij begon en toen hij klaar was met het verhaal schreef hij alles nog eens in het net op. Omdat hij wist dat Michelle hun opstellen na zou kijken stopte hij er nog wat extra spelfouten in zodat ze hem uit zou kunnen lachen en straf geven omdat hij zo dom was. Stiekem hoopte Niels dat Michelle hem voor de klas zou roepen… niet om hem te prijzen, want dat gebeurde eigenlijk nooit… nee Niels hoopte dat hij als domste jongen zou worden uitgekozen en dan 'voor straf' als Michelles persoonlijke slavenjongen mee zou mogen naar de sportmiddag. En weet je waarom Niels dat graag wilde? Omdat hij Michelle dan naakt zou kunnen zien. Zo. Het is er uit! Niels vond Michelle namelijk een heel mooi meisje. Ze had harde, kleine borsten en het allermooiste kutje dat hij ooit gezien had. Het aller- allerliefst zou Niels daar een keer zijn plasser insteken, maar hij wist heel goed dat dát nooit zou gebeuren. Maar als hij geluk had zou hij het wel mogen likken.

Hij ging zó in zijn dagdroom op in de doodstille klas dat hij niet merkte dat zijn aanbedene achter hem stond tot hij een harde pets van haar soepele stok op zijn schouderbladeren voelde.

"Doorwerken lui beest!"

De tranen sprongen Niels in de ogen. Hij was al klaar, maar dat mocht hij niet zeggen, dat zou klinken alsof hij het onterecht zou vinden dat hij een klap gekregen had.

Ze keek ongeïnteresseerd naar zijn schrift.

"O, je bent al klaar zie ik. Schrijf dan maar honderd keer: 'ik ben Niels en ik ben een achterlijke mongool'. En netjes schrijven!

Tevreden grijnzend liep ze verder. Het werd weer doodstil in de klas. De stilte werd maar twee keer verstoord. Een keer doordat Thijs hoorbaar zijn neus ophaalde. Omdat hij dat deed kreeg hij eerst de rode stiltebal in zijn mond en nadat die bal was vastgezet met de riempjes die hem op zijn plaats hielden moest hij naar voren buigen en kreeg hij vijf klappen met de riem op zijn gebogen rug. Thijs was één van de jongens die al bijna zestien waren, maar dus nog het lichaam hadden van een kleine jongen. De tweede verstoring kwam van Toy. Toy was misschien wel het zieligste jongetje van de klas. Zijn moeder was heel rijk. Toen Toy zeven was had ze besloten dat hij niet mooier zou kunnen worden dan hij toen was. Toy leefde al zeventien jaar, maar omdat hij een kostbare behandeling had ondergaan die 'fixeren' werd genoemd was hij al vanaf zijn zevende verjaardag niet meer gegroeid. Nu, in de klas, had Toy niet stil gezeten en daarvoor natuurlijk ook een pak ransel gekregen.

Het was bijna tijd. Niels had nu ook zijn strafregels af en las nog snel zijn opstel over om te kijken of het niet te 'hoogmoedig' klonk. Michelle was niet zo slim en dus moesten de fouten in zijn opstel wel heel duidelijk zijn.

Waarom ik vaak blood moet

(de titel had op het bord gestaan, dus daar een fout in maken zou wel goed werken, overwoog Niels. Hij had nog veel meer bewuste spelfouten gemaakt, maar omdat dat vervelend lezen is, laat ik ze hier weg).

Alle jongetjes moeten vaak in hun blootje. Dat is omdat ze eigenlijk poppen zijn en meisje vinden het leuk om hun poppen aan te kleden en ook weer uit te kleden. Niels heeft een zuster en die vindt dat ook leuk. Als het koud is moet Niels ook vaak in zijn blootje mee naar buiten omdat mevrouw zijn zus het grappig vindt als hij loopt te rillen. Niels schaamt zich soms dat hij bloot is maar dat mag niet omdat dat stom is. Niels is alleen maar een klein scharminkeltje zegt mevrouw zijn zus en iedereen mag dat zien net als bij honden en katten.

Als er gasten zijn moet Niels ook vaak bloot want dan kan iedereen die daar zin in heeft aan hem zitten en hem slaan of knijpen voor de lol. Nu weet ik niks meer dus dit is mijn opstel.

Niels.

De strafregel had Niels in een ander schrift staan want net als de andere jongens had hij nooit verder leren tellen dan twintig en dus hadden de jongens een apart schrift voor hun strafregels.

Michelle haalde de schriften op. Niels had al gezien dat ze heel veel bij Toy had gestaan en aan hem had zitten frunniken en dus was hij bang dat hij tóch niet zo worden uitgekozen als domste kind. Maar wat een geluk! Juffrouw Vermeer keek zelf de opstellen na en ja! ze riep hem naar voren. Hij kreeg de muts met de ezelsoren op en het bordje om zijn nek waarop stond: stomste kind van de school. Wat wel naar was, was dat hij nu op de strafstoel moest zitten, maar dat had hij er wel voor over! Vanmiddag zou hij Michelles slaafje mogen zijn! Niels was blij!

***

Eindelijk was het zover! De wekelijkse sportmiddag begon. Ze zouden vandaag naar het zwembad gaan. De jongens moesten daar naartoe lopen, netjes stil en in de rij de meisje gingen op de fiets. Niels en nog een paar andere jongens die deze middag 'meisjesdienst' hadden moesten zich melden bij de juffrouw die met de meiden mee zou fietsen. Omdat het koud was hadden de jongens hun kleren aan. De juffrouw bond van iedere jongen de polsen samen met een tie-rip. Die tie-rip werd dan weer vastgemaakt aan een soort hondenriem en die tenslotte zat weer vast aan de bagagedrager van een meidenfiets. Toen de meiden gingen fietsen holden de jongens achter de fiets aan waar ze aan vastgebonden waren. Niels had nog altijd een zere voet en daar kwam het door dat hij op een gegeven moment toch struikelde. Michelle merkte dat natuurlijk. Ze trapte nog een paar keer door zodat Niels over het asfalt schuurde. Na een paar meter werd dat voor Michelle natuurlijk te zwaar. Ze stapte af en liep naar hem toe. Hij lag op zijn zij te snikken want het hemd en de onderbroek die hij aanhad waren door het schuren aan flarden! Wat zou mama dat erg vinden! Het laatste wat Niels wilde was zijn moeder verdriet doen. Hij had straf verdiend! Gewillig strekte hij zich uit toen Michelle hem begon te schoppen. Hoe graag hij ook wilde, hij mocht nu écht niets afweren.

Michelle en de vriendin die naast haar had gefietst en nu stond te kijken vonden het alleen maar grappig dat dat jochie zich zo weerloos aanbood. "Wat ben je toch een stomme mongool. Je kan niet eens normaal lopen. Nou? Wat ben je, hè?!" Ze trapte hem in zijn buik en huiverde van genot toen ze dat zachte vlees voelde. Wat was het toch heerlijk om mooie jongetjes te kunnen schoppen en te treiteren!

"Niels is een achterlijk diertje," piepte de jongen. "Niels is stout! Het mag niet zomaar vallen! Dankuwel juffrouw Michelle dat u de moeite neemt af te stappen om het te leren hoe stom het is. Het hoopt dat u het fijn vindt dat u het kunt schoppen."

Nadat hij nog een paar schoppen had gekregen moest Niels weer opstaan en doorhollen. Het was gelukkig niet ver meer naar het zwembad.

Toen ze eenmaal binnen waren scheurde Michelle het gerafelde ondergoed van Niels' lijf en gooide de vodden in een afvalbak.

Onderweg naar de kleedkamers hield Michelle halt bij de 'mannenmuur'. Dat was een muur waar een rij naakte mannen en oudere jongens stond opgesteld. Allemaal hadden ze een stalen band om hun nek die ervoor zorgde dat ze niet van hun plaats konden komen. Verder ging hun lichaam schuil achter een doorzichtige plastic plaat. Je kon de mannen en jongens dus wel zien, maar niet aanraken. Meiden en vrouwen konden met een pinpas die plaat en halsband laten wegdraaien. Je moest daarvoor betalen. Hoe langer je met een man of jongen wilde spelen, hoe meer het kostte. Je kon ze niet buiten het zwembad meenemen en als je te laat was met terugbrengen dan kon je je speelgoed pas weer terugplaatsen als je bijbetaald had. Het was een heel handig systeem en het leverde het zwembad een hoop extra geld op.

Michelle betaalde voor een blonde jongen van een jaar of achttien. Hij had een mooi afgetraind lijf, grote stoere voeten en handen en bovendien, en dat was wel het allerbelangrijkste, een fantastische grote lul en zware ballen. Volgens het bordje dat erbij hing heette hij Flikker. Waarschijnljk hadden ze hem zo genoemd omdat hij wel iets zachts in zijn trekken had en misschien ook omdat hij meer naar Niels keek dan naar het meisje dat hem huurde. Niels beantwoordde zijn blikken met een verlegen glimlach en keek met bewondering naar het enorme geslacht van de jongeman. Dat was nog eens wat anders dan zijn eigen plassertje! Niels wist wel dat hij zelf nooit zo groot en sterk zou worden.

Een stevige ruk aan zijn oor bracht hem terug in de werkelijkheid. Michelle sleurde hem met zich mee terwijl Flikker gehoorzaam achter hen aanliep. Niels wist wat er zou gaan gebeuren. Voor Michelle samen met haar vriendinnen pret zou gaan maken in het water en hem daarbij als speeltje zouden gebruiken wilde ze eerst seksen met Flikker. Niels wist dat jongens en mannen als Flikker meisjes een soort plezier konden geven dat hij ze niet kon bieden en dat stemde hem treurig want hij wilde niets liever dan meisjes een plezier doen!

Ze kwamen bij een van de kamertjes waar meisjes zich met hun meegebrachte of gehuurde slavenjongens terug konden trekken. In de ruimte die Michelle huurde stond een vrolijk gekleurd plastic bad. Flikker moest daar van haar op zijn rug op gaan liggen. Toen hij eenmaal lag moest Niels bovenop hem klimmen en zijn mond en tong ervoor zorgen dat Flikker een harde pik kreeg. Terwijl hij dat deed, merkte hij dat Flikker hem over zijn rug en kontje aaide en dat vond Niels een fijn gevoel. Lang duurde het echter niet: Michelle gaf met de kinderzweep een stevige pets over de handen van de jongen en de gekromde rug van Niels. "Niet doen idioot!" beet ze de grote jongen toe. Niels begreep het wel: ze waren hier tenslotte niet voor zíjn plezier.

Toen Flikker eenmaal een enorme harde paal had duwde Michelle Niels weg waardoor hij met een smak op de tegelvloer terechtkwam. Ze nam natuurlijk niet de moeite zich verder om hem te bekommeren maar klom meteen schrijlings op de achttienjarige en liet haar strakke kut langzaam over de enorme paal zakken. Het duurde een paar minuten en al die tijd lag Niels stilletjes op de grond, in de houding waarin hij was terechtgekomen. Toen Michelle klaargekomen was, moest Niels eerst jaar kutje schoonlikken en daarna de pik van Flikker. Terwijl hij dat deed, trok Michelle een rode bikini met zwarte en gele biezen aan. Zonder een woord tegen de jongen te zeggen bracht ze hem weer terug naar zijn plek aan de mannenmuur. Toen ze daarmee klaar was, keek ze met een valse glimlach op de kleine jongen voor haar neer.

"Zo," zei ze, "nu gaan we eens lekker met jou spelen."

Even gluurde Niels naar het stralende lichaam van het meisje voor hem. Wat was ze mooi! Zo mooi konden toch alleen meisjes zijn. Maar oei, dit mocht niet, gluren. Als hij niet oppaste, zou hij nog een stijfje krijgen ook en dan was hij helemaal in de aap gelogeerd! Gelukkig gebeurde dat laatste niet. Hoe het precies zat wist Niels ook niet, maar de laatste tijd werd zijn piemeltje eigenlijk alleen nog hard als hij mooie jongens en mannen zag of, soms, door hen werd aangeraakt. Dat was wel gek, meende Niels, want hij vond meisjes toch ook erg mooi…

Veel tijd om na te denken kreeg hij niet, want Bianca had hem al bij een oor gegrepen en sleurde hem zo achter zich aan. Terwijl hij haar zo goed mogelijk probeerde bij te houden zag hij in een flits dat Bianca twee paar kleine handboeien in haar vrije hand hield. Eenmaal bij de rand van het diepe bassin aangekomen liet ze zijn oor los en draaide ze zijn armen ruw achter zijn rug en klikte handboeien rond zijn polsen. Daarna gaf ze hem een harde duw tegen zijn borst, zodat hij ruggelings op de harde tegels smakte. "Achterpoten hoog!" snauwde ze hem toe en toen klikte ze ook nog mijn enkels vast. Ik wist maar al te goed wat ze van plan was en begon te trillen van angst. Ze zag het en grijnsde, zette haar voetje op mijn borst en riep 'bommetje!' en wenkte een sterke jongeman die aan de kant stond te wachten tot hij een vrouw of meisje van dienst kon zijn. Bianca zei iets tegen hem en riep daarna nog iets naar een groepje vriendinnen dat in het bad aan het spelen was. Ik was te bang om te horen wat ze zei.

De man tilde hem op alsof hij een veertje was. "Sorry mannetje," mompelde hij nog. Even rustte Niels' ranke lichaam in de armen van de ateletische jongeman en ook al duurde het maar even, hij vond het tóch een heel fijn gevoel om zo, bloot en weerloos, in sterke mannenarmen te rusten. Het duurde slechts enkele seconden, toen gooide de man hem met een boog het water in. De jongen kwam op zijn rug op het wateropvlak terecht en dat deed natuurlijk pijn, maar lang niet zoveel als hij verwacht had. De boeien rond zijn polsen en enkels maakten het Niels bijna onmogelijk om naar de oppervlakte te worstelen, maar tot zijn verbazing hoefde hij dat ook niet echt te doen: bijna meteen nadat hij onder water raakte voelde hij een haak in zijn nek die hem naar boven trok. Eenmaal, proestend, aan het oppervlak, werd hij door twee meiden onder zijn oksels gegrepen en door weer anderen op de kant getrokken en daar op de tegels gekwakt.

Wat was er toch aan de hand? vroeg Niels zich af. Toen zag hij dat de jongeman die hem net een bommetje had laten maken door Pamela met een zware zweep werd afgeranseld. Niels begreep het al: die meneer kreeg straf omdat hij hem, Niels, niet op de juiste manier in het water had gegooid. Een andere jongeman raapte hem op en aan de grijns op diens gezicht zag Niels al dat hij er dit keer niet zo makkelijk vanaf zou komen. Deze man zakte, met Niels al in zijn armen, door zijn knieën, zwaaide het joch drie keer ver van voor naar achter en liet hem toen met een grote boog door de lucht zeilen. En dit keer kwam Niels wél op zijn buik in het water terecht. Het voelde alsof hij al zijn botten brak, zoveel pijn deed het! Bijna bewusteloos zonk de elfjarige naar de bodem om daar even bewegingsloos te blijven liggen tot hij door Bianca en een ander meisje weer naar het oppervlak werd getrokken. Proestend, kokhalzend en huilend haalde de jongen weer adem. Veel rust kreeg hij niet, want de meiden hadden besloten 'reddend zwemmen' te oefenen. De boeien werden dus wel losgemaakt maar in plaats daarvan kreeg Niels zware banden om zijn middel, enkels en polsen en die maakten hem twee keer zo zwaar waardoor hij zichzelf onmogelijk boven water kon houden. Er waren weleens jongens verdronken tijdens dit spel en zeker een half uur lang was Niels doodsbenauwd dat hem dit ook zou overkomen.

Het gebeurde niet. Sterker nog, toen hij, na een keer of tien te zijn opgedoken, bewusteloos bleek, waren de meiden zelfs zo goed om het spel met hem te staken. Vaag herinnerde hij zich later dat hij in een kooi was gelegd. Het eerste wat hij zich daarna weer herinnerde was dat hij thuis op het matras in de huiskamer lag en hoorde dat mama stond te bellen. "Ik begrijp best dat die meiden lol willen maken, maar er zijn wel grenzen!" hoorde hij haar boos uitroepen. Ze zweeg even om degene met wie ze aan het bellen was de gelegenheid te geven iets terug te zeggen, maar dat duurde niet lang. "Ik ga zo snel mogelijk met hem naar de jongensdokter. Ik stuur u hoe dan ook de rekening en als hij echt stuk is en ik hem moet laten afmaken, reken er dan maar op dat u de taxatiewaarde kunt vergoeden!'

Na dit boze telefoontje bedacht Bianca dat een van haar collegaatjes een tijdje geleden had verteld dat ze graag eens een programma wilde maken voor het schoolkanaal van hun netwerk en dat dit moest gaan over de praktijk van een jongensdokter. Het paste in een reeksje voor groep vijf en zes over doktersbezoek. Natuurlijk ging die serie over meisjes en over hoe lief dokters waren. Een aantal leraressen had echter aangegeven dat hun leerlingen het ook wel leuk zouden vinden om eens te zien hoe dat bij jongetjes ging. Nu, dit was dan een mooie gelegenheid want nu Niels toch naar de jongensdokter moest kon ze hem meteen wel chemisch laten castreren en dan in één moeite door ook laten beginnen met een behandeling die zijn verdere groei zou stoppen. Ze belde dus met haar collega en die maakte er vervolgens een mooi programma van.

3.

Na de gebruikelijke intro zagen de jonge kijkers eerst hoe Niels in ondergoed op de vloer van Bianca's huiskamer zoet zat te spelen met wat propjes papier.

"Dag, ik ben Niels, klinkt het ieens. Tijdens het spelen hebben een paar meisjes mij in het zwembad iets te lang onder water gehouden en nu wil mijn' mama zeker weten dat ik daar niets van heeft overgehouden. Maar ik ben een jongetje en dus gaat het bij zijn dokter allemaal een beetje anders dan bij de kinderarts of schooldokter.

Wat wel hetzelfde is: ook bij de jongensdokter moet mama eerst een afspraak maken. Dat heeft mijn mama al gedaan. Ze heeft afgesproken dat de dokter zal kijken of mijn longen niet beschadigd zijn en als dat niet zo is laat ze de dokter nog een paar andere dingen doen. Maar eerst moeten we naar de dokter!"

Volgt een shot waarin we zien hoe Bianca Niels' polsen vastbindt. HIj mag zijn ondergoed aanhouden en krijgt zelfs sandalen aan, want anders heeft hij straks bij de dokter vieze voeten! Dan volgt een shot waarop we Bianca op de fiets zien terwijl Niels, door een lijn met zijn geboeide polsen aan de fiets vastgemaakt, erachteraan holt. Bianca zet haar fiets weg. Dan vertelt Niels weer verder

"Bij de jongensdokter gaan een heleboel dingen anders dan bij dokters voor kinderen of bij de huisdokter. Bijvoorbeeld: als jij naar de dokter gaat dan hoef je pas kleren uit te trekken als je binnen bent, bij de dokter en samen met mama. Maar jongetjes mogen niet eens met kleren aan naar binnen. Die moeten meteeen helemaal in hun blootje en ik dus ook"

De camera zoemt in op Niels' kruis. Niels ziet het en glimlacht verlegen. Nadat hij zich heeft uitgekleed doet Bianca hem zijn halsband om en loopt, met Niels aan de riem, naar binnen. Terwijl ze naar binnen lopen zien we dat er op Niels' billen en onderrug rode striemen te zien zijn. Geen enkel meisje zal hiervan opkijken: al van jongs af aan weten ze dat jongetjes vaak geslagen worden. Sterker, bijna alle meisjes hebben dat zelf al weleens gedaan, een jongetje slaan: er zijn zelfs al aardig wat meisjes in de doelgroep van de film die oudere jongens of volwassen mannen hebben afgetuigd.

In het volgend shot zien we Bianca bij de balie staan. Niels zit op zijn hurken naast haar. De mevrouw achter de balie vult wat dingen in op haar laptop. Dan krijgt Niels een kaart om zijn nek waar een streepjescode op staat die net is uitgeprint. Daarna moet Niels naar de mevrouw achter de balie lopen.

"Als je bij de jongensdokter bent, mag je niet zomaar een stijfje krijgen en om te zorgen dat dat niet gebeurt geven ze je een prik in je plasser. Die prik doet best wel pijn, maar natuurlijk is dat alleen voor jongetjes."

Te zien is dat Niels de prik krijgt en dat er tranen in zijn ogen springen. Daarna zien we hem een beetje wankel met zijn moeder meelopen. Het maakt zijn moeder aan het lachen. Dan wordt er nog met zwarte inkt een nummer op zijn borst geschreven

"Als je de prik gehad krijg je een nummer dat je goed moet onthouden. Dan gaat mama weg em hebt moet je in de wachthoek," vertelde Niels verder. "Natuurlijk moet je daar heel stil liggen. Als je niet stil ligt, krijg je slaag."

In de wachthoek liggen zes naakte jongens op hun rug en even later zie je dat Niels daar ook tussen ligt. Na een tijdje komt de zuster om Niels mee te nemen naar de dokter. De dokter zet eerst de stethoscoop op Niels' borst en rug. Daarna moet hij nog tegen de muur gaan staan en wordt er een scherm tegen zijn borst geplaatst. Het beeld van de röntgenfoto is ook in de t.v.-uitzending te zien. Als het klaar is aait de dokter Niels over zijn hoofd zoals je dat ook wel bij hondjes doet. Nu moet Niels de dokter een handje geven en met haar meelopen naar een glimmend stalen onderzoekstafel en daar op zijn rug op gaan liggen. Hij krijgt boeien om zijn polsen en enkels.. Die boeien zijn verbonden met glimmende buizen en die gaan langzaam bewegen nadat de zuster op een knop heeft gedrukt. De buizen die aan de enkelboeien vastzitten bewegen zich in een richting tegengesteld aan de buizen van de polsboeien. Het effect is dat Niels steeds verder wordt uitgerekt. Op een gegeven moment verandert de beweging en zien we dat het lichaam van Niels de vorm van een X heeft aangenomen.

"Met mijn longen was alles in orde en nu de dokter dat weet, gaat ze ervoor zorgen dat ik niet meer kan groeien. Dat wil mama zo. Daarvoor moet de dokter eerst in mijn zakje snijden," legt Niels uit.

Nu wordt de film even onderbroken en krijgen de meisjesleerlingen voor wie de film bestemd is, uitleg over de werking van het mannelijk geslachtsorgaan. Er wordt verteld wat er gebeurd als een jongen gewoon doorgroeit en wat er gedaan wordt als de groei wordt gestopt. Er blijken verschillende mogelijkheden te zijn. Bij Niels wordt de nog onontwikkelde prostaat verwijderd. Er worden nog meer betrekkelijk kleine operaties verricht waardoor Niels nooit meer testosteron aan zal maken dan hij nu doet. Op de plaats waar Niels' prostaat verwijderd wordt, plaats de dokter een soort pompje dat ervoor zorgt dat allerlei stofjes die verantwoordelijk zijn voor de groei van kinderen worden afgebroken.

De operaties zelf krijgen de kinderen niet te zien, wel zien ze het van pijn vertrokken gezicht van de jongen, ze zien hoe hij met zijn blinkend witte tanden op een zachte staaf ligt te bijten en hoe de zuster die de dokter bij de operatie assisteert hem soms aait en soms een nat washandje over zijn gezicht haalt. Als de operatie klaar is wordt de huilende jongen door de zuster naar een soort box gebracht waar een kussen in ligt en daar mag hij dan even bijkomen.

Op het volgende shot is Niels te zien met hechtingen net boven zijn piemel en in zijn keel. Dan komt er een tekst in beeld: 'drie weken later' staat er. We zien Niels vrolijk achter een bal aanrennen die hij moet apporteren van zijn zusje.

"De operatie is helemaal gelukt. Ik had de eerste weken nog wel veel pijn, maar is dat over en kijk (de camera zoomt in op de plekken waar eerder de hechtingen zaten) er is ook niets meer van te zien. Ik zal de komende vijftien jaar er net zo uit blijven zien als nu en dat vinden mama en Pamela fijn, dus vind ik dat ook."

In een afsluitend shot zien we nog één keer een totaalshot van de naakte jongen. Hij heeft zijn halsband om en lacht vrolijk terwijl hij zwaait.