James Stuart
the Erotic Historian

vertaald door Jan van Vlaanderen

Het Landgoed

Hoofdstukken 23-24

Gefrustreerd en zeer verveeld probeerde Sam uit te vissen wat de lokale postdiensten konden te weten komen. Hij ontdekte snel dat de post uitgedeeld werd door enkele private koerierfirma's. Maar geen van hen had een lijst met adressen. Op het einde van de dag, moest Sam erkennen dat hij wat langer zou moeten wachten voor hij zoon terug had, maar hij gaf het nog niet op.

De twee volgende dagen waren eveneens geen succes in zijn zoektocht naar het adres van Madir, maar Sam besloot om zijn een andere manier van zoeken te proberen. Hij dacht eraan dat Agi alleen maar zijn oudste zoon gezien had en dat hij nog altijd niets gehoord had over Jamie en Billy. Daarom waren ze gesplitst. Hij en Agi hadden uitgezocht waar John vastgehouden werd en Frank, Charles en Henry probeerden uit te zoeken waar er nog andere rijke heren waren, die jongensslaven in hun bezit hadden.

Hun zoektocht begon bij de lijst die Frank en Charles gekregen hadden op de eerste dag, ze hadden niets beters. Abdul was een van die namen. In plaats van aan de deuren te kloppen en vragen te stellen besloten ze om de huizen te observeren waarin ze geïnteresseerd waren. Toen de twee mannen en de jongen in een hoekje verstopt, de eerste plaats in het oog hielden, was Charles helemaal opgewonden. Hij voelde zich als een detective op missie. Maar die opwinding veranderde snel in verveling toen de uren voorbij gleden en er niets gebeurde. Er waren geen vuurgevechten en onbetrouwbare criminelen en Charles merkte hoe saai een bewaking kon zijn. Na uren waken, met niets meer te zien dan een jong meisje dat de hond uitliet, gaven ze het op en keerden ze terug naar het hotel.

Op de vierde dag na hun aankomst met de boot, kwam er eindelijk de doorbrak waar Sam op zat te wachten. Hij was steeds wanhopiger geworden. Hij had de markten en handelscentra bezocht, waar hij iedereen vroeg of ze wisten waar een zeker Madir Maaroner woonde. Hij kreeg steeds schuddende hoofden te zien en verloor heel wat tijd met kerels die wat geld wilden verdienen, maar ook niets wisten. Anderen bekeken de vreemdeling argwanend en aarzelden om met hem te spreken. Sam was niet verwonderd dat de stad heel wat xenofoben had. Maar toen hij een van de handelaren vroeg of hij Madir kende, zei hij dat hij de naam herkende en dat hij aan een zekere Madir Maaroner geleverd had, enkele weken voordien.

Met dat adres in zijn bezit, gingen Sam en Agi naar de andere drie en met zijn vijven huurden ze een taxi om hen te brengen naar waar ze hoopten John terug te vinden. De tocht duurde even, want het adres lag een stuk buiten de stad, ver in een van de voorsteden. Ze lieten de taxi achter in een straat en gingen te voet naar het huis om minder verdacht te lijken. Toen hij gevonden had welk huis het was, merkte Sam dat het eigendom meer leek op wat hij verwacht had. Een grote muur stond rond het huis en alleen het dak was te zien. Vervaarlijk uitziende metalen spijkers staken uit de bovenkant van de muur en de enige ingang die Sam kon zien was een zware houten poort. De man die hier woonde had duidelijk oog voor zijn veiligheid. Hij wou rovers buiten de muren houden en misschien ook wel gevangenen binnen de muren.

Na een kort gesprek besloten ze dat ze niet gewoon zouden aanbellen om John te kopen, als hij hier was. Het was duidelijk te zien dat de meester heel rijk was en een cash betaling zou weigeren, terwijl hij John ergens anders heen zou brengen. Ze besloten dat het beter was om de plaats in het oog te houden en meer te vernemen over de eigenaar, zoals het aantal dienaren en vooral of hij slaven had. Door de hoge muren was de bewaking heel moeilijk, maar Charles zag een hoge boom, een honderdtal meter van het huis af, waar hij een beter zicht kon hebben in het eigendom. Charles en Agi klommen er in omdat jongens die in een boom klommen minder verdacht leek. Sam zette zich dicht bij de boom, maar uit het zicht van het eigendom. Frank en Henry splitsten zich om het huis uit andere hoeken te bewaken.

Eenmaal op hun plaats bevestigde Charles dat hij binnen kon kijken in het eigendom van Madir en dat ze enkele mensen konden zien. Na ongeveer tien minuten, meldde hij dat hij twee mannen gezien had die rondstapten, een van hen droeg een geweer en Sam veronderstelde dat het bewakers waren. Madir was klaarblijkelijk geobsedeerd door veiligheid. Kort daarna zagen ze een man het eigendom binnen gaan en daarna telde Sam drie verschillende mannen die binnen en buiten gingen. Hij begon zich af te vragen hoeveel mannen die Madir wel in dienst had.

Hierna werd het wat rustiger, buiten wat occasioneel gefluister van Charles die beweging zag in het eigendom. Een viertal uur nadat ze de bewaking begonnen hadden, kroop Frank naar Sam toe om hem voor te stellen dat een van hen wat eten zou gaan halen. Ze hadden sinds het ontbijt nog niets gegeten. Ze keken omhoog en zagen Charles snel naar beneden kruipen.

"Ik heb hem gezien, ik heb hem gezien," zei hij opgewonden toen hij beneden was.

"Wie?"

"John natuurlijk," tranen van geluk begonnen over zijn wangen te rollen. "Oh papa, hij leeft en hij is hier." Vader en zoon omhelsden elkaar heftig. Sam was zo vol emoties dat hij niet kon spreken."Ben je zeker dat het je broer is?" vroeg Frank.

"Ja, ja zeker. Hij wandelde in de tuin, hij was het zeker." Agi die ook uit de boom geklommen was, bevestigde dat hij de jongen gezien had die hij op de slavenmarkt had zien verkocht worden. Nadat Charles wat kalmer geworden was, zei hij aan Sam dat hij hem maar kort gezien had, maar lang genoeg om zeker te weten dat het John was. Hij zei ook dat John naakt was en dat zijn enkels met ijzers geketend waren. Hoe vervelend het ook was te weten dat je zoon geketend en naakt gevangen gehouden werd, was Sam te opgewonden om zich hier druk om te maken. Belangrijker was, dat Charles hem gezegd had dat zijn broer niet gekwetst was.

Omdat hij zijn broer nu van dichtbij had gezien wou Charles hem direct gaan opeisen, zo nodig met geweld. Sam en zeker Frank waren voorzichtiger. Ze hadden minstens vijf mannen zien binnen of buiten gaan in de villa en de kans bestond dat er nog meer mannen binnen waren. Geweld gebruiken was riskant en Sam wou niet dat er geschoten werd met John in de buurt. Agi werd naar Henri gestuurd die de achterkant van het eigendom bewaakte, om hem te gaan halen. Toen zij terug waren begon het groepje te bespreken wat ze zouden doen.

Terwijl ze aan het praten waren stapten twee mannen de straat in met een tafel. Ze zetten die in het midden van de weg en gingen dan weg. Niemand gaf hier aandacht aan, maar toen de mannen terugkwamen met een andere tafel, samen met enkele vrouwen die de tafels bedekten met een kleed, vroeg Sam aan Agi wat eraan de hand was. De jongen keek wat verrast, maar nadat hij gevraagd had welke datum het was, begreep hij het.

"Ah, vandaag is het een feestdag in deze streek. Er worden straatfeestjes gehouden in heel de stad. Het is prachtig, met veel hapjes, muziek en gedans. Mijn oude meesters liet me enkele keren meedoen.

"Tof! Dat hebben we net nodig," zei Sam sarcastisch. "Een hele straat vol mensen als we een reddingsopdracht uitvoeren."

"Misschien is dit wel nuttig." zei Frank en begon met een uitleg. Hopelijk zal de meester van het huis ook naar buiten komen, om te laten zien dat hij deel uit maakt van de bevolking of zo. Als dat zo is veronderstel ik dat hij zal vergezeld zijn door enkele van zijn bewakers, terwijl de slavenjongens binnen blijven. Als dat zo is moet een van ons naar binnen glippen, John grijpen en weggaan zonder dat het gemerkt wordt. Geluid zal niet opgemerkt worden door het lawaai op straat."

De anderen gingen er snel mee akkoord dat de Amerikaan gelijk had en het plan werd verder uitgewerkt. Volgens Agi zou het straatfeest pas laat beginnen, rond 8 uur, als het donker begon te worden. Het groepje ging terug naar het hotel om wat te eten en te nemen wat ze nodig hadden voor hun nachtelijke tocht, voor de mannen betekende dat hun vuurwapen. Ze huurden een kleine wagen die ze konden gebruiken om John weg te smokkelen. Het plan ging als volgt. Charles en Agi zouden tussen de feestvierders staan en de hoofdingang bewaken. Charles zou Turks kleren aantrekken, anders was het te vreemd dat een westerse jongen de feesten zou bijwonen. Als de jongens Madir zouden zien buitenkomen, Agi zou hem herkennen, dan zou Agi naar de achterkant van het huis lopen, waar de drie mannen in de wachten zaten te wachten. Ondertussen zou de Engels jongen in het oog houden dat de anderen niet plots zouden terugkeren. De vluchtpoging zou gestart worden door Sam en Frank, Henry bleef in de wagen zitten. De oude Schot wou er niet buiten gehouden worden, maar moest toegeven dat over hoge muren klauteren niet meer voor zijn leeftijd was. Trouwens twee mannen zijn stiller dan drie en trouwens hoopten ze dat stilte en lenigheid beter zou zijn dan geweld, als dat mogelijk was. Nadat hij zijn boodschap had doorgegeven zou Agi terug naar Charles keren en zouden ze Madirs bewegingen samen gade slaan. Ze zouden moeten wachten op een teken uit een zijstraat, dat de vlucht geslaagd was. Dan zouden ze terug bij de groep gaan en zouden ze zich uit de voeten maken met de wagen.

Het plan was simpel, maar kon door verschillende dingen verknoeid worden, vooral de onzekerheden die Sam en Frank zouden tegenkomen als ze binnen waren. In elk geval begon het probleemloos, iedereen zette zich in de beginposities. Charles en Agi zetten zich te midden van de aankomende feestvierders. Het feest was al snel in volle gang en de lucht was gevuld met luide muziek van een orkest met veel verschillende instrumenten. Voedsel en drank werd door de feestvierders zelf meegebracht en op de tafels gezet. Dan werd alle opgegeten door het aanwezige volk, alles samen in een geest van samenhorigheid. Een nogal amateuristische jongleur probeerde de mensen aan het einde van de straat te onderhouden, terwijl aan de andere kant de mensen begonnen te dansen. Mannen, vrouwen en kin deren deden mee. Agi en Charles stonden even weg van de menigte in een donkere hoek van de straat, om niet op te vallen. Ze waren allebei te zenuwachtig om te genieten van de vreugde om zich heen. Hun ogen waren gericht op de ingang van het eigendom van Madir, maar het duurde meer dan een uurvoor de actie begon, voor er wat beweging te zien was. Charles was ongerust dat Madir helemaal niet naar buiten zou komen.

Plots zwaaide het hek van de residentie open en stapten drie mannen naar buiten, twee van hen overladen met een aantal flessen. Agi wees naar de middelste van het drietal en zei dat dit de baas van het huis was. Toen hij naar Madir keek was Charles verrast dat de man er niet uitzag zoals hij het zich had voorgesteld. Hij had de man die zijn broer gevangen hield voorgesteld als een grote wrede man, met een gemeen uitziend gezicht en een zweep in elke hand. Deze man was echter eerder knap, met een kalm houding en gekleed in fijne kleren.

"Blijf kijken, ik ga." zei Agi en de jongen verdween in de duisternis. Hij had ongeveer vijf minuten nodig om bij de wagen te komen waar de mannen ongeduldig zaten te wachten. Toen ze het nieuws hoorden kwamen ze snel in actie. Ze namen een ladder die ze die namiddag op de kop getikt hadden en ze verdwenen in het eigendom dat achter Madirs huis lag. Agi keerde terug naar Charles en liet Henry alleen om de wagen te bewaken. De oude man trok zijn trouwe zwaard en legde het over zijn knieën.

De twee mannen zette de ladder tegen de muur aan de achterkant van het eigendom. Sam klom erop om over de muur te kijken. Het geluid van het feest op straat was zelfs hier goed te horen, maar dat gaf hen een goede dekking. Sam bekeek alles even, kwam de ladder af en zei.

"Ik zie twee mannen. Eén aan de ingang slaapt of zit te rusten. De andere patrouilleert."

Frank knikte, trok een revolver en zei.

"Oké, ik ga eerst."

Alhoewel ze goed bewapend waren had Sam erop aangedrongen dat er geen bloedvergieten zou zijn als het niet echt nodig was. Hun wapens waren eerder om hun tegenstanders te bedreigen dan om hen dood te schieten. Sam die het aantal doden dat hij al op zijn geweten had niet wou verhogen, ging er graag mee akkoord.

Ze verplaatsten de ladder, zodat de plaats waar ze er over zouden klimmen uit het zicht was van de man aan de ingang. De Amerikaan klom erop en plaatste een lederen lap over de muur om de metalen spijkers die erop lagen af te schermen. Moest hij goed gekeken hebben zou hij gezien hebben dat een aantal van de spijkers er nog maar pas bijgezet waren, omdat het dicht bij de plaats was, waar John enkele weken geleden de muur over geklommen was. Nadat Frank over de muur was, klom Sam er ook op om te zien wat er gebeurde. Hij kon Frank aan de achterkant van het huis zien en de wachter patrouilleerde in zijn richting. Toen de man de hoek omdraaide, sloeg de Amerikaan toe. Hij klemde zijn hand over de mond van de man en duwde hem op de grond. Hij spartelde wat tegen, maar stopte als hij het pistool op hem gericht zag. Nu klom ook Sam over de muur, hij sprong op het gras beneden. Hij stapte naar de twee mannen en haalde een stuk touw boen, waarmee se de bewaker bonden en knevelden. De tweede wachter aan de poort had zich niet bewogen, ze besloten hem even te negeren. Ze keken door enkele ramen van het huis, om John te zoeken of enkele andere wachters. Door de vensters achteraan zagen ze niets, keukens en hallen en zo. Een kant van het huis was niet zichtbaar voor de wachter aan de poort, dus kropen ze er naar toe om daar doorheen te kijken. Door de twee eerste zagen ze niets, maar Sams hart begon te kloppen als hij door het derde keek. De kamer was deels verlicht door een kaarsje en er lagen twee jongens op een bed. Ze waren alle twee naakt en streelden elkaars piemel terwijl ze elkaar kusten. Sam wist onmiddellijk dat een van de jongens John was, de andere, een grote donkerharige jongen herkende hij niet. Ondanks zijn zenuwachtigheid was Sam verheugd dat ondanks het misbruik waaronder hij geleden had, hij zijn sensuele genoegens niet verloren had. Hij zond Sam naar de hoek om de wachter aan de poort in het oog te houden. Sam klokte lichtjes op het raam en dook weg, uit het zicht, om te vermijden dat zijn zoon verward zou geraken als hij zijn vader aan het raam zag.

Er was eerst geen reactie en Sam klopte opnieuw. Deze keer hoorde hij beweging. Het raam werd geopend en Sam zag het gezicht van zijn jongen verschijnen, die zich zonder twijfel afvroeg wat de domme wachters van hem wilden. Hij kreeg de schok van zijn leven toen zijn vader plots voor hem stond. Hij wou het uitroepen van geluk, maar Sam sloeg zijn hand voor zijn mond.

"Ssst." zei hij. "We moeten stil zijn, en hij omhelsde de jongen.

"Papa, papa,ben jij het echt?" fluisterde John. Zijn ogen vulden zich met tranen. "Is dit een droom?"

"Het is geen droom." zei Sam met een stem vol emotie.

"Ik dacht dat ik je nooit ging weerzien," zei de wenende jongen. "Hoe heb je me gevonden?"

"Dat was niet gemakkelijk, maar dat vertel ik je later. Weet je waar Billy en Jamie zijn?"

"Ik denk dat Billy nog steeds bij onze ontvoerder is, een man die Abdul el Maskaret heet. Ik ken de naam van het dorp waar hij woont. Ik hoop dat Jamie daar ook is."

"Goed nieuws," voegde Sam eraan toe, verheugd dat het vinden van de andere twee gemakkelijker zou zijn. "Kam vlug nu, we moeten je in veiligheid brengen. Waar zijn je kleren?"

John zei dat hij er geen had, maar dat vond Sam niet erg. Hij was alleen maar geïnteresseerd in zijn zoon en er was geen tijd om aan zijn verlegenheid te denken. Hij nam John vast onder zijn armen om hem door het raam te heffen, maar John fluisterde.

"Wacht, wat doen we met Pascal? We kunnen hem hier niet achterlaten." De jonge Franse knaap was even vergeten, maar hij was ook zeer verrast door het verschijnen van de vader van zijn vriend. Sam was alleen maar naar Turkije gekomen om zijn zonen en Jamie te bevrijdn, maar hij realiseerde zich dat het gemakkelijk was om er nog een meer mee te nemen.

"Goed, hij kan meekomen, we moeten weg nu."

Pascal was bang voor het idee om weg te vluchten van zijn meester. Hij wist maar al te goed wat de gevolgen daarvan konden zijn, als het zou mislukken. Maar dit keer waren ze onder de bescherming van een volwassene die ze konden vertrouwen en hij besloot snel dat hij niet kon achterblijven. De Franse jongen had wat kleren en hij nam de enige twee kledingstukken die hij had voor Sam hem hielp om door het venster te klimmen. Nadat hij Frank had voorgesteld ging het groepje naar de achterkant voor hun laatste stap naar de vrijheid. Ze besloten dat Frank eerst zou gaan, dat hij Pascal en John zou helpen en dat Sam als laatste zou komen. Dit was het plan, maar net toen Sam Frank over de muur hielp, schreeuwde er iemand en toen ze zich omdraaiden zagen ze iemand aan de hoek staan met een geweer in aanslag. Onmiddellijk dook het viertal op de grond. Frank trok zijn eigen wapen en Sam beschermde zijn zoon met zijn eigen lichaam, voor hij ook zijn wapen trok. De man die ze gezien hadden dook snel achter de hoek en er werd even heen en weer geschreeuwd.

Enkele spannende ogenblikken was het stil. Toen zei Frank.

"Sam ik ga hem proberen naar hem toe te gaan, dek me."

De Engelsman knikte, maar Frank was nauwelijks vertrokken als een stem weerklonk.

"Mr Grange, Mr. Grange," zei de stem in het Engels. "Ik heb hier veel mannen, gooi je wapens weg en laat je zien."

Frank en Sam bleven stokstijf staan. Hoe kende hij Sams naam?

"Ik heb met jou geen problemen, meneer," antwoordde Sam. "Ik wil alleen maar mijn zoon terug. Laat ons weggaan en we kunnen bloedvergieten vermijden."

"Ik denk het niet, Mr. Grange, jij vertrekt niet met mijn bezittingen. Laat je zien als je niet wil dat deze twee gewond geraken."

"Er verscheen een lantaarn van achter de hoek en drie personen, een gewapende man en twee kleinere personen voor hem. Het duurde maar even voor Sam zag dat het Charles en Agi waren. Het hart van de Engelsman brak toen hij hen zag. Hij begreep niet hoe Madir hen had kunnen gevangen nemen. Het was nu hopeloos, hij kon nu geen vuurgevecht wagen en hoopte dat diplomatie hen uit de problemen zou kunnen helpen.

"Goed, ik laat me zien." zei Sam en hij stond op en gooide zijn revolver weg.

Voor Frank was die beslissing niet zo gemakkelijk. Hij had al meerder vuurgevechten meegemaakt in zijn leven als man van de wet, maar hij had altijd een gouden regel nageleefd, nl. geef nooit je wapen op om uitgeleverd te worden aan de genade van je tegenstander. Deze keer was het anders omdat Charles en Agi tussen hem en zijn tegenstander stonden. Hij hield van de Engelse jongen en sinds hij drie passionele nachten met Agi had doorgebracht was zijn gevoelen tot hem meer dan allee maar lust. Het was ondenkbaar dat een van de jongens gewond zou geraken. Dus tegen zijn hart gooide hij zijn wapen weg en stond hij recht, samen met Sam.

De twee mannen stapten om de hoek, een van hen hield zijn wapen op Sam en Frank gericht, terwijl de andere de neergegooide wapens opraapte. De wachters brachten hun gevangenen naar binnen. De arme John was radeloos, hij kon niet geloven dat zijn moment van vrijheid zo kort geweest was, maar toen hij dichter bij zijn jongere broer kwam sprongen ze in elkaars armen en omhelsden ze elkaar innig, terwijl ze weenden. Alleen maar een man met een hart van steen kon niet ontroerd zijn door dit zicht en Madir liet het tweetal doen voor hij hen het huis binnen duwde.

"Wel, Mr. Grange, je plannetje is mislukt." zei Madir toen ze in de kamer waren. Sam was nog steeds geschokt door de snelheid waarmee alles gegaan was, maar hij kon antwoorden.

"Hoe ken je mijn naam?"

"Oh, ik weet heel wat over jou. Twee dagen geleden vernam ik dat je mij zocht, mijn mannen hebben je gade geslagen."

Sam besefte hoe onvoorzichtig hij was bij het vinden van Madirs adres. Hij had het aan zovele mensen gevraagd in zijn poging om het te vinden dat het een wonder zou zijn geweest als er niemand het aan Madir zou gemeld hebben. Het leek ironisch dat terwijl hij Madir aan het zoeken was, hij zelf in het oog gehouden werd. Het hele avontuur was gedoemd tot mislukken van bij de start en Madir had zijn slag geslagen toen hij hoorde dat Sam en Frank over de muur klauterden.

"Kijk, het spijt me dat we moesten inbreken, maar je ziet dat een van de jongens mijn zoon is. Hij is ontvoerd uit Engeland en ik weet zeker dat je kan begrijpen dat ik hem terug wil."

"Ik heb de jongen eerlijk gekocht." antwoordde Madir, "Het interesseert me niet hoe hij hier gekomen is, hij is mijn nu."

"Kijk, als het alleen maar een kwestie is van geld, dan kan ik je terugbetalen wat je voor John betaald hebt, en ik zal de andere jongen ook van je kopen. Zeg je prijs, ik kan je betalen." zei Sam. Hij probeerde kalm te blijven, alhoewel hij kwaad was dat de man claimde zijn zoon te bezitten. Maar hij wist dat het onverstandig was om ruzie te maken met een man die een revolver op je gericht heeft.

"Nee, nee, ik wil geen geld. Ik wil de jongen, hij is niet te koop."

"We weten allebei dat slavernij illegaal is in dit land. Verkoop me de jongen en we houden de autoriteiten er buiten."

"Als ik je dood, kan je het aan niemand vertellen," snauwde Madir terug.

"Je ziet er niet uit als een moordenaar," zei Sam hoopvol, "en trouwens, we zijn hier niet alleen, we hebben vrienden die weten dat we hier zijn."

Madir lachte luidop. "Je bedoelt die ouwe gek in de wagen, hij komt er straks nog bij."

De man had amper gesproken toen Henry de kamer in kwam, gevolgd door een man met een revolver. De Schot schreeuwde enkele bedreigingen naar zijn grijnzende bewaker, hem zeggend dat hij een officier was van het leger van Hare Majesteit Koningin Victoria en dat hij verwachtte om onmiddellijk vrijgelaten te worden. Toen hij de anderen zag werd hij stil en verontschuldigde hij zich dat ze hem gevangen genomen hadden.

Nu Henry ook gevangen genomen was leek alle hoop verloren voor Sam. Hij was nu volledig aan de genade van de Turk overgeleverd. Er viel een korte stilte, alsof iedereen wachtte op de volgende zet. John was de eerste die iets deed. Hij stond dicht bij Sam, leunde naar hem toe en fluisterde.

"Het is een verslaafde gokker, bied hem een weddenschap aan. Hij zal niet kunnen weigeren."

Hoe absurd het ook leek op een spelletje te spelen, het gaf Sam een sprankeltje hoop. Misschien nam de man graag risico's en was een weddenschap onweerstaanbaarder dan geld.

"Waarom beslissen we dit niet met een weddenschap? De winnaar mag de jongens hebben."

Madir leek wat verrast, maar dan verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

"Waarom zou ik? De jongens zijn nu toch al van mij."

"Omdat je zo bloed aan je handen vermijdt. Als ik verlies, beloof ik dat ik Turkije verlaat en je niet meer lastig val." Sam meende dit natuurlijk niet, maar hij hoopte dat de man, als gokker, dacht dat iedereen de uitslag van een weddenschap zou eerbiedigen.

"Juist, maar je moet ook iets toegeven. Het eenvoudigste is dat je wedt voor die twee jongens hier." Madir wees naar Charles en Agi. "Als ik win, krijg ik de vier jongens."

Hoe gruwelijk dit voorstel ook was om zijn eigen zoon te vergokken, begreep Sam dat hij niet kon weigeren. Ze waren allemaal de gevangenen van Madir, hij had alle troeven in de hand. Madir kon de drie mannen gewoon neer schieten en de jongens houden, het leek dus beter om de weddenschap aan te nemen.

"Goed, ik neem het aan." zei Sam. Hij zag de schok in de ogen van Charles toen hij dit zei. "Waarop gaan we wedden? Ik stel een schietwedstrijd voor." Sam wilde natuurlijk Frank als schutter gebruiken, hij hoopte dat die niet kon verliezen. Maar Madir had andere plannen.

"Hmmm, dat is te saai. Het is een belangrijke weddenschap, en ik … " Madir riep iets in het Turks wat Sam niet begreep. Madir herhaalde de woorden, luider en zijn mannen begonnen enthousiast te lachen. Zij riepen de woorden mee.

"Begrijp jij wat ze zeggen?" vroeg Sam aan John, in de hoop dat de jongen wat van de taal geleerd had tijdens zijn verblijf.

"Ik denk het." antwoordde John. "Het eerste wijst op een drinkbeker, het volgende woord slaat op sperma, denk ik, mannelijk zaad."

Sam was beduusd en vroeg zich af wat de weddenschap kon zijn. Nadat zijn mannen wat rustiger waren legde Madir uit.

De spermabeker, was een grof en bijna zeker een legendarisch verhaal dat dikwijls verteld werd bij orgieën en drinkfestijnen. Het ging over een koning met een prachtig mooie dochter, die beloofd had om met een lokale militaire ieder te trouwen als deel van een militaire overeenkomst. De koning had hem verzekerd dat zijn dochter rechtschapen was en kuis. Stel je zijn verrassing voor als hij haar, op een namiddag, als hij de slaapkamer binnen kwam, naakt vond, met drie jonge mannen die hun erecties alle drie in een van haar externe openingen geschoven hadden. De koning liet de mannen onmiddellijk arresteren, en met haar anus, kut en mond onbezet, wendde hij zich tot zijn dochter. Hij beschuldigde haar dat ze de grootste hoer van het land was en dat dit haar kop zou kosten. De jonge dame was geschokt, maar niet dom. Ze bedacht iets om haar vel te redden. Zeker, zei ze tot haar vader, als ze de grootste hoer van het land was, moest ze gespaard blijven, omdat haar vader een wet uitgevaardigd had dat het beste en grootste van alles moest beschermd worden. Deze wet had de koning uitgevaardigd omdat hij wou dat zijn land van alles het beste en het grootste zou hebben. In zijn land woonde de grootste man, , de best zwaardvechter, de hoogste toren en zelfs de beste leugenaar van de wereld, iets wat hem ook zijn kop gered had. De koning had moeite met die verklaring, maar hij besloot om haar de kans te geven om zichzelf te bewijzen. Hij riep de paleiswachters en gaf zijn dochter een beker. Hij zei dat hij haar zou geloven als ze de beker vulde met het zaad van zijn mannen binnen het uur. Ze lachte met deze opdracht en gebruikte al haar charmes, ervaring en ook haar mond, kont en kut. Ze slaagde in haar opdracht en werd uitgeroepen tot de grootste hoer.

Het erotisch verhaal behaagde Madir en hij had geruchten gehoord dat anderen er al eens in geslaagd waren, alhoewel hij er nooit getuige van was. Dit wilde hij nu rechtzetten, als weddenschap en als hoogst plezierig spektakel op zich. Er was natuurlijk geen prinses in het groepje, maar Madir zou de vier jongens die rol laten vervullen. Hij liet een groot glas halen dat hij vulde met water, dan zette hij het glas op een weegschaal met enkele gewichtjes aan de andere kant zodat de schalen in evenwicht stonden. Dan goot hij het glas leeg. Dan zei hij aan Sam dat ze zouden winnen als ze het glas met genoeg sperma konden vullen om de schalen in hun voordeel te laten kantelen. Hij voegde er nog enkele regeltjes aan toe. Het mannensap moest rechtstreeks uit de mond van een van de jongens komen en als ze in hun opdracht geslaagd waren moesten ze het glas binnen een bepaalde tijd leegdrinken. Als ze verloren moesten ze het ook als straf leegdrinken. Omdat hij een sportieve man was, zei hij, kregen de jongens hiervoor twee uur.

Sam vond de weddenschap extreem absurd, maar hij overtuigde zichzelf omdat hij het doenbaar achtte. Nadat hij met Madir overeengekomen was dat ze hem en de wachters ook mochten melken, trachtte Sam te schatten of het zaad van de negen mannen, plus de kleinere lading van de vier tieners genoeg zou zijn om het glas te vullen. Het was duidelijk geen gemakkelijke taak en hij dacht dat sperma zwaarder was dan water. Het glas zou dus niet helemaal vol moeten zijn. Hij had al ontelbare keren mannen hun lading zien verschieten, maar hij had nog nooit het volume gemeten.

Hij besefte dat Madir nooit een realistischer voorstel zou aanvaarden en hij wist dat zijn tegenstander nog steeds alle troeven in handen had. Hij aanvaardde dus de weddenschap. Madir glunderde en gebood een van zijn mannen om een grote zandloper te brengen en die op de grond neer te zetten bij de weegschaal. Madir zou hem omdraaien als de jongens klaar waren. Het zand zou er eenmaal doorheen moeten lopen, en terug omgedraaid. De tijd was voorbij als de laatste zandkorrel er doorheen gelopen was.

Sam verzamelde de vier jongens voor zich en verontschuldigde zich dat de zaken zo gelopen waren. Hij moedigde ze aan om hun best te doen. De jongens die geschokt waren door de wervelwind van gebeurtenissen die elkaar in de laatste minuten opvolgden, verzekerden hem dat ze dat zouden doen. Misschien was het omdat de situatie zo onrealistisch was dat ze zo rustig bleven.

De jongens besloten om bij zichzelf te beginnen, het drietal dat gekleed was begon zich uit te kleden. Madir draaide de zandloper om en de tijd liep. Ze gingen per paar staan, Charles en John te samen, Agi en Pascal het tweede paar. Ze zouden elkaar in parallel doen om tijd te winnen. Ze namen dus de 69-positie aan om aan elkaars partner te kunnen werken. Agi moest beschaamd toegeven dat hij nog geen sperma had, Pascal moest hem dus niet pijpen. De Franse jongen verwierp het idee, hij moest toch tenminste de jongen in stemming brengen voor de opdracht die ze moesten uivoeren.

Ze begonnen elkaar snel te pijpen en binnen enkele seconden bewogen de gezonde tieners hun erecties en hun mond. Ondanks hun gevaarlijke situatie en het besef van de consequenties als ze niet slaagden, konden de jongens deze gedachten uit hun hoofd zetten en het genot bouwde zich op in hun lichamen. Charles en John schoven enkele vingers in elkaars anus voor verdere stimulatie. Normaal deden de jongens dit op een trager tempo om het plezier te verlengen, maar nu moesten ze zo snel mogelijk hun lading verschieten. Daarom gebeurde alles in een wild, bijna dierlijk tempo. John climaxte eerst en sproeide zijn lading in Charles' mond. Hij moest opletten om het niet in te slikken door de verleiding om het zaad van zijn geliefde broer nog eens te proeven. Charles deed teken naar Sam die hem het glas gaf, waarin hij zijn kostbare vloeistof kon leeg spuwen. De actie ging verder en al gauw werden de kleinere ladingen van Pascal en Charles er aan toegevoegd. Het hele proces had nog geen vijf minuten geduurd, een bewijs dat tieners heel snel kunnen spuiten als het nodig is. Al het vocht was echter net genoeg om de bodem van het glas te bedekken, het was te hopen dat de volwassen een groter volume konden produceren.

"Komaan, wij zijn de volgende," zei Sam tot Henry en Frank en ze deden hun riem los van hun broek. Frank deed dit niet onmiddellijk maar zei tot Sam.

"Ik dacht dat ik ingehuurd was als schutter. Het enige wat ik al moest doen, was mijn wapen afgeven zonder een schot te lossen. Ik herinner me niet dat je iets gezegd hebt over het kopen van slaven of over deelneming aan seksuele daden als deel van de overeenkomst."

Sam had geen zin om met de Amerikaan te redetwisten over de details van de tewerkstellingswetten. Hij zei alleen dat dit een situatie was die hij niet kon voorzien. Sam schoof zijn broek tot op zijn knieën en zei John om aan het werk te gaan. Toen Frank zag hoe John zijn vaders prik in zijn mond stak, aarzelde hij toch nog even. Alhoewel hij al seks gehad had met Charles en Agi, was dit altijd intiem gebeurd. Het idee om het nu te doen in het zicht van een publiek trok hem niet aan. Het was een vernedering van zijn mannelijkheid. Maar de beslissing werd voor hem genomen toen Agi naar hem toe stapte. Zijn prachtige naakte lichaam glinsterde in het licht van de kamer. Hij liet zich voor de man op zijn knieën vallen, nam de Amerikaans lul uit zijn verpakking en stak hem in zijn mond. Het voelen van de zachte mond van de jongen op zijn seksorgaan, warmde hem op voor de job.

Henry aarzelde ook om een publieke vertoning te geven, maar de oude Schot was gewoon om zijn plicht te doen, ongeacht de omstandigheden. Hij riep Charles en Pascal bij hem en deed zijn broek omlaag in de hoop dat de twee prachtige jongetjes hem snel over de brug kon brengen.

Madir en zijn mannen bekeken de show met plezier, ze lachten met de verkrampte uitdrukkingen p de gezichten van de mannen als zich concentreerden om klaar te komen. Gelukkig waren de jongens die dit klaar moesten spelen ervaren lulzuigers en beheersten ze kunst om de gepijpte zo snel mogelijk aan een orgasme te brengen. Ze waren eerder gewoon om hun ervaring te gebruiken om de pret van de luleigenaar te verlengen en te stoppen als ze dachten dat het orgasme eraan kwam. Nu waren er geen onderbrekingen en ze trokken de mannen af met hun handen, lieten hun tongen rond de gezwollen, paarse eikels glijden en concentreerden zich op het gevoelige spleetje aan het uiteinde. Ze deden het ook weer niet te haastig om de mannen een zo intens mogelijke climax te bezorgen omdat dit een groter volume sperma zou opbrengen.

Sam kwam als eerst klaar. Hij schreeuwde luid als hij in de mond van zijn zoon spoot. Hij plaatste zijn lul zo aan de ingang, om het gemakkelijker te maken voor de jongen om de lading te vergaren. Sam had altijd al een goede hoeveelheid zaad geproduceerd en het was een redelijk grote stroom die uit de mond van de jongen in het glas vloeide. Frank volgde snel na Sam en Agi bewees dat hij de room van de man evengoed kon bewaren. Hij hield de kostbare substantie in zijn mond tot hij het veilig in het glas kon deponeren. Sam keek naar het niveau, het was nog maar iets van de bodem af. Maar het was een begin, er was nog een hele weg af te leggen.

Omdat Sam er zeker van was dat Henry wat meer tijd zou nodig hebben besloot hij dat de twee andere jongens mochten beginnen bij Madir en zijn mannen. Madir drong aan dat er slechts twee mannen tegelijkertijd konden bewerkt worden, zodat er steeds vier geweren zouden gericht zijn, om er voor te zorgen dat ze geen domme dingen zouden uithalen. John en Agi gingen naar de twee dichtstbijzijnde bewakers en frunnikten aan hun kleren om toegang te krijgen tot hun lul. Ze hadden al allebei een stijve, opgewonden door het zien van de palen die in en uit de mond van de mooie naakte jongens bewogen. De geile tieners konden dus onmiddellijk aan het werk om hen tot spuiten te brengen. Natuurlijk waren de mannen van Madir niet gehaast om te climaxen. Ze wilden zo lang als mogelijk van hun blow-job genieten. Het lag dus volledig aan de jongens om de klus te klaren.

Eindelijk slaagde Henry er in op te spuiten en zijn zaad in de mond van Charles te deponeren. De jongen liet het witte vocht uit zijn mond in het glas druppelen. Dan gingen Pascal en hij hun vrienden helpen. Sam stond erbij en hield het glas met de kostbare inhoud goed vast. Nu er twee jongens per man aan het werk waren konden ze hen sneller doen klaarkomen. Een van hen deed het zuigen terwijl de andere de volwassenen kuste en streelde. Ze moedigden hen aan om hun ruwe handen over hun gladde lichamen te laten glijden. Het voelen van de zachte warme huid geide hen nog meer op. Charles werkte bij zijn broer en ze slaagden erin om hun eerst te laten klaarkomen. Charles deed het zuigen toen het gebeurde. Maar in plaats van zijn lul stilletjes uit de mand te trekken ramde hij zijn volle lengte in de mond van de tiener, rechtstreeks ion de keel van de knaap. Dit betekende dat Charles een deel van de eerste straal moest inslikken, voor hij er in slaagde om zijn hoofd wat achteruit te trekken om wat van het kostbare goedje te redden dat in zijn mond gespoten was. Sam was geïrriteerd toen hij de man dat zag doen, zeker naar de orders van Madir. Ondanks alles kon Charles de man droog melken en voegde hij zijn kleverige lading toe in het glas.

De Grange-jongens stapten naar de twee andere wachters toe en Agi en Pascal werkten verder aan hun man. De oudere Franse jongen pijpte en bracht hem al snel tot orgasme. De man danste rond terwijl hij klaarkwam. Zijn lul floepte uit de mond van Pascal en spoot een deel van zijn lading op Pascals gezicht. Agi schraapte voorzichtig alles van zijn gezicht af en deponeerde het in de mond van zijn vriend voor hij het veilig in het glas spuwde. Het werk ging door bij de overblijvende mannen, aan de lopende band, en eindelijk hadden Madir en zijn mannen al het sperma uit hun ballen geperst en was het via de mond van de jongens in het glas gedeponeerd. Toen dit gedaan was zette Sam het glas op de weegschaal, maar de wijzer wees niet in de goede richting. Sam zag gefrustreerd dat het glas niet eens voor een kwart gevuld was, misschien zelfs maar een vijfde. Hij had gehoopt dat de mannen meer zaag zouden geproduceerd hebben. Maar het was een groot glas en het was duidelijk dat, hoe bedreven de jongens ook waren het onvermijdelijk was dat een deel van de vloeistof verloren gegaan was. Een aanzienlijk deel van het sperma as in de maag van de jongens terecht gekomen, vooral het voorvocht, maar ook een deel van de hoofdlading, omdat het onmogelijk was om je mond helemaal leeg te maken met het kleverige zaad. Madir en zijn mannen hadden ook wat tegengewerkt.

Wat ook de redenen waren, de realiteit was dat dit de kansen voor de overwinning deed verkleinen. Een blik op de zandloper toonde dat twee derde van het zand al voor de eerste keer doorgelopen was. Met nog een uur en twintig minuten te gaan was de tijd geen probleem. Alhoewel de tieners zeker al klaar waren voor een tweede orgasme, waren de oudere mannen nog aan het bijkomen vooraleer ze een tweede lading konden produceren. Zelfs al slaagden de jongens erin om hen nog een tweede keer te doen spuiten, er zou zeker nog niet genoeg in het glas terecht komen. De productie van de witte room zou zeker minder zijn en zelfs als ze het dubbel konden uitmelken was het bij lange nog niet genoeg. Sam begon te beseffen dat hij niet zou slagen. Madir had hier zeker al een hele tijd over nagedacht en een weddenschap gekozen die hij niet kon verliezen. Het werd stil in de kamer toen de realiteit duidelijker werd. Men kon een tijdje alleen de muziek in de verte op de straten horen.

Het was dit geluid dat Sam op een idee bracht.

"Je hebt in je weddenschap niet gezegd, dat ik alleen maar de mannen in de kamer hier mocht gebruiken." zei hij tot Madir.

"Euh …, wat. Ben je gek?" stamelde de Turk, toen hij besefte waar de Engelsman naartoe wou. Hij was de enige niet die begreep wat Sam bedoelde. Agi begreep dat hij de feestvierende mannen op de straat wou aftappen en hij schreeuwde.

"Meneer, ik haal mannen voor jou." en hij rende naar de deur. Nog steeds bijkomend van hun orgasme, waren de mannen van Madir niet vlug genoeg om de jongen tegen te houden. Hij was al snel bij de uitgang. De enige manier waarop ze hem konden stoppen was hem neer te schieten. Als het een van de mannen was die wou ontsnappen, dan hadden ze dit zeker gedaan. Maar een naakt jongetje met een zo schattig kontje als Agi, was niet iets waar de geharde mannen van Madir zomaar konden op schieten, en zo kon Agi ongehinderd uit de kamer verdwijnen.

"Stop hem!" schreeuwde Madir naar een van zijn mannen en de man begon achter de kleine te rennen, terwijl hij zijn broek nog goed trok, na zijn recente genoegens. De overblijver bleef in de kamer en vroeg zich af wat er te gebeuren stond. Na een tijdje zenuwslopend wachten hoorden ze geluid van stemmen die naderden. Agi kwam binnen, gevolgd door vijf mannen die druk met elkaar aan het praten waren. De wachter volgde hen en haalde hulpeloos zijn schouders op naar zijn meester. Zijn pogingen om de mannen tegen te houden waren klaarblijkelijk vruchteloos geweest.

De nieuwkomers bekeken de drie naakte westerse jongens in de kamer en hun lullen begonnen stijf te worden als ze dachten aan de pret die Agi hen beloofd had om hen naar binnen te lokken. Zonder inleiding en zonder zichzelf voor te stellen, koos elke jongen en man uit van de nieuwe gasten. Ze hielpen hun broek uit te trekken en hadden al snel de lullen van hun uitgekozen partner in hun mond om hen te pijpen. Madir was woedend, hij had nog nooit de buren in zijn huis toegelaten en omdat ze zijn tegenstanders aan het helpen waren, was zijn gastvrijheid er niet beter op geworden. Hij zette een man bij elke ingang, met de strikte instructie om de jonge Turk niet meer buiten te laten. Madir ging er van uit dat het zaad van deze vijf mannen nog steeds niet genoeg zou zijn om de Engelsman de overwinning te laten behalen. Hij besloot dat hij, noch zijn mannen nog een keer zouden gemolken worden.

Met al die vertragingen zag Sam dat de zandloper voor de eerste keer zo goed als leeg was en onmiddellijk nadat de laatste zandkorrel door de nauwe opening gevallen was, draaide Madir de zandloper om voor het laatste uur. Niet lang daarna begon de eerste van de nieuwe mannen, de jongste van de groep, te hijgen van genot en leegde hij zijn zaad in de mond van Charles. Hij was verwonderd dat de jongen zijn lul niet wegduwde van walging, maar dat hij net het tegengestelde deed. Hij opende zijn mond nog verder om al het vocht te verzamelen dat de man ejaculeerde. De jonge man was nog meer verwonderd toen hij zag dat de jongen het vocht uit zijn mond in het glas liet druppelen dat bij Sam stond. Grijnzend bij het vreemde gezicht waar hij net getuige van was, trok de man zijn broek op en de vijfde man, die tot dan toe alleen maar een gefrustreerde toeschouwer was, duwde hem weg om Charles zijn gespannen erectie aan te bieden.

Omdat hij zijn ontlading gekregen had stapte de man naar de deur. Alhoewel Madir bevolen had om Agi tegen te houden of iemand anders van Sams groep, was de de man die wou weggaan geen gevangenen van Madir en kon hij niet tegengehouden worden. De man bij de deur keek kwaad naar Madir, die terugknikte dat de jonge man doorgelaten mocht worden. Hij was blij dat hij zijn rug zag.

Het pijpen van de overblijvende mannen ging door en hun gehijg en gekreun vulde de kamer. Diegene die Pascal bediende spoot zijn lading en de Franse jongen verzamelde plichtsbewust het zaad. Deze man liet zich echter op de grond zakken en bekeek de rest van de show.

Sam was blij met de bijkomende zaadbron, maar hij besefte dat het niet genoeg zou zijn om het glas te vullen. Hij dacht verwoed na hoe hij nog meer zou kunnen krijgen, toen plots de hoofdingang open ging. De jonge Turk die weggegaan was, kwam terug naar binnen, gevolgd door een horde mannen die binnen drongen om te zien wat er gaande was.

Sams hart klopte van geluk toen hij de overvloed van mannen de kamer zag binnen komen. Het was niet verwonderlijk dat Madir geschokt was. Sam wist nu dat hij al het sperma kon krijgen dat hij nodig had. Een blik op de zandloper zei hem nu dat de tijd misschien een spelbreker kon worden. Het glas was nog maar voor een derde vol, maar meer dan de helft van de tijd was door. Er zou dus haast gemaakt moeten worden. Hij overdacht enkele oplossingen, toen Agi bij Sam kwam, zijn mond overdekt met sperma. De man reikte hem het glas toe om zijn mond leeg te maken. Hij profiteerde van Agi's aanwezigheid om hem alles te alten uitleggen aan de mannen en wat hij nodig had om de weddenschap te winnen. Er kwamen kreten van blijdschap toen ze hoorden dat er een glas sperma nodig was, en sommige van de mannen hadden het verhaal van de prinses ook al gehoord.

Men had Sam zijn wapen afgenomen, maar niet zijn portefeuille. Hij liet Agi dus vertalen dat als ze erin slaagden om snel hun lading in de mond van een van de jongens te spuiten ze er voor beloond zouden worden. Hij kwam met een systeem van bonussen, afhankelijk van de tijd die ze nodig hadden. Hoe korter de tijd, hoe hoger de bonus. De Engelsman zette de mannen ook op een rij in een bepaalde volgorde. Eerst de jongere, sterkere mannen, in de hoop dat zij vlugger zouden spuiten. Tussen de mannen waren ook enkele tieners en alhoewel Sam de seksuele potentie van de tieners kende, en hij wist dat ze vlug konden klaarkomen, zette hij ze op het einde van de rij. Hij controleerde dus de instrumenten van de jonge knapen. Die met ingedaalde ballen en wat haar boven hun lul mochten vooraan, de anderen moesten ontgoocheld achteraan.

Terwijl Sam de mannen organiseerde zat Henry ook niet stil. Hij bedeeld water aan de mannen die vooraan stonden. Het was heet geworden in de kamer met zoveel lichamen en alhoewel het duidelijk was waarom Henry dit deed vroeg Sam hem toch of hij nog een andere reden had.

"Ik doe iets magisch in elk drankje. Ik heb de werking ervan ontdekt tijdens een missie in India," legde de Schot uit. "Het heeft een samenstelling die helpt om vlugger klaar te komen.

"Sam keurde het niet af, alhoewel hij er niet zeker van was of het middeltje wel zou helpen. Hij bekeek Henry even en vroeg zich af waarom de oude man het goedje met zich mee droeg. Henry herkende die blik en wist wat zijn vriend aan het denken was.

"Kijk me zo niet aan, Sammy. Op mijn leeftijd heeft een man alle hulp nodig die hij kan krijgen."

Nu alles beter georganiseerd was, ging alles nu aan de lopende band. De ene man nam de andere zijn plaats is als hij zijn lading verschoten had. Er kwamen aanmoedigende kreten van de wachtende mannen voor de vier mannen die wild de monden van de vier jongens aan het neuken waren. Stilaan werd het glas voller en toen het half weg was, zette Sam het op de weegschaal, maar er was nog geen beweging. Zaad is zwaarder dan waren, maar niet veel en Sam besefte dat het glas bijna vol zou moeten zijn om de wijzer in de goede richting te doen uitslaan. Hij keek naar de zandloper, de tijd raasde voorbij, er bleef nog een half uur over. Er was nog een ander proleem. De jongens werden moe, hun mond moest wel uitgeput zijn nu. Een gezonde jongen kan een man gedurende uren pijpen als het moet, maar dit milde gepijp eiste zijn tol. Hij had medelijden met hen, maar hij kon weinig doen en door het tijdsgebrek moesten de jongens nog harder werken als het mogelijk was.

John was niet blind voor deze moeilijkheden, maar deze weddenschap winnen was voor hem even belangrijk als voor zijn vader. Hij had geen zin om hier als slaaf te blijven. Zijn kaken en zijn mond deden pijn en werden gevoelloos. maar hij zat zo vol adrenaline dat hij geen pijn gewaar werd. Het moest sneller gaan en John schreeuwde een voorstel naar zijn vader.

"Ze hebben nog te veel tijd nodig, laat de wachtenden onze kontjes neuken om op te warmen. Ze kunnen dan aangeven wanneer ze klaar zijn om te spuiten."

Sam ging ermee akkoord en Agi deelde de mannen de verandering van de tactiek mee. De vier mannen vooraan in de rij, waren blij met het idee dat ze de knappe kontjes van de jongens mochten neuken, voor ze gepijpt werden. Ze zetten zich dan ook snel achter de jongens en trokken hun stijve lul uit hun broek. Ze gebruikten hun eigen speeksel als smeermiddel en heel snel zaten ze in het achterste van de jongens en begonnen ze hen te neuken voor wat ze waard waren.

Nu er acht mannen tegelijk tot climax gebracht weden, kroop het niveau van het sperma omhoog en Frank, die nu de leiding had van het glas was steeds in gang met het verzamelen van het kleverige zaad bij een van de jongens. De hele actie werd een waas van bewegende lichamen als acht mannen de kontjes en de monden van de vier naakte jongens neukten. Ongelukkig genoeg kwam er een van de kontneukers te vroeg klaar en ontlaadde hij zijn zaad in de darmen van Charles voor hij zich terug kon trekken. Toen hij zich terugtrok zagen de anderen wat er gebeurd was aan het zaad dat langs de dijen van Charles drupte. Er klonk boegeroep en spottend geschreeuw naar de dader, die beschaamd was en ontgoocheld omdat hij nu de premie van Sam miste.

Gelukkig was dit de enige en de rest van de mannen hadden genoeg controle over zichzelf om er voor te zorgen dat hun lading in de monden van de jongens terecht kwam. Hun motivatie was de premie maar ook de beoordeling van de toeschouwers. Het zand liep steeds maar verder in de zandloper. De zes mannen die bediend werden door John, Agi en Patrick spoten hun lading direct na elkaar. Met deze overvloed aan zaad kwam het glas op vier vijfden. Frank zette het glas op de weegschaal. De schalen wiegelden en de menigte schreeuwde, maar de schalen kwamen terug op hun oorspronkelijke positie. Ze waren er dichtbij, echt dichtbij.

Charles trok de man die hem neukte uit zijn kont en probeerde twee lullen tegelijk te pijpen terwijl hij hen aftrok. Ze kwamen klaar met kreten van genot en Charles deponeerde zijn dubbele lading in het glas. Een van de mannen, een grote bruut met ballen als sinaasappels, bleef maar spuiten en hij haalde zijn jongere broer erbij om zoveel mogelijk van het overvloedige sperma te verzamelen. Hun beide monden waren bedekt met sperma en ze spuwden alles wat ze vergaard hadden in het glas. Met een zenuwslopende traagheid begonnen de schalen van de weegschaal te wiebelen en toen de schaal met het glas eindelijk zakte, barste de kamer uit in hels lawaai.

Maar de weddenschap was nog niet gewonnen en Madir herinnerde hen eraan dat ze het glas ook nog moesten leegdrinken. Het zand versnelde in de zandloper. De vier tieners wisten dat ze weinig tijd hadden om het te doen. In normale omstandigheden waren de jongens niet vies van een smakelijk teugje sperma, maar nu waren ze niet echt in stemming. Ze hadden al de onvermijdelijk voorraad sperma binnen tijdens hun werk. De romige vloeistof in het glas had het uitzicht van een dikke kleverige brij en zag er niet echt smakelijk uit. Maar ze hadden geen keus, de afspraken oer de weddenschap konden niet veranderd worden. Ze hielden het glas vast, Pascal nam een slok, vertok zijn gezicht van walging en gaf het glas door aan John. De jongens gaven het glas door in een kring en namen een slok voor ze het doorgaven. Het niveau begin stilaan te slinken, maar toen John zag dat er nog maar een klein beetje inzat, deed hij zijn hoofd achterover en dronk hij het glas in een teug leeg. Toen de laatste druppel door zijn keel gleed zette hij het glas neer, met een misselijke blik op zijn gezicht. De laatste korreltjes zand zakten door de zandloper, maar het was te laat, de jongens hadden gewonnen en ze deden hun armen in triomf omhoog.

Sam, Frank en Henry snelden naar de jongens om hen te te knuffelen en te omhelzen. De menigte werd wild van geluk. Sam keek naar Madir en zag een niet zo gelukkige blik. In het begin had de Engelsman zich afgevraagd of Madir zich aan de afspraak zou houden, maar de omstandigheden waren veranderd sinds ze de weddenschap afgesloten hadden. Zelfs na het klaarkomen waren de onuitgenodigde gasten van Madir gebleven om naar de show te kijken en met zo veel getuigen kon de gastheer weinig doen. Als hij terug zou komen op zijn weddenschap zou dit gerucht snel verspreid worden over de stad en dan waren zijn dagen als gokker geteld. Hoe bitter het gevolg van zijn weddenschap ook was, hij moest het aanvaarden, hij zou zijn twee knappe slaafjes verliezen. Fuck, dacht hij, ik kan er altijd wel nieuwe kopen. Hij schudde het hoofd en hield een gemaakte glimlach op zijn gezicht. Hij had toch wel het meest ongelooflijke spektakel van zijn leven gezien.

Sam verloor geen tijd en liet de vier jongens zich aankleden. Hij gebruikte zijn eigen jas voor John die geen kleren van zichzelf had. Hij eiste de sleutel van de kettingen aan Madir. De Turk gaf ze met tegenzin. Frank vroeg zijn wapens terug en die van Sam, van de wachters die ze bijhielden. De hele groep verliet de kamer, gevolgd door de scanderende menigte.

Het duurde even voor Sam en de jongens zich uit de menigte bevrijd hadden, die duidelijk het feest wilden verder zetten. Hij deed het zo diplomatisch als hij kon. Ze gingen naar de wagen en reden zo snel mogelijk naar het hotel. Bij hun aankomst verdeelden ze de vier jongens over hen, om geen van hen alleen te laten. Sam kreeg Charles en John, Frank hield Agi en Henry nam Pascal. Het hotel had geen bezwaar tegen de bijkomende gasten. De vorige nacht toen er een jongen bijgekomen was, had de meid gewoon gevraagd of ze er een handdoek bij moest leggen.

nadat ze het gedroogde sperma van hun gezichten afgewassen hadden, legde Sam de uitgeputte jongens in bed. Ze vielen onmiddellijk in slaap. Het was eng in het bed met zijn twee opgroeiende kinderen. Maar hij was te gelukkig om daar mee in te zitten. Sam was ook vermoeid, maar hij bleef een hele tijd naar zijn geliefde zonen kijken. Hij streelde door de haren van zijn teruggewonnen zoon die in het midden lag. De jongens lagen met hun gezichten naar elkaar. Hun naakte lichamen lagen tegen elkaar. Sam wou dat hij dit geluk voor eeuwig kon bevriezen. Maar er was nog werk te doen. een gelukt, nog twee te gaan.

Hoofdstuk 24
Het fort van Abdul

Het was gemakkelijk genoeg om het dorp, Ashia, waar John van gehoord had dat het huis van Abdul el Maskret lag, te vinden, maar Sam vond het beter om niet te vertellen waarom hij daar moest zijn aan de lokale gids, waar hij zijn inlichtingen bij inwon. Hij had door ervaring geleerd om voorzichtig te zijn bij zijn zoektocht. Het dorp dat ze zochten lag op twee dagreizen van de stad n was gelukkig gemakkelijk te vinden zonder gids, wat Sam goed vond, want je kon hier niemand vertrouwen. Ze hadden wel transport nodig. Hij kocht dus zes paarden en enkele muilezels voor de bagage. Hij dacht dat ze zo minder kwetsbaar en vlugger zouden zijn dan op een wagen. Gelukkig konden ze allemaal paardrijden. Hij en zijn twee zonen waren ervaren ruiters, net zoals Pascal, wiens vader in Frankrijk grote stallingen had. Maar ze waren nog amateurs in vergelijking met Henry, voormalig cavalerieofficier en Frank, die in zijn wild-west-show enkele nummertjes opvoerde op de rug van een paard. Alleen Agi had nog geen ervaring, hij had alleen nog maar op de rug van muilezels gereden. Ze kwamen dus overeen dat hij achter Frank zou rijden, die dan het grootste en sterkste paard zou krijgen. Nadat ze kleren gekocht hadden voor John en Pascal, en nog wat meer benodigdheden, vertrokken ze op hun reis.

Het groepje stopte bij een herberg om te overnachten en verder verliep hun tweedaagse reis zonder incidenten. Toen de zon onderging na de tweede dag, zagen ze hun bestemming in d verte. Het was een onopvallend dorpje, eerder klein, maar dat was het niet wat hun aandacht trok. Ze zagen een groot gebouw, iets minder dan een kilometer er vandaan. Sam kwam tot de conclusie dat Abdul een heel rij man was en hij had verwacht dat hij in een groot huis zou wonen, maar hij had niet gerekend op een kasteel. Nog niet eens kleintje, maar het was een groot paleis ingesloten door een hoge muur. Ze konden de wachters zien op de muren vanuit de plaats waar ze stonden.

"Jezus, het lijkt wel dat de kerel een privéleger heeft." zuchtte Sam.

"Ziet er naar uit." voegde Frank er aan toe toen hij de muren bekeek met een soort van verrekijker. "Ik vermoed dat we niet rechtstreeks zullen kunnen aanvallen."

"Ohhh, had ik maar mijn regiment van Scot Grey," vertelde Henry, "dan zou ik ze snel in mootjes hakken."

"Ha, je bent nu niet in Balaclava, er zal meer nodig zijn dan een cavalerieaanval om daar naar binnen te vallen," zei Sam, grijnzend naar zijn oude vriend.

Sam verwees naar de deelname van Henry in de beroemde slag om Balaclava, die plaats vond in 1854 tijdens de Krimoorlog. Henry was toen een jonge officier in het Scot Grey leger, en het was zijn regiment dat de hoofdrol speelde in de Aanval van de Heavy Brigade tijdens de slag. Deze aanval was niet zo goed gekend als de vermaarde Aanval van de Light Brigade, die enkele uren later in dezelfde slag plaats vond. Hij was minder bekend omdat de laatste meer succes had. Net zoals de Light, was de Heavy Brigade een militair ontoelaatbaar manoeuvre, een zeer zware aanval tegen een veel groter leger van de Russische cavalerie. Gelukkig compenseerde de ervaring en de moed van de Britse officieren de incompetentie van de Russen. Een belangrijk gevolg van het deel uitmaken van de Heavy aanval was dat hij hier nu aanwezig kon zijn om zijn vrienden te helpen, in plaats van aan neergeschoten te zijn door de Russische cavalerie, het noodlot van de meeste mannen van de Light Brigade.

Het groepje zette zijn reis naar het dorp verder. Zij observeerden het kasteel bij het nader komen en trachtten zwakke plekken te ontdekken om binnen te geraken, maar er was niets te zien. De nacht viel in toen ze het dorp binnen reden en ze zochten onmiddellijk de plaatselijke herberg. Ze boekten twee grote kamers met vier bedden elk, dan zochten ze de gelagzaal op, moe van het rijden, om iets te eten. Sam had een valse naam opgegeven bij het reserveren om er zeker van te zijn dat niemand verwittigd zou worden van hun komst. De herbergier sprak geen Engels, dus bewees Agi eens te meer dat hij onmisbaar was. Ze vonden een tafel, verborgen in een hoek van de zaal waar ze de mogelijke opties bespraken, wat ze de volgende dagen zouden kunnen doen. Er waren nog andere gasten in de zaal. Ze spraken dus niet te luid.

Toen ze klaar waren met eten zagen ze verrast hoe een drie mannen naderbij kwamen. Ze hadden ook net hun maaltijd beëindigd. De leider van de groep was al iets ouder en westers gekleed, hij leek Europeaan. De twee andere mannen stonden achter hem en waren gekleed in sombere Arabische kleren, met een tulband op hun hoofd. Ze hadden een donkere huid, doordringende ogen die hen wantrouwig aankeken. Ze hadden kromzwaarden aan hun zij, ze waren duidelijk de lijfwachten van de eerste man.

"Verontschuldig me u te onderbreken, maar ik hoorde dat jullie Engels spreken. Ik had niet verwacht om hier landgenoten te ontmoeten." De man had een chic Engels accent, wat over zijn nationaliteit en zijn aristocratische achtergrond geen twijfel liet bestaan. Het was wel heel toevallig om in dit gat nog een andere Engelsman te ontmoeten. Sam en zijn groepje waren belangrijke dingen aan het bespreken en wilden dat de nieuwkomers snel zouden verdwijnen en hen gerust laten. Frank wou iets in de aard zeggen toen de nieuwkomer sprak.

"Ik veronderstel dat jullie ook op het feest van Abdul uitgenodigd zijn, morgenavond. Ik zie niet in waarom jullie anders in dit godvergeten gat zouden zijn."

Sam en de anderen wisten niet waar hij het over had, ze wisten niets over een feest en hadden zeker geen uitnodiging gekregen. Maar het was interessant nieuws en Sam dacht snel na.

"Natuurlijk," antwoordde hij. "Gaat u maar zitten."

Er kwam een verwarde blik in Franks ogen, maar hij besefte al gauw waar zijn collega naartoe wou en voegde er aan toe.

"Willen Julie iets drinken, er is hier zelfs drinkbare whisky."

De man aanvaardde de uitnodiging en ging zitten, de twee lijfwachten bleven achter hun werkgever staan.

"Mijn naam is Sir Douglas Quentin Boquist de Bellaire, mijn familie bezit een handelsmaatschappij aan de kust en ik werk veel met Abdul el Maskeret. Ik moet zeggen dat ik blij was te horen dat de kerel terug was, het was al lang geleden. Ik was nog gelukkiger toen ik een uitnodiging kreeg voor zijn verwelkomingfeest. Ik ben al eens op een van zijn feesten geweest en dat was echt de moeite waard."

De oude man pauzeerde even, terwijl hij rond de tafel keek. Hij onderzocht even de vier jongetjes van de groep.

"Ik wist niet dat Abdul gevraagd had om eigen jongens mee te brengen. Het zijn echt wel fijne kerels die je bij het. Hoe meer hoe liever zou ik zeggen."

Sam wist wel waarover hij het had en naar wat de man gezegd had kon hij wel raden over welk soort feestjes het ging. Niet dat hem dat verwonderde, aangezien de moeite die de Turk zich getroost had om een flinke stock jongetjes vast te krijgen. Naarmate de avond vorderde liet Sam Sir Douglas steeds meer het woord nemen, iets waar de man heel blij mee was. Het meeste van zijn gebabbel was van weinig waarde, maar het gaf een beeld van de levenswijze in Abduls paleis, en hoe de man steeds zorgde voor veel vermaak. Hij bouwde een grote vriendenkring op van rijke en machtige vrienden. Douglas legde uit dat Abdul zijn invloed uitbuitte om zijn eigen rijkdom op te bouwen.

Toen Sam de man nader bekeek merkte hij een verrassende gelijkenis met Henry. Ze hadden dezelfde bruine ogen, rozige kaken en rond aangezicht. Op de kin van de oude kolonel stond zijn vertrouwde baard, terwijl Sir Douglas netjes geschoren was. Maar, met een beetje verbeelding konden de twee doorgaan als boers. Eerst leek dit irrelevant, maar dan begon er een plan in Sams hoofd op te komen. Het leek eerst te gek om los te lopen, maar het plan groeide. De ontmoeting met Sir Douglas was het gelukkig toeval dat ze nodig hadden. Sam kek naar Frank en merkte dat de Amerikaan ook het tweetal in het oog hield. Hij vroeg zich f of Frank aan hetzelfde plan dacht. Zijn vermoeden werd bevestigd toen Frank zei.

"Sir Douglas, uw glas is leeg, moet ik bijvullen?"

"Goed idee," antwoordde hij.

Ze nodigden Sir Douglas uit op hun eigen kamer met de belofte van een snelle kennismaking met de charmes van de vier jongens. Het was niet moeilijk om de half dronken man te overtuigen. Zij twee lijfwachten waren een groter probleem, maar toen Frank zijn twee revolvers uithaalde, blezen ze stokstijf staan. Een van de twee begon te roepen en de Amerikaan was verplicht om hem neer te laan met de kolf van zijn revolver. Met de drie mannen stevig vastgebonden en gekneveld in hun kamer, begon het groepje een plan uit te werken.

Het belangrijkste van het plan was dat Henry de plaats van de ongelukkige Sir Douglas zou innemen en deel zou nemen aan het feest, de volgende avond. Dan zouden ze hopelijk Billy en Jamie terugvinden. Sam en Frank zouden doorgaan als zijn lijfwachten. De Schot was eerst niet echt overtuigd van het idee, zeggend dat hij er niet uitzag als een aristocraat. Als hij iemand tegenkwam die Sir Douglas kende, waaronder Abdul himself, zou die de list snel doorzien. Sam zei dat dit een risico was dat ze moesten nemen. Als het erop aankwam zou hij moeten zeggen dat hij Sir Douglas' broer was, die in zijn plaats kwam omdat zijn broer ziek geworden was. Het zou ook betekenen dat Henry zijn Schots accent zou moeten verbergen en chic Engels zou moeten spreken, zo veel als mogelijk. Henry beweerde dat dit heel moeilijk was, maar hij zou zijn best doen.

Gelukkig hadden ze nog de hele volgende dag om de missie voor te bereiden. Agi ging naar het dorp^en vond wat schoensmeer en andere cosmetica om de gezichten en handen van Frank en Sam donkerder te maken, om er meer als Arabische lijfwachten uit te zien. Ze betaalden de herbergier de onkosten voor de kamer van Sir Douglas. Sam vertelde hem dat het drietal heel vroeg vertrokken was en aan hen het geld gegeven had om de rekening te betalen. De herbergier was hier niet door gealarmeerd en was blij dat hij zijn geld kreeg. Dit betekende dat Sir Douglas en zijn lijfwachten gemakkelijk enkele dagen gevangen konden gehouden worden. De vier jongens vonden het geweldig om Henry aan te kleden met met de fijne kleren van Sir Douglas, en Sam en Frank met de kleren van de lijfwachten. Ze hielpen ook met het aanbrengen van de make-up. Dan hielpen ze Henry met het oefenen van zijn chic Engels, wat Charles en John dikwijls liet uitbarsten in een geweldige lachbui. De grootste schrik had Henry toen Sam naar hem toe kwam met een scheermes. Zijn geliefde baard moest eraf zodat zijn kin zo glad zou zijn als die van Sir Douglas. Het vroeg heel wat overtuigingskracht voor de Schot zijn vrienden hun gang liet gaan.

Het uur van de actie kwam nader, de jongens vroegen Sam wat zij moesten doen tijdens de reddingsactie. Sam was heel formeel, zij zouden helemaal niets moeten doen. De hele operatie was veel te gevaarlijk voor hen. Het was eerder het idee geweest van Sam om Henry achter te laten bij de kinderen, terwijl hij en Frank het gevaarlijke werk zouden doen, maar dit was nu natuurlijk onmogelijk. Sam liet John de leiding nemen, met de instructie dat ze de plaats zouden verlaten als de drie mannen de volgende dag niet zouden terugkomen. Ze moesten direct doorreizen naar Istambul, om het Britse consulaat op de hoogte te brengen. De Britse diplomaten zouden hen dan op boot zetten, terug naar huis. Natuurlijk waren de jongens, John in het bijzonder, niet akkoord met hun passieve rol. Ze wilden meehelpen, maar Sam was onwrikbaar. Hij zond hen naar de andere kamer waar ze moesten blijven tot de andere ochtend. Hij zou ervoor zorgen dat ze te eten kregen op hun kamer.

Nadat de jongens weg waren, drukten Frank en Henry hun ongerustheid uit over het feit of de jongens wel zouden doen wat hen gevraagd werd. Ze waren vooral ongerust over Charles die ongetwijfeld heel slim was, maar ook heel koppig en dat hij heel ontgoocheld was omdat hij geen actieve rol kon spelen bij de bevrijding van zijn broertje en zijn vriend. Sam zei dat hij zich wel bewust was van het probleem, maar dat hij een plan had om dit op te lossen. Een half uur later begon de actie. Sam en Henry kregen te zien wat Sam bedacht had. Toen ze de kinderen riepen zagen ze dat ze op hun bed lagen te slapen, wat op dit vroege uur ongewoon was. Sam had een sluwe blik op zijn ogen als hij op hen neer keek.

"Ik heb een slaapmiddel in hun thee gedaan, zodat ze enkele uren buiten strijd zijn." Hoe achterbaks het plan ook was, de beide mannen gingen akkoord dat dit het beste was en ze sloten de deur achter zich. Ze vertrokken voor het uitvoeren van het plan dat zeker gevaarlijker was dan voor het bevrijden van John bij Madir. Zij konden alleen maar hopen dat alles vlot zou verlopen.

Ze hadden gemakkelijk het eind tot aan het paleis van Abdul kunnen lopen, maar het leek hen beter dat ze daar aankwamen als ruiters. Zij keken de uitnodiging na van Sir Douglas om te zien wanneer het feest begon en ze besloten om een goed uur te laat te komen. Zo zou alles al in volle gang zijn als ze aankwamen en zou er minder kans zijn dat Henry iedereen die er was moest begroeten en hem misschien zou herkennen. Omdat iedereen met volle aandacht de show aan het volgen was, zouden ze ook beter de kans krijgen om naar Jamie en Billy te zoeken.

Toen ze aan de hoofdingang kwamen vonden ze de poort helemaal open, met een handvol wachters erbij. De mannen leken verveeld en na een korte blik op het drietal lieten ze hen door, zonder zelfs naar de uitnodiging te kijken. Nadat ze onder de hoofdpoort doorgereden waren kwamen enkele jonge staljongens voor hun paarden zorgen. Ze stegen af en Sam bekeek de jongens eens goed, het leken jonge tieners. Hij vroeg zich of de jongens deel uitmaakten van de grote Harem van Abdul, maar door hun simpele kleren veronderstelde hij dat het lokale jongens waren die hij voor vandaag ingehuurd had.

Het groepje trok naar het hoofdgebouw. Onderweg bekeek Sam de pracht van het huis van de Turk. Het was enorm groot, veel groter dan het langgoed waar Sam leefde in Engeland. Zijn tegenstander was een man die graag in luxe leefde.

Bij de ingang van het paleis ontmoetten ze nog enkele wachters, die de nieuw aangekomenen met meer interesse bekeken. Henry stond vooraan met Sam en Frank dicht achter hem. De twee jongere mannen waren stevig in de kleren van de lijfwachten van Sir Douglas ingedraaid. Ze hadden de tulbanden op hun hoofd en om hun andere westerse trekken te verbergen droegen ze een sjaal om een deel van hun gezicht te bestoppen.

De wachters zeiden iets tegen Henry, maar omdat hij hen niet begreep gaf hij hen gewoon de uitnodiging. Ze controleerden het grondig en keken dan op hun eigen lijst. Ondanks de spanning en het gevaar van de situatie kon Henry het niet helpen om de mooie uniformen van de soldaten van Abdul te bewonderen. Ze waren niet zoals de standaarduniformen van het Britse leger, maar ze waren achtenswaardig, en bestonden uit zwarte tunieken en broeken, met fijn geweven banden op de mouwen en de schouders. Ze droegen een blauw en zilveren hoed, met een goed ontworpen motief op de voorkant. Een gemeen uitziend kromzwaard zat in een gedecoreerde lederen schede die aan hun zij hing. Henry twijfelde eraan of dit hun gewone uniform was, het was waarschijnlijk dat ze normaal een geweer droegen. Het zag er naar uit dat Abdul de mannen er wilde laten uitzien als deel van het feest.

De wachters waren klaar met de controle en zeiden iets tegen Henry. De oude Schot knikte gewoon, en hoopte dat het niet belangrijk was. Dan lieten de wachters hen door. ZE waren amper een tiental meter bennen toen er achter hen geschreeuw losbrak. Ze bleven stokstijf staan, draaiden zich om en zagen drie wachters op hen afkomen, die schreeuwden en naar Sam en Frank wezen. De Engelsman en de Amerikaan waren gealarmeerd en tastten tussen hun kleren naar hun revolvers. Het had slecht kunnen aflopen, maar gelukkig bedacht een van de wachters dat noch Henry of zijn lijfwachten iets begrepen van wat ze zeiden. Hij besefte dat Sir Henry een Engelsman was en met de enkele woorden die kende zei hij.

"Jij in, mannen hier." en hij wees naar een gang aan de hoofdingang. Sam besefte wat de man bedoelde en dat schokte hem. Hij had verondersteld dat Henry zijn lijfwachten had mogen bijhouden, maar dat was verkeerd gedacht. Abdul wou alleen zijn eigen mannen binnen, gewapend, niet die van mannen die hem misschien niet loyaal waren. Ze konden niets meer tegen Henry zeggen zonder hun vermomming prijs te geven en Sam en Frank trokken tegen hun zin naar de plaats die hen aangeduid was. Een van de wachters volgde hen en Sam keek nog eens wanhopig naar Henry. De arme oude man stond er alleen voor nu, wat er moest gedaan worden lag alleen maar aan hem.

De twee overblijvende wachters twistten nog over het zwaard dat aan Henry's zij hing en vroegen zich af of de gasten dit mochten behouden. Zijn trouwe zwaard was het enige ding dat niet van Sir Douglas was, Sam had hem toegelaten om het te dragen. De in het zwart geklede wachter kwam echter tot de conclusie dat de oude man niet gevaarlijk was en maakte een grapje dat hij het nodig zou hebben als wandelstok. Henry mocht er mee naar binnen gaan.

Het was een lange ingang. Aan het einde bracht de bediende hem naar een andere kronkelende gang. Hij voelde zich alleen zonder de beter bewapende jongere mannen. Andere mannen zouden gebeefd hebben toen ze dieper in Abduls vertrekken gebracht werden, maar Henry had als beroepssoldaat een onwankelbare moed gekregen en zonder vrees volgde hij de man.

De muziek werd steeds luider en betekende dat ze dichterbij kwamen. Na een bocht kwam hij in een brede hal. De grote zaal was prachtig gedecoreerd. De muren kwamen uit op een kronkelend plafond van eikenhout. Ontelbare marmeren zuilen stonden rondom de zaal en droegen een balkon waarop kamers uitgaven op zestal meter boven de grond. Deze prachtige hal zou de trots geweest zijn van menig Britse aristocraat, maar ondanks de grandeur was het niet de zaal die de aandacht van Henry trok, maar wel wat er zich in afspeelde.

Bij de eerste aanblik was het duidelijk dat het feest niet alleen in volle gang was, maar ook als was gedegenereerd tot wat een massaorgie zou genoemd kunnen worden. In die omstandigheden was het moeilijk om te zeggen hoeveel volk er in de zaal was, maar Henry schatte het aantal op zo'n twee à driehonderd. Er lag een laag kussens als een soort bed in het midden van de zaal. Daarop zaten, stonden en lagen mannelijke gasten in verschillende posities, met evenveel jongens rondom hen. De meerderheid van de mannen was nog gekleed, alhoewel sommigen al genoeg kleren weggeschoven hadden om hun gezwollen erectie te tonen. De gasten waren nog redelijk goed aangekleed, maar de jongens niet. Ongeacht hun leeftijd waren de knapen allemaal hetzelfde gekleed, een kort open hemd dat de torso van de jongens bedekte vanaf hun buik, was het eerste deel van hun kostuum. Het was gemaakt van dunne gouden zijde en was achteraan versierd met een beeld van een kleine naakte jongen die de penis afzoog van een mannelijke sater. Het tweede kledingstuk was een dunne strook van gele stof die rond hun middel zat en over hun genitaliën viel. Het ging langs hun benen, langs de plooi van hun kont, voor het terug aan hun middel vastzat. Al wie al naar het oosten gereisd had herkende het onderste stuk als wat de Japanse sumoworstelaars droegen. Onnodig te zeggen dat de jonge kontjes van de knapen vrijwel onbedekt waren. Hoe schamel het kostuum ook was, voor sommige gasten was het nog te veel en vele jongens waren het onderste deel van hun pak al kwijt. Enkelen hadden hun hemd ook al van hun lijf gescheurd en waren helemaal naakt.

De seksuele activiteit van de groep in het midden van de zaal bestond voor het merendeel uit kussen en knuffelen, maar een handje vol mannen werden door hun gezellen gepijpt en een jongetje bereed de piemel van een andere. De andere mannen kletsten met een van de andere gasten of genoten van het eten en het drinken dat door de nog meer jongetjes aangeboden werd.

Verder in de hal was er een ander groepje mannen, die ook onderhouden werden door een groep naakte of halfnaakte jongens. Deze groep lag op andere kussens, rood met een gouden band. Ze waren in een ernstig gesprek gewikkeld en friemelden alleen maar wat aan de seksspeeltjes rondom hen. In het midden van de groep zag Henry een Turkse heer, gekleed in paarse kleden, als was hij de Romeinse keizer himself. De oude kolonel vroeg zich af of dit Abdul kon zijn die aan het praten was met de meer eerbiedwaardige gasten. Alhoewel Henry ook aanwezig was op het feest op het landgoed, waar de Turk aangeboden had om de jongens te kopen, had hij geen aandacht besteed aan de man en wist hij niet zeker of de paars geklede man Abdul wel was. In elk geval leek het een goede gok, en Henry besloot van de groep weg te blijven. Het leek onwaarschijnlijk dat de Turk zich de oude Schot zou herinneren, maar hij wilde geen risico lopen.

De twee groepen waren niet de enige activiteiten in de zaal. Onder de balkons waren een aantal plekjes die op kleine platforms stonden. Hierop, als op mini-podia, stonden enkele jongens seksuele acts te doen, puur als visueel vermaak voor de gasten. Een of twee van de podia waren afgeschermd door mannen die er dichterbij stonden om goed te kijken. Bij een ervan stond zoveel volk dat Henry er niets van kon zien.

Hoe opwindend de zaal ook was voor een oude boylover als Henry, hij was niet vergeten waarom hij hier was. Hij moest Jamie en Billy zien te vinden. Hij had een beter herkenningsgevoel voor jongens als voor mannen, hij zou dus de jongens niet kunnen missen. Maar de leeftijd had met zijn geheugen nog niets gedaan, maar dat kon niet gezegd worden voor zijn ogen. Omdat de zaal zo groot was had hij de jongens nog niet gezien, alhoewel ze aanwezig konden zijn. Het was ook moeilijk omdat de jongens in het midden afgeschermd waren of omdat ze met hun gezicht in het kruis van de mannen zaten.

Henry besloot dus om rond te wandelen om alles beter te bekijken. Het leek hem een goed idee om eens op de podia te gaan kijken, achter de hoek. Ze waren bedoeld als vermaak voor de gasten, dus leek het niet verdacht als hij dit deed.

Het dichtstbijzijnde podium lag achter een muur van een rechthoekige hal. De ingang waardoor hij naar binnen gekomen was lag bijna in een hoek van de zaal, hij moest nog een zestal meter lopen voor hij eraan kwam. Hij zou de zaal rondlopen in tegengestelde zin van de wijzers van de klok. Bij het eerst podium stond er niemand om de mooi act te bekijken. Henry vond het zonde, want men negeerde de schoonheid van de twee jonge acteurs. Het waren twee jongens, helemaal naakt. Ze stonden in een bad met water. Ze leken 11 of 12 jaar oud, hadden kort blond haar en leken op elkaar als tweelingbroers. Door hij uiterlijk, bleke huid en sprankelende blauwe ogen was het duidelijk dat het Europeanen waren. Henry vroeg zich af ze deel uitmaakten van de groep die Abdul uit Engeland had ontvoerd. Er kwamen straaltjes water uit een ding dat aan het balkon was vastgemaakt, zo dun dat het leek alsof de jongens in een lichte mist stonden. Hun natte lichaam glinsterde in het sterke licht van de zaal, wat hun schoonheid en het erotisme van de scene nog verhoogde. De jongens kwamen in actie toen ze zagen dat ze publiek kregen. Ze begonnen erotisch te dansen, en schuurden met hun zachte lichamen tegen elkaar terwijl ze ronddraaiden.

Er liep een touw tussen de zuilen als een soort reling rond het podium, zoals in en museum, om het publiek af te schermen van een of ander kunstwerk. Abdul wilde dus dat de gasten hun handen afhielden van dit wonderlijke tweetal. Henry wist niet of hij ze voor hem alleen wilde of dat hij niet wilde dat de vertoning onderbroken werd. In elk geval werd de bedoeling versterkt door de twee in het zwart geklede bewakers die er naast stonden, discreet verborgen tussen de zuilen. De twee leken nogal gefrustreerd omdat ze de hele tijd alleen maar mochten toekijken en helemaal niet mochten deelnemen.

Nadat hij de jongens enkele minuten bewonderd had, kreeg Henry en spannende erectie, maar dat zou hem niet helpen bij het vinden van Jamie en Billy, als ze in het paleis aanwezig waren. Hij besloot naar het volgende podium te gaan, dat wat verder langs de lange muur lag. Hier stonden enkele toeschouwers en was beter zichtbaar voor de hoofdgroep in het midden van de zaal.

De actie op dit podium liet het laatste wat Henry gezien had in de schaduw staan. Het platform was gevuld met zes figuren, twee jongetjes, enkele jaren ouder dan de tweeling van daarnet, en vier mannen, allen goed gebouwde negroïden. Zoals op het vorige podium was iedereen naakt en waren ze in twee groepjes verdeeld, elk een jongen en twee mannen. De jongens zaten op handen en knieën, bene goed gespreid om een van de geknielde mannen achter hen toe te laten om zijn penis diep in zijn kont te schuiven. De ander man stond voor de jongen en gebruikte de mond van de jongen op dezelfde manier als zijn collega zijn kont gebruikte. Beide mannen hadden een indrukwekkend grote erectie en de twee moedige jongens die ze gebruikten slaagden erin om de beide mannen helemaal in zich op te nemen. Hij keek een tijdje en hij zag dat de mannen hun stoten op elkaar afstemden, als de ene naar binnen stootte, trok de andere naar buiten. Geen van hen trok hem er helemaal uit, de eikels bleven er steeds in. Dit gaf de illusie dat de twee penissen van de mannen aan elkaar vastzaten en dat de hele paal helemaal doorheen de jongen ging, heen en weer getrokken door de mannen. Achter de jongens zag Henry nog vier andere negroïden uitrusten. Hij vermoedde dat die de plaats moesten innemen van deze vier mannen die de mond en de kont van de jongens doorploegden. Het was niet mogelijk dat de mannen de ganse duur van het feest een erectie konden houden, ze waren dus reserve. De oude Schot zag geen vervanging voor de twee jongens. Die moesten dus de ganse avond blijven zitten met een lange paal in hun mond en een in hun kont.

De jongens waren niet die, die Henry zocht, ze waren wat ouder en hadden verschillende haar- en huidskleur. Toen hij even naar hun gezicht keek, als ze niet bedekt waren door een grote lul, dacht de Schot dat ze Turks of Arabisch waren. Hij was blij dat Jamie of Billy niet in deze show zaten, en ging verder om naar de volgende te kijken. Het duurde even voor ij door had wat zich hier afspeelde. Hij zag een hele hoop wriemelende jonge lichamen, hij kon zelfs niet uitmaken hoeveel jongens er waren. De deelnemers waren verwikkeld in een soort worstelwedstrijd. Hun slanke jonge ledematen vlogen in alle richtingen, terwijl ze zich in de goed houding trachtten te zetten of als ze in de hoop doken. De lichamen van de naakte jongens waren ingesmeerd met olie, wat hen glibberig maakte en hen over elkaar deed glijden bij het worstelen. Heel dikwijls werden de benen van een van de jongens zover uitgespreid, dat de kijker een mooi beeld kreeg van zijn prachtige billen, inclusief de kleine roze anus die erin verstopt zat. Henry telde toch vijf jongens van alle leeftijden op het podium. Even stopte zijn hartslag toen hij een blonde haardos zag die uit het hoopje trachtte te ontsnappen. Maar als hij eindelijk het aangezicht te zien kreeg dat bij de haardos hoorde, zag hij dat het niet Jamie of Billy was.

Het derde en laatste podium lag aan dezelfde muur en toonde het meest vreemde schouwspel dat Henry al ooit gezien had. Een naakte tiener was vastgebonden aan een houden driepoot, zijn armen boven zijn hoofd gestrekt en zijn voeten raakten nog maar net de grond. De uitgestrekte spieren van de goed gebouwde jongen waren mooi zichtbaar op zijn rug en op zijn benen. Achter de jongen stond een gespierde man, naakt tot aan zijn middel. Hij droeg een zwarte broek en had een zwart leren masker over zijn hoofd. De man leek op een middeleeuwse beul en dit werd nog verstevigd door een zwarte leren zweep in zijn rechterhand. Maar het angstaanjagend uiterlijk werd wat verminderd door de riemen waarvan de zweep gemaakt was. In plaats van de normale leren riemen, waren hier brede, witte banden van zacht satijn aan vastgemaakt. Om de 20 seconden gaf de man een slag op de rug of de billen van de vastgebonden jongen, die dan ineenkromp van gesimuleerde pijn. Het was duidelijk dat de jongen niet echt pijn had, door de materie van de riemen en door de zachtheid waarmee de man de zweep op hem liet neerkomen. Toch waren zijn billen rood aan het worden van de vele slagen die hij al gekregen had.

De twee hoofdrolspelers waren niet de enigen die op het podium stonden. Voor de tiener zat een heel jonge knaap op zijn knieën. Hij was ook naakt en was vrolijk aan het zuigen aan zijn stijve piemel. Het zicht van de geselende man, de wriemelende tiener en de zuigende knaap, was zo opwindend dat Henry er langer bleef naar kijken dan nodig was voor zijn zoektocht. Toen hij wegging zag hij een aantal marteltuigen achter de man met de zweep hangen. Het waren echte zwepen, stokken, twijgen en zelfs een kat met negen staarten. Henry hoopte dat die er alleen maar hingen als decor en dat ze later op de avond niet zouden gebruikt worden.

Henry moest de zaal oversteken, naar de overstaande muur om een volgende scene te zien. Daarvoor moest hij langs de hoofdgroep van feestvierders, waar Abdul deel van uitmaakte. Aan de muur achter de groep warstonden geen podia, Henry moest dus nog maar een muur afwerken. De eerste scene was die waar hij al gezien had dat er veel volk rond stond. Dat was nog altijd zo en er werd wat geschreeuwd en gefloten door de kijkers. Henry besloot dit nog even over te slaan en eerst naar de andere twee te gaan kijken.

De eerste leek wat op de scene die hij juist verlaten had. De hoofdacteur was ook gebonden, zoals de gegeselde jongen, maar deze knaap was veel jonger en horizontaal vastgebonden op een laag tafeltje. Hij lag op zijn rug, helemaal uitgespreid, zijn enkels en polsen waren vastgemaakt met doeken aan de tafelpoten. De folteraars van deze jongen waren geen grote mannen, zoals bij de vorige tiener, maar twee jongens, ongeveer even oud als de vastgebonden jongen op de tafel. Alle drie waren ze tussen 10 en 12 jaar. Geen van de jongens had iets aan, wat nogal gebruikelijk was, want behalve de volwassen geselaar had er niemand op de podia kleren aan. De twee jonge pijnigers waren niet gewapend met een zweep, zoals de volwassen man, maar met lange witte pluimen, die gebruikt werden om het slachtoffer op de tafel te kietelen. Het was niet verwonderlijk dat hij lag te kronkelen, tevergeefs trachtend de pluimen te vermijden. De lange bruine haren van de knaap zwaaiden heen en weer , terwijl zijn hoofd van links naar rechts draaide. De twee folteraars wisten waar ze mee bezig waren, en vielen elk deel van het lichaam van hun slachtoffer aan, vooral zijn ribben, zijn voeten en onder zijn armen.

In normale omstandigheden zou men een luid gelach moeten horen van de knaap, maar dat was hier niet het geval, want de ongelukkige jongen was gekneveld. Wie deze scene uitgedacht had wou niet dat de omstaanders gestoord werden door het gelach van de jongen. Jongetjes kriebelen was een van de lievelingsactiviteiten van Henry, maar met deze knaap had hij medelijden. Hij kriebelde meestal zijn slachtoffer maar enkele minuten, maar deze ongelukkige moest deze marteling blijkbaar enkele uren ondergaan. Maar Henry zag de rode enkels en polsen van de twee geselaars en hij begreep dat de drie jongens elkaar afwisselden. Het was een slimme tactiek, want de jongen die pas losgemaakt was, wou vast wraak nemen op het volgende slachtoffer. Henry bleef nog even kijken en stapte dan naar het laatste podium.

De laatste scene was er een van beestenseks. Er waren vijf jongens van verschillende leeftijden op het podium en een vreemd uitziende man, volledig gekleed die achteraan zat en momenteel niets deed. Henry dacht dat hij gewoon instructies moest geven voor de choreografie. Op dat ogenblik hadden ze een neukketting gemaakt. Elke jongen lag op zijn zij en keek naar de achterkant van de jongen voor hem. Hun voorste been stak hoog in de lucht, om de kijkers een goed zicht te geven op hun jonge lul die in de anus stak van de jongen voor hen. De vijf acteurs lagen op leeftijd, de jongste vooraan, de oudste achteraan. De jongste en de kleinste, een schattig ventje met blond haar en bleke groene ogen had dus niemand om mee te neuken. Zijn piemel flapperde ongebruikt rond terwijl zijn eigen achterste heen en weer ging bij het neuken. De oudste had een ongebruikte anus, terwijl de drie middelste van beide onderdelen genoten. Ze waren gesandwiched tussen twee andere jongens en hadden het genoegen om de nauwe kont van de jongen voor hen te neuken, terwijl hun eigen kontje gebruikt werd door de oudere knaap achter hen.

Henry bekeek de geile jongens maar even, voor ze van houding wisselden. Hij vroeg zich af of dit misschien was door een aandachtiger publiek. Of misschien wisselden ze steeds na van positie na een bepaalde tijd. Vier jongens zette zich per twee en gingen in een 69-positie liggen om elkaar te pijpen. De vijfde jongen was de oudste van het stel. Het was een knappe jonge tiener met een oosters uitzicht. Hij had een grote lul waar oudere jongens trots op zouden zijn. De knaap bewoog zich tussen de twee paren en ramde zijn lul in de kont van de jongen die bovenaan lag. Hij was niet tevreden met twee konten om te neuken, want hij draaide ze regelmatig om bij de jongen onderaan te kunnen. Toen Henry besloot van door te gaan had hij de vier kontjes bezocht, van de jongste tot de oudste. Er was een blondje in de groep, maar het was niet Jamie of Billie.

Hij had zijn ronde beëindigd en moest dus nu naar de show waar er zoveel volk stond te kijken. Er stond nog even veel volk als daarnet en er was nog evenveel lawaai. Maar hij kon niet langer wachten, hij besloot dus om zich tussen de mensen te dringen om te zien wat er aan de hand was. Na enkele minuten manoeuvreren, gebruik makend van zijn ellebogen, stond de oude man dicht genoeg om alles te zien. Het was niet echt iets anders als wat hij al gezien had, maar het bleek dat dit een hoekje was voor de gokkers. Maar Henry had nog nooit een gokspel zoals dit gezien. Vooraan op het podium stond een houten bank waar vier jongens over lagen, met hun kontjes omhoog, in de richting van het publiek. Ze hadden alle vier een kussen onder hun heupen, maar zelfs met het kussen dacht Henry dat ze niet echt in een gemakkelijk houding lagen. Achter de bank stond een man, een Turk, gekleed in donkere keren en met een donkere grove baard. Henry dacht dat het een van Abduls mannen was en hij speelde de rol van scheidsrechter in het volgende spel.

Op dit moment waren de mensen aan het inzetten. Dat deden ze door briefjes of geldstukken op een van de kontjes te leggen. De man achter de bank nam ze weg en nam nota van wie had ingezet, en op welke jonge hij had gewed. Na enkele minuten roepen en inzetten, stak de man zijn handen in de lucht en meldde hij dat het inzetten gedaan was. Het werd stil bij de toeschouwers in afwachting van wat er ging gebeuren. Henry zag dat de scheidsrechter zich bukten en enkele voorwerpen van onder de bank nam. Na een teken van de man staken de jongens hun kontjes nog hoger in de lucht en nadat hij een van de dingen uitgekozen had, wendde hij zich tot de jongen aan de rechterkant. Henry zag dat het ding een houten dildo was, geen kleintje, maar een minstens 20 centimeter lange en heel dik. Henry kon al raden waar de houten indringer naartoe moest. Na het aanbrengen van wat olie begon de in het zwart geklede man het object in de anus van de jongen te duwen. Hij stopte niet voor de dildo helemaal verdwenen was, alleen het topje was nog te zien. De sluitspier van de jongen was er obsceen rond uitgerekt.

Na de eerste stak de man andere dildo's in de kontjes van de drie overige jongens. Twee van de indringers was kleiner dan de eerste, maar één was zelfs nog groter, enkele centimeters langer en dikker. Toen de dikke paal in het jongetje stak, waar hij voor bestemd was, zag hij de spieren van het jongetje opspannen. Toen alles op zijn plaats zat pauzeerde de man even en dan, na een luide kreet begon de race. Henry kon al snel uitmaken wat het doel van de wedstrijd was. De jongens moesten trachten de dildo zo snel mogelijk uit hun kont te krijgen, de eerste was zonder twijfel de winnaar. De jongens mochten niet rechtstaan of hun handen gebruiken, ze mochten alleen met hun kontjes wiegelen en hun anale spieren gebruiken.

Eerst was er weinig beweging, maar dan begonnen enkele houten objecten naar buiten te komen, begeleid door het geroep van de menigte om de het voorwerp van hun inzet aan te moedigen. Eenmaal er beweging in kwam, begonnen de dildo's er steeds sneller uit te glijden, af en toe stopte de dildo een als de jongen enkele ogenblikken welverdiende rust nam. Toen een van de jongens zijn dildo er half uit had werd het gemakkelijker. Hij bewoog naar boven en schoot er dan uit en viel met luid lawaai op de grond.

Er klonken kreten van geluk, gegrom van ontgoocheling uit het publiek en enkele mannen kwamen naar voor om de overwinnaar op zijn billen te kletsen, als felicitatie. De dildo's die nog steeds in de andere drie kontjes staken, werden er niet te zacht uitgetrokken. Henry zag dat de knaap die de grootste dildo moest verwerken er niet in geslaagd was om hem er uit te laten komen. Nu de wedstrijd gedaan was betaalde de man de mensen uit die de weddenschap gewonnen hadden. Hij bukte zich en nam de doos met dildo's om er de vier gebruikte in te leggen. Henry zag dat er zelfs nog grotere instaken dan die welke hij in de wedstrijd gezien had. De scheidsrechter nam er vier nieuwe uit en legde er een op elk van de opgestoken kontjes. Dan volgde er een verhitte discussie tussen de bankier en de menigte over de regels voor de volgende weddenschap. Er waren zonder twijfel enkele factoren waar ze rekening mee moesten houden, de leeftijd van de jongens, de grootte van de dildo en hoe de jongens het gedaan hadden bij een vorige wedstrijd.

Henry vond het spektakel fascinerend, maar ook schokkend. Hij wou objectief blijven, het enige wat hij moest weten was of een van de jongens Billy of Jamie was. Ongelukkig genoeg kon hij alleen de kontjes en de benen van de jongens zien. Het bovenlichaam en hun gezicht was achter de bank verstopt. Henry had nu wel de jongetjes die hij zocht al heel veel naakt gezien, en kende hun blote kontjes heel goed. Maar, alhoewel jongenskontjes heel verschillend kunne zijn, waren de herkenningspunten n iet voldoende voor een positieve identificatie. De kolonel ging er prat op dat hij een specialist was in jongenskontjes, maar toen hij de vier voor hem zag, kon hij niet zeggen hoe oud hun eigenaars wel waren. Twee van hen waren zeker te donker gekleurd om Jamie of Billy te zijn, alhoewel het tweetal vast wat bruiner konden geworden zijn, de andere twee konden blanke Europeanen zijn.

Hij moest proberen de jongens nader te bekijken. Hij profiteerde er van dat de rest van de mannen aan het twisten waren over de regels van de volgende wedstrijd en ging opzij staan. Dan stapte hij op het podium en leunde over de bank om naar de andere kant te kijken. De in het zwart geklede man keek afkeurend naar Henry en de oude man deinsde terug. Het was niet belangrijk wat die man dacht, Henry had genoeg gezien. Hij de jongens hun gezicht niet gezien, maar hij zag dat ze allemaal donker haar hadden, hij moest verder zoeken.

Een beetje ontgoocheld omdat hij Jamie en Billy nog niet gevonden had, sprak Henry zichzelf moed in dat hij nog een groot aantal jongens niet gezien had. Hij wriemelde terug door de massa gokkers en wandelde langzaam rond de grote groep feestvierders in het midden. Hij keek naar elk jongensgezichtje dat hij tegenkwam en probeerde niet verdacht te staren. De oude kolonel besloot om even te rusten, hij had nog niets gevonden. Hij zocht een plaatsje op een hoekje bij de hoofdgroep en vleide zijn oude knoken op de zachte kussens. Hij zat op een plaats waar hij de jongens van de hoofdgroep goed kon zien, een klein groepje dat bij Abdul zat en de ingang waar jongens heen en weer renden met dranken en hapjes. Henry zat amper enkele minuten neer toen er een knaapje bij hem kwam en iets zei dat hij niet verstond. De jongen, een bruinharig schatje zag de verwarring van de man en ging weg. Hij kwam terug met een papier waarop een lijst met drankjes stond, in verschillende talen. Abdul had duidelijk oog voor zijn internationale gasten. Henry wees naar het woordje whisky en de jongen ging weg om het te halen. Hij kwam enkele minuten later terug en bood Henry een groot glas van zijn lievelingsdrankje aan.

De kolonel nam een teug van het drankje en hield het gedrag van de jongens in het oog. Hij wist dat de jongens slaven waren e hij had verwacht dat ze anders zouden handelen als ze nu deden. Hij had het stereotiepe beeld in zijn hoofd dat slaven er steeds ellendig uit zagen, gekleed in kettingen en dat ze steeds geslagen werden met zwepen door lelijk uitziende wachters. Maar het merendeel van de jongens zag er gelukkig uit, vele van hen lachten en giechelden als de gasten met hun jonge lichamen speelden. De kinderen zagen er goed gevoed uit en vertoonden geen tekenen van enige mishandeling. Henry had strepen op de kontjes gezien van enkele jongens, wat er op duidde dat de eigenaar ervan onlangs stokslagen of van de riem gekregen hadden omdat ze zich misdragen hadden. Maar dat was niet meer dan wat men zou gezien hebben bij eender welk groepje Engels schooljongens. Henry moest toegeven dat wat hij gezien, buiten een tweetal vreemde spektakels op de podia, hij nog niet veel andere dingen gezien had dan op de maandelijkse landgoedfeestjes van Sam. Het grootste verschil was natuurlijk, dat op het einde van de feestjes van Sam de jongens naar huis mochten gaan, wat hier niet het geval was.

Terwijl Henry hier aan dacht, klom er, bijna onopgemerkt een klein ventje op zijn schoot en vleidde hij zich tegen hem aan. Henry keek naar het jongetje en glimlachte, en de knaap glimlachte warm terug. De kleine had bruine ogen en door zijn donkere huid en zijn zwarte haren veronderstelde Henry dat hij uit Noord-Afrika kwam. Hij zag er niet ouder uit dan 9 of 10 jaar en het naakte knaapje gromde als Henry hem zachtjes over de huid streelde. Henry was er zeker van dat de jongen geen Engels sprak, wat zonde was, want de oude man wou hem heel wat vragen stellen. Terwijl hij met het jongetje speelde bleef Henry rondkijken of hij Jamie en Billy niet zag tussen de jongens die de andere mannen onderhielden. Hij werd enkele keren opgewonden toen hij een blonde haardos zag, maar toen hij lang genoeg naar het gezichtje keek, verzwond zijn hoop eens te meer. Ondanks de pret en de vreugde rond hem voelde Henry zich zwaarmoedig. De enige aanwijzing dat de jongens hier zouden zijn was dat John had horen zeggen dat iemand die er op hem leek in Abduls harem zou zitten. Henry had al twee jongetjes gezien die als Johns broer konden doorgaan, misschien was het wel een van die twee waar naar verwezen werd. Misschien waren de jongens die ze zochten wel helemaal niet hier. Misschien had Abdul ze verkocht aan een andere handelaar en waren ze vervoerd naar Arabië, China of een andere verre plaats op de wereld. Net toen deze deprimerende gedachten door zijn hoofd dwaalden kwam Jamie de zaal in gewandeld.

Of tenminste, Henry dacht dat het Jamie was, want de jongen zag er iets anders uit dan Henry zich herinnerde. Maar hij had de knaap nu al zes maanden niet meer gezien en opgroeiende jongens veranderen wel vlug. Hij was naakt en hij droeg een kruik waaruit hij drankjes uitgoot voor de gasten die iets verder van Henry zaten. Toen hij dit deed greep de oude man naar zijn kontje en aan de wonderbaarlijke glimlach die hij zag wist Henry dat het echt Jamie was. De oude man zou deze vrolijke zorgeloze glimlach overal herkennen. Het had zijn hart al op zovele gelegenheden verwarmd, toen hij hem kietelde of hem een van zijn verhaaltjes vertelde.

Hij moest aan de verleiding weerstaan om het uit te gillen. Hij wenkte naar Jamie en de jongen op zijn schoot begreep het onmiddellijk. De knaap was de constante ongeduldigheid van de geile oude heren gewoon en wist dat ze steeds weer jongetjes verwisselden, alsof ze er zeker wilden van zijn dat ze met hen allemaal gespeeld zouden hebben. Hij sprong van zijn schoot en rende naar Jamie toe. De kleine Afrikaanse knaap nam de kruik uit Jamies handen en wees naar de oude welgeklede Schot die op de kussens zat. Het jonge blondje knikte en stapte naar Henry toe. Toen hij in Henry's bereik was, grabbelde de oude man hem vast, trok hij hem in zijn armen en overlaadde hij de knaap met kussen en knuffelde hij hem stevig. Henry had enkele ogenblikken nodig om zij emoties te overwinnen. Hij duwde hem even naar achter en bekeek zijn gezicht. Toen hij dit deed zag hij de verwarde blik van de knaap, die veranderde in een geconcentreerd staren als hij lang vervlogen herinneringen trachtte terug te halen. Henry besefte ineens hoe verschillend hijzelf eruit zag zonder zijn baard, zodat Jamie hem niet onmiddellijk zou herkennen. Dat was niet echt zo verwonderlijk, Jamie had ook echt niet verwacht dat de man op dit feest op zou dagen.

"Wel, wel, Jamie," fluisterde Henry. "Herken je oompje Henry niet meer?"

De jongen had niet direct zijn gezicht herkend, maar hij had geen probleem met het herkennen van Schotse stem van de oude man. Zijn ogen sperden zich wijd open en hij wou een kreet geluk slaken. Henry bedekte echter zijn mond en kuste hem innig en lang. Toen hij zich wegtrok beefde de knaap van opwinding, zijn ogen vulden zich met tranen.

"Wel, wel, kereltje, bedaar een beetje. Probeer niet te laten merken dat je me kent. Ik ben hier incognito, wat je noemen kan, een onuitgenodigde gast."

Jamie had nog wat tijd nodig om zijn overwelmende emoties te overwinnen en rustiger te worden. Toen hij terug wat kon spreken, fluisterde hij.

"Oom Henry, ik dacht dat ik je nooit meer zou weerzien. Ben je gekomen om me te redden?"

"Wel, ik heb niet heel Europa doorkruist, alleen maar om je te kussen, jongen. Het was wel een geweldig kus. Is Billy hier ook?"

"Ja, maar ik weet niet waar hij nu is. In het begin waren we samen, maar dan zijn we uit elkaar gegaan. De laatste keer dat ik hem zag, was hij hier in de zaal met een van de gasten."

"Neen, hij is hier niet, maar mijn hart is vol blijdschap dat jullie hier alle twee zijn, levend en wel. We moeten Billy zoeken, waar zou hij kunnen zijn?"

Jamie dacht even na en antwoordde dan.

De meester heeft enkele kamers klaar gemaakt voor gasten die alleen willen zijn met een of twee van de jongens. Misschien is hij daar. Daar was ik ook voor ik naar hier kwam, maar ik heb de man uitgeput en hij stuurde me weg."

Jamie hield Henry's hand vast en trok hem tussen zijn benen.

"Voel je het? Het is nog steeds slijmerig." giechelde het jongetje.

Henry voelde het kleverige vocht dat uit de knaap zijn achterste drupte. Hij wou nu niet bepaald in andermans sperma keuteren, maar hij was blij dat Jamie zijn vrolijke aard niet verloren had.

"Bedoel je dat er hier nog meer jongens zijn dan ik kan zien? Met hoeveel zijn jullie hier in de harem? De man heel wat jongens hebben."

"We zijn met heel wat, maar veel van hen herken ik zelfs niet. Ik denk dat hij er nog bij gehuurd heeft, en heel wat gasten brachten jongens van zichzelf mee."

"Hmmm, we moeten Billy vinden." zei Henry. "Komaan, laten we naar een van die kamers gaan."

Ze stonden recht en Jamie nam de oude man bij de hand om hem naar een van de uitgangen te brengen. Niemand merkte dat de jonge blonde knaap en de man weggingen. Ze hadden allen hun eigen pleziertjes en de orgie ging ongestoord verder. "

"Prachtig," zei Frank tot Sam, "dat was een geweldig idee van jou." De mannen kropen in een hoekje van de kamer waar de wachters hen, samen met de andere lijfwachten van de gasten, hadden binnen gebracht.

"Ik heb niet gehoord dat je er bezwaren tegen had. Trouwens, hoe moest ik weten dat het hier ging eindigen?"

"Dat besef ik wel," antwoordde Frank. "Maar ik haat het hier alleen maar te zitten, terwijl de oude man alleen de kastanjes uit het vuur moet halen. Hij wordt tenminste goed behandeld. Deze kamer is een stinkend hol."

Het was geen luxueuze kamer, maar de gastheer had tenminste wat eten en drinken laten brengen voor de lijfwachten, maar Sam noch Frank hadden ervan genomen. Er was zelfs gezorgd voor het vermaak van de lijfwachten. Er lagen twee tonnetjes aan de andere kant van de kamer, waarover twee personen met hun gezicht omlaag vastgemaakt waren. Een van hen was een tienerjongen, de andere een jonge vrouw. Ze waren beiden naakt en waren zo vastgemaakt dat hun openingen beschikbaar waren voor de wachters. Ze konden de sekse kiezen die ze het liefst hadden. Het was niet verwonderlijk, gezien het aantal mannen dat ze moesten bevredigen, dat ze er vermoeid uit zagen. Hun gezicht was overdekt met sperma en zaad droop langs de binnenkant van hun dijen. Ze werden geneukt door twee mannen, een vooraan die hun mond gebruikte, de ander achteraan. Bij de jongen werd de kont geneukt, bij de vrouw, de kont of de kut, dat kon Sam niet zien. Er stond een wachtrij bij de tonnetjes, de mannen stonden op hun beurt te wachten. Sam zag dat de rij voor de jongen iets langer was.

Sam en Frank waren natuurlijk niet in stemming om in de rij te gaan staan. Ze hadden getracht om door de enige deur in de kamer te glippen, maar hun weg werd versperd door twee van de in het zwart geklede wachters van Abdul. Buiten de deur waren er twee getraliede vensters, die geen uitweg boden, zeker niet in een kamer vol met mannen. Er was nog een kamertje naast, maar die werd gebruikt als toilet en had geen deuren of vensters. Door de afschuwelijke stank in de kamer besloten Sam en Frank hier niet langer te blijven om een plan uit te werken.

"Heb je gemerkt hoe sommige mannen in de rij wat geïrriteerd geraken?" zei Frank.

"Vast in dit schijthuis en ongeduldig voor hun beurt, wat had je verwacht." antwoordde Sam. "Hmmm, juist. Maar het brengt me op een idee. Wacht hier."

Sam kon natuurlijk nergens anders naartoe. Hij zag hoe Frank naar voor in de rij voor de jongen stapte en vroeg zich af wat de Amerikaan van plan was. Frank wist exact wat hij deed. Hij duwde zichzelf vooraan in de rij. Dit werd natuurlijk niet echt geapprecieerd door de wachtenden en ze lieten dat dan ook horen. Frank draaide zich gewoon om, greep de man achter hem en duwde hem in de rij van de kandidaten voor de vrouw. Dan duwde hij de volgende man. Die deed de rest van de rij omver vallen zoals een pak kaarten. Het volgende moment brak er een echte oproer los en vuisten vlogen in het rond. Vele mannen wisten zelfs niet dat Frank met de ruzie begonnen was en sloegen gewoon op de man die hen geduwd had. Sam bleef in de hoek, maar de meerderheid van de andere lijfwachten deden mee aan het gevecht, gretig om hun frustraties uit te werken met geweld. De Engelsman merkte wat verrast, dat de man die de jongen aan het neuken was niet stopte, hij ging verder met in het kontje te ploegen, zonder zich van de chaos rondom hem iets aan te trekken.

Het gevecht was een tweetal minuten aan de gang toen Sam Frank weg zag kruipen. Even later waren de twee mannen terug bij elkaar. De aanstichter van dit alles was weggekomen met alleen een snee in zijn lip.

"Zie je, ik wist dat mijn ervaring met cafégevechten wel eens te pas zou komen." zei de Amerikaan trots.

"Ik zie niet wat je bereikt hebt, dit kan onze dood betekenen. We moeten nog altijd hier uit zien te geraken." antwoordde Sam.

"Heb vertrouwen, wacht tot de cavalerie aankomt."

De cavalerie waar Frank naar verwees kwam er snel aan, maar het waren geen ruiters, maar een stel in het zwart geklede wachters van Abdul. De mannen trachtten onmiddellijk de orde te herstellen, maar ze waren hulpeloos te weinig in aantal. Het baatte niet. Ongezien door de anderen werden achteraan twee mannen bewusteloos geslagen en in de toiletruimte gedragen. Enkele minuten later, kwamen er twee in het zwarte geklede mannen uit diezelfde kamer. Hun tulband bedekte gedeeltelijk hun gezicht. Ze hielden zich niet meer bezig met de vechtende massa en slopen stilletjes weg langs de hoofdingang.

We mogen niet in een kamer binnen waar dit teken op staat. Het wil zeggen dat de kamer bezet is." zei Jamie. Hij wees naar een teken op de deur. Het was een kaartje met enkele letters op die Henry niet begreep. Het kaartje kon omgedraaid worden, zoals een kaartje met 'niet storen' in een hotel.

"Verdorie, als ik hier moet blijven wachten tot Billy klaar is. Komaan, kerel, we gaan in alle kamers kijken, en verontschuldigen ons dan voor het storen. Het lijkt me wel dat deze hier het kaart omgekeerd gebruikt hebben." Jamie giechelde toen hij zag hoe de oude man het kaartje omdraaide en dan de klink van de deur vast nam.

De kamer was vrij kaal. Er stond alleen een groot bed tegen de muur, dat gebruikt was door drie personen. Op het bed bevonden zich een man en twee jongens, allen helemaal naakt. De man lag op zijn rug en de jongens zaten over zijn heupen en een over zijn gezicht. Jamie herkende de jongen op de heupen als Ivan, de Russische jongen die hij en Simon een van de gasten van Abdul had zien verleiden. De 12-jarige bereed de prik van de man op een gezapig tempo. Toen hij omkeek en Jamie zag en de man, grijnsde hij naar hen. De andere knaap was jonger, met een olijfkleurig vel en zwart haar. Hij had zijn ogen gesloten en genoot zichtbaar van de tong van de man die zijn intieme delen aflikte. De man leek te druk bezig met zijn eigen plezier om de indringers te bemerken. Ze keken dus snel of er niemand anders in de kamer was en gingen snel weg.

Op de volgende deuren stond het onbezet teken Ze keken snel of dit wel echt zo was en trokken verder. Tenslotte kwamen ze nog bij een waar 'bezet' op stond. Henry draaide het kaartje om, om zijn vergissing goed te kunnen praten. In deze kamer zaten slechts twee personen, een man en een oosterse jongen die er 14 uitzag. De naakte tiener lag op het bed en werd bijna door de man in twee getrokken. Hij had zijn benen naast zijn hoofd gepind. De man droeg enkel een licht hemd zodat zijn harige benen en vlezige kont goed in zicht waren. Zijn grote lul was ook zichtbaar, tenminste als hij niet aan het zicht ontnomen was als hij in de kont van de jongen stak. Deze gast was de jongen aan het neuken als gek. Aan het pijnlijke gezicht van de knaap was het duidelijk dat hij zich niet gemakkelijk voelde. Toen hij Jamie en Henry zag binnen komen blafte de man iets naar Henry wat hij niet verstond. Maar hij vertraagde zijn tempo niet en bleef de jongen ruw en wild neuken. Nadat ze gecontroleerd hadden of Billy zich niet in de kamer bevond, boog Henry verontschuldigend en verliet het tweetal de kamer.

Na de nogal pijnlijke scene waar ze getuige van waren, was het volgende tafereel eerder komisch. Hier waren een man aanwezig en een blond jongetje van 10 of 11 jaar. Ongelukkig genoeg was het niet Billy. De kleine was naakt, maar de man, een oudere Turk was nog helemaal gekleed. Ze gebruikten het bed niet, maar lagen op de grond naast de deur. De knaap lag op zijn rug met zijn armen naast zijn hoofd. Hij had een voldane blik op zijn gezicht. De reden daarvan zagen ze naast het lichaam van de kerel. Ze konden zien dat de hele genitale streek van de knaap bedekt geweest was met een kleverige stof, honing of zo. De man boog voorover en likte het spul eraf. Hij draaide met zijn tong in wijde cirkels over de kleine piemel van de jongen, die recht stond als een tentpaal. Toen de man de toeschouwers zag, leek hij meer beschaamd dan verveeld. Jamie gingen weg en lieten hem zijn werk verder zetten.

"Ik vraag me af of we Billy ooit gaan vinden, hoeveel kamers zijn er zo nog?" vroeg Henry aan Jamie.

"Er zijn er heel wat, maar zoals we gezien hebben zijn er nog vele onbezet. Dat zal later op de avond wel veranderen."

Jamie bracht de man bij een andere gang tot zee en andere kamer vonden die bezet was. Hier zaten niet minder dan zes personen, vijf jongens en een man. De volwassenen was een Arabier met een dikke baard en stevige wenkbrauwen. Hij zat op het bed en keek naar de jongens bij hem. Het was duidelijk dat de man plezier had bij de vernederingen die de jongere jongens aan de oudere aandeden. De drie jongste kereltjes waren naakt, maar zoals de twee oudere aangekleed waren, was het duidelijk dat ze ook liever naakt geweest waren. Een van de oudere jongens, 12 of 13 jaar met een bleke huid en lang zwart haar, was gekleed in een roze jurk, die de gast blijkbaar zelf had meegebracht, want Abdul had zo'n kleren niet nodig in zijn paleis. De jongen had roze banden in zijn haar en had vrouwelijk make-up in zijn gezicht. De vernedering was nog vermeerderd doordat hij op zijn knieën zat voor een jonger knaapje, dat hij pijpte terwijl die met zijn vingers door zijn haren streek.

Voor de andere oudere knaap was het nog erger. Hij was 14, 15 jaar oud en was gekleed in een nog kortere jurk met meisjespanties onderaan. Die waren echter afgetrokken tot op zijn knieën en de jurk was opgetrokken tot aan zijn borst en de jongen lag ver de knieën van een 9-jarige negerjongen die op zijn billen kletste. De knaap kon nog niet heel hard slaan, maar aan de diepe rode kleur van zijn achterste en de pijnlijke kreten bij elke slag toonden duidelijk dat hij pijn had. De laatste jongen was een bijna tiener die de opstaande penis van de man afzoog alsof het een lolly was. De Arabier streek door de haren van de knaap en zijn ogen verslonden begerig de scènes rondom hem. Toen hij het binnenkomen van Henry en Jamie in het oog kreeg waren ze al aan het weggaan.

"Verdorie, er zijn toch wel echte perversen onder de gasten." mompelde Henry als ze buiten gingen. Dit was wel waar, maar op de landgoedfeestjes had hij evenveel perversiteiten van zijn landgenoten gezien als hier.

Ze volgden dezelfde procedure om een volgende kamer binnen te gaan. Daar werden ze nog maar eens geconfronteerd met een immoreel tafereel. Het was een enkele man met een aantal jongetjes, drie deze keer. Het viertal lag op het bed en ze waren naakt. De drie jongens zaten op handen en knieën, met hun kontjes in de lucht en hun hoofden begraven onder een kussen. De man zat achter hen en streelde zijn penis terwijl hij de geweldige welvingen voor hem bewonderde. Ze hadden alle drie vochtige plekken rond hun kontgaatjes wat er op wees dat ze zonet een tongbad hadden gekregen. Voor de twee toeschouwers leek het alsof hij nu aan het kiezen was welke van de hemelse gewelven hij eerst zou gaan neuken. Het was niet duidelijk waarom hij hen had bevolen hun gezichten te verstoppen onder de kussens. Het was alsof hij alleen de schoonheid van hun kontjes wou laten beslissen welke hij zou gaan nemen en dat hij niet wou beïnvloed worden door de pracht van hun gezichtjes. Wat zijn redenen ook waren, het bracht Henry in de problemen, want twee van de jongens hadden een huid bleek genoeg om te kunnen behoren tot het 11-jarig Engels jongetje dat hij zocht. Hij stapte zelfverzekerd in de kamer tot ongeloof van de man. Henry zei alleen maar.

"Sorry ouwe jongen, ik ben mijn bril verloren, ik dacht dat ik hem hier achtergelaten had."

De man begreep niet wat hij zei, maar dat deerde Henry niet. Hij stapte naar het bed en keek snel onder elk kussen. Toen hij er zeker van was dat Billy niet onder een van de kussens zat, stapte hij door de deur naar buiten, gevolgd door Jamie, die het allemaal heel prettig vond.

De volgende deur was iets verder op de gang. Bij alle dingen die ze hadden gezien in de verschillende seksscènes die ze verstoord hadden, was dit diegene waar ze het meeste werk mee hadden. Er was een man en een jongen in deze kamer, alle twee naakt. De man zat op handen en knieën op het bed. Dit leek al heel vreemd, want normaal zit de jongen in deze positie. De knaap zat achter de man maar neukte hem niet, althans niet met zijn piemel. In de plaats daarvan was Henry heel verbaasd dat de jongen heel zijn hand en het meeste van zijn voorarm in het rectum van de man gestoken had. De man kirde van genot toen de knaap zijn arm heen en weer bewoog. Even was Henry geschokt. De jongen zat met zijn rug naar de deur, zodat Henry zijn gezicht niet kon zien. Maar Jamie had dat niet nodig. Hij duwde zich voorbij de Schot en rende de kamer binnen.

"Billy, komaan, we moeten weg."

De jongste van de Grange-jongens draaide zich verbaasd om, en toen hij dit deed plopte zijn arm uit de man. De man keek geschokt rond en stamelde iets naar Billy, duidelijk verveeld met de storing. De stem van de man was hoog als van een vrouw, wat niet te verwonderen, door wat er net in zijn aars gezeten had. Hoe verheugd Henry ook was bij het zien van Billy, hij hield de man geconcentreerd in het oog. Zijn haar hing in strengen voor zijn gezicht, hij had een lang mager lichaam en kromme benen. Ondanks het feit dat de man zo veel genoten had merkte Henry dat de man nog steeds een slappe penis had, zo slap als natte sla. Toen Henry naar hem toe stapte, zag hij er angstig uit, maar toen hij het zwaard aan Henry's zij zag hangen, was hij doodsbenauwd. Plots vulde een hoge kreet de kamer, hij bleef even hangen voor er plots een abrupt einde aan kwam, toen Henry zijn vuist op het gezicht van de man liet neerkomen en hij bewusteloos neerviel.

Henry en de jongens bleven even stokstijf staan en vroegen zich af of iemand de schreeuw gehoord had. Dat wisten ze toen twee in het zwart geklede figuren in de kamer stormden. Henry trok zijn zwaard, maar hield zich dan in. Het waren Sam en Frank. De twee mannen hadden rondgelopen om Henry te vinden, en hadden dan de schreeuw gehoord. De dingen gebeurden zo snel dat Billy nog niet besefte dat het Henry was die met Jamie de kamer binnen kwam. Maar door de band tussen vader en zoon voelden ze elkaars aanwezigheid, zelfs in deze gevaarlijke omstandigheden. Ondanks de make-up en het vreemde kostuum herkende Billy zijn vader onmiddellijk. Zijn gezichtje vertoond eerst verbazing, dan verwarring en tenslotte opperste geluk. Hij gooide zichzelf in Sams armen, helemaal overmand door emoties. Hij baste in tranen uit.

Omdat hij zijn zoon zo plots en onverwacht ontmoette, werd Sam ook overladen door emoties. Hij begon ook te wenen, hij knuffelde zijn zoon te pletter en kuste hem aanhoudend op zijn gezicht. Jamie liet ook zijn tranen een vrije loop. Toen Sam het tweetal in de kamer zag was het een droom die uitkwam. Hij nam de jongen in zijn andere arm en ze klemden hun wenende gezichten tegen elkaar. Dit was genoeg om de oude kolonel ook een krop de keel te doen krijgen. Het geluk om getuige te zijn van het bij elkaar brengen van vader en zoon leek de tijd te doen stilstaan. Henry stond als een standbeeld en keek naar ernaar. Alleen Frank bleef bij de realiteit, maar ook hij was niet onbewogen bij wat er gebeurde. Maar hij besefte dat zij niet alleen de schreeuw gehoord hadden. Hij stapte naar Sam en de jongens toe en zei.

"Ik wil het feestje niet verknoeien, maar we moeten hier snel weg."

De stem van de Amerikaan, zo kalm maar ernstig verbrak de droom. Sam knikte, dan verliet hij de kamer, hij hield de twee jongens stevig vast. Frank en Henry volgden hem.

Het groepje snelde door de gang, draaide een hoek om, dan stelde Henry voor dat ze zich in een van de kamers zouden verstoppen om een plan te bedenken. Het duurde even voor de jongens genoeg gekalmeerd waren om op hun eigen benen te staan. Zelfs dan liet Billy zijn vader niet los, bang dat hij zou plots zou wegvliegen. Toen ze terug konden praten stelden de jongens een overvloed aan vragen over hoe ze zo plots hier terecht gekomen waren. Sam vertelde hen dat hij dit later zou uitleggen, maar dat ze nu hier weg moesten geraken. Hij vroeg of de jongens een uitweg kenden. Ongelukkig genoeg konden de jongens niet helpen. Ze kenden alleen de plaatsen in het paleis waar zij mochten komen, en dit was maar een klein deel van het ganse complex. Ze kenden geen andere uitgang dan de hoofdpoort, of over de muur, maar dit wist Sam zelf ook wel.

Na een korte discussie werd er beslist dat het te gevaarlijk was om door de hoofdpoort te gaan. Die was streng bewaakt en als ze de jongens daarlangs brachten zou erover gepraat worden. De enige uitweg was dus dat ze een plaats uit moesten kiezen, achteraan in het paleis, waar ze op de muur konden klimmen, en dan omlaag met behulp van een touw. Ze hadden geen touw, maar ze bonden de lakens aan elkaar van de kamer waar ze waren en hadden iets waar ze het konden mee doen.

Ze keken of de kust klaar was en slopen uit de kamer. Ze namen de gang in de richting waarin ze veronderstelden dat ze aan de achterkant van het paleis zouden komen. Ze kenden hun weg niet en trachtten te vermijden om gezien te worden. Daarom moesten ze enkele keren van richting veranderen als ze voor een gesloten deur stonden of als ze bij hals of kamers kwamen die bezet waren. Toen ze door een kamer liepen die leeg was werden ze opgemerkt door twee in het zwart geklede wachters die iets naar hen riepen. Ze bleven niet staan om uit te vissen wat ze wilden, maar draaiden onmiddellijk een andere gang in, terwijl Frank de deur sloot en er een boekenkist voor trok om de doorgang te blokkeren. Ze renden door de gang en als ze de hoek omdraaiden botsten ze bijna op een ander groepje, met een grote man in een paars kleed, vergezeld van vier in het zwart geklede wachters, met hun zwaarden in aanslag. De twee groepjes bleven even stokstijf voor elkaar staan. Geen van hen nam het initiatief. Het werd erger voor het groepje van Sam toen de twee wachters die achter hen aan kwamen, verschenen en de val dichtklapten.

Abdul, want het was hij die in het groepje voor Sam zat, hield zijn hand op om zijn mannen voor het moment tegen te houden. Hij was er zonet van verwittigd dat twee van de lijfwachten van de gasten een paar van zijn mannen overmeesterd hadden en hun uniformen hadden aangetrokken. Hij was onmiddellijk mee op jacht gegaan naar de indringers, maar nu hij hen gevonden had wilde hij weten wie ze waren, en waarom ze de kleren van zijn mannen gestolen hadden.

Hij sprak de mannen aan in het Turks, maar Sam trok zijn tulband af en antwoordde in het Engels.

"Ik ben Sam Grange, en dit is mijn zoon, Billy. De andere is zijn vriend Jamie, die je ook ontvoerd hebt uit mijn land. Ik ben alleen maar gekomen om hen terug te halen. Laat ons in vrede gaan en niemand zal gewond geraken."

Abdul keek eerst verbaasd, maar deed dan zijn hoofd naar achter en lachte.

"Wel, Mr Grange, de grote man die me zijn jongens niet wou verkopen. Jij bent wel ver van huis nu. Ik vrees dat je zo ver gekomen bent voor niets. De jongens zijn van mij nu, en ik ben niet van plan om ze weg te geven."

"Jij smeerlap, mijn zoon is wettelijk van mij, door de Britse en de internationale wetten."

"Ha, de Britse wetten hebben hier niets te maken. Duw de kinderen opzij, ik wil niet dat ze gewond geraken als mijn mannen jullie in mootjes hakken."

Frank, die tot nu toe nog niets gezegd had, schreeuwde plots uit.

"Wel, in mijn land is dit de wet." Als een bliksemflits trok hij zijn twee revolvers uit zijn kleren. Zijn eerste schot raakte Abdul tussen zijn ogen. Maar er kwamen nog meer kogels. De vier wachters vielen neer op het lichaam van hun meester. Frank draaide zich om en richtte zijn wapen op het tweetal achter hen. Hij raakte er een, maar de andere kon nog net in een gang duiken en ze hoorden het geluid van zijn vluchtende schoenen. Er viel een ogenblik stilte over de groep van Sam. Dan sprak Henry.

"Goed geschoten, jonge man. Maar ik denk dat we nu aan onze vermomming niets meer hebben."

Er kwam een vreemde blik in de ogen van de Amerikaan, een wilde blik, zoals een beest dat plots opgehitst werd. Dan knikte Frank naar Henry en ze beseften dat ze nu snel moesten handelen. Henry nam de leiding en trok zijn zwaard uit zijn schede. Sam had ook zijn wapen getrokken en volgde met zijn twee jongens. Frank liep achteraan. Toen het groepje voorbij Abdul en zijn mannen liep, hoe vreselijk het zicht ook was voor de Jamie en Billie, konden de jongens geen medelijden opbrengen voor de man die hen ontvoerd en opgesloten had.

Ze waren niet ver voor ze beseften dat de schoten heel het paleis gealarmeerd hadden. Door een raam konden ze zien dat er mannen in de tuin rondliepen. Van verschillende plaatsen hoorden ze gillen en schreeuwen. Na enkele minuten kwamen ze bij hun eerste probleem. Henry was enkele trappen opgelopen tot aan een deur, die plots openzwaaide. Er kwamen twee wachters door meet getrokken zwaard. De voorste zwaaide naar de oude Schot, maar de oude man toonde een lenigheid die niet bij zijn leeftijd paste. Hij keerde de slag, pareerde de volgende en met een houw doorkliefde hij de man. De andere sloeg op de vlucht.

"Woaw, één-nul voor Schotland," riep Frank achteraan. Hij glimlachte ironisch naar de man.

"Ik vrees dat ze met te veel zijn om hen allemaal te vellen," zei Henry. ,

"Geen probleem. Zolang ze het bij alleen maar zwaarden houden, kan ik hen de baas." antwoordde de Amerikaan.

Ongelukkig genoeg bleek dit niet zo te zijn toen ze door een andere gang liepen. Hier moesten ze langs een balkon naar een ander gang, als er schoten weerklonken. Ze trokken zich snel terug. Sam en Frank kropen naar voor, en na een snel vuurgevecht, beseften ze dat er te veel waren om hun een weg naar buiten te schieten. Ze keerden dus terug van waar ze kwamen.

De volgende minuten werden de dingen er niet beter op. Alle pogingen tot uitbreken werden beantwoord met schoten. Er waren ook teveel mannen met zwaarden om door Frank en Sam neergeschoten te worden. Ze moesten heen en weer lopen en schoten hun revolvers leeg om weg te geraken. Het duurde niet lang voor Sam bezorgd rapport uit bracht aan Frank.

"Heb jij nog kogels? De mijne zijn op."

"Sorry, ik heb er zelf nog maar een paar over. Ik had niet verwacht dat ik een heel leger zou moeten tegenhouden."

Enkele minuten later waren zijn laatste twee kogels verschoten. Ze konden niet anders meer doen dan rennen en proberen ontmoetingen te vermijden. Dat ging gedurende enkele minuten, vluchtend langs de wirwar van gangen van Abduls paleis. Ze kwamen tenslotte bij de hal die uitkwam op de zaal waar de grote orgie had plaats gevonden. Het bewees hoeveel ze in een rondje gedraaid hadden. Ze kwamen terug uit waar ze vertrokken waren. In tegenstelling tot daarnet, toen er een groot aantal personen ij verschillende acts betrokken waren, was de zaal verlaten. De meeste gasten hadden besloten om te vluchten toen het schieten begon, vooral toen ze het gerucht vernamen dat Abdul neergeschoten was. Enkele jongens zaten angstig in een hoekje. De vier jongens die over de bank lagen bij het gokspel lagen nog op hun plaats. Niemand had de tijd genomen om hen los te maken. Een arme kerel had nog steeds de grote dildo in zijn kontje steken. Hij was er niet in geslaagd om hem er zelf uit te knijpen.

Omdat hij voetstappen achter hen hoorde, besloot Sam om door de hal te lopen, aarzelend om zich in die open plaats te begeven. Ze renden naar een uitgang aan de zijkant van de zaal, gingen voorbij een deur tot een groep soldaten hun weg versperde. Ze snelden terug de zaal in, maar het werd steeds erger toen de in het zwart geklede wachters door de andere uitgangen naar binnen kwamen. Sam besefte dat ze in de val zaten. Ze konden nog een wanhopige poging ondernemen. Hij en Frank bewapenden zichzelf met twee zwaarden die ze op de grond vonden. Het groepje trok zich terug in een van de hoeken van de zaal. Het was hopeloos, en ze wisten het maar al te goed. Ze waren met te weinig en Frank en Sam konden niet met een zwaard omgaan. Billy en Jamie zaten bang in het hoekje, terwijl de drie mannen beschermend rond hen stonden, met hun zwaard voor hen, er zo bedreigend mogelijk uitziend.

De wachters vielen het groepje niet onmiddellijk aan, ze bleven een tiental minuten voor het groepje staan. Ze zwaaiden ook dreigend met hun zwaarden en kwamen steeds dichterbij. Sam begreep iet waarom ze niet direct aanvielen en de karwei afmaakten. Hij dacht dat ze misschien bang waren voor vreemden, die er al in geslaagd waren om een deel van hun kameraden om te brengen, of misschien waren ze bang van Henry. De oude man had zichzelf in gevechtshouding gezet, zwaaide als een dolle met zijn zwaard en schreeuwde oude Schotse oorlogskreten.

Ze ontdekten al snel de ware reden. Na een tijdje, Sam was te gestresseerd om te beseffen hoe lang, zette en grote sterke man zich vooraan het wachtende legertje. Hij was van kop tot teen gekleed in een felrode outfit en gaf bevelen aan de andere mannen. Hij was duidelijk de kapitein van de wacht. Hij had bevolen dat hij persoonlijk moest toezien hoe de vijand gedood werd, indien mogelijk in een glorieus gevecht van staal op staal. Niet zoals Panesh, de afgezant van Abdul, een lafaard, was de kapitein van de wacht weggelopen toen het schieten begon. Hij wist dat zijn werkgever dood was, maar hij had de moed en de eer om te zorgen dat zijn dood gewroken zou worden. Hij stond voor zijn mannen, uitte een luide kreet om hen voor te bereiden op de uiteindelijke slachting. Sam wist dat het einde nabij was en zei tegen Frank.

"Het spijt me Frank, dat je gedood gaat worden."

De Amerikaan die de kalmte behield van een man voor wie het einde nabij was, besloot om een grapje te maken. In een sjiek Brits accent zei hij.

"Dat geeft niet ouwe jongen, ik had het voor geen geld ter wereld willen missen."

De soldaten kropen voorwaarts, de kapitein kwam naar de oude Schot omdat die de hevigste zwaardvechter was. Hij zwaaide zijn zwaard in de lucht en bereide zich voor om de aanvalskreet te slaken.

Maar die stierf uit in zijn keel, en er klonk een jammerend geluid. Alle ogen werden gericht om te zien wat er gebeurde. Het was inderdaad een vreemd gezicht. Een kleine witte figuur stond op de reling van het balkon dat rondom de zaal liep. Zijn armen waren voor hem uit gestrekt. Een witte mist dreef rondom de spookachtige figuur en gaf de indruk dat hij in de lucht zweefde. Dan begon hij te spreken met een hoge stem, maar zijn woorden klonken in een wilde toorn, in een venijnige speech in een taal waarvan Sam dacht dat het Turks was. De speech betekende niet veel voor het groepje dat in de hoek op zijn noodlot wachtte, maar de wachters werden lijkbleek, alsof ze door een vloek getroffen werden. De kapitein leek nog het minst bevreesd, maar het hielp niet veel, want in de seconde dat de man afgeleid was door de geest, had Henry hem doorregen met zijn zwaard.

Wat het ook was dat de soldaten bang maakte, de doodskreet van hun kapitein werd de doodsteek. Gedreven door een geweldige paniek wierpen de mannen hun wapens neer en vluchtten ze weg, rennend als gekken. Ze lieten de hal leeg en doodstil achter in enkele seconden. Sam en zijn makkers waren ontzet en verbaasd. Ze staarden naar de spookachtige figuur. Een deel van de mistwolk was al verdwenen, wat het al wat meer aards deed lijken. Het draaide zich om, ging achteruit en verdween uit het zicht. Niemand bewoog, maar even later hoorden ze stampende voeten die deur naderden. Dan vielen er vier jongens de zaal binnen. De leider was John. Hij negeerde de verbaasde blik van zijn vader, rende hem voorbij en stortte zich op Jamie en Billy. De tweede knaap was de witte figuur, maar nu konden ze zien dat het Charles was, overdekt met een wit poeder dat er uit zag als bloem. Hij ook stortte zich op het groep van Jamie en Billy. Alle vier rolden ze over de grond, elkaar knuffelend van geluk. De twee laatsten waren Agi en Pascal. De Turkse jongen omhelsde Frank, terwijl de Franse knaap wat gereserveerd naar de rollende jongens keek. Sam kwam terug bij zijn positieven en hij wou wat antwoorden over deze hele zaak. Hij dacht dat hij daarvoor best bij Charles te rade ging. Hij trok zijn middelste zoon dus uit het hoopje jongens op de grond. De andere drie zaten nu ook onder de bloem die van Charles af kwam, maar daar trokken ze zich niets van aan. Charles huilde van geluk, maar hij kalmeerde toen hij de verwarde blik op zijn vaders gezicht zag.

"Ik neem aan dat je voor dit alles een verklaring kan geven, ik dacht dat jullie in de herberg lagen te slapen."

"Ohh, je bedoelt door dat slaapmiddel." antwoordde Charles. "Oh, ik vond dat tussen onze spullen bij onze boottocht. Ik wist dat je had gekocht voor ons, ik heb het dus verwisseld met wat amandelpoeder. Op het ogenblik dat ik amandelen in mijn eten proefde, wist ik wat je van plan was en ik overtuigde de anderen ervan om te doen alsof we sliepen. Maar ik heb het slaappoeder bewaard en het kwam wat later van pas."

"Echt, misschien kan je me nog iets vertellen wat ik nog niet weet." Sam zat er mee verveeld dat zijn plannetje om de jongens er buiten te houden mislukt was. Maar aangezien ze hier hun leven gered hadden, kon hij hen dat moeilijk kwalijk nemen. Charles ging verder met uitleggen wat hij en de anderen nog gedaan hadden.

"Nadat jullie de herberg verlaten hadden, besloten we je te volgen en de ingang te bewaken. Wilden echt niet naar binnen komen, maar toen we rondkeken stelden we vast dat het voor jullie moeilijk zou worden om op een andere plaats naar buiten te komen. Toen vatte ik het plan op om de bewakers aan de poort uit te schakelen. We renden terug naar de herberg en mengden wat drankjes met het slaappoeder. Dan kropen we naar de wachters. We stelden ons zo plotseling voor hen op dat ze zich niet realiseerden dat we niet uit het fort kwamen.

Agi legde hen uit dat we wat verfrissingen gekocht hadden, die ze gretig van ons afpakten en uitdronken. Het duurde niet lang voor ze diep in slaap waren. We wachtten hier tot we iets van jullie hoorden, hopelijk samen met Jamie en Billy. Na een tijdje hoorden we enkele schoten, en daarna nog meer. Niet lang daarna snelde er een heel pak gasten naar buiten. Ze haalden hun paarden en reden snel weg. We namen van de gelegenheid gebruik om binnen te glippen om te zien of we jullie konden helpen.

We kwamen in de hal die de gasten verlaten hadden, door in de tegenovergestelde richting te lopen van waaruit zij kwamen. We konden jullie niet vinden en kropen op het balkon om te zien of jullie hier waren. Dan kwamen jullie hier naar binnen en we zagen dat jullie in de problemen zaten. Dan kreeg ik het spokenplan en omdat we in een van de voorraadkamers zaten gebruikten we een zak bloem om me te transformeren. Ik veronderstel dat jullie zich afvragen waarom de mannen zo bang waren?"

"Nu je het zegt." zei Sam.

"Het is een van de verhaaltjes die ik vond in dat boek met Turkse legenden, dat ik op het schip gelezen heb. Weet je nog, dat boek waarvan je zei dat ik er niets nuttigs in zou vinden. Het verhaal ging over een jongetje dat gedood werd door soldaten toen hij dichtbij een kasteel aan het spelen was. Het verhaal gaat dat hij terug zou komen als geest om wraak te nemen op zijn moordenaars. De legende zegt dat hij heel het land afreist om alle soldaten te doden die hij tegenkomt. Agi vertelde me dat die legende door bijna iedereen in de streek gekend is en dat de truuk hier wel zou werken. Agi zorgde voor de stem. Hij deed de geest heel echt klinken, hij zou acteur moeten worden."

De Turkse jongen die naar de uitleg van Charles geluisterd had, glunderde bij het complimentje dat hij kreeg. Sam schudde ongelovig zijn hoofd. Zijn slimme zoon had het weer gedaan. Ze waren nog wel niet veilig thuis en dit kreeg opnieuw de volle aandacht. Frank kwam net terug van een inspectieronde en vertelde hen dat er in het hele paleis geen soldaten meer waren. Hij had ze naar het volgende dorp zien vluchten. Het zou nog wel een tijdje duren voor ze durfden terug keren.

Het groepje wandelde in het paleis rond om de haremjongens te verzamelen, al diegenen die achter gebleven waren, sommige verscholen omdat ze nergens anders heen konden. Zij vertelden hen dat er geen geesten in de buurt waren, en dat ze hun spullen moesten pakken om weg te gaan. Ze werden vrij gelaten.

Het duurde even voor iedereen klaar was, maar bij hun zoektocht naar de jongens stootten ze op de schat van Abdul. Omdat hij er toch niets meer mee kon doen besloten ze om het mee te nemen. Ze verdeelden de jongens en hun buit over enkele wagens en vertrokken de volgende morgen. Als voorzorgsmaatregel tegen aanvallen zat Charles in de voorste wagen, opnieuw overdekt met bloem, zodat de soldaten konden zien dat de geest met hen meereed. Frank maakte van de gelegenheid gebruik om het arsenaal van het paleis te plunderen en nam wat geweren en ammunitie mee, voor het geval ze dit nodig zouden hebben.

Ze hadden geen problemen toen ze vertrokken, noch op hun weg terug naar de haven van Izmir. Net voor ze de stad binnenreden, verzamelde Sam de haremjongens en vroeg aan elk van hen wat ze wilden doen. Het was niet te verwonderen dat de Europese jongens die samen met John, Billy en Jamie ontvoerd werden, allemaal naar huis wilden gaan. Sam zei dat het dit zou regelen. Enkele anderen, vooral diegenen die al enkele jaren deel uitmaakten van de harem wisten niet waar naartoe. Ze zouden zich in groepjes verdelen en zouden proberen een weg te vinden in het land waar ze nu waren. Sam gaf hen een deel van de buit om hen een goede start te geven.

Eenmaal in Izmir, namen ze de eerste boot naar Athene en gelukkig was er een diezelfde dag nog, zodat Sam niet moest zorgen voor een plaats om te overnachten. In Athene zorgde Sam voor ticketten voor alle reisdoelen die ze nodig hadden. De meerderheid reisde naar het westen. Sam vertelde zijn jongens dat ze moesten afscheid nemen van Frank, Henry en de anderen omdat ze niet dezelfde boot zouden nemen. De jongens waren verrast, maar deden wat hun vader vroeg. Frank vertelde hen dat hij terug naar Amerika zou reizen en dat ze hem altijd mochten komen bezoeken. Ze waren blij dat hij Agi met zich mee nam. De Amerikaan zei dat hij hem kon gebruiken in zijn Wild-Westshow. Henry ging terug naar Engeland met de andere jongens. Hij zou de jongens uit de andere landen overgeven aan de consulaten van hun land zodat ze terug naar huis konden. Als de boot vertrokken was wilden de jongens weten waar ze naartoe zouden gaan.

"Ik heb beslist, dat nu we toch hier zijn, we van de gelegenheid gebruik kunnen maken om wat van de wereld te zien. Ik heb ticketten voor Alexandrië. Vandaar reizen we naar Suez en naar India. Henry zal aan de ouders van Jamie gaan uitleggen dat hij veilig is, en ze zullen hem zeker de reis van zijn leven gunnen."

De jongens waren opgetogen over het plan. Een lange vakantie zou hen de gelegenheid geven om heel wat tijd samen door te brengen en om de beproevingen te boven te komen. Jamie was overgelukkig. Hij vroeg zich af welke avonturen hij nog zou beleven.

Einde