StoTelAlex

De jongens in de garage

Hoofdstuk 1
De ontmoeting

Johan stapte uit zijn auto en merkte meteen de kou in de garage. Terwijl Johan zijn auto op slot deed, hoorde hij zachtjes twee stemmen van achter een paar stellingen waar hij eerst de jongen had gezien.

"Is-ie weg? Heeft-ie ons gezien? Moeten we nu weer vluchten?"

"Sst, domkop, hij staat er nog."

Johan besloot dat hij de jongens een kans zou geven. Hij zou een act opvoeren en kijken hoe ze daarop reageerden. Johan deed of hij rilde van de kou, keek naar het openstaande raampje en sloot dit. Hij draaide het op slot en stak de sleutel in zijn zak. Vluchtroute één was afgesloten. Nu liep hij om zijn auto heen naar de garagedeur en deed deze ook op slot. Vluchtroute twee was nu ook weg. Nu pakte Johan zijn boodschappen van de achterbank, deed zijn auto op slot en liep door de zijdeur naar de keuken. Hij deed de deur achter zich dicht en deed toen net of hij de keuken verliet door het licht uit te doen. Johan ging echter achter de deur staan en luisterde.

Het duurde niet lang of hij hoorde gestommel in de garage.

"Shit, op slot… shit, die deur zit ook op slot."

"Toby, ik ben bang."

"Rustig maar, Sven, er gebeurt je niks, dat beloof ik. We kunnen maar één kant op."

Nu gebeurde waar Johan op had gehoopt. De deurklink ging omlaag en de deur werd open geduwd. Omdat de klink nog steeds naar beneden hing, wist Johan dat deze werd vastgehouden. Johan die achter de deur stond greep snel de jongen bij zijn pols en trok hem naar binnen. De vrije jongen rende gillend de garage weer in, terwijl de jongen die Johan vast hield (de oudste) flink begon tegen te stribbelen.

Johan deed de garagedeur op slot en werkte de jongen tegen de grond. De jongen kon niet tegen Johan op. Binnen vijf minuten was de jongen volledig naakt. Johan pakte een bol touw uit de keukenla en bond de jongen zijn polsen vast. Toen nam hij de jongen mee naar de eetkamer en bond hij hem vast op een eetkamerstoel. Toen de jongen wat was gekalmeerd begon Johan Toby te ondervragen.

"Zo, en nu ga jij mij alles vertellen."

"Waarom zou ik?"

"Omdat Sven anders een héél angstige tijd tegemoet gaat en dan kan Toby zijn belofte niet nakomen."

Meteen werden Toby's ogen groot van verbazing en woede.

"Hoe weet u onze namen?"

Maar toen viel het kwartje.

"U hebt ons afgeluisterd. O wee, als u Sven iets aandoet."

"Dat hangt helemaal van jou af. Ik wil gewoon de waarheid op een paar vragen."

"Welke vragen?"

"Ten eerste: wat deden jullie in mijn garage?"

"Schuilen voor de nacht."

"Sven had het over vluchten. Waar vluchten jullie voor?"

"Iedereen."

"En wie is iedereen?"

"Gewoon… iedereen."

"Goed, als je zo antwoord blijft geven bel ik net zo goed meteen de politie."

"Nee, geen politie. Alstublieft."

"Zo! Zo jong en dan al op de vlucht voor de politie? Wat is het? Diefstal, beroving?" zei Johan.

"Nee, dat is het niet."

"Wat dan?"

Toby boog zijn hoofd.

"Als ik jou was zou ik maar gewoon antwoord geven."

"Als ze ons vinden sturen ze ons weer naar ons pleeggezin." zei Toby met tranen in zijn ogen.

"En?"

"Hun kinderen slaan ons in elkaar."

"Hoe oud zijn die?"

"Els is zestien en Mathijs elf."

"En jullie?"

"Ik ben twaalf en Sven is tien."

"Mmmhh. Oké."

Toen viel het Johan op dat Toby's ene bal wat groter was dan de andere.

"Is dat er een gevolg van?"

"Dat was de laatste keer."

"Wanneer was dat?"

"Eergisteren."

"Vertel."

"Er is niet zoveel te vertellen. Zoals altijd was Mathijs Sven weer eens aan het pesten. Hij bleef hem maar tegen zijn achterste schoppen. Toen heb ik Mathijs een flinke trap tegen zijn achterwerk gegeven. Maar toen deed hij wat hij altijd deed. Hij klaagde bij zijn zus. En toen kwam die en die heeft me keihard in mijn ballen getrapt."

Johan legde een hand op Toby's balzak en meteen vertrok Toby's gezicht van de pijn. Het was nog steeds gevoelig. Nu kantelde Johan de stoel waar Toby op was vastgebonden. Toby lag nu op zijn rug en kon geen kant meer op. Toby raakte enigszins in paniek.

"Wat gaat u doen?"

Johan zei niks. Hij plakte een stuk tape over Toby's mond. Daarna ging Johan terug naar de keuken en opende de deur naar de garage. Hij liep de keuken weer in en riep toen: "Oké, Sven, kom naar buiten of ik mep Toby in elkaar."

"Nee, niet doen!!!" schreeuwde Sven terwijl hij de keuken in rende.

Sven rende recht in Johans armen. Johan deed toen hetzelfde als wat hij met Toby had gedaan. Hij duwde de jongen tegen de grond en kleedde hem uit. Vervolgens bond hij de jongen zijn handen en voeten bij elkaar. Sven lag nu op de keukenvloer, naakt en vastgebonden als en rodeo-kalf.

"Oké, Sven. Luister goed. Ik stel een paar vragen en ik wil dat jij mij de waarheid vertelt. Als wat je zegt overeenkomt met de antwoorden van Toby ben ik wat gemoedelijker, begrepen?"

Sven kon niets zeggen maar knikte met zijn hoofd. De angst was in zijn ogen af te lezen.

"Goed, wat deden jullie in mijn garage?"

"Schuilen."

"Waarvoor?"

"Omdat we niet terug wilden."

"Terug?"

"Ja. We zijn geadopteerd en we zijn gevlucht voor onze pleegzus en broer."

"Wat deden ze dan?"

"Ze sloegen en scholden."

"En jullie pleegouders dan? Deden die niks?"

"Die kozen altijd hun kant."

"Maar konden jullie dan niet wat terug doen?"

"Nee, ik totaal niet. Toby pakte Mathijs nog wel eens aan, maar die klikte dan bij zijn zus en die sloeg Toby dan in elkaar."

Nu kwamen de tranen in Svens ogen. Johan bekeek de jongen eens goed. Ook Sven had de nodige blauwe plekken. Johan pakte even het pikkie van de jongen beet en wriemelde over de kleine balzak. Meteen verstijfde Sven.

"Wat is er? Pijnlijk?"

"Nee. Nu niet. Alstublieft niet in mijn ballen knijpen. Alstublieft."

"Tuurlijk niet. Maar wat bedoel je met 'nu niet'? Hebben ze je daar dan wel eens geraakt?"

"Ja, vooral Els had daar een voorkeur voor."

"Zo. Oké, kom maar mee."

Johan knoopte Svens voeten los en nam hem mee naar de eetkamer. Meteen dook hij op zijn broer.

"Alles goed?" vroeg Sven met angst in zijn stem. Toen wendde hij zich naar Johan: "Wat heeft u met hem gedaan?"

"Niet veel." zei Johan.

Hij kwam dichterbij, hielp Toby overeind en haalde de tape weg.

"Hij heeft alleen vragen gesteld. En bij jou? Hij heeft toch niet aan je gezeten?"

"Jawel," zei Johan, "maar heel eventjes maar. Alleen om te zien of alles goed was."

Johan maakte Toby los en de twee jongens vielen elkaar in de armen. Angstig keken ze afwachtend richting Johan. Toen merkte hij pas het kippenvel bij beide jongens.

"Sorry, jongens. Ik wilde graag weten wat jullie in mijn garage deden en hoe jullie er uit zagen. Ik wist niet dat jullie het zo koud zouden krijgen. Kom maar mee."

Johan nam de jongens nu mee naar de bibliotheek. In het midden van één van de muren, tussen twee kamerhoge boekenkasten, bevond zich een grote openhaard. Johan bouwde een stapel hout en stak het aan. Vijf minuten later kwam er een aangename gloed van het vuur en zaten de twee jongens zich aan de vlammen te warmen.

"Lusten jullie wat warme chocolademelk?"

"Graag, meneer." antwoordde Sven.

Johan ging terug naar de keuken en begon de melk op te warmen. Ondertussen pakte hij de kleren van de jongens bij elkaar en deed deze in een tas. Toen de melk warm genoeg was schonk hij het uit in drie grote mokken. En mengde de cacao en suiker. Daarna droeg hij de bekers op een dienblad de bibliotheek binnen. Zodra hij de kamer binnenstapte viel het hem op dat Toby in kleermakerzit voor het vuur zat. Sven lag languit met zijn hoofd op Toby's schoot. Voorzichtig benaderde Johan de jongens van achter. Pas toen hij vlakbij was merkte Johan wat er gebeurde. Sven was in slaap gevallen en lag nu met zijn gezicht naar Toby gericht. Deze zat met zijn ogen dicht te genieten. Sven was namelijk in zijn slaap begonnen met het zuigen aan Toby's piemeltje.

Johan zette het dienblad neer en sloop heel voorzicht achter Toby. Zodra Johan zijn hand op Toby's schouder legde keek de jongen geschrokken om naar Johan.

"Sst, rustig maar. Blijf maar zo zitten." zei Johan terwijl hij naar de jongen knipoogde en glimlachte.

Johan gaf Toby zijn chocolademelk.

"Hebben jullie dit vaker gedaan?"

"Nee. Het gebeurde gewoon. Hij was in slaap gevallen met zijn hoofd in mijn schoot. Plotseling draaide hij zich om en begon te zuigen. Net alsof hij op zijn duim zoog. Het gaf zo'n lekker gevoel dat ik hem liet begaan."

"Ja dat is inderdaad lekker. Maar ik weet niet of dat ook geldt als je hem door laat gaan."

"Hoe bedoelt u?"

"Je had toch pijnlijke ballen? Wat denk je dat er gebeurd als je komt en ze trekken zich samen?"

"Oh shit daar had ik niet aangedacht," klonk het plotseling uit Toby's schoot.

Toby schrok zich rot.

"Was je wakker?"

"Ja, ik wou je gewoon plezieren. Je bent zo'n goede grote broer geweest."

Johan moest lachen en gaf Sven zijn beker.

"Ik vind jullie allebei heel leuk en lief. Ik zou jullie best allebei tegelijk willen plezieren, maar ik denk dat het verstandig is als Toby het wat rustig aan doet op dat gebied."

"Hoe zouden jullie het vinden om hier een tijdje te blijven? Ik krijg niet veel gasten en ik ben wel toe aan wat aanspraak. Trouwens, het is buiten veel te koud en de kerstvakantie begint net. Ik denk dat jullie liever niet de hele dag met die twee plagen zitten opgescheept."

"Inderdaad. Bedankt, meneer." zei Sven terwijl hij Johan omhelsde.

"Zeg maar Johan."

"Maar Johan," antwoordde de jongens in koor.

Ze moesten allebei hard lachen om hun reactie. Johan vond het een beetje flauw maar glimlachte vertedert mee. De jongens voelden elkaar blijkbaar zo goed aan dat ze het in koor zeiden.

"Zeg, in welke groep zitten jullie eigenlijk?"

"Sven in groep 6 en ik in groep 8."

'Dat is mooi,' dacht Johan, 'misschien kan ik ze op die manier helpen.'

"Jongens, dit huis is op zich groot genoeg, maar jullie mogen van mij kiezen. Willen jullie ieder een eigen slaapkamer of delen jullie er liever één?"

"Liever delen," zei Sven meteen.

"Dat dacht ik al. Als jullie je hier vermaken, maak ik vast het bed voor jullie in orde."

"Hoe bedoelt u vermaken?"

"Er staan genoeg boeken om te lezen en anders staat er daar nog een schaaktafel. Ik zou het alleen wel op prijs stellen als jullie je bekers er niet op zetten. Ik krijg die kringen niet uit het hout."

Johan ging naar boven, maakte het bed in één van de logeerkamers gereed en was na een kwartier weer in de bibliotheek. De bekers stonden nu leeg op het dienblad en de twee jongens zaten in hun blootje achter de schaaktafel. Ze waren zo te zien net met hun wedstrijd begonnen. Johan liep op ze af. Hij liet Sven opstaan, ging zitten en nam toen de jongen op schoot.

"Mag ik helpen?"

"Van mij mag u het overnemen," zei Sven, "ik verlies toch altijd. Ik ga wel wat lezen."

"Waar houd je van?"

"Detectives."

"Dan moet je die kast hebben," wees Johan.

Sven liep er op af en keek wat er stond. De kast was gevuld met complete series. Baantjer, Sherlock Holmes, Hercules Poirot, Aspe. Sven pakte een Baantjer uit de kast en ging voor het haardvuur op zijn buik liggen lezen. Johan keek goedkeurend naar de mooie ronde billetjes en concentreerde zich toen weer op de schaakwedstrijd.

"Fijn om weer eens tegen iemand anders te schaken."

"Ik hoop dat u beter bent dan Sven."

"Slechter kan niet," riep Sven snel.

"Nou, dat valt vast best mee," reageerde Johan.

"Nee, dat zeg ik toch, ik verlies altijd."

"Dat komt omdat je niet vooruit denkt," legde Toby uit.

"Zo ben ik nou eenmaal. Ik ben impul…imp…"

"Ik denk dat je bedoelt impulsief, dat je reageert zonder eerst goed na te denken. Geeft niet, soms is het wel goed om op je instinct te vertrouwen."

Daarna werd er weer geconcentreerd gespeeld. Tijdens het spel werd er weinig gezegd. Beiden wilden winnen. Na een half uur stonden er nog maar een paar stukken op het bord. Toby keek opzij naar zijn broertje en zag dat Sven in slaap was gevallen. Toby glimlachte naar Johan en wenkte in de richting van zijn kleine broertje. Johan zag de jongen liggen.

"Vast een combinatie van moeiïgheid, warme chocolademelk en een warm haardvuur."

"Moeten we hem naar bed brengen?"

"Ach, hij ligt daar goed. We maken eerst wel even deze match af en dan gaan we allemaal naar boven, oké?"

"Goed."

Ze speelden nog een kwartier en toen eindigde de match in remise.

"Je hebt goed gespeeld."

"Jij ook."

"Morgen weer?"

"Is goed."

Ze borgen de stukken weer op in de la onder het tafelblad. Daarna tilde Johan Sven op en nam Toby mee naar boven. Hij legde Sven in het bed en Toby kroop naast zijn broertje.

"Hij is echt een schatje," zei Johan.

"En hij is mijn schatje," zei Toby terwijl hij Sven een kus op de wang gaf.

Johan gaf een kus op Toby's voorhoofd en verliet de kamer. In de deuropening draaide hij zich nog even om.

"Morgen praten we nog wel even verder. Ga nu maar eerst lekker slapen."

"Welterusten, Johan."

"Welterusten, Toby."

Maar Toby kon eerst niet goed slapen. Wat bedoelde Johan met 'verder praten'? Het leek een aardige man, maar wat wisten ze nu helemaal van hem? Misschien was het wel een psychopaat. Zo één met een aardige en een sadistische kant. Toby was nog niet overtuigd dat Johan het echt goed bedoelde. Hij zou op zijn hoedde blijven. Hij legde zijn mening nog niet vast.

Toby draaide zich nog eens om en legde een arm over Sven. Met een glimlach op zijn gezicht viel Toby eindelijk in slaap.

Johan trok de deur dicht. In plaats van meteen te gaan slapen ging hij nog even naar beneden. Johan waste eerst de bekers nog even af en stopte de kleren van de jongens in de wasmachine. Daarna ging Johan nog even naar de garage. Hij wilde toch zeker weten of er niet nog wat lag.

Achter de stelling waar de jongens hadden geschuild vond Johan twee rugzakken met twee slaapzakken. Hij opende de rugzakken en spitte door de inhoud. Hij vond wat extra kleren en wat koekjes en snacks als rantsoen. Daarnaast vond hij ook een paar persoonlijke dingen. Een brief en een paar foto's. Op één ervan was het gezin als geheel afgebeeld. Een vader en moeder en twee jonge zoontjes. Johan keek op de achterkant. De foto was vijf jaar oud. Sven moest vijf zijn en Toby zeven. Het waren twee heerlijke knulletjes. Op een andere foto waren alleen de man en de vrouw afgebeeld. Johan wist niet hoe of wat maar ze kwamen hem bekend voor. Hij zou de jongens er morgen naar vragen. Hij keek nog even in de stelling op zoek naar iets. Uiteindelijk vond hij wat hij zocht: twee fotolijstjes in precies de juiste maat. Hij stopte de foto's in de lijstjes en stopte ze terug in de rugzak.

Johan borg de rugzakken op in de gangkast en ging naar boven. Zodra Johan zijn hoofd het kussen raakte was hij in dromenland.

Hoofdstuk 2
De grote 'natte' verrassing

"Wat is er?"

Beide jongens stonden op de overloop met hun handen voor hun kruis. Johan kon duidelijk zien dat bij beide een ochtenderectie achter de handen verborgen ging.

"We moeten zo nodig. Waar is de badkamer?"

"Hier," zei Johan terwijl hij de deur opendeed.

Beide jongens renden naar binnen en stonden meteen naast elkaar hun blaas te legen. Johan bleef in de deuropening staan en moest lachen. Hij liep op de jongens af en keek even over hun schouders mee.

"Zo, jullie moesten echt nodig."

"Ja."

"Ik was beneden bezig de tafel te dekken. Als jullie klaar zijn komen jullie maar."

"Eh, Johan."

"Ja?"

"Waar zijn onze kleren?"

"Die heb ik gister gewassen. Ze hangen nu te drogen. Was dat eigenlijk alles wat jullie bij jullie hadden?"

"We hebben nog twee rugzakken," zegt Sven.

Meteen krijgt hij een por van Toby en een vuile blik. Johan doet net of hij vertrekt maar blijft om de hoek van de deur staan luisteren.

"Waarom zei je dat nou?"

"Hoezo?"

"Nou gaat ie natuurlijk zoeken en dan zijn we onze spullen kwijt."

"Shit, zou je denken?"

"Vast."

Lachend loopt Johan de trap af en gaat naar de eetkamer. Als de jongens naar beneden komen, gaat Sven rustig aan tafel zitten waar Johan al bezig is zijn eerste boterham te smeren. Toby loopt door naar de keuken.

"Even mijn handen wassen."

Vrijwel meteen komt Toby terug.

"Wat is er? Kun je de garage niet in?" vraagt Johan sarcastisch.

"We willen onze spullen!"

"Die liggen daar niet meer. Als je die twee rugzakken tenminste bedoelt. Die zijn ergens veilig opgeborgen. Ik heb er in gekeken en ik wil graag na het eten even met jullie over de inhoud praten."

De jongens keken elkaar aan. Toby ging nu ook rustig zitten en pakte vertwijfeld een boterham.

"We krijgen ze toch wel terug, hè? Belooft?"

"Tuurlijk," zei Johan, "de rugzakken zijn veilig net als de inhoud. Laten we vast met het gesprek beginnen. Jullie leefden dus bij een pleeggezin?"

"Ja."

"Wat is er dan met jullie ouders?"

"Auto-ongeluk." antwoordde Toby. "Allebei tegelijk."

"En waar waren jullie?"

"Thuis met een oppas. Onze ouders kwamen terug van het theater."

Toen merkte Toby hoe moeilijk zijn broertje het er mee had.

"Kunnen we het ergens anders over hebben?"

"Goed. Wat wilden jullie vandaag gaan doen?"

"Geen idee. We wilden eigenlijk verder reizen."

"Waar naartoe?"

"Geen idee. We zouden wel wat vinden."

"Volgens mij hebben jullie al wat gevonden. Jullie mogen hier blijven zolang je wilt."

"Mag ik straks nog wat lezen?"

"Tuurlijk. Mijn hele bibliotheek staat tot je beschikking."

"Wow."

Toby was blij dat zijn broertje weer wat opvrolijkte, maar ten opzichte van Johan bleef hij op zijn hoedde. Dit bleef voor Johan niet onopgemerkt. Toen ze alledrie waren uitgegeten stond Johan op en verzamelde de vaat.

"Zeg, Toby, waarom help je me niet even terwijl Sven alvast lekker gaat lezen?"

"Oké."

Sven rende meteen naar de bibliotheek.

Terwijl Toby hielp met afruimen startte Johan het gesprek weer op.

"Sven heeft het er nog steeds moeilijk mee, hè?"

"Ja."

Johan merkte dat Toby wat wegslikte. Hij wenkte de jongen bij zich en drukte hem tegen zich aan. Dit had Toby gemist. Sinds de dood van hun ouders had Toby voor grote broer moeten spelen. Maar Toby was zelf nog maar een jongen van twaalf die liefde en geborgenheid nodig had. Hij barstte meteen in snikken uit.

"Goed zo, joh," zei Johan, "Gooi het er maar uit."

Na een paar minuten van hevig grienen kwam Toby weer een beetje tot zichzelf. Hij veegde zijn ogen droog en keek op naar Johan.

"Mogen we echt blijven?"

"Jullie zijn volgens mij geen slechte kinderen. En zulke lieverds schop ik niet de decemberkou in."

"Bedankt."

Toby herpakte zich en ze gingen verder met de afwas.

"Hoe lang is het eigenlijk geleden?"

"Zes maanden."

"Dat is behoorlijk recent."

"Hoe heetten jullie ouders eigenlijk?"

"Michael en Clara Davidson."

"Michael Davidson? Volgens mij heb ik met een Michael Davidson samengewoond."

"Samengewoond?"

"Nou ja, in hetzelfde studentenhuis. Ik studeerde geschiedenis en hij economie."

"Pa was econoom!"

"Met zo'n naam kunnen we er denk ik wel van uitgaan dat we het over dezelfde hebben. Helemaal nu ik terugdenk aan die foto die ik in jullie bagage vond"

"Wow, u kende onze vader?"

"Ja, maar helaas is het contact na het afstuderen verwaterd."

"Hij zei altijd dat het studeren de beste tijd was omdat hij toen mijn moeder ontmoette."

"Je moeder? Tuurlijk. Clara. Clara Bloemberg. Dat was me een verschijning. Alle jongens waren jaloers op je vader."

"Wat ben ik blij dat we uw garage hebben uitgekozen."

"Zeg maar jij, hoor. Zullen we maar naar je broertje gaan voor hij ongerust wordt?"

Toby veegde zijn ogen schoon. Toen ze de bibliotheek binnenkwamen keek Sven op. Hij zag meteen dat zijn grote broer had gehuild.

"Je hebt gehuild. Heeft hij je pijn gedaan?"

"Nee, alleen naar pa en ma gevraagd."

"En daar werd je grote broer wat emotioneel van. Toby, ik moet nodig, waarom zet jij in de tussentijd niet even de stukken klaar?"

Terwijl Toby naar de schaaktafel liep, verliet Johan de bibliotheek. Maar in plaats van naar het toilet pakte hij snel de rugzakken en bracht ze naar de slaapkamer van de jongens. Hij pakte de nu ingelijste foto's uit de rugzaken en zette ze op de nachtkastjes. Daarna plaatste hij de zakken aan het voeteneind en ging weer naar beneden. Vijf minuten later kwam Johan de bibliotheek weer binnen.

"Hebt u echt onze ouders gekend?" vraagt Sven.

"Ja. Jullie moeder minder goed dan jullie vader, maar ik heb ze wel allebei gekend."

"Wilt u ons er meer over vertellen?"

"Graag."

Johan liep naar één van de boekenkasten met vitrinedeuren en pakte er een fotoalbum uit. Hij ging in zijn favoriete fauteuil zitten en wenkte de jongens bij zich. Sven kroop bij hem op schoot terwijl Toby tegen de stoel stond geleund en over Johans schouder meekeek.

"Jongens voordat ik begin wilde nog wat vragen."

"Wat?"

"Vinden jullie het niet vervelend om naakt rond te lopen?"

"Eerst wel. We dachten dat je een pedo was die ons wou verkrachten. Maar nu weten we dat als je dat wou dat al gebeurd was. Trouwens, onze ouders waren nudisten en hebben ons zo opgevoed. We liepen wel vaker naakt door huis. En met die open haard is het best lekker."

"Ik moet jullie wat bekennen. Ik hou van kleine jongens."

"Ben je toch een pedo? Maar je hebt niet aan ons gezeten. Nou ja, wel aan mij maar toen je merkte dat het zeer deed hield je op."

"Ik ben meer een boylover. Ik zal mij nooit aan jullie opdringen. Zoals gezegd houd ik ontzettend van jongens en hun pikkies, maar ik zal nooit iets doen zonder hun uitdrukkelijke toestemming."

"Dus je wilt wel maar je beheerst je?"

"Ja, anders is het verkrachting en ik ben geen verkrachter."

"U mag best aan mij zitten," zei Toby.

Daarop liet Johan Toby tussen zijn benen gaan staan en tilde met gestrekte vingers zijn balzak een beetje op. Toby nam meteen een flinke teug lucht.

"Doen ze nog steeds zeer?" vroeg Johan terwijl hij de ballen op zijn vlakke hand woog.

"Nee, dat niet echt, maar ze zijn nog wel gevoelig."

"Dan laat ik ze nog even met rust."

"U mag mij wel beetpakken, hoor," zei Sven.

Johan nam nu het kleine piemeltje van Sven beet en bekeek het nog eens goed. Hij liet het stukje jongensvlees tussen zijn wijsvinger en duim glijden. Johan hoorde de verandering in Svens ademhaling. Na een paar minuten het kleine slangetje te hebben gemasseerd verlegde Johan zijn aandacht naar Sven zijn schattige kleine balletjes. Svens ademhaling werd nu onregelmatiger. Toen liet Johan Svens schaamstreek met rust. Ondertussen was Svens jongenslid semi-hard geworden.

"Jongens bedankt dat jullie zo begripvol zijn."

"We vinden u gewoon aardig. En als u echt een pedo was had Toby's pijn u niet verhinderd."

"Zoals ik net al tegen Toby zei, zeg maar gewoon jij."

"Gewoon jij." antwoordde Sven.

Johan wreef even over Svens hoofd.

"Zullen we maar beginnen?"

Johan klapte het album open en vertelde de jongens alles wat hij wist over hun ouders.

Nadat het album uit was waren Toby en Sven allebei in tranen. Ze omhelsden Johan. Door al de beweging op zijn schoot was de ceintuur van Johans ochtendjas los geraakt. Toen Johan opstond kon hij het niet helpen. Door de opening van zijn ochtendjas stak het uiteinde van zijn opgekomen erectie. De jongens gniffelden over het grappige gezicht. Johan krapte even achter zijn oor en zei toen:

"Ach als jullie naakt lopen…"

Daarop trok hij zijn ochtendjas uit en legde deze over de stoel.

"Ik zei toch dat ik van jullie pikkies hield? En als jullie mij er dan ook nog mee laten spelen laat dat me echt niet ongeroerd."

Johan nam plaats tegenover Toby aan de schaaktafel terwijl Sven weer op de grond lag te lezen.

"Ik heb trouwens jullie rugzakken op jullie kamer gelegd."

"Bedankt."

Uiteindelijk na een uur eindigde ook deze match in remise.

"Fijn om iemand te vinden die gewaagd aan mij is." zei Johan.

"Wat willen jullie nu gaan doen?" vroeg Johan.

"Geen idee. Heb jij suggesties?"

"Waar houden jullie van?"

"Lezen," zei Sven zonder van zijn boek op te kijken.

"Zwemmen," antwoordde Toby.

"Mooi," zei Johan, "Komen jullie maar even mee."

De jongens stonden verbaasd op en liepen achter Johan aan. Hij nam ze mee naar een deur onder de trap. Achter de deur zat de trap naar de kelder. Johan ging ze voor naar beneden zonder het licht aan te doen. Toen ze eenmaal onder aan de trap stonden knipte Johan met een groots gebaar het licht aan. De kelder besloeg het hele oppervlak van de woning. De ruimte werd echter voor het grootste gedeelte in beslag genomen door een zwembad van vijf bij vijftien meter. Verder waren er nog een sauna, een jacuzzi, een bar en twee douches.

"Wow!" was Toby's eerste reactie.

"Je kunt zo vaak zwemmen als je wilt."

Dat hoefde Johan geen twee keer te zeggen. De naakte Toby nam meteen een snoekduik in het anderhalve meter diepe bad. Hij was meteen opgevrolijkt. Sven was echter meer geïnteresseerd in de jacuzzi. Johan liep met Sven er naar toe en schakelde de jetstreams in. Daarna stapten ze het bad in. Johan was blij dat hij de jongens zo'n goede tijd kon bezorgen na hun recente verdriet.

Terwijl Toby bleef zwemmen, keek Johan schuin naar Sven. Zou hij het wagen? Ach, waarom niet? Ze hadden hem net toch al praktisch toestemming gegeven. Om toch zeker te zijn vroeg Johan toch nog een keer om toestemming.

"Sven, zou ik je om een gunst mogen vragen?"

"Na wat je voor ons gedaan hebt en Toby zo hebt opgevrolijkt, alles."

"Nou, dat is wel veel."

"Nou, ja, goed bijna alles dan."

"Mag ik met je piemel spelen?"

"Oh, oké. Dat had je toch al gevraagd?"

"Ja, maar sindsdien had ik hem al eens vastgepakt. En ik wilde zeker weten dat je het nog steeds goed vond."

"Ik vind het best, maar dan wil ik jou ook voelen."

"Afgesproken."

Daarop liet Johan een hand onder water zakken en pakte het kleine, door het water rimpelig geworden balzakje beet en masseerde de kleine balletjes. Sven slaakte een zucht en had ondertussen Johans ballen gevonden. Nu was het Johans beurt om te kreunen. Johan draaide zich nu om naar de kleine Sven en terwijl hij nu het kleine pikkie aan het masseren was begon hij Sven gepassioneerd te tongzoenen. Sven was geen domme jongen. Hij kopieerde precies wat Johan deed. En terwijl Johan het stijve lulletje aftrok voelde hij hoe Svens jonge handen vol overgave over zijn volwassen lid wreven.

Plotseling voelde Johan dat Sven veranderde. Zijn lichaam verkrampte en begon flink te schudden. Sven begon nu luider te kreunen. Toby, die er net aan kwam lopen, schrok zich rot.

"Wat is er met Sven?" vroeg Toby geschrokken. "Sven, Sven, gaat het?"

Met een grote grijns van oor tot oor keek Sven zijn broer aan.

"Er is niets mis met hem," stelde Johan Toby gerust. "Hij heeft net ontzettend genoten, niet waar Sven?"

"Ja! Wow! Dat heb ik nog nooit gevoeld. Wat was dat?"

"Dat, mijn kleine vriend, was nou een orgasme."

"Wow. Heb jij dat ook al eens gehad, Toby?"

"Nee."

"Zal ik je daar bij helpen?" vroeg Johan.

"Oké," zei Toby terwijl hij in de jacuzzi klauterde, "het deed echt niet pijn?"

"Nee," stelde Sven zijn broer gerust, "het is juist heerlijk."

Meteen concentreerde Johan zich op zijn nieuwe 'slachtoffer'. Toby liet het allemaal over zich heen komen en al gauw voelde Johan dat ook Toby bijna zijn hoogtepunt bereikte. Dit keer was er echter een verschil met Sven. Terwijl de jongste nog een droog orgasme had, spoot Toby een paar kleine slierten wit jongenssap in het water van de jacuzzi. Sven was de eerste die het opmerkte.

"Wat is dat?" vroeg hij licht paniekerig. "Is dat omdat Toby's ballen zo'n klap hebben gehad? Lossen ze nu op?"

Toen pas merkte Johan waar Sven naar keek en hij schoot in de lach. Hij keek even naar Toby, maar die was nog volledig groggy van de heftigheid van zijn orgasme.

"Nee hoor," zei Johan. "maak je maar geen zorgen. Dat is juist een teken dat Toby er niets aan over houdt. Dat witte spul is nou sperma."

"Sperma? Wat is dat?"

"Dat is het mannelijke deel wat nodig is om baby's te maken."

"Oh." zei Sven giechelend, om meteen licht geschrokken te vragen "Waarom kwam dat er bij mij niet uit?"

"Omdat je nog iets te jong bent. Gewoon geduld hebben. Het komt vanzelf."

Daarna omhelsde Sven zijn grote broer. Toby kwam langzaam bij en keek naar de twee 'mede-baders'.

"Wat is er?" vroeg Toby.

"Was het lekker?" vroeg Sven.

"Fantastisch. Zoiets geweldigs heb ik nog nooit meegemaakt."

"Je was anders dan ik." zei Sven.

"Hoezo?" vroeg Toby.

"Bij jou kwam er wit spul uit. Volgens Johan was dat sperma."

Toby kreeg meteen een rood hoofd. Hoewel hij zich schaamde omdat hij het badwater had vervuild, voelde hij zich toch ook lichtelijk trots dat hij al kon spuiten.

"Sorry," zei Toby met gebogen hoofd.

"Hoezo?" vroeg Johan.

"Omdat ik het water heb bevuild."

"Geeft niet, er zit een goede filter op."

Toby wilde gaan staan maar de kracht in zijn benen was nog niet terug gekeerd.

"Blijf nog maar even zitten bijkomen," zei Johan lachend toen hij merkte wat er aan de hand was.

In plaats daarvan stapte Johan uit de jacuzzi en liep naar de bar. Terwijl hij drie glazen vulde met cassis schoven Toby en Sven naar elkaar toe en fluisterden. Toen Johan terugkwam zette hij het dienblad op de rand van de jacuzzi. Toen hij eenmaal weer zat wilde Johan zich omdraaien om de glazen te pakken, maar hij voelde meteen een hand om zijn nog steeds hard lid. Vrijwel meteen daarna voelde hij een tweede, kleinere hand zijn balzak masseren. Vervolgens werd Johan van beide kanten gekust.

"Nou is het jouw beurt om te genieten," zei Sven.

Johan gaf beide knullen een knuffel en liet vervolgens alle liefkozingen over zich heen komen. Hij voelde hoe zijn orgasme zich langzaam opbouwde in zijn lendenen. Het duurde een tijdje maar uiteindelijk kon Johan zich niet meer inhouden. Met een grote brul kwam Johan klaar. De ene na de andere spurt sperma spoot uit zijn volwassen leuter.

"Wow! Bedankt jongens. Dat was het beste orgasme dat ik in jaren heb gehad."

"Echt? Hebben we je echt zo verwend?" vroeg Sven opgewonden.

"Echt," zei Johan terwijl hij zijn beide 'lovers' een flinke knuffel gaf.

Daarop gaf Johan de jongens hun glas. Ze genoten nog de hele dag van het zwembad en de jacuzzi. Tegen etenstijd ging Johan naar boven om een paar pizza's op te warmen. De jongens lieten het zich goed smaken. Een dag flink zwemmen maakte hongerig. Tegen een uur of tien was het tijd voor de jongens om naar bed te gaan. Sven was al behoorlijk moe maar kon nog wel op eigen kracht naar boven. Toen Sven en Toby de kamer binnenliepen zagen ze de rugzakken staan en vervolgens viel hun oog op de foto's op de nachtkastjes. Sven en Toby schoten meteen vol. Met tranen in de ogen draaiden ze zich om en klemden zich aan Johan vast.

"Bedankt."

"Graag gedaan," zei Johan terwijl hij de jongens beetpakte en een kus op het voorhoofd gaf.

De jongens gingen nu gelukkig slapen en nadat ze in bed lagen deed Johan de deur dicht. Na nog even snel de afwas te hebben gedaan ging Johan zelf ook naar bed.

Hoofdstuk 3
Waar komen jullie vandaan?

Plotseling werd Johan ruw gewekt door een ijzingwekkende schreeuw. Hij keek op de wekker. Het was twee uur 's nachts. Johan rende de overloop op en naar de kamer van Sven en Toby. Daar zag hij een vreemd tafereel. Sven zat als een zielig hoopje in de hoek in één gedoken. Tussen zijn tranen door bleef hij maar herhalen: "Sorry… sorry… sorry" Ondertussen lag Toby vloekend en tierend op het bed te kronkelen met zijn handen in zijn kruis.

"Snotjoch… wacht maar af… ik ram je in mekaar… ik haat je… jij bent mijn broer niet meer."

Johan liep op Sven af en pakte hem op. Hij droeg hem naar zijn eigen kamer en liet hem op het bed plaats nemen. Sven bleef maar huilen.

"Ik deed het niet expres. Ik had een nachtmerrie. Ik sliep."

"Wat is er gebeurd?"

"Ik weet het niet."

"Blijf maar hier, ik praat wel met Toby."

Johan ging naar Toby en ging op het bed zitten.

"Wat is er gebeurd?"

"Hij heeft me in mijn kruis getrapt, dat vuile ettertje."

"Dat deed hij niet expres."

"Weet ik, maar daarom doet het niet minder zeer."

"Wacht maar ik ben zo terug."

Johan ging naar beneden en maakte in de keuken van een theedoek en wat ijsblokjes een provisorische ijszak. Daarna ging hij weer naar Toby.

"Hier, houdt die er maar tegenaan. Maar niet te lang want dan heb je kans op bevriezingsverschijnselen. Als je denkt dat het niet meer nodig is gooi hem maar in deze emmer."

Johan plaatste een emmer aan Toby's kant van het bed.

"Probeer nog maar wat te slapen."

Johan trok de deur achter zich dicht en liep naar zijn kamer. Sven lag languit op het bed en huilde zijn longen uit het lijf. Johan kroop naast het hoopje ellende en nam hem in zijn armen.

"Rustig maar, het komt wel goed."

"Niet waar. Ik ben alles kwijt."

"Hoe bedoel je, 'alles kwijt'?"

"Eerst mijn ouders en nu mijn broer."

"Je bent je broer helemaal niet kwijt."

"Jawel, hij haat me, dat zei hij zelf."

"Ach, jochie toch. Dat was de pijn en frustratie maar. Geloof me morgen is alles weer vergeven."

"Geloof ik niks van."

"Wacht maar af. En ga nu maar slapen. Je hebt het hard nodig."

Johan troostte Sven nog wat door hem al wiegend vast te houden. Uiteindelijk was Sven weer in slaap gevallen en zakte ook Johan weer weg.

Om zeven uur 's ochtends werd Johan wakker en stapte voorzichtig uit bed. Hij was alleen niet voorzichtig genoeg. Sven werd wakker van de beweging.

"Kom maar mee, dan gaan we samen douchen," stelde Johan voor.

Ze douchten samen en Sven kon het niet helpen. Hij moest en zou Johan aanraken. De twee badgasten zeepten elkaar in en spoelden elkaar toen ook af. Ze waren zo met elkaars lichamen bezig dat Johan en Sven elkaar van hun ochtenderecties afhielpen. Na elkaar te hebben afgedroogd liepen ze de overloop op.

"Als jij nou vast naar beneden gaat en de tafel dekt, kijk ik nog even hoe het bij Toby is."

Met een droevig gezicht liep Sven stilletjes de trap af naar de eetkamer. Ondertussen liep Johan voorzichtig Toby's kamer binnen. De theedoek lag in een plasje water in de emmer naast het bed. Omdat Toby bovenop de dekens lag had Johan goed zicht op zijn lichaam zonder het bed aan te hoeven raken. Hij keek eens goed. Op Toby's dijbeen, vlak bij de lies zat een flinke blauwe plek. De bal die daar het dichtst bij zat was wat opgezet.

'Dat is inderdaad flink aangekomen,' dacht Johan, 'arme knul.'

Johan pakte de rugzak waarvan hij wist dat die van Sven was en bracht die over naar één van de twee nog lege slaapkamers. Daarna nam hij de twee foto's van de nachtkastjes en ging er mee naar zijn kantoortje. Daar had hij een all-in-one staan. Hij maakte een kopie van beide foto's en lijstte die in. Daarna bracht hij de twee foto's terug naar Toby's kamer en hing de kopie op in Svens nieuwe kamer. Daarna ging Johan naar beneden om Sven te helpen.

Toen hij de keuken binnen liep was Sven bezig het brood op een schaal te leggen.

"Mooi zo," zei Johan, "je bent een echte grote hulp. Hoe wil je je eitje eigenlijk? Hard of zacht?"

"Hard."

"En Toby? Geklutst?" vroeg Johan sarcastisch.

"Dat is niet leuk!" schreeuwde Sven.

"Sorry, je hebt gelijk. Neem me niet kwalijk."

"Ik heb je spullen trouwens in een andere slaapkamer gelegd."

"Wat? Zie je wel, jij wilt mij ook niet."

"Jawel, Sven, ik wil je best. Maar dat jij nu een eigen kamer hebt wil toch niet zeggen dat mijn kamer nu gesloten is? Mijn deur zal altijd voor je open staan. En voor Toby."

"Echt? Bedankt."

Johan en Sven gingen verder en net als ze klaar waren en Johan Toby wou roepen kwam deze net de eetkamer binnen. Sven zag meteen hoe Toby er aan toe was en begon zachtjes te sniffen. Stilletjes ging Sven op een stoel zitten en pakte een boterham. Toby keek verbaasd.

"Wat is er met hem?"

"Waarom vraag je dat aan mij? Vraag het hem zelf."

"Wat is er?"

"Het spijt me zo," snikte Sven, "ik wil alles doen als je mijn broer maar weer wilt zijn."

"Ach joh, ik ben toch je broer, wat zeur jij nou?"

"Maar… maar… vannacht zei je dat we geen broers meer waren en dat je me haatte."

"Maar dat meende ik toch niet? Ik had gewoon ontzettende pijn."

"Kan ik mij voorstellen als ik je kruis zo zie," zei Johan, "ooit aan voetballen gedacht, Sven?"

De jongens keken verbaasd naar Johan. Daarna weer naar elkaar en schoten ze alledrie in de lach. Sven schoot van zijn stoel en rende op zijn broer af om hem te omhelzen.

"Jij bent alles wat ik nog heb. Ik zou je voor geen goud willen missen," zei Toby.

"Ik jou ook niet," antwoordde Sven.

"Mooi, dan is dat ook duidelijk. Zeg, Toby zullen we na het ontbijt ons partijtje van gister afmaken?"

"Goed."

"Eh, ik had nog wel een vraag," zei Toby, "Toen ik wakker werd was Svens rugzak weg. Heb ik iets gemist?"

"Ik heb een andere slaapkamer gereedgemaakt voor Sven. Dan hebben jullie allebei een eigen kamer."

"Maar ik zei toch dat ik het niet meende?" zei Toby.

"Daarvoor heb ik het niet gedaan. Op deze manier hebben jullie allebei een plek om je privacy op te zoeken."

"Oh, maar mag Sven dan niet meer bij mij slapen?"

"Dat is aan jou en Sven. Als jullie dat allebei willen waarom niet? Zoals ik al tegen Sven zei: dat hij een eigen kamer heeft wil niet zeggen dat de deuren van onze kamers voor hem gesloten zijn."

"Wil je echt nog steeds dat ik bij je slaap? Ondanks alles?"

"Ik heb daar geen probleem mee. Volgens mij gebeurt dit toch niet nog een keer."

Hierop gaf Sven zijn grote broer nog een keer stevige omhelzing. Hij was er nu van overtuigd dat alles inderdaad weer goed kwam.

Na het ontbijt waste Johan af en hielpen Sven en Toby met afdrogen. Nadat alles was opgeruimd vertrokken ze samen naar de bibliotheek. Sven pakte weer een boek om te lezen en Toby en Johan gingen verder met hun schaakmatch.

"Zeg Johan, mag ik je wat vragen?"

"Tuurlijk."

"We weten eigenlijk niet zoveel van jou. Ben je getrouwd? Heb je kinderen? Wat heb je voor baan?"

"Ho ho rustig aan. Een vraag tegelijk. Ik ben altijd single gebleven en heb ook geen kinderen. In mijn dagelijkse werk ben ik directeur op een basisschool. En daarnaast doe ik wat aan genealogie."

"Genewattes?" vroeg Sven verbaast.

"Dat ie graag voor vrouwenarts speelt," zei Toby.

"Nee, nee, dat is gynaecologie. Wat ik doe is genealogie. Voorouderonderzoek."

"Wat is dat?" vroeg Sven nu oprecht geïnteresseerd.

"Dat ik onderzoek doe naar hoe de stamboom van mensen er uitziet. Met andere woorden wie hun voorouders waren."

"Wow. Kan je dat ook voor ons doen?"

"Met plezier. Maar ik kan het je ook leren. Dan kun je zelf op onderzoek."

Dit was iets wat zowel Toby als Sven aansprak.

"We maken even nog deze match af en dan zal ik jullie op weg helpen."

Tien minuten later had Johan Toby schaakmat.

"Je concentratie verslapte. Wou je zo graag naar je voorouders zoeken?"

"Ja."

Johan stond op en nam de jongens mee naar zijn kantoortje. Hij startte de computer op en opende het programma 'aldfaer'.

"Goed eerst gaan we jullie gegevens invoeren."

Johan maakte een nieuwe stamboom aan en voerde de gegevens van Sven in. Daarna maakte hij een nieuwe 'persoonskaart' voor Toby. Toen hun gegevens waren ingevoerd was het de beurt aan de gegevens van hun ouders. Johan koppelde de persoon op de juiste manier en liet de jongens op grafische wijze hun stamboom van twee generaties zien.

"Wat weten jullie eigenlijk van jullie grootouders?"

"Niet veel. Alleen hun namen."

"Enig idee wanneer en waar ze zijn getrouwd?"

"Volgens mij in 1941," zei Toby, "in Grootebroek."

"Goed dan kijken we daar even."

Johan opende de internetverbinding en ging naar 'Genlias'. Hij typte de gegevens in en drukte op de zoekknop. En daar verscheen een lijstje met gevonden gegevens. In de lijst kwam een huwelijk voor wat aan de gewenste gegevens voldeed. Johan kopieerde de gegevens naar een worddocumentje en noteerde daarna de gegevens.

"Goed. Dit is niet helemaal zeker. Wat zouden jullie ervan zeggen als ik van de week met jullie naar het archief ging om verder te zoeken?"

"Wow, klinkt interessant."

"Goed dan gaan we daar morgen naartoe."

De rest van de dag deed ieder wat hij wilde. Johan deed nog wat kleine klusjes in en om het huis, Sven las nog een boek en Toby trok tot 's avonds laat baantjes in het zwembad. Tegen bedtijd haalde Johan hem naar boven. Johan keek nog even naar Toby's kruis. Hij betastte even Toby's ballen en de blauwe plek.

"Hoe gaat het er nu mee?"

"Ze doen niet echt veel pijn meer. Ze zijn nog wel gevoelig, maar ik denk dat het overmorgen wel weer goed is."

"Mooi zo."

Die nacht sliep Toby alleen. Sven was bij Johan in bed gekropen en had zich aan hem vastgegrepen. Johan kon het niet laten. Hij legde een hand op Svens bilpartij en begon de rondingen zachtjes te masseren. Daarop begon Sven zachtjes te kreunen. Johan voelde hoe het pikkie langzaam harder begon te worden. Na een paar minuten begon Sven tegen Johan aan te rijden. Het duurde niet lang of Johan voelde dat Sven verstijfde en luider begon te kreunen. Johan was blij dat hij de jongen zijn hoogtepunt had laten bereiken. Maar toen voelde Johan plots een kleine jongenshand om zijn harde mannenvlees. Sven begon nu Johan af te trekken. Johan was enigszins vertwijfeld. Moest hij het toelaten en zijn lakens bevuilen of moest hij Sven stoppen? Johan koos voor het eerste en kwam heerlijk klaar. Sven keek gelukzalig naar Johan op. Johan keek neer op dat heerlijke onschuldige jongensgezicht. Na een stevige knuffel en een flinke kus besloten ze om maar te gaan slapen. Het duurde dan ook niet lang of beide waren in dromenland.

Hoofdstuk 4
Een onverwachte meevaller

Voorzichtig keek Johan even onder de lakens en zag dat er ook op deze lakens opgedroogde vlekken zaten. Toby had zich blijkbaar ook niet ingehouden de vorige avond. Daarnaast had de jongen net als zijn jongere broertje een flinke erectie. Johan haalde voorzichtig Toby's laken van het bed maar blijkbaar niet voorzichtig genoeg. Toby werd wakker en keek verbaasd naar Johan.

"Heb je gister plezier gehad?" vroeg Johan.

"Plezier? Hoe bedoel je?"

Daarop liet Johan Toby het laken zien. Meteen verschoot Toby van kleur.

"Sorry. Ik weet niet hoe het kan. Gister was het nog schoon."

"Je hebt gister niet nog even met jezelf gespeeld?"

"Nee."

"Dan was het een natte droom. Ben je niet wakker geworden?"

"Nee."

"Dan zijn je ballen waarschijnlijk genoeg opgeknapt en doen ze geen zeer meer."

Toby liet zijn ballen even door zijn vingers gaan.

"Nee. Je hebt gelijk."

"Mooi zo. Ik ga dit in de was doen. Waarom kleed jij je niet vast aan?"

"Aankleden? Waarom? We mochten toch naakt rondlopen?"

"Hier wel, maar ik denk dat ze dat in het archief niet echt kunnen waarderen."

"Waarom niet?" zei Toby sarcastisch, "Vinden ze ons geen mooie jongens?"

"Ga nou maar douchen, schoonheid van me."

Lachend rende Toby achter zijn ochtenderectie aan naar de badkamer. Johan liep ondertussen naar beneden naar de wasmachine. Nadat de was in de machine zat begon Johan met het dekken van de tafel. Halverwege kwam Toby aangekleed en wel de eetkamer binnen.

"Doe jij het verder? Dan ga ik mij aankleden en kijken hoe het met Sven is."

"Goed," zei Toby en in het passeren masseerde hij even het nu nog ontblote lid van Johan.

Johan ging naar boven en liep de slaapkamer binnen. Net op dat moment werd Sven wakker.

"Goedemorgen, schoonheid," zei Johan, "lekker geslapen?"

"Ja, heerlijk. Maar ik moet nu wel nodig."

Johan wenkte Sven om mee te lopen. In de badkamer wilde Sven naar het toilet lopen maar Johan nam hem mee naar de douchecabine. Johan draaide de kraan open en begon Sven in te zepen.

"Ik moet echt nodig," zei Sven.

"Ik ook," zei Johan en liet daarop zijn plas gewoon met het douchewater meelopen.

"Mag dat?"

"Tuurlijk. Het komt toch in hetzelfde riool terecht."

Sven zette meteen ook zijn kraan open en liet zijn plas de vrije loop. Sven dacht dat Johan hem daarna wilde inzepen maar in plaats daarvan nam Johan hem in zijn armen om te knuffelen. Daarna knielde Johan voor hem op de grond en nam het kleine, nu slappe pikkie in zijn mond en gaf Sven een heerlijke pijpbeurt. Maar nu ze onder de douche stonden wilde Johan wat nieuws proberen. Voorzichtig duwde hij met zijn wijsvinger tegen Svens sluitspier. Na een paar aanmoedigende kreuntjes van Sven duwde Johan zijn vinger naar binnen. Eenmaal binnen begon Johan Svens nog jonge prostaat te masseren. Sven reageerde steeds heftiger. En terwijl Johan met zijn vinger Sven van binnenuit verwende bleef hij op het klein jongenslid zuigen. Na een tijdje voelde Johan Sven verstijven. De jongen zijn orgasme was dichtbij. Johan ging door en toen kwam Sven als nooit tevoren. Naast de heftigheid van het orgasme was er nog een verschil. Johan proefde nu duidelijk iets kleverigs in zijn mond. Voor het eerst had Sven een orgasme waarbij er voorvocht vrijkwam. Johan zoog alles op tot de laatste druppel en stond toen op, iets wat Sven niet meer kon.

Nu was het tijd om Sven in te zepen en af te spoelen. Nadat hij ook zichzelf had gewassen, droeg Johan Sven naar zijn slaapkamer en hielp hem met afdrogen en aankleden. Daarna kleedde ook Johan zich aan en gingen ze naar beneden. Toby had de eettafel al klaar. Ze ontbijtten zeer uitgebreid en toen iedereen klaar was stond Johan op.

"Zeg, zouden jullie misschien willen afruimen? Ik heb nog een paar belangrijke telefoontjes te plegen."

"Geen probleem," zei Sven.

Terwijl hij en zijn broer afruimden ging Johan naar zijn kantoortje. Hij nam plaats achter zijn bureau en belde zijn advocaat.

"Hé Mark, met mij. Sorry dat ik je zo vroeg stoor, maar ik zou graag hebben dat je iets voor mij uitzoekt."

"Het is wel vlak voor kerst."

"Ik weet het. Maar het is de tweeëntwintigste dus je hebt nog even. Trouwens het hoeft niet nog dit jaar geregeld te zijn."

"Wat geregeld?"

"Kun je je Michael en Clara nog herinneren?"

"Ja."

"Ik heb hier hun kinderen zitten en nu wil ik weten hoe mijn mogelijkheden zijn betreffende hun adoptie."

"Oké. Normaal zou ik zeggen 'bel me volgend jaar nog eens', maar in dit geval maak ik een uitzondering. Ik ga er meteen achteraan."

"Bedankt. Ik waardeer het ontzettend."

Johan gaf Mark de gegevens van Toby en Sven en hun ouders.

"Ik bel je terug als ik wat weet."

"Tot horens"

Johan had nog maar net neergelegd toen de jongens binnenkwamen.

"Oké, jongens, komen jullie mee?"

"Ja!"

Johan pakte zijn laptop en liep met de jongens naar zijn auto. Met een half uur waren ze bij het archief. Johan legde de jongens uit hoe ze de gegevens moesten opzoeken en hielp ze daarna met het invullen in 'aldfaer'. Om half één gingen ze naar buiten om te lunchen bij een klein eetcafétje. Daarna doken ze nog eens tot vier uur in het archief om vervolgens naar huis te gaan.

Eenmaal thuis liepen de jongens meteen naar boven. Johan snapte niet waarom maar vijf minuten later kwamen de jongens naakt naar beneden.

"Zo'n hekel aan kleren?"

"Als we naakt mogen lopen doen we dat liever."

"Groot gelijk," zei Johan en ook hij trok zijn kleren uit.

Daarna nam Johan zijn laptop en plaatste die op de eettafel. Toen begon hij samen met de jongens de gegevens uit te werken. Ze hadden nu al vijf generaties 'Davidson'. De jongens waren gebiologeerd door de gegevens.

Plotseling ging de telefoon. Terwijl de jongens naar de gegevens bleven kijken liep Johan naar zijn kantoortje en pakte de hoorn op.

"Met Pietersen."

"Hé Johan, met Mark. He hè, eindelijk. Ik probeer je al de hele tijd te pakken te krijgen."

"Hoezo, heb je wat gevonden?"

"Zit je?"

"Ja."

"Goed. Luister. Mike en Clara hadden een testament. Volgens dat testament ben jij aangesteld als voogd. De notaris heeft je niet kunnen vinden en de kinderen zolang bij jeugdzorg ondergebracht."

"Wat?"

"Je bent altijd al hun voogd geweest. Er staat je niets een adoptie in de weg. Sterker nog: als je morgen langs komt kunnen we het nog voor kerst geregeld hebben."

Johan zat verbluft achter zijn bureau.

"Hallo… hallo… Johan ben je er nog?"

"Huh? Eh, ja, ja, ik ben er nog."

"Morgen twee uur schikt dat?"

"Fantastisch."

"Goed tot morgen dan."

"Ja, tot morgen."

Johan zat nog steeds versuft achter zijn bureau toen de jongens binnenkwamen.

"Johan, wat is er? Was dat slecht nieuws?"

"Huh? Nee, helemaal niet. Jongens morgen hebben we een afspraak bij een oude vriend van mij en jullie ouders."

"Wow. Kan hij ons nog meer over hun vertellen?"

"Ik weet niet. Ik denk niet veel meer dan wat ik jullie al heb verteld, maar wie weet."

Daarna stond Johan op en nam de jongens mee naar de keuken. Hij pakte een doos met drie pizza's Margherita uit de vriezer en liet de jongens hun eigen pizza zelf beleggen. Na heerlijk te hebben gegeten ging Johan met de jongens nog een beetje TV kijken. Tegen bedtijd besloten Sven en Toby om bij Johan in bed te kruipen.

De volgende dag waren de jongens zenuwachtig voor hun bezoek aan de vriend van hun vader. Ze moesten nog tot één uur wachten voor Johan ze meenam naar zijn vriend. Eenmaal aangekomen werden ze door de secretaresse naar Marks kantoor gebracht. Binnen kregen de jongens de schrik van hun leven. Mevrouw Swartjes was aanwezig. De mevrouw die ze bij hun pleeggezin had geplaatst. De jongens renden het kantoor uit.

"Nee, we willen niet terug," schreeuwde de jongens.

Mark rende zijn kantoor uit en riep naar de twee beveiligers die toevallig een sigaretje stonden te roken om de jongens niet te laten ontsnappen. Met allebei een jongen onder hun arm kwamen de beveiligers naar Marks kantoor. De jongens werden nu allebei in een stoel gezet. Huilend zochten ze troost bij elkaar. Johan leek zich er niets van aan te trekken.

"Waar moet ik tekenen?"

"Hier, hier en hier. En deze is voor Sven. Hier, hier en hier."

Johan zette zijn handtekeningen en gaf de papieren terug.

"Goed rest mij niets dan u te feliciteren met uw nieuwe zonen."

Nu keken de jongens verbaasd op.

"Jullie zijn nu officieel door mij geadopteerd."

De jongens renden nu huilend van vreugde op Johan af en omhelsden hem.

"Kunnen we nu weg?" vroeg Sven een beetje timide.

"Nee. Nu mevrouw Swartjes hier toch is kunnen jullie net zo goed meteen je verhaal doen."

Langzaam en stukje voor stukje kwam het verhaal van Toby en Svens ervaringen naar buiten. Mevrouw Swartjes werd steeds emotioneler.

"En als jullie klaagden bij jullie pleegouders?"

"Kozen ze de kant van hun eigen kroost." viel Johan bij.

"Het doet mij ontzettend veel verdriet om dit te horen jongens. Ik kan het helaas niet ongedaan maken, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik er persoonlijk op zal toezien dat ze niet meer een pleegkind toegewezen krijgen. Ik zet ze persoonlijk op de zwarte lijst. En gelukkig hebben jullie nu een nieuwe vader."

"Ja," zei Sven, "Gelukkig wel."

Mevrouw Swartjes nam afscheid en vertrok.

"Zeg Mark heb je nog veel werk?"

"Nee, jullie waren mijn laatste zaak voor de kerst."

"Waarom ga je niet mee om het te vieren?"

"Graag."

Tijdens het etentje vroegen de jongens Mark uit over wat hij wist over hun ouders. Niet veel meer dan Johan. Teleurgesteld over het gebrek aan nieuwe informatie maar dolgelukkig met hun nieuwe vader gingen de jongens naar hun nu officiële nieuwe thuis.

Hoofdstuk 5
Goede kerst, slechte kerst

Hoofdstuk 5.1
Toby en Sven krijgen extra onderwijs

"Oké jongens, ik heb het zo druk gehad met mijn werk en met alles rondom jullie dat ik geen tijd heb gehad om mijn boom op te zetten. Zouden jullie me willen helpen?"

"Graag," riepen de jongens.

Johan pakte de kunstboom uit de doos en zette deze in elkaar. Daarna pakte hij de dozen met versiering. Eerst werden de lichtjes uitgepakt en opgehangen. Daarna mocht Sven de piek op de boom zetten. Om er bij te kunnen werd hij door Johan opgetild. Toen de piek op de boom stond liet Johan Sven langzaam zakken. Daarbij gleed hij met zijn hand over Svens kruis. Sven giechelde toen hij de hand over zijn geslachtsdeel voelde glijden. Daarna begonnen de jongens met de rest van de versiering op te hangen.

"Gaan jullie maar verder, dan maak ik even wat lekkers," zei Johan en hij ging naar de keuken.

"Waarom moest je nou zo giechelen?" vroeg Toby terwijl hij het antwoord al wist.

"Johan wreef over mijn piemel en dat voelde zo lekker," zei Sven.

"Weet je wat? Ik heb een plannetje," zei Toby.

Toby vertelde Sven wat hij van plan was en Sven was meteen enthousiast. Sven begon zich meteen uit te kleden.

"Ik bedoelde morgen," zei Toby.

"Weet ik, maar we mogen nu toch ook naakt rond lopen?"

"Daar heb je gelijk in," zei Toby en ook hij trok zijn kleren uit.

Toen Johan even later de bibliotheek weer binnenliep zag hij dat zijn nieuwe zonen nu naakt de boom aan het versieren waren. Johan zette het dienblad met bekers warme chocolademelk en speculaasjes neer en na zich ook te hebben uitgekleed ging Johan in zijn luie stoel zitten. Van hieruit had hij vol zicht op de naakte jongenslijven. Op hun wiegende pikkies en hun mooie ronde billetjes.

Een kwartier later was de boom versierd en liepen de jongens op Johan en de warme chocolademelk af.

"En, mooi zo?" vroeg Sven.

"Ik had het zelf niet beter kunnen doen," antwoordde Johan.

"En wat gaan we nu doen?" vroeg Toby.

"Wat dachten jullie van een DVD kijken?"

"Goed, maar ik wist niet dat je die had."

Johan liep naar een kast in het midden van een van de muren. Het was de enige met dichte deuren. Johan deed ze open en tot verbazing van beide jongens kwam er een flatscreen tevoorschijn met videorecorder en DVD-speler. Johan deed een schijf in de speler en liep terug naar zijn stoel. Toby was in de andere stoel geklommen en Sven kroop nu bij Johan op schoot. Johan genoot van de warmte die Svens lichaam uitstraalde. Toen werd het de jongens duidelijk wat Johan had opgezet. A Muppet Christmas Carol. Toby vond zichzelf te groot voor de film en Johan zag dat wel. Maar toen Toby zag hoe zijn jongere broertje genoot van de poppen raakte Toby zelf ook meer geïnteresseerd. Toen de film was afgelopen lag Sven gapend in Johans schoot. Johan zette zijn beker neer en seinde Toby om hem te helpen met het naar bed brengen van Sven.

Toen Sven in bed lag vroeg Johan of Toby hem nog wilde helpen met opruimen. Toby had daar geen probleem mee. Nadat ze de vaat naar de keuken hadden gebracht en hadden afgewassen besloot Johan om nog even met Toby te praten.

"Wat vond je van de film?"

"Ach wel aardig."

"Niet te kinderachtig?"

"Ging wel. Eerst dacht ik van wel, maar dat viel uiteindelijk wel mee."

"Mooi." zei Johan en hij gaf Toby een innige tongzoen.

"Wow, wat was dat?"

"Nog nooit zo gezoend?"

"Nee."

"Hoe vond je het?"

"Heerlijk."

Dit gaf Johan de aanzet om Toby nog een keer te zoenen.

"Welterusten, lekker ding."

"Welterusten."

Daarna gingen ze allebei naar hun eigen bed en vielen meteen in slaap.

De volgende ochtend werd Toby gewekt door het alarm van zijn horloge. Hij had het de vorige avond op vijf voor zeven gezet. Hij wist dat Johans alarm om zeven uur afging en nu had hij tijd Sven wakker te maken. Ze konden hun plannetje ten uitvoer brengen. Na enige tijd hoorden ze gestommel op de overloop. Dit was hun teken.

"Johan!" riepen de jongens in koor.

Meteen kwam Johan de kamer binnengestormd.

"Wat is er jongens?" vroeg Johan geschrokken.

Daarop gooiden de jongens het dekbed opzij.

"Vrolijk kerstfeest!" riepen ze.

Wat Johan nu zag, had hij nooit verwacht. De jongens lagen naakt met een ochtenderectie in bed en hadden allebei een grote strik om hun lid gebonden.

"Je zei dat je graag met onze pikkies speelt. Wat vind je van je kerstcadeautjes?" vroeg Toby.

"Oh, jongens, wat fantastisch van jullie," zei Johan terwijl hij tranen voelde opkomen, "Maar ik heb niets voor jullie."

"Jawel," zei Toby, "en dat heb je gegeven toen je gisteren je handtekening zette: een thuis."

Johan viel de jongens nu huilend in de armen. Na een tijdje te hebben zitten bijkomen haalde Johan de strikken van de piemeltjes en begon ze te strelen. Daarna zakte Johan tussen Toby's benen naar beneden en begon het lid van Toby te likken. Toen het volledig stijf was nam hij de jongensknots volledig in zijn mond.

"Ga je nu ook in zijn achterste roeren?" vroeg Sven.

Toby keek geschrokken naar Sven. En van Sven naar Johan. Voor Toby wist wat er gebeurde had Johan al een vinger nat gemaakt en drukte ermee tegen Toby's sluitspier. Na nog een klein beetje extra druk schoot Johans vinger naar binnen en kon hij op zoek naar dat wat hij zocht. Binnen een paar seconden had hij de plek gevonden. Johan begon nu met het masseren van Toby's prostaat. Dit had Toby nog nooit meegemaakt. Toby werd geiler dan hij ooit was geweest. Johan voelde hoe het pikkie in zijn mond nog harder werd. Niet lang daarna begon Toby hard te kreunen. Johan merkte dat Toby's ballen zich terugtrokken en vrijwel meteen daarna proefde Johan de heerlijke smaak van Toby's jongenszaad in zijn mond.

Toby lag uitgeput na te hijgen op bed. Zo intens was hij nog nooit klaargekomen. Hij kon zich niet herinneren ooit zo'n grote lading te hebben gespoten. Langzaam kwam Toby weer bij. Toen herinnerde hij zich Svens uitspraak.

"Heeft hij dit ook bij jou gedaan?" vroeg Toby verbaasd.

"Ja," antwoordde Sven.

"Wanneer dan?"

"De ochtend dat we naar het archief gingen. Toen heeft hij dat bij mij gedaan terwijl wij onder de douche stonden."

"Hebben jullie nog meer gedaan waar ik niets van weet?"

"Ik heb hem nog eens afgetrokken." zei Sven.

"Wanneer?"

"De ochtend nadat ik jou had getrapt."

Toby voelde een lichte jaloersheid op komen. Sven had al veel meer gedaan met Johan dan hij. Johan merkte dit en besloot meteen in te grijpen.

"Sorry, Toby. Als je iets wilt doen moet je het zeggen. Ik wil niet dat jij je achtergesteld voelt."

"Ach, het is niet erg. Het is niet zo als of aftrekken iets nieuws is. Kijk dat je in mijn gat zat te porren was wel iets nieuws. Kun je ons nog meer nieuwe dingen leren?"

"Tuurlijk. Er zijn nog veel meer manieren om elkaar te verwennen."

"Bedankt, pa," zei Toby zonder er bij na te denken.

Dit ontging Johan niet. Hij kreeg tranen in zijn ogen. Sven keek met open mond naar zijn broer.

"Wat is er?" vroeg Toby verschrikt toen hij Johans tranen opmerkte.

"Je zei 'pa' tegen hem." zei Sven.

Toen pas viel het kwartje. Toby begon te glimlachen.

"Je hebt ons zoveel liefde en genegenheid gegeven dat het zo voelt."

"Oh Toby," zei Johan terwijl hij hem stevig omhelsde.

Nadat ze allemaal waren bijgekomen bleven ze nog even op het bed zitten.

"Eh, Johan, zou je mij dat kunnen leren?"

"Wat?"

"Wat je net bij mij deed. Dan kan ik Sven af en toe plezieren."

"Weet je wat, ik leer het je met Sven als 'slachtoffer'. Dan weet je precies wat je moet doen en omdat Sven het al een keer ondergaan heeft kan hij je nog aanwijzingen geven of je het goed doet."

"Oké."

De jongens namen hun plaatsen in en toen begon Toby de aanwijzingen van Johan te volgen. Eerst nam hij het klein slangetje van zijn broer in zijn mond en liet het heerlijk over zijn gehemelte glijden. Ondertussen nam hij de balletjes in zijn vingers en begon deze ook heerlijk te masseren en te verwennen. Terwijl Toby doorging met het mondeling verwennen van zijn kleine broertje smeerde Johan Toby's wijsvinger in met glijmiddel. Daarna deed hij hetzelfde met Svens jongenskutje. Toen dat gebeurd was kreeg Toby de aanwijzingen hoe hij het beste Svens binnenste kon beroeren. Het duurde niet lang of Toby had op aanwijzen van Johan en Sven de prostaat van zijn broertje gevonden en begon deze nu stevig te masseren. Sven begon steeds heftiger te reageren. Uiteindelijk hield Sven het niet meer en spande al zijn spieren zich aan. Door de samentrekking spoot het voorvocht bij Toby in zijn mond. Geschrokken keek Toby naar Johan en liet zien wat hij in zijn mond had.

"Kan Sven nu ook spuiten?"

"Ja en nee. Je hebt net zelf gevoeld dat er wat uit zijn pikkie spot, toch?"

"Ja."

"Alleen is dat geen zaad maar voorvocht. Het duurt nog even voor hij zaad produceert."

"Oh, oké."

"Eh, Johan, wij hebben nu een fijn orgasme gehad, maar jij nog niet."

"Geeft niet, ik ben blij dat jullie zo genieten."

"Maar we willen dat jij ook geniet."

Meteen daarop sleurden Toby en Sven Johan mee naar de badkamer. Daar duwden ze hem onder de douche en terwijl ze het water aan zetten, knielden ze voor Johan op de grond. Terwijl Sven Johans balzak begon te likken nam Toby de grote mannen penis in zijn mond. Johan werd gek van geilheid. Terwijl zijn ballen heerlijk werden verwend door het jongenstongetje voelde hij hoe zijn harde knots werd omgeven door de natte en warme mond van Toby. Het duurde niet lang of Johan spoot zijn zaad bij Toby in zijn mond. Toby probeerde alles door te slikken maar de hoeveelheid was te groot. Er liepen twee witte straaltjes uit Toby's mondhoeken. Toen Sven dit door had en Johan uitgeput door zijn knieën zakte, likte Sven Johans zaad van Toby's lippen. Dit was voor Toby een teken om verder te gaan. Voor Sven het wist was zijn broer hem stevig op de lippen aan het zoenen om langzaam over te gaan op tongzoenen. Sven was door het dolle van alle nieuwe ervaringen.

De rest van de dag bleef hij er met Toby en Johan over praten. Zelfs toen hij samen met Toby in bed lag kon hij nog niet goed de slaap vatten. Hij was simpelweg te opgewonden.

De volgende dag, tweede kerstdag, werden de jongens gewekt door Johan. Hij had ze ontbijt op bed gebracht. Een heerlijk uitgebreid ontbijt met eitjes en croissants. Toen ze alles hadden opgegeten wilde Johan de borden wegbrengen.

"Kun je niet even blijven?" vroeg Sven.

"Ja, we willen graag nog meer leren, als je begrijpt wat ik bedoel." viel Toby bij.

"Oké," zei Johan bedachtzaam, "Er is wel iets wat ik graag zou willen proberen, maar dan alleen als jullie ermee instemmen. "

"Alles."

"Wacht nou maar eerst af wat ik wil."

Nadat Johan zijn plan had uitgelegd waren de jongens alleen maar enthousiaster geworden.

"Goed maar dan moet Sven onder op."

"Waarom? Waarom mag ik niet als derde man?"

"Omdat je daar nog niet genoeg gegroeid voor bent. Toby is al wel groot genoeg."

Nukkig schikte Sven zich in zijn lot.

"Ik beloof je dat je net zo zult genieten als wij. En als je groot genoeg bent mag je het nog vaak genoeg uitproberen."

Morrend ging Sven omgekeerd op bed liggen. Johan kroop nu boven op Sven. Meteen begon Johan met het kleine pikkie van Sven spelen en nam het in zijn mond. Tegelijk pakte Sven de volwassen leuter die boven zijn hoofd hing beet en begon hem af te trekken.

In de tussentijd had Toby de voorbereidingen getroffen die Johan hem had opgedragen. Toby had zijn eigen piemel in opgewonden toestand gebracht en er een condoom overheen geschoven. Toby was zenuwachtig. Dit was de eerste keer dat hij iets zou doen dat werd gezien als 'echt' vrijen. Voorzichtig plaatste Toby zijn eikel tegen Johans achteringang en duwde langzaam zijn harde staaf naar binnen. Toen hij tot aan zijn balzak binnen was begon Toby aan de uittrekkende beweging. Het duurde even maar toen had Toby zijn ritme gevonden. Johan was in de zevende hemel. Terwijl hij een heerlijk jongenspikkie in zijn mond had werd zijn eigen leuter omgeven door twee kleine handen en een uiterst vaardige tong. Daarnaast werd zijn binnenste gevuld door de harde roe van zijn oudste adoptiezoon. De gedachte alleen al maakte hem botergeil.

Ook Sven werd steeds heter. Terwijl hij Johan een zo goed mogelijk pijpbeurt probeerde te geven had hij een uitstekend zicht op de heen en weer bewegende knots van zijn broer. Maar wat hem het meest opgeilde was de heen en weer zwiepende balzak. Bij elke stoot kletste Toby's ballen tegen Johans achterste. Het werd Sven te veel. Hij hield het niet meer en kwam heftig klaar. Hierdoor spande ook zijn lippen zich aan en dat was teveel voor Johan. Die kwam nu ook klaar en spoot lading na lading in het nog jonge mondje. Sven moest zijn uiterste best doen om niet te stikken. Hij slikte zo snel als hij kon. Een andere bijkomstigheid van het orgasme was het samentrekken van Johans sluitspier. Dit trok Toby over de rand en terwijl hij Toby hoorde kreunen voelde Johan hoe het uiteinde van het condoom werd opgewarmd door de vers jongenssappen. Toen deed Johan iets wat de jongens niet verwachtten. Johan haalde voorzichtig het condoom van Toby's zachtwordende staaf en zette het aan zijn mond. Daarna zoog Johan elke druppel sperma uit het rubbertje. Ondertussen had Sven het als zijn taak gezien om Toby's piemel schoon te likken.

Nadat ze allemaal heerlijk waren gekomen moesten ze eerst alledrie flink uitrusten.

"Wow! Dat was fantastisch!" zei Sven.

"Zeg dat wel," antwoordde Toby, "Als je nog meer van die plannetjes hebt zijn we graag weer van de partij."

"Rustig maar," zei Johan, "we hebben nog anderhalve week. Maar ik moet toegeven dit was beter dan ik in mijn stoutste dromen had verwacht. Bedankt jongens."

"Voor jou altijd," zei Toby.

Nadat iedereen was uitgehijgd besloten ze om samen te douchen. Daarna deden ze de afwas en werd de rest van de dag ingevuld met stamboomonderzoek, schaken, lezen en zwemmen. Aan het eind van de dag waren ze alledrie doodop.

Hoofdstuk 5.2
De Janssens zien het licht

Geachte Meneer en mevrouw Janssen,

tot onze spijt is ons ter ore gekomen dat er in uw gezin een dusdanige situatie is voorgevallen dat wij hebben besloten om vanaf nu af te zien van uw diensten als pleeggezin. Wij zullen uw gegevens uit onze adressenlijst schrappen en tot mijn spijt moet ik u mede delen dat u op de zwarte lijst wordt geplaatst.

Mocht u nog vragen hebben ik ben bereikbaar op mijn mobiele nummer.

Hoogachtend,

Mevr. A. Swartjes.

"Bedankt voor de informatie. Ik zal het met mijn man overleggen en mijn kinderen zullen hier nog van horen, dat beloof ik u."

Mevrouw Janssen nam haar man apart in de keuken en vertelde hem wat er was gebeurd. Meneer Janssen werd witheet en commandeerde zijn kinderen bij hem te komen. Hij tierde tegen de kinderen.

"Klopt dat Els? Heb jij dat bij die jongen gedaan?"

"Hij ramde Mathijs in elkaar!"

"En dan vraag jij je niet af waarom? Nee, je onthoudt die jongen gewoon de kans om vader te worden."

Nu trok Mathijs wit weg. Zo had hij het niet bedoeld. Zou het echt zo erg geweest zijn?

"Naar bed allebei. Geen eten voor jullie vandaag."

De twee kinderen gingen naar hun kamers. Els bleef mopperen, maar Mathijs was ongewoon stil. Nadat de kinderen naar boven waren vertrokken vertelde mevrouw Janssen wat mevrouw Swartjes over de nieuwe situatie van de jongens had verteld.

"Dat is mooi. Is er toch nog iets goeds uit deze rotsituatie gekomen."

Die avond sloop Els de kamer van haar broertje binnen. Ze sloop naar het bed en boog voorover. Tegelijk legde Els één hand op zijn mond en de ander op zijn kruis. Voor Mathijs er erg in had wat er gebeurde werd hij ongenadig hard in zijn ballen geknepen. De tranen sprongen hem spontaan in de ogen.

"Juist huil maar, broertje," bitste Els hem toe, "Dankzij jou zijn onze ouders nu boos."

Daarna verdween Els naar haar kamer en ging slapen. Mathijs wou ook wel maar de pijn in zijn kruis hield hem nog enkele uren wakker.

De volgende ochtend durfde Mathijs zijn zus niet onder ogen te komen. Hij probeerde haar zoveel mogelijk te mijden. Dat lukte hem aardig. Alleen tijdens het eten waren ze in dezelfde kamer. 's Avonds ging Mathijs vroeg naar bed. Hij was nog steeds bang maar ook moe en viel binnen een kwartier in slaap. Een half uur later sloop Els de kamer binnen. Ook nu weer legde ze een hand op zijn mond. Maar in plaats van in zijn ballen te knijpen liet ze nu haar vuist er op terechtkomen. Mathijs kroop ineen van de pijn.

"Zie jezelf maar als plaatsvervanger van die opgeschoten Toby."

Els vertrok weer, een huilende Mathijs achterlatend.

Toen de kinderen de volgende dag wakker werden was Mathijs alert op zijn zus. Hij zou Els zo min mogelijk voor het hoofd stoten. Misschien zou dat helpen. Helaas had Mathijs het mis. Ook deze avond kwam Els zijn kamer weer binnen. Weer snoerde ze hem de mond en dit keer kneep ze weer keihard in zijn ballen. Met een sadistische grijns op haar gezicht draaide Els zich om en wilde de kamer uit lopen toen ze zachtjes tussen het snikken door iets meende te horen.

"Sorry, Toby, ik wist het niet. Sorry."

Els schudde met haar hoofd. Ze zou het wel verkeerd hebben verstaan. Ze liep naar haar eigen kamer en ging slapen.

De ochtend erop was Mathijs al vroeg naar buiten gegaan en hield zich schuil voor zijn zus. Hij was naar het bos gegaan om eens goed over alles na te denken. Was hij echt zo irritant en pesterig? Hij dacht na over alles wat was voorgevallen tijdens het verblijf van de Davidson-broers. Goed, Toby had hem in elkaar geslagen maar altijd nadat hij Sven te pakken had genomen. En waarom had hij dat gedaan? Nu hij er over nadacht kon hij niet één keer bedenken dat het met een goede reden was gebeurd. Telkens als het gebeurde was het omdat hij wat wou. Het spelen van het computerspel dat Sven net speelde of dat Sven iets voor hem zou halen, drinken of zo. Hoe meer Mathijs er over nadacht, des te meer begon hij in te zien dat hij echt een ettertje was.

Plotseling was Mathijs bij een bankje aangekomen. Hij ging zitten om bij te komen van zijn gedachten. Langzaam begonnen de tranen op te wellen in zijn ogen. Toen bedacht hij dat als hij zo'n bullebak was voor Sven hij dat ook kon zijn voor anderen. Hij dacht diep na en kwam toen tot een groep van ongeveer zeven, acht jongens uit zijn klas die hij stelselmatig pestte. Hoe meer hij er aan dacht hoe meer hij zich voor zichzelf schaamde. Op dat moment nam Mathijs een besluit. Zijn goede voornemen was om aardiger te zijn tegen anderen. Hij zou beginnen met excuusbrieven voor ieder die hij had gekwetst.

Nu Mathijs wist wat te doen liep hij gedecideerd naar huis, ging naar zijn kamer en begon te schrijven. Hij stopte de brieven in enveloppen en stopte ze in zijn schooltas. Hij zou ze op de eerste dag na de vakantie overhandigen. Daarna begon hij aan de belangrijkste brief: die voor Toby en Sven. Het was zijn moeilijkste brief tot nu toe. Uiteindelijk was deze klaar en stopte hij ook deze brief in een envelop. Morgen zou hij de brief afgeven bij het kantoor van mevrouw Swartjes. Zij zou wel weten waar de brief heen moest.

Met een gerust hart kon Mathijs nu slapen. Hij was al een flink eind in dromenland toen hij ruw werd gewekt door een stekende pijn. Els was weer zijn kamer binnen gedrongen en had hem weer in zijn kruis gestompt. Met zijn handen over zijn ballen begon Mathijs weer zijn eigen mantra op te dreunen.

"Sorry, Toby, ik wist het niet. Sorry."

Els draaide zich om en keek op haar broertje neer. Ze ging op de rand van zijn bed zitten. Meteen draaide Mathijs angstig zijn rug naar haar toe.

"Waarom verontschuldig je je bij die Toby?"

"Ik wilde hem niet de kans op kinderen ontzeggen. Maar toch heb ik dat gedaan."

"Ach, pa overdreef ontzettend. Ik heb hem echt niet gecastreerd."

"Oh nee? Nou als hij er net zo aan toe was als ik nu scheelde het niet veel. Ik wordt liever honderd keer door hem in elkaar geslagen dan één keer door jou."

"Hoe dat zo?"

"Hij bleef tenminste boven de gordel. Hij vocht niet zo vuil als jij, trut!"

"Ach zeur niet. Het was maar één stomp."

"Wat?"

Nu werd Mathijs woedend. Hij pakte een stuk vel aan de bovenkant van Els haar hand en gaf het een draai.

"Auw! Gek. Waar is dat goed voor?"

"Ja? Deed dat zeer? Nou die klappen in mijn en Toby's ballen doen tien keer zoveel zeer. Jij bent hier degene die gek is."

"Tien keer zoveel? En ik moet dat geloven?"

"Ja."

Toen werd het Mathijs echt te veel. Plotseling had hij meer kracht in zich dan hij of wie dan ook voor mogelijk hield en trapte letterlijk zijn zus uit zijn kamer.

De rest van de nacht verliep rustig voor Mathijs. Voor Els echter was het een bijzonder onrustige nacht. Ze had veel om over na te denken. Was het echt zo erg geweest wat ze had gedaan? Tuurlijk, iedereen weet dat als je een jongen in zijn kruis trapt dat hij is uitgeschakeld. Maar was het echt zo erg als Mathijs beweerde? De pijn in haar hand. Mathijs kon die ook voelen. Hij kon ook zijn vel zo omdraaien. Zou het dan echt tien keer zo zeer doen? Maar tien keer zo zeer, hoeveel pijn was dat? Plotseling wist ze het. Zowel zij als Mathijs hadden een keer hun been gebroken. Ze zou hem vragen om dat als referentie te gebruiken. Dan had ze een beter beeld. Gerustgesteld viel Els in slaap.

De volgende ochtend wou Els haar broertje om uitleg vragen maar hij bleek al weg te zijn. Mathijs was die dag al vroeg opgestaan. Hij wilde persé de brief zo vroeg mogelijk bezorgen. Hij was al om acht uur bij het kantoor aangekomen, maar het kantoor ging pas om half negen open. Mathijs besloot om te blijven wachten. Om klokslag half negen werd de deur geopend en kon Mathijs naar binnen. Hij liep meteen naar de balie.

"Mevrouw, kunt u me ook zeggen wanneer mevrouw Swartjes begint?"

"Dat is moeilijk te zeggen. Het is niet zo dat dit een kantoorbaantje is dat je van negen tot vijf achter je bureau zit."

"Dat snap ik, maar komt ze vandaag nog?"

"Ik denk het wel."

"Mooi, dan wacht ik wel."

Mathijs ging op een stoel in de publieke ruimte zitten en wachtte op mevrouw Swartjes. Pas om tien uur kwam ze het kantoor binnen. Nadat ze haar dossiers voor de dag van de receptioniste had gehad wees deze in de richting van Mathijs. Mevrouw Swartjes herkende de jongen meteen.

"Mathijs? Wat doe jij hier?"

"Alstublieft mevrouw kan ik u even spreken?"

Mevrouw Swartjes keek nog eens goed naar Mathijs. Ze voelde niet echt veel sympathie voor de jongen na wat hij Toby en Sven had aangedaan. Maar er was iets met hem. De blik in zijn ogen. Mevrouw Swartjes kon nooit lang boos blijven op kinderen.

"Hm. Loop maar even mee."

Mevrouw Swartjes liep voor Mathijs uit naar haar bureau en wees hem een stoel.

"Ik heb het druk dus hou het kort," snauwde ze.

Mathijs voelde de ijskoude ondertoon, maar die had hij in zijn ogen ook wel verdiend.

"Mevrouw, nadat mijn moeder u had gebeld hebben mijn zus en ik een flinke uitbrander gehad van onze ouders. En hebben we straf gehad. Sinds die avond gebruikt mijn zus mij om haar agressie bot te vieren in plaats van Toby. Ik klaag niet, ik heb het verdiend. Maar het heeft me wel aan het denken gezet over mijn gedrag. Ik wil veranderen. Nee, ik zál veranderen! Toby en Sven waren niet de enigen tegen wie ik mij als een bullebak heb gedragen. Daarom heb ik als eerste stap excuusbrieven geschreven. Mijn klasgenootjes krijgen ze na de vakantie. Maar ik weet niet waar Toby en Sven wonen."

"En nu verwacht je van mij hun adres?" viel mevrouw Swartjes hem in de rede.

"Nee, nee, dat hoeft niet. Ik denk toch niet dat ze me willen ontvangen. Nee, ik had gehoopt dat u mijn brief voor hun zou kunnen bezorgen. Ik heb echt spijt, mevrouw, echt waar! En ik zal er alles aan doen om te veranderen!"

Nu brak Mathijs. Hij hield het niet meer, zijn tranen vloeiden over zijn wangen. Mevrouw Swartjes pakte Mathijs bij zijn kin en tilde zijn hoofd op. Ze keek hem recht in de ogen en door zijn tranen heen zag ze een kleine jongen die het boetekleed had aangetrokken. Geen straf kon in zijn ogen zwaar genoeg zijn.

"Mathijs toch," zei mevrouw Swartjes.

Nu trok Mathijs zich los, gooide de brief op haar bureau en rende huilend het kantoor uit. Mevrouw Swartjes rende achter hem aan. Ze had geluk dat Mathijs nog trilde van emotie. Hierdoor kreeg hij zijn fietssleutel niet in het slot. Mevrouw Swartjes legde een arm om Mathijs en meteen draaide hij zich om en klemde zich huilend tegen haar aan. Mevrouw Swartjes nam het hoopje ellende mee terug naar binnen en zette hem weer op de stoel. Ze bracht hem een glaasje water en keek hem nog eens goed aan.

"Luister Mathijs ik zal zorgen dat die brief bij hun komt. Maar ik wil nog iets met je afspreken."

"Wat? Zegt u het maar ik doe alles om het beter te maken."

"Beter?"

"Ja," zei Mathijs met gebogen hoofd, "goed wordt het toch nooit meer."

"Nou draaf je een beetje door."

"Weet u wat er is gebeurd toen Toby en Sven nog bij ons woonden?"

"Alleen wat Toby en Sven mij hebben verteld."

"Dan weet u toch ook dat het nooit meer goed komt? Ik had twee broers en in plaats van een leuke tijd met ze te hebben heb ik ze weg gejaagd. Ik zal nooit meer een broer hebben. Verdien ik ook niet. Alleen een zus die me in elkaar mept, dat heb ik verdient. Maar wat wilt u dat ik doe? Ik doe alles."

"Ten eerste verdient niemand het om in elkaar gemept te worden. Ten tweede wil ik met je afspreken dat je verslag doet van alles wat je doet en je overkomt. En dan kom je eens in de week bij mij verslag doen."

"Goed. Dat zal ik doen. Maar waarom wilt u dat ik dat doe?"

"Als hulp voor jou. Als stok achter de deur dat je echt verandert."

"U wilt me daarbij helpen?"

"Veranderen kan alleen jij. Maar ik wil je wel helpen om het zolang mogelijk vol te houden."

"Dank u."

Mathijs schoot overeind en omhelsde mevrouw Swartjes. Opgelucht verliet Mathijs het kantoortje en ging naar huis. Mevrouw Swartjes bleef beduusd achter. Dit was duidelijk niet meer de jongen die zijn zus op iemand afstuurde.

Eenmaal thuis begon Mathijs meteen met het schrijven van wat hij in het verleden had gedaan. Alle pesterijen en wie de slachtoffers waren. Daarna hield hij vanaf die dag de gebeurtenissen bij als in een dagboek. 's Avonds toen Mathijs weer in bed lag kwam Els zijn kamer binnen. Mathijs schrok en hield snel zijn handen voor zijn kruis. Els ging op de rand van zijn bed zitten.

"Rustig maar, broertje, ik zal je vandaag niet knijpen."

"Nee, je slaat zeker."

"Nee, ik wil met je praten."

"Waarover?"

"Over wat je zei over de pijn die ik veroorzaakte."

"Wat is daarmee?"

"Je zei dat het tien keer zoveel pijn deed maar daar kan ik me niks bij voorstellen. Weet jij nog dat jij je been had gebroken?"

"Ja tuurlijk."

"Als je het daarmee vergelijkt hoe verhoudt het zich dan?"

Mathijs dacht even na en zei toen: "Twee keer zo zeer."

"Zoveel?"

"Ja."

Beduusd stond Els op en liep verdwaasd naar haar eigen kamer. Eenmaal in bed lag Els alles nog eens te overdenken. Was het zo erg? Had ze Toby en haar broertje zoveel pijn gedaan? Als dat waar was had haar vader het misschien toch bij het rechte eind gehad. Had ze hem echt gecastreerd? Ze hoopte van niet. Ze zou het waarschijnlijk nooit te weten komen. Els trok haar schouders op en draaide zich om. Van nu af aan zou ze jongens niet meer op die manier te grazen nemen, nam ze zich voor. Ze deed haar nachtlampje uit en ging slapen.

Hoofdstuk 6
Het wordt beter

"Vreemd, ik verwacht niemand. Jullie?"

"Nee," zeiden de jongens in koor.

Boven liep Johan naar de deur. Toen hij die opende stond daar mevrouw Swartjes.

"Sorry dat ik zo onaangekondigd bij u aanbel. Uw advocaat was zo vriendelijk om me uw adres te geven. Er is iets voorgevallen wat ik graag met u en de jongens wil bespreken."

"Komt u binnen." zei Johan.

Hij ging haar voor naar zijn kantoortje en nam plaats achter zijn bureau.

"Vertelt u het eens, mevrouw…"

"Swartjes is de naam. Waar zijn de jongens?"

"Die zijn aan het zwemmen."

"Oh, dus ze zijn niet thuis? Jammer ik wilde ze graag even persoonlijk spreken."

"Wie zegt dat ze niet thuis zijn?"

"Maar u zei dat ze waren zwemmen…"

"Ja, en? Komt u maar mee."

Johan stond op en ging mevrouw Swartjes voor naar de gang.

"Eh, voor dat ik u meeneem. Heeft u iets tegen blote jongens?"

"Bloot? Hoezo?"

"Hun biologische ouders waren nudisten en ikzelf vind dat eigenlijk ook wel iets hebben. Bovendien is het zwembad in de kelder en ziet niemand iets, snapt u?"

"Oh, u bedoelt dat ze nu in de kelder… in hun nakie…"

"Ja. Vindt u dat erg? Anders vraag ik wel even of ze een handdoek of zo om doen."

"Ach, ze hoeven zich voor mij niet speciaal te gedragen. Als zij zich maar op hun gemak voelen."

"Oké."

Johan liep voor mevrouw Swartjes de trap af.

"Jongens we hebben bezoek."

De jongens doken meteen in het bad om hun naaktheid enigszins te bedekken.

"Maak jullie maar geen zorgen jongens," zei Johan lachend, "Ik heb haar al uitgelegd waarom jullie er zo bij lopen."

"Hallo, jongens."

De jongens keken elkaar ondeugend lachend aan en klauterden nu uit het bad en liepen op mevrouw Swartjes af.

"Hallo, mevrouw," zei Toby terwijl haar een hand gaf.

Het was duidelijk dat mevrouw Swartjes zich toch wat ongemakkelijk voelde met die twee naakte piemeltjes voor zich. Johan, die ondertussen op een ligbed had plaats genomen, voelde een plagerige bui opkomen. Hij knoopte de ceintuur van zijn jas los en liet die openvallen. Hij trok de jas al liggend uit en zodoende lag de jas nu als een soort handdoek over het ligbed met een naakte Johan er bovenop.

"Kom maar, jongens," zei Johan terwijl hij op het bed tikte ten teken dat de jongens op het voeteinde konden gaan zitten.

Mevrouw Swartjes werd met de minuut ongemakkelijker. Op het ligbed waren nu drie naakte mannelijke lichamen.

"Eh… juist… eh, waar ik voor kwam was het volgende. Gister kwam ik op kantoor en daar zat Mathijs op mij te wachten."

"Wat? Wat hebben wij nou met hem te maken?" riep Sven verontwaardigd.

"Alsjeblieft, laat me alsjeblieft mijn verhaal afmaken en oordeel dan pas."

"Goed. Maar het bevalt me niks."

"Net als jullie was ik niet echt happig om hem aan te horen. Maar ik heb hem toch zijn verhaal laten doen. Naar mate hij verder vertelde werd hij steeds somberder en uiteindelijk is hij huilend weggehold."

"Krokodillentranen natuurlijk." zei Toby schamper.

"Wat zijn dat?" vroeg Sven.

"Tranen die niet echt zijn. Tranen die mensen huilen als ze net doen als of ze verdriet hebben." zei Johan.

"Ik dacht eerst ook aan namaak. Maar ik zit nu vijfendertig jaar in dit vak en als je iets leert in die jaren is het wel onderscheid maken tussen geveinsde en oprechte spijt. En ik kan jullie zeggen, volgens mij was hij oprecht."

"Ja ja, en waar kwam dat vandaan?"

"Blijkbaar heeft zijn zus hem nogal aangepakt. Net als ze bij Toby deed."

Toen viel het haar op dat Toby een blauwe plek in de buurt van zijn kruis had.

"Is dat ook van eh…?"

"Nee," zei Sven met gebogen hoofd, "dat was ik. We sliepen in hetzelfde bed en in mijn nachtmerrie heb ik hem per ongeluk getrapt."

"Oh, ik hoop dat het weer beter gaat?"

"Ja hoor, ik voel er niets meer van."

"Dus volgens u was hij oprecht?" vroeg Johan om het gesprek weer in de goede richting te krijgen.

"Ja. Hij zei dat hij wilde veranderen en ook in dat opzicht leek hij mij oprecht. Ik heb beloofd om hem daarbij te helpen. Hij was zelf al begonnen met excuusbrieven voor iedereen die hij gekwetst had. Hij had ook een brief voor jullie bij zich, maar hij had geen adres dus vroeg hij of ik hem kon bezorgen."

Mevrouw Swartjes pakte de brief uit haar tas en gaf die aan Toby. Deze twijfelde even of hij hem wel zou openmaken. Uiteindelijk deed hij dat toch en begon hem te lezen.

Beste Toby en Sven,

ik schrijf jullie dit omdat ik wil dat jullie weten dat ik probeer te veranderen. Nadat jullie waren weggelopen en mevrouw Swartjes onze ouders van de ontstane situatie op de hoogte had gesteld hebben Els en ik ontzettend op ons lazer gekregen. Sinds die dag heeft Els mij elke avond te grazen genomen. De ene keer kneep ze in mijn ballen, een andere keer stompte er ze met haar vuist met volle kracht op. Ik weet dat ik dit zelf over mij heb afgeroepen. Maar het heeft mij wel aan het denken gezet.

Sven, mijn oprechte excuses voor al die keren dat ik je heb gepest en getreiterd. Ik weet nu wat voor een onmogelijke bullebak ik was. Begrijp me niet verkeerd ik verwacht niet dat je me vergeeft. Ik wil alleen dat je weet dat het me spijt en ik zal proberen dit in het vervolg nooit meer te doen.

Toby, sorry dat ik Els op je dak stuurde. Je sloeg me wel maar ten eerste had ik dat verdient en ten tweede deed jij nooit zo vuil en gemeen als Els. Jij sloeg nooit onder de gordel. Volgens pa hebben wij je de kans op kinderen ontnomen. Als dat zo is vergeef ik het mezelf nooit.

Ik weet nu in wat voor een hel ik jullie heb gebracht. Ik ben ontzettend stom geweest. Ik had twee broers kunnen hebben en nu heb ik die weggejaagd en heb alleen nog een oudere zus die zich nu op mij stort. Dat laatste is wel vervelend maar ik heb het verdiend.

Ik zou jullie graag persoonlijk mijn excuses aanbieden maar ik weet niet waar jullie nu wonen en ik denk niet dat jullie mij ooit nog willen zien. Dat kan ik volledig begrijpen. Ik hoop oprecht dat jullie bij jullie nieuwe ouders gelukkig worden en een echt thuis vinden. Eén voordeel: deze etterbak woont daar in ieder geval niet.

Met oprechte spijt,

Mathijs

"Wat denk jij ervan?"

"Ik weet niet. Het lijkt mij gemeend. Volgens u was hij oprecht?"

"Ja, volgens mij wel."

De jongens keken elkaar nog eens aan.

"Weten jullie wat? Ik geef mijn kaartje aan jullie vader. Dan kunnen jullie er nog even over nadenken en mij bellen als jullie een besluit hebben genomen."

"Goed. Ik laat u even uit."

Johan liep met mevrouw Swartjes mee naar de voordeur en toen ze was vertrokken ging hij weer naar de jongens.

"Ha ha zag je hoe ze keek toen we zo naakt op haar afliepen?"

"Ja en toen deed Johan ook nog zijn badjas open!"

De tranen liepen bij alledrie over hun wangen van het lachen.

"Maar goed," zei Johan, "hoe nu verder met Mathijs?"

"Ik wil niks meer met hem van doen hebben," zei Sven vastbesloten.

"Ik weet niet," zei Toby, "als Els hem echt als boksbal gebruikt…"

"Met de nadruk op bal," zei Sven sarcastisch.

"Hou op," zei Toby streng, "dat is niet iets om grappen over te maken. Voor ons is het goed afgelopen, maar hij zit met die zus opgescheept."

"Zoals hij zelf al zegt: zijn verdiende loon."

"Ik weet niet. Misschien moeten we hem toch laten komen. Dan kunnen we zelf oordelen of zijn excuses oprecht zijn."

"Voor mij hoeft het niet," zei Sven, "maar als jij het wilt."

"Ja, ik vind dat we dat moeten doen. Als we hem geen tweede kans geven zijn we niet veel beter dan hem zelf."

"Goed," zei Johan. "Ik zal vanmiddag bellen dan kan hij nog voor het nieuwe jaar zijn excuses maken."

Zo gezegd zo gedaan. Daarmee was het onderwerp Mathijs afgerond en ging de rest van de dag weer zijn normale gang.

Johan belde die middag met het nieuws en mevrouw Swartjes was verheugd met de uitkomst. Ze maakte meteen een afspraak om de volgende dag met Mathijs langs te komen. Daarna belde ze het nieuws door naar Mathijs. Ook hij was blij verrast. Hij ging diezelfde avond nog naar de koopavond om wat voor de jongens aan te schaffen. Die avond lag Mathijs nog even na te denken in bed toen zijn zus binnen kwam.

"Wat is er? Wil je me weer meppen?"

"Nee, ik kom je juist vertellen dat ik nu weet hoeveel pijn ik je heb gedaan en voortaan zal ik het niet meer doen. Niet bij jou of bij welke andere jongen dan ook."

"Echt? Dus als Toby hier was zou je het ook bij hem niet meer doen?"

"Nee, zeker niet bij hem. Hem heb ik genoeg pijn gedaan voor de rest van zijn leven."

"Heb je er spijt van?"

"Ja, als ik het terug kon draaien zou ik dat doen. Maar ja, dat kan nou eenmaal niet. Truste broer."

"Truste zus."

Wat Els niet wist was dat Mathijs zijn dagboek de laatste paar dagen eerst op een memorecorder opnam om het daarna schriftelijk uit te werken. Hij had nu ook het gesprek met haar opgenomen. Dat zou hij morgen meenemen. Hij legde zijn hoofd neer en was meteen in dromenland.

De volgende dag was Mathijs al om half negen bij het kantoortje. Het duurde nog tot negen uur voor mevrouw Swartjes binnenkwam.

"Zo, klaar voor de confrontatie?"

"Ja. Denkt u dat ze echt willen luisteren?"

"Het leken mij aardige jongens. Ik denk dat ze je een kans willen geven."

"Ik hoop het."

Mathijs stapte bij mevrouw Swartjes in de auto. Na een half uurtje rijden kwamen ze bij Johans huis. Mathijs' mond viel open van verbazing. Wat een kast van een huis. Daarbij viel het rijtjeshuis waar hij in woonde in het niet. Mevrouw Swartjes en Mathijs stapten uit en liepen naar de voordeur. Ze belden aan en Sven deed open.

"Oh hallo."

De ijzige ondertoon in Svens stem ontging Mathijs niet.

"Kom maar binnen. Ik vertel het je nu maar vast: voor mij hoefde het niet. Het is dat Toby je nog een kans wil geven."

"Oh. Oké," antwoordde Mathijs wat timide.

Sven nam de gasten mee naar de bibliotheek. Daar zaten Toby en Johan druk te schaken.

"Ze zijn er," zei Sven kortaf en ging in een stoel zitten lezen.

"Welkom," zei Johan, "willen jullie iets drinken?"

"Een glaasje water alstublieft," zei Mathijs en liet meteen zijn hoofd weer hangen.

De broers keken elkaar verbaasd aan. Zo hadden ze Mathijs nog nooit meegemaakt. Deze timide jongen was geen schim van de stoere etterbak die ze eerst kenden. Zou Els hem dan toch getemd hebben?

Johan kwam terug met het glaasje water en gaf het aan Mathijs.

"Dank u meneer, u woont hier mooi."

"Dank je, dat vind ik nou ook."

Nadat Mathijs een paar slokken had genomen liep hij op Toby af.

"Toby, ik zou je graag…"

"Stop," zei Toby, "als het je menens is zou je alles doen om die excuses geaccepteerd te krijgen."

"Klopt," zei Mathijs geschrokken, "zeg het maar. Wat wil je dat ik doe? Ik zal alles doen."

"Oké, kleedt je maar uit."

"Wat? Hier? Voor jullie allemaal?"

"Ja. Of heb je dat er niet voor over?"

Meteen begon Mathijs zich uit te kleden. Mevrouw Swartjes wilde ingrijpen maar Johan gebaarde dat ze moest wachten.

"Weest u maar gerust. Hij doet dit niet zo maar." zei Johan hoewel hij niet wist wat Toby's beweegreden was.

Toen Mathijs alleen nog zijn onderbroek aan had keek hij vertwijfeld naar Toby. Deze gebaarde dat die ook uit moest. Mathijs slikte wat weg en trok toen zijn onderbroek uit. Volledig naakt stond Mathijs nu voor Toby.

"Alsjeblieft Toby, wil je mijn excuses aanvaarden?" zei Mathijs nu bijna in tranen.

"Sven, kom eens," zei Toby.

Sven liep naar Toby en keek naar Mathijs. De jongen schaamde zich rot nu hij zo naakt voor de twee jongens stond. Hij voelde zich vernederd.

"Kijk eens. Volgens mij herkennen wij dat wel."

"Oh ja," zei Sven, "dat komt inderdaad zeer bekend voor. Opgezwollen ballen. Ze heeft je echt flink te grazen genomen, hè?"

Mathijs knikte voorzichtig. Sven stak zijn hand uit en voelde voorzichtig aan Mathijs' balzak. Meteen trok Mathijs een van pijnlijk gezicht.

"Dan weet je nu dus hoe het voelt. Kom je daarom nu je excuses aanbieden? Omdat jij zoveel pijn hebt?" zei Sven sarcastisch.

"Nee," zei Mathijs, die nu begon te huilen, "ik doe dat omdat ik nu weet wat voor etterbak ik was. Als ik kon zou ik dat allemaal terugdraaien."

"Dus niet omdat jij nu de zondebok van je zus bent?"

"Nee."

"Wanneer is dat eigenlijk gebeurd? Gister of vanochtend?" vroeg Toby.

Mathijs stond met gebogen hoofd. "Drie dagen geleden."

"Wat? En dan ziet het er nog steeds zo uit? Wat heeft ze dan gedaan? Ze tussen een bankschroef gestopt?"

"Ze heeft me vier dagen achter elkaar elke avond in mijn ballen geraakt. De laatste keer heeft ze mij keihard in mijn kruis gestompt en daarbij kwamen mijn ballen tussen haar vuist en mijn schaambeen te zitten. Dat deed het meeste zeer."

Toby bleef Mathijs nog even ongelovig aankijken. Hij had een hardere klap gekregen dan Toby ooit had gehad. Blijkbaar was Els sterker geworden. Toby kon het niet helpen. Hij begon empathie te voelen jegens Mathijs.

"Volgens mij ben je oprecht. Excuses aanvaard."

Er viel Mathijs duidelijk een last van zijn schouders. Toby stond op en gaf Mathijs een omhelzing.

"Als Toby ze kan aanvaarden, dan kan ik dat ook."

"Echt?" zei Mathijs nog wat ongelovig.

"Ja. Ik vergeef je nog niet helemaal, maar ik geef je het voordeel van de twijfel."

"Bedankt."

Na de knuffels pakte Mathijs de cadeautjes uit zijn tas.

"Toen ik gister hoorde dat jullie me wilden ontvangen heb ik nog een cadeautje gekocht. Ik hoop dat jullie het wat vinden."

Toby en Sven pakten hun geschenken aan en pakten ze uit. Toby kreeg een reisschaakspel en voor Sven had Mathijs een boekenbon.

"Ik wist dat jij van schaken hield en jij van lezen, maar ik wist niet welk genre."

"Bedankt."

De jongens omhelsden Mathijs nogmaals.

"Weet je wat?" zei Toby, "je bent nu toch naakt. Kom eens mee."

Mathijs snapte er niks van maar werd meegesleurd door de twee jongens. In de kelder aangekomen viel Mathijs' mond open van verbazing. Toby en Sven waren nu ook binnen een mum van tijd naakt en sprongen in het zwembad. Mathijs kon niet achterblijven en dook het bad in. Johan en mevrouw Swartjes kwamen ook naar beneden.

"Jongens, ik moet weer aan het werk. Misschien zie ik jullie nog eens in de stad."

Mathijs nam afscheid van de jongens en wilde uit het bad klauteren maar Johan hield hem tegen.

"Jij mag nog wel even blijven. Ik breng je straks wel naar huis."

"Oh, bedankt, meneer."

Toby en Sven begon hem meteen te plagen. "Oh, hij zei meneer tegen Johan."

Meteen volgde als reactie het heen en weer spatten van water. Johan liet mevrouw Swartjes ondertussen uit.

"Ik ben blij dat het nog zo goed is afgelopen." zei mevrouw Swartjes.

"Ik ook. Toby en Sven zijn op sommige vlakken al heel volwassen. En ik denk dat Mathijs de laatste dagen heel veel heeft bijgeleerd."

"Dat denk ik ook. Nog een fijne dag met die knullen."

"Bedankt."

De rest van de dag werd besteed om Mathijs hun nieuwe huis te laten zien.

"Ik geloof dat het voor jullie goed heeft uitgepakt. Jullie zijn er echt honderd procent op vooruit gegaan."

"Ja. Jammer voor jou dat je nog met die Els zit. Als je ooit mocht willen bijkomen dan kom je maar hierheen," bood Sven Mathijs aan.

"Bedankt voor het aanbod, maar ik weet niet of dat nog nodig is."

"Hoezo?"

"Ik had het nog niet verteld," zei Mathijs, "maar ik wil jullie nog wat laten horen."

Mathijs greep in zijn tas en haalde de memorecorder tevoorschijn.

"Dit heb ik gister stiekem opgenomen."

Mathijs drukte op de 'play'-knop en Toby en Sven hoorde het gesprek dat hij die avond ervoor met Els had.

"Dit is niet in scène gezet?" vroeg Toby.

"Nee, erewoord."

"Maar hoe heb je haar zover gekregen?"

"Na vier dagen van haar terreur kwam ik er achter dat ze niet eens wist hoeveel pijn ze een jongen deed als ze zijn ballen fijnkneep. Ze wist niet eens hoe erg ze ons martelde als ze jou of mij bij de ballen greep. Ik ben toen zo hard tegen haar uitgevaren dat ze is gaan nadenken. Ik heb haar zelfs letterlijk mijn kamer uit getrapt. Volgens mij was dat het moment dat ze merkte dat ze verkeerd zat."

"Nou, namens al haar eventuele slachtoffers die je gered hebt, bedankt." zei Toby.

"Graag gedaan. Het was wel het minste wat ik kon doen. Ik wil jullie nogmaals bedanken dat jullie mijn excuses aanvaarden. Dat is echt veel meer dan ik had verwacht. Jullie weten niet hoeveel dit voor mij betekent. Helemaal dat jij het ook aanvaardt, Sven. Jou heb ik zelf gepest en vaak nog zonder aanleiding ook."

"Ach, gebeurd is gebeurd. Je had die cadeautjes niet eens hoeven meenemen."

"Jawel. Vanaf nu wil ik me zoveel mogelijk fatsoenlijk gedragen. En als je uitgenodigd bent kom je niet met lege handen. Zie het maar als een soort housewarming-gift."

"Bedankt. Maar je had het over fatsoenlijk?" zei Toby.

"Ja, hoezo?"

Toby lachte en gaf een tik tegen Mathijs' piemel. Die was ondertussen wat geklommen en stak nu recht naar voren.

"Vind je het gek?" lachte Mathijs, "met al dat gepraat over ballen en slachtoffers?"

"Hoezo? Windt dat je soms op? Val jij op jongens?"

"Ik weet niet. Misschien." zei Mathijs weer wat meer timide. Hij leek wel weer wat in zijn schulp terug te kruipen.

"Volgens mij pestte je Sven daarom zo." zei Toby treiterig.

"Huh?" reageerde Sven verbaasd.

"Ja, zal ik je eens vertellen wat ik denk? Volgens mij val je op Sven en was je jaloers dat ik zo dicht bij hem stond en dat je daarom Els op mij afstuurde."

"Ja hoor, tuurlijk." zei Mathijs sarcastisch. "Dus jij denkt dat ik op Sven val?"

Sven keek verbaasd van Toby naar Mathijs en terug.

"Ja."

"Echt niet. Dan zou ik dit doen." zei Mathijs en hij pakte Sven in zijn nek beet en gaf hem een tongzoen.

Meteen rukte Sven zich los en veegde zijn mond af. Toby en Mathijs rolden over de grond van het lachen. Mopperend liep Sven weg. Mathijs rende hem verschrikt achterna.

"Sorry Sven, ach alsjeblieft. Ik bedoelde het niet kwaad. Sorry. Ik moet gewoon nog erg wennen. Ik heb zolang iedereen gepest. Alsjeblieft wees nou niet zo boos. Ik heb het nou toch niet meteen weer verbruid?" vroeg Mathijs met duidelijke angst in zijn stem.

Sven draaide zich om en pakte Mathijs' stijve jongenslid vast. Hij gaf een paar trekjes en zei toen met gespeelde gekwetstheid:

"Je moet niet zo met de gevoelens van een jongen spelen. Dat is helemaal niet aardig."

Nu was het de beurt aan Toby en Sven om te schuddebuiken. Mathijs had een verbaasde blik op zijn gezicht. Sven kon het niet helpen. Hij trok Mathijs naar zich toe en gaf hem een stevige pakkerd recht op zijn mond. "Rustig maar, Ik ben niet echt boos."

Sinds het avontuur in de jacuzzi was er geen dag voorbijgegaan dat ze niet 'met elkaar hadden gespeeld'. Nu hadden ze een derde jongen met wie ze konden spelen. Alleen jammer dat hij nog niet hersteld was. Nu moesten ze extra voorzichtig met hem zijn en konden niet alles doen wat ze wilden. De twee broers namen hun gast mee naar hun kamer en duwden hem naar binnen. De broers keken elkaar aan en wisten instinctief dat ze hetzelfde dachten. Plotseling werd Mathijs op het bed geduwd en voor hij kon reageren waren zijn handen en voeten al vastgebonden aan hoofd- en voeteneind. Mathijs werd bang. Helemaal toen er een jongen aan elke kant van hem plaats nam.

"Alsjeblieft, ik dacht dat jullie me hadden vergeven. Alsjeblieft, doe me geen pijn," vroeg Mathijs met zijn ogen dicht en tranen over zijn wangen.

Sven en Toby keken elkaar aan. Ze lachten en zonder iets te zeggen begrepen ze elkaar alsof ze tweeling broers waren in plaats van gewone. Omdat hij zijn ogen dichthield zag Mathijs niet wat er gebeurde. Maar toen voelde hij het. Sven had plaatsgenomen ter hoogte van Mathijs zijn borstkas. Plotseling voelde Mathijs dat zijn tepeltje werd omgeven door een warme, natte mond die vervolgens begon te zuigen. Ten Sven ook nog begon te likken begon Mathijs diep te kreunen.

Toen gebeurde er iets waardoor Mathijs meteen zijn ogen open deed. Toen hij naar beneden keek zag Mathijs wat hem zo liet schrikken. Toby was tussen zijn benen geklommen en was nu begonnen met het zuigen likken van Mathijs zijn genitaliën. Net toen Mathijs dacht dat het gevoel niet beter kon voelde hij iets tegen zijn achterste drukken. Toby had zijn wijsvinger nat gemaakt en probeerde die nu bij Mathijs in zijn achteringang te steken. Het was Toby net gelukt toen Mathijs merkte dat er iemand de kamer binnenkwam. Tot zijn grote schrik was het Johan.

"Straf ze hier alstublieft niet voor."

"Waarom zou ik ze straffen? Dwingen ze je iets te doen wat je niet wilt?"

"Nee. Al wist ik eerst niet dat ik dit wilde."

Johan schoot in de lach door Mathijs zijn opmerking en de jongens lachten hartelijk mee.

"Okay, jongens de reden dat ik naar boven kwam. Het is al half vijf en ik wil Mathijs terug brengen om vijf uur."

"Ach, Johan, kan hij niet blijven eten?"

"Dat zullen we zijn ouders moeten vragen, maar ik vind het best. We bellen ze wel om vijf uur. Tot dan mogen jullie wel verder 'spelen' maar wees wel een beetje voorzichtig met hem. Als zijn ballen te veel pijn doen stopen jullie, begrepen?"

"Tuurlijk."

Mathijs keek in volle verbazing naar Johan. Hij vond het okay dat de jongens dit deden? Mathijs kreeg niet veel tijd om hier over na te denken. Vrijwel meteen hervatten de broers hun spelletje. Mathijs voelde hoe Sven zijn borstkas streelde en hoe Toby speelde met zijn genitaliën en jongenskutje. Mathijs werd steeds meer opgewonden. En terwijl Toby Mathijs zijn onderlichaam bleef verwennen begon Sven zijn nieuwe vriendje te tongzoenen. Het duurde niet lang voor Mathijs zijn climax bereikte, te heftigste ooit in zijn nog korte leventje. Toby proefde een kleine sliert sperma in zijn mond. Blijkbaar was het Mathijs zijn eerste natte orgasme. Alle drie de jongens lagen nog na te genieten van de vrijpartij. Mathijs omdat hij zo heerlijk was klaargekomen en de broertjes omdat ze Mathijs zo ver hadden gekregen.

Daarna knoopten ze Mathijs los en lieten hem naar beneden gaan om samen met Johan zijn ouders te bellen. Toen hij Johan zijn kantoortje binnenliep liep hij met zijn benen een beetje uit elkaar.

"Wat is er? Heb je pijn?" vroeg Johan bezorgd.

"Ja. Ze doen een beetje zeer maar dit keer vind ik het niet zo erg. Ik had een fantastische tijd."

"Okay, maar vanaf nu niet meer tot je hersteld bent, beloofd?"

"Dat beloof ik."

"Anders heb je kans op permanente schade."

"Oh. Okay, dan helemaal."

Daarna belden ze Mathijs zijn ouders. Johan had de telefoon op speaker gezet.

"Hallo," zei een vrouwenstem.

"Hoi ma."

"Mathijs, waar ben je? Is alles goed met je?"

"Ja hoor, ik ben bij Toby en Sven."

"Wat? Wat doe je daar? Bezorg je ons nu nog meer problemen?"

"Nee hoor, dat doet hij niet," zei Johan.

"Wie is dit?" vroeg mevrouw Janssen.

"Ik ben Johan, de nieuwe vader van Toby en Sven. Mathijs was hier vandaag om zijn excuses aan te bieden."

"Wat? Mathijs? Excuses? Weet u zeker dat we het over dezelfde jongen hebben?"

"Ja hoor, blijkbaar was er iets dat zijn ogen heeft geopend."

"De eigenlijke reden dat ik belde was om te vragen of het goed is als Mathijs hier blijft eten. Toby en Sven willen nog wat meer tijd met hem doorbrengen."

"Wat? Waarom?"

"Ze hebben zijn excuses geaccepteerd en willen nu de nieuwe Mathijs leren kennen."

"Okay. Ik vind het prima zolang hij maar voor achten thuis is."

"Ik breng hem persoonlijk."

"Tot vanavond, mam."

"Tot vanavond. En geen problemen veroorzaken, begrepen?"

"Jij hebt echt een behoorlijke reputatie, hè?" zei Johan nadat hij had opgehangen.

"Blijkbaar," zei Mathijs met een ongelukkig gezicht.

Daarna vertelden ze de jongens het nieuws. Na het eten wisselden de jongens ervaringen uit over Els en mevrouw Swartjes. Om half acht was het tijd voor Mathijs om afscheid te nemen. Daarna vertrok hij samen met Johan.

"Volgens mij heb je al een hele grote stap gezet richting die verandering die je wilt maken."

"Ja, denkt u dat echt?"

"Zeker weten."

Om tien voor acht kwamen ze aan bij Mathijs zijn ouderlijk huis. Mathijs belde aan en zijn moeder deed open.

"Ah, daar ben je. En u moet Johan zijn. Bedankt dat u hem op tijd thuis brengt. Goed, Mathijs, bedtijd. Ga maar meteen door naar boven."

"Okay, mam," zei Mathijs voor hij zich tot Johan richtte. "Bedankt voor de fantastische avond, meneer, Ik heb echt genoten."

"Ik ook Mathijs"

Mathijs gaf Johan een omhelzing en na zijn moeder een kus te hebben gegeven rende hij naar boven. Zijn moeder keek hem stomverbaasd na.

"Hoe? Wat?" zei mevrouw Janssen voor ze weer bijkwam.

"Komt u toch even binnen. Dan kunt u mijn man en mij alles vertellen hoe hij zo is gekomen."

"Dat lijkt mij een uitstekend idee."

Johan liep mee naar binnen en ging aan de keukentafel zitten. Toen begon hij Mathijs zijn ouders alles te vertellen wat hij wist over te afspraken tussen mevrouw Swartjes en Mathijs. En hoe Mathijs zich vandaag had gedragen. Het gaf meneer en mevrouw Janssen een goed gevoel dat hun zoon zo een moeite had gedaan om het goed te maken met zijn voormalige slachtoffers. Ze besloten om Mathijs te helpen, net als mevrouw Swartjes en Johan hadden beloofd. Johan was opgelucht en kon nu met een gerust hart naar huis. Eenmaal thuisgekomen werd hij verwelkomd door twee opgewonden jongens die alles wilden weten over hoe het bij Mathijs was gegaan. Ze hadden zelfs de afwas gedaan en opgeruimd zodat Johan alle tijd zou hebben om te vertellen. Nadat Johan was uitverteld gingen ze allemaal blij naar bed, zich verheugend op de dagen die komen zouden.

Epiloog

Ook Els hield woord en sinds die tijd heeft ze nooit meer in een paar zaadballen geknepen. Behalve die ene keer toen ze erachter kwam dat haar vriend vreemd ging met haar vriendin. Toen had ze stevig in zijn ballen geknepen onder het motto 'Ik niet dan zij ook niet.'

Na de kerstvakantie deelde Mathijs zijn brieven uit aan zijn slachtoffertjes. Ze waren niet allemaal overtuigd van zijn oprechtheid, maar gaven hem wel het voordeel van de twijfel. Hij hield echter woord en tegen de zomervakantie waren ze allemaal ervan overtuigd dat hij echt was veranderd en hadden ze hem vergeven.

Sven en Toby werden ingeschreven op de school van Johan en hadden de schooltijd van hun leven. Uiteindelijk werden ze zeer hechte vrienden met Mathijs en blijkbaar had Toby gelijk gehad. Twee jaar na het behalen van hun eindexamen trouwden Sven en Mathijs. Zijn vader kon het niet verkroppen maar zijn moeder was in de wolken dat haar zoon de liefde van zijn leven had gevonden. Het maakte haar daarbij niet uit of het een jongen of meisje was, als Mathijs maar gelukkig was. Het blije stel trok in bij Johan en leefde er nog jaren gelukkig.

Einde