James Stuart
the Erotic Historian

vertaald door Jan van Vlaanderen

Het Landgoed

Hoofdstukken 21-22

Het duurde nog vier dagen voor het schip in Athene aanlegde, hun eerste bestemming. Gedurende die tijd slaagde Charles er in om zijn onverzadigbare lichaam aan te wenden bij verschillende seksuele activiteiten,, met zijn vader, Henry, Thomas de matroos en zelfs met Frank. Charles wilde er zeker van zijn dat de Amerikaan niet van mening veranderde en Frank was niet ontevreden met zijn bijkomende, heel prettige bijbetaling. Toen ze in de Griekse hoofdstad aankwamen, verlieten de vier jagers het schip om een doorweg te vinden naar Izmir in Turkije. Maar ongelukkig genoeg kon de eerstvolgende boot pas vertrekken op de 28e april, dat was overmorgen. Ze boekten een hotel en verbleven de ganse volgende dag in Athene. Omdat ze toch niets anders te doen hadden bezochten ze de klassieke sites, verspreid oer de stad, iets waar Charles, Frank en Henry heel blij mee waren. Sam normaal ook, maar zijn gedachten waren ergens anders. Hij kon aan niets anders denken dan aan de jacht en hij trachtte opgewekt te blijven. Hij was er zich van bewust dat zijn jongens duizenden kilometers van hier waren en hij bad dat hun reis al iets had opgeleverd en dat de jongens tenminste in de buurt van Izmir waren. Hij wist niet wat het was, maar iets diep in hem zei dat ze niet ver weg waren en dat zijn zoektocht niet vergeefs zou zijn.

De volgende dag verlieten ze vroeg het hotel en scheepten ze in naar Izmir. Het vaartuig was net groot en was overbevolkt. Sam was blij dat ze maar een nacht op de boot moesten zitten. Het enige wat hij kon krijgen was een kleine hut met zijn vieren, met twee stapelbedden. De andere passagiers waren vooral Grieken, wat niet te verwonderen was want Sam had geleerd dat op de westkust van Turkije, waar ze naartoe vaarden, een groot aantal Grieken leefden. De zee was vrij wild die dag, wat de reis er niet prettiger om maakte, want de boot werd met gemak rond gesmakt. Ze zagen de Turkse kust vrij vroeg die ochtend en ze waren blij om terug op het vaste land te stappen nadat ze in de haven aankwamen.

De dokken waren vol leven, het was duidelijk dat de stad een belangrijke zeehaven was en waarschijnlijk ook een handelscentrum. Na een tijdje zoeken vond Sam een taxi en ze konden de chauffeur aan het verstand brengen dat ze een hotel zochten. Ze reden door wat ze veronderstelden het centrum van de stad was en werden afgezet voor een groot gebouw. Sam hoopte dat dit het beste hotel van de stad was. Als dat zo was had het zeker betere tijden gekend. De grootse voorgevel ,had dringend herstellingen nodig en toen ze in de lobby stapten zagen ze dat het lang geleden was dat er nog een laag verf op aangebracht werd. Sam had de indruk dat hij in een gebouw was dat lag geleden glorieuze dagen gekend had. Hij vroeg zich af of dit een indicatie was voor de gehele stad, wat niet te verwonderen zou zijn. Het fortuin van de haven was vast meer met het ganse Ottomaanse rijk ten onder gegaan.

Sam boekte drie kamers, een voor hem en Charles en voor Frank en Henry elk een kamer. Ze laadden hun bagage uit en verfristen zich in hun kamers. Dan lunchten ze in het restaurant van het hotel en praatten ze over wat ze nu moesten doen. Sam dacht dat het best was om zich in twee groepen te splitsen. Henry en ij zouden trachten het etablissement te vinden waar de tatoeages vandaan kwamen die hen naar hier gebracht hadden. Frank en Charles zouden uitzoeken waar de rijke Turken woonden, vooral zij die iets hadden met jongetjes.

Voor ze het hotel verlieten besloot Sam om enkele Britse ponden in te wisselen in de lokale geldeenheid. Hij gaf een deel aan Frank om eventuele fooien te betalen. De twee groepen vertrokken en Sam en Henry hielden een taxi tegen. Dit was een vuile man die een nogal wankele koets met twee paarden bestuurde. , maar ze realiseerden zich dat ze het daarmee zouden moeten doen. Nu moesten ze de koetsier nog zeggen waar hij naartoe moest. Sam vermoedde dat een jongensbordeel niet echt goed aangeduid zou zijn, maar de taxivoerder had de reputatie om al die dubieuze etablissementen te kennen. Misschien hadden ze geluk.

De twee mannen klommen naar binnen en Sam vroeg de bestuurder of hij Engels kon verstaan, maar hij kreeg geen antwoord. Dan probeerde hij in het Frans, waar Sam iets van kende, maar ook zonder succes. Omdat ze dan toch niet met de bestuurder konden communiceren nam hij het papier uit zijn zak waarop de tekening stond die op het achterwerk van de Turkse bediende stond. Hij toonde de tekening aan de bestuurder in de hoop dat hij het zou herkennen. De man bekeek de tekening een tijdje, zonder te reageren, totdat Henry ongeduldig werd. Hij wees naar een mooie Turkse jongen, die op de straat stond te praten en die een kleine zak droeg, dan maakte hij een obsceen gebaar. Er kwam een brede glimlach op zijn gezicht en met een zweepslag zette het voertuig zich in beweging. Sam was een beetje beschaamd over Henry en was niet zeker of het wel de tekening was die de man een hint gaf ofwel het gebaar van Henry. Maar hij hoopte toch dat ze naar een plaats reden dat heren met een liefde voor jongensvlees zou tevreden stellen. Hij zou het moeilijk kunnen geloven dat een stad van deze omvang meer dan een jongensbordeel zou hebben. Of het zou natuurlijk kunnen zijn dat neuken met jongens een belangrijke passie van de meeste mannen van de stad was, dan waren er natuurlijk meer van die instellingen. Als dat het geval was zouden ze alle jongensbordelen moeten doorzoeken of ze een Turkse jongen in diens hadden. Maar het was natuurlijk ook mogelijk dat ze niet in deze stad moesten zoeken, zelfs niet in dit land.

De taxibestuurder zette zijn paarden tot spoed aan en de twee passagiers werden dooreen geschud op hun tocht door de straten van de stad. Sam bekeek de mensen die ze voorbij reden en was verheugd te zien dat de meeste mensen van Turkse oorsprong waren. Maar er waren ook heel wat vreemdelingen. Enkelen waren zwart, uit Afrika, anderen leken Europees en Sam zag er zelfs een die gekleed was als een Engelsman. Die mengeling was normaal in een handelscentrum en had het voordeel dat Sam en zijn groepje niet zou opvallen, wat hij eerst gevreesd had. Een ander pluspunt was dat ze waarschijnlijk wel iemand zouden vinden, tussen de goed opgeleiden dan, die een van de twee meest gebruikte talen ter wereld kon spreken, Frans of Engels. Als ze alleen maar de taal van hun land kenden, zoals de taxibestuurder zouden ze het moeilijk hebben om iets te vinden.

Uiteindelijk stopte de koets voor vreemd uitziend gebouw ergens in een zijstraat. Hij steeg af en wenkte zijn 2 passagiers om hem te volgen. Ze stapten onder een doorgang in een kleine binnenplaats, waar de taxibestuurder op een eenvoudige houten deur klopte. Na een korte pauze ging een luikje in de deur open en verscheen er een man. Na een kort gesprek met de bestuurder, knikte de man en Sam hoorde grendels wegschuiven. De bestuurden grinnikte naar het tweetal, Sam begreep dat er betaald moest worden en nam zijn geldbeugel. Hij had geen idee hoeveel de man wou en hij gaf hem zoveel als hij in Londen zou betaald hebben. De man leek tevreden met het bedrag en ging weg.

De deur zwaaide open en een grote, ruig uitziende Turk keek naar de twee nieuwkomers. Sam probeerde op dezelfde manier uit te vissen welke talen hij verstond, maar hij had niet meer geluk als met de taxibestuurder. In elk geval gebaarde de man hen binnen te komen en hij sloot de deur achter hen. Hij bracht hen door een gang naar een klein kamertje, toonde hen een versleten sofa en verdween. Sam en Henry maakten het zich gemakkelijk en wachtten. Een minuutje later kwam een andere man binnen, een kleinere man, maar beter gekleed en met een rond, intelligent gezicht. Sam veronderstelde dat dit de eigenaar of de manager was. Hij stapte naar zijn twee gasten en schudde hen warm de hand, voor hij iets brabbelde dat Sam noch Henry konden verstaan.

"English, Français?" zei Sam, meer uit hoop dan van verwachting.

"A little un petit peu," antwoordde de man.

Omdat de man niet liet blijken welk van de 2 hij het liefst had, besloot Sam om Engels te praten, want zijn Frans was nogal roestig.

"Kunt u Engels spreken, alstublieft?"

"Ik proberen, maar Engels heel slecht." antwoordde de gastheer. Dan voegde hij er glimlachend aan toe:"Mijn naam is Mustafa, jij wil jongen, hier vele mooie jongens."

"Wel, misschien, maar we willen ook wat informatie." zei Sam. De bordeelhouder verstond het niet of verkoos hem te negeren. Hij zei hen te wachten, verdween dan. Hij kwam terug met drie jongetjes. Eén van hen was heel jong, een andere een tiener en de derde ergens tussen in. De eigenaar wou zien welke leeftijd ze verkozen. De drie jongens waren gekleed in lange, witte tunieken die tot aan hun enkels reikten. Ze waren Turks of toch ergens uit het Midden Oosten. Ze hadden donker, licht gekruld haar, bruin haar en donkere huid. Het was niet te verbazen dat de drie jongens heel mooi waren. Ze glimlachten naar de twee heren aan wie ze aangeboden werden.

"Deze goed?" vroeg de gastheer en hij wees naar de jongste. "Als te oud, we hebben jonger." Aangezien de jongen die hij aanwees niet meer dan 8 jaar was vroeg Sam zich af hoeveel jonger ze wel konden zijn. Sam zei dat de jongens in elk geval jong genoeg waren.

"Wil je meer zien?" vroeg Mustafa en zonder een antwoord af te wachten blafte hij een bevel naar de jongens. Ze gingen onmiddellijk op hun knieën zitten, grepen de onderkant van hun tuniek en trokken ze op tot aan hun borstkas, om de mannen te tonen dat ze niets onderaan hadden. Alle jongens hadden slanke, sexy lichamen. De grootte van hun genitaliën varieerde nogal. De penis van de jongste was klein en niets was te zien van zijn testikels, terwijl de grootste goed ontwikkeld was en zijn lange lul en zware ballen tussen zijn benen wiebelden. Het verbaasde Sam dat de oudste, alhoewel al een stuk in de puberteit, even onbehaard was als zijn makkers. Hij veronderstelde dat zijn haar afgeschoren was.

Mustafa blafte nog een bevel. De drie jongens draaiden zich om, om hun achterwerk te tonen. De achterkant was al even veelbelovend als de voorkant. Maar de aandacht van Sam werd niet getrokken door de schoonheid van hun mooi gevormde kontjes, maar hij focuste zich een beetje hoger, net boven hun linkerbil om precies te zijn. Op die plaats stond precies dezelfde tatoeage als wat hij op de tekening had gezien. De professor had gelijk. Het werd gebruikt in Izmir. Sam was buiten zichzelf van opwinding. In de tien weken dat de jongens nu al ontvoerd waren was het zien van dat teken op het mooie lichaam van de knapen het eerste goede nieuws dat hij kreeg. Ineens kreeg hij de ingeving dat de jongens die hij zocht misschien aan dit etablissement verkocht werden en dat ze misschien maar enkele meters verder zaten te wachten op hun redding.

In elk geval dacht Mustafa dat blik van geluk in Sams ogen er een was van lust, klaar om de deal te sluiten. Hij wees naar de jongste knaap die zijn kontje nogal schaapachtig vooruit stak.

"Hij heel goed, billen als zachte kussens."

Sam ging er mee akkoord dat de jongen charmant was, maar zijn hoofd was met andere dingen bezig.

"Ze zijn alle drie prachtig, maar mijn vriend en ik vragen ons af of je geen Europese jongens hebt. Bij ons is het zelfs moeilijk om jongetjes uit ons eigen land te krijgen.

"Europese jongens?" antwoordde de man, blijkbaar begreep hij alleen maar deze woorden. "Ja, ja. We hebben, wacht."

Hij duwde de jongens naar buiten en schreeuwde naar hen alsof het hun fout was dat ze niet aan de wensen van de klanten voldeden. Terwijl ze stonden te wachten, begreep m dat de oude Schot de tatoeage ook gezien had en beide mannen wachtten nerveus wat ze hen straks zouden aanbieden, alsof ze verwachtten dat John, Billy en Jamie met hen de kamer zouden binnen stappen.

Het was natuurlijk niet verwonderlijk dat dit niet het geval was toen ze terugkwamen. Deze keer had hij maar twee jongens bij zich. Een van hen had ook nog donker haar, maar had een lichtere huid en zag er minder oosters uit. De andere had lichtbruin haar, bleke huid en was duidelijk een Europeaan. De bordeelhouder wees naar de tweede en zei.

"Hij, van Roemenië, de andere bergjongen van Montenegro, hij heeft sterk lichaam, geeft je veel genot, billetjes als zachte kussens."

Sam kwam tot het besluit dat alle kontjes uit het zelfde hout gesneden waren, of de kennis van het Engels van Mustafa ging niet verder. De jongens waren gekleed zoals de vorige. Na het bevel van hun meester zwaaiden ze het kledingstuk omhoog om zichzelf te tonen. Ze leken beiden van dezelfde leeftijd en aan hun grootte en het volume van hun genitaliën zag Sam dat ze pas in de puberteit kwamen. Hoe mooi ze ook waren, het was niet wat Sam zocht.

"Mooi, heel mooi, maar we hoopten dat je enkele blonde jongens had. Heb je er?" Sam maakte er gebruik van dat de drie jongens, John, Billy en Jamie blond waren. Maar ongelukkig genoeg leek de bordeelhouder de vraag van Sam niet te begrijpen.

"Je weet wel, blond haar," zei Sam en hij toonde zijn eigen haar, alhoewel die hun blonde kleur al enkele jaren geleden verloren hadden.

"Geel haar," hielp Henry hem, hopend dat de man kleuren begreep.

"Oh, gouden haar." zei Mustafa toen hij begreep wat ze bedoelden. "Neen, sorry, Gouden jongens kosten veel, heel veel geld. Ik geen rijk man."

"Kan je ons helpen om blonde, ik bedoel gouden jongens te vinden?" drong Sam aan. Dan probeerde hij zijn vraag eenvoudiger te stellen. "Waar gouden jongens?"

Hun gastheer leek verveeld dat ze hun interesse in zijn eigen jongens verloren hadden. "Misschien, ik help, maar ik help alleen maar klanten."

"Sam wist onmiddellijk wat de man wou. Maar hoe sexy de jongens ook waren, Sam was niet gekomen voor seks. Met dit in zijn hoofd wou hij betalen zonder de pret erbij te nemen, maar dan hield hij zich in. Als hij dit deed zou de man achterdochtig worden. Misschien zou hij spraakzamer worden als hij wist dat ze pedofielen waren, zoals hij er zelf waarschijnlijk een was.

"Misschien praten we later, maar ik wil die jongen," en Sam wees naar de bergjongen, die breed naar hem glimlachte toen hij hem nog eens aankeek.

"Ben jij tevreden met de andere?" vroeg Sam aan Henry. De oude Schot keek hem vragend aan, maar dan leek hij te begrijpen wat hij probeerde te doen en hij liet merken dat hij de jongen goed vond.

"Goed, goed." zei de bordeelhouder. Hij lachte gelukkig nu dat hij wat geld ging verdienen. "jij veel pret hebben, dan wij drinken samen." Hij schreeuwde een bevel naar de jonge Montenegroknaap en het ventje kwam naar hen toe. Mustafa. Streelde liefdevol door zijn haar en zei dan tot zijn klant.

"Hij heel goed, je hebt zijn mond, je hebt zijn kont, hij doet alles."

"Hoeveel?" vroeg Sam. Het was voor hem eender, maar hij dacht dat men het vreemd zou vinden als hij het niet vroeg.

"Hier heel goedkoop." antwoordde de man. Dan nam hij een stuk papier, schreef er een bedrag op en toonde het aan zijn klant. Sam rekende om in Engels geld, en besefte dat het minder was dan de prijs voor enkele glazen bier in de herberg bij hen thuis. Jongensvlees was hier blijkbaar erg goedkoop.

"Voor tien meer, hij geeft massage. Sam ging akkoord en hoopte de man blij te maken. Het denken aan een piemelmassage van dit knappe kereltje deed hem een stijve krijgen. De bordeelhouder zei iets tot de jongen en Sam nam zijn geldbeugel.

"Nee, nee. Nadien betalen. Als jongen niet goed, hij betalen." zei Mustafa.

Sam twijfelde er niet aan dat de jongen dan zou mouten betalen met zweepslagen, maar hij dacht er niet aan om te zeggen dat jongen niet voldeed. De jongen nam Sam bij de hand en bracht uit de kamer. Achter hem zag hij dat Henry weggebracht werd door de Roemeense jongen.

De bergjongen bracht Sam doorheen enkele gangen. De Engelsman begon zich te realiseren dat het hier niet klein was. Ze kwamen voorbij enige deuren en Sam vroeg zich wat er zich achter elk van hen afspeelde. Op een gegeven moment passeerden ze een Turkse heer die de andere kant opging. Hij hield de hand de hand vast van een jong kereltje, helemaal naakt. Sam wist niet of ze op weg waren naar een kamer voor wat plezier, of dat ze al klaar waren en de gelukkige klant op weg was om te betalen, met het kontje van het jongetje vol sperma.

Uiteindelijk bracht de jongen hem in een klein kamertje. Het meubilair bestond uit een bed met een tafeltje ernaast. Er waren geen vensters, het enige licht kwam van een grote olielamp die op de tafel stond. Op de tafel vond Sam allerlei spullen die een klant kon nodig hebben. Het bordeel verzorgde zijn klanten. Er lag een handdoek, wat water om te drinken, zelfs een sigaar voor achteraf. Sam zag ook enkele vreemde dingen, zoals een grote houten dildo, misschien voor klanten die erectieproblemen hadden, alhoewel het een beetje te groot leek om in een gewone knaap te steken. Er lag ook een soort rijzweepje, een kort leren zweepje met wat touw eraan. Sam was niet van plan om dit te gebruiken, maar hij dronk wat water voor hij de jongen bekeek.

De jongen keek eerder zenuwachtig naar hem. Hij was het niet gewoon om West-Europese klanten te bedienen en was onzeker wat die van hem verwachtten. Sam glimlachte naar de jongen en knuffelde hem vaderlijk en kuste hem op het hoofd. Dat zette de jongen op zijn gemak en hij glimlachte warm terug naar de man. Dan wierp hij het enige kledingstuk af en stond naakt voor Sam. De Engelsman keek even naar de knaap die echt mooi was. Zijn lichaam zag er fit uit, door hard werken en het beklimmen van de bergen. De jongen was duidelijk in goede gezondheid, met een glanzende huid en wanneer hij glimlachte was een stel mooie witte tanden te zien. Sam schatte hem 12 jaar oud, maar hij wist niet hoe snel de jongens zich in zijn land ontwikkelden. Hij kon dus wat ouder of wat jonger zijn. Hij vroeg zich af hoe lang de knaap hier al werkte, maar toe hij hem enkele vragen wilde stellen, kreeg hij alleen volgend antwoord.

"Ik Sacha." De naam van de jongen, dacht Sam, en blijkbaar het enige Engels wat hij kende.

De knaap kwam naar hem toe en hielp hem zijn kleren uit te trekken. Toen Sam ook naakt was, bracht de jongen hem naar het bed en gebaarde hij hem te gaan liggen. Sacha ging terug naar het tafeltje om dingen te nemen voor de massage Sam voelde zich schuldig. Niet dat hij seks ging hebben met de jongen, dat had hij wel meer gedaan. Hij was hier echter niet naartoe gekomen voor een goedkope neukbeurt. Hij voelde het een beetje aan als verraad tegenover diegenen die hij zocht, omdat tijd voor hun zoektocht verspilden aan vleselijke genoegens. Sam vroeg zich af of hij de jongen niet alleen wat zou strelen, voor hij met de eigenaar ging praten. Maar dan bedacht hij dat de bordeelhouder hem misschien in het oog hield van op een geheim plekje, zoals hijzelf al zo dikwijls gedaan had bij de landgoedfeestjes. Hij wou niet dat de man dacht dat hij het niet voor jongetjes had. Fuck it, dacht hij. Wees niet zo bezorgd, hou je rustig, en geniet er van. Als zijn neukbeurt met de jongen hem informatie zou opleveren, wat had hij dan te klagen.

Sacha kwam naar Sam toe met een fles olie in zijn handen. Hij gebaarde naar Sam dat hij wou dat hij op zijn buik ging liggen, en de man deed het. Sam hield zijn hoofd omhoog om de jongen aan het werk te zien en hij huiverde toen hij de koele vloeistof over zijn rug en zijn benen voelde vloeien. Dan ging de jongen wat achteruit en Sam was wat verwonderd dat de knaap zichzelf insmeerde, in plaats van de olie uit te smeren die hij op man aangebracht had. Toen de jongen op het bed kwam en over zijn benen ging liggen realiseerde Sam zich dat hij zijn hele lichaam ging gebruiken en niet alleen zijn handen om te masseren. Zijn prik begon snel te groeien bij dit vooruitzicht en zijn genot vertienvoudigde toen de jongen zijn lichaam heen en weer begon te kronkelen, eerst over zijn benen en dan hoger, naar zijn kont toe. Hij gebruikte vooral zijn eigen kontje om de olie uit te smeren. Sam genoot van het gevoel van zijn zachte huid die over zijn lichaam wreef. De jongen kneep met zijn billen toen hij zijn benen masseerde.

Na enkele minuten ging Sacha er af en toonde met zijn handen dat hij wilde dat Sam zich omdraaide. Dit had hij liever want nu kon hij zien wat de jongen deed. Sacha giechelde toen hij de keiharde prik van de man plat op zijn buik zag liggen, hij leunde voorover om er zachtjes in te knijpen. Toen de jongen opnieuw bovenop de man ging liggen, zag Sam tot zijn genoegen dat de lul van de jongen ook stijf stond en dat hij voor zich uit zwaaide. Het was plezieriger voor Sam te zien dat de jongen ook genoot. De massage ging verder. Hij begon opnieuw bij zijn benen. Sam huiverde van genot toen zijn kont hogerop gleed en over zijn lul wreef die als een klimplant tussen zijn billen kronkelde. Het masseren versnelde en de jongen gleed op en neer over Sams lichaam. De man greep de benen van de jongen om hem dichter bij zijn gezicht te krijgen, maar de huid van de jongen was zo glad van de olie dat het kereltje altijd weggleed. Hij giechelde toen hij zag dat de man gefrustreerd geraakte omdat hij ding dat hij wilde niet te pakken kon krijgen.

Sam kon het niet langer uithouden, hij tilde zijn knieën op en de jongen viel op zijn borstkas. Sam kiepte het jongetje naast zich en duwde zijn been tussen zijn dijen om te verhinderen dat hij weggleed. Dan knuffelde hij Sacha naar hem toe en drukte zijn lippen op de zijne. Sacha begreep dat de massage gedaan was en smolt weg in de armen van de man toen hij de omhelzing beantwoordde. De twee knuffelden en kusten een hele tijd toen de jongen zich uit de armen van de man liet glijden. Hij begon de borstkas van Sam te kussen en zoog aan zijn tepels tot ze hard waren. Hij bracht zijn hoofd verder omlaag en kuste de man zijn buik tot hij het ding bereikte waar hij op doelde, dan stak hij Sams lul in zijn mond.

De jongen zoog gretig op paal van de man en Sam streelde zachtjes de rug en de billen van de jongen. Sam zag dat de jongen trots was op zijn werk en dat hij deskundig zijn tong gebruikte om de man te plezieren. Hij slaagde erin om de ganse lengte van Sams goed gebouwde lul in zijn mond te krijgen en Sam voelde regelmatig zijn eikel tegen de achterkant van zijn keel botsen. Toen de golven van genot Sam overvielen, kon hij zijn ballen voelen samenknijpen en hij wist dat hij weldra zou klaarkomen. Hij probeerde het zo lang mogelijk uit te stellen en duwde de jongen zachtjes van zijn lul af om zijn passies even te laten bekoelen.

De jongen dacht echter dat Sam klaar was voor een volgende ronde. Hij rolde zich op zijn buik naast Sam en stak zijn kont in de lucht, duidelijk zichzelf aanbiedend om geneukt te worden. Sam was hier echter nog niet klaar voor en hij draaide de jongen terug op zijn rug. Die dacht dat Sam hem langs voor wou nemen en stak onmiddellijk zijn benen omhoog, dicht tegen zijn lichaam, zoals lenige jongetjes dit kunnen. In plaats van voor de jongen te knielen, ging Sam liggen meet zijn gezicht ter hoogte van het prachtige kontje van de knaap. Hij duwde zijn benen wat verder open en zoog alle jongensonderdelen in zijn mond en genoot van de fantastische smaak.

Ik zijn ooghoeken zag Sam wat paniek in de ogen van de jongen. Hij was duidelijk niet gewoon om gepijpt te worden door een klant, en hij was ongerust dat hij in de problemen zou komen, alsof dit verboden was. Sam gaf niets om de gebruikelijke gewoontes in dit gebied en hij genoot van het afzuigen van jongenslullen en ballen. Hij zag dat de jongen er ook van genoot. Hij was er zeker van dat de jongen al gepijpt was door een van zijn vrienden, maar Sam zag dat de jongen extra gestimuleerd was omdat hij nu door een volwassenen gepijpt werd. Hij zoog eerst op het piemeltje en dan elk van zijn onbehaarde balletjes. De jongen kreunde van genot. Hij duwde zijn billetjes nog verder open en Sam begon rond het tere gaatje te likken voor hij zijn tong erin stak. Hij rimde de jongen een tijdje, dan begon hij hem terug te pijpen en duwde hij zijn vinger in de nu vrije anus. Hij streelde zijn prostaat om de jongen verder te stimuleren. Sacha schreeuwde het uit van genot en even nadien barste hij uit in een krachtig orgasme.

Sam zag graag jongens klaarkomen, maar hij was een beetje ontgoocheld omdat de jongen nog droog klaar kwam, wat hem zijn portie jongensroom ontnam. Maar hij verweet de knaap zijn jonge leeftijd niet en schoof op om hem op zijn zachte lippen te kussen. Sacha herstelde snel van zijn orgasme en probeerde nu Sams erectie naar zijn kontgaatje te richten. Sam voeg zich af of de jongen nu echt een geile kont had of dat hij bang was om gegeseld te worden als hij niet door de klant geneukt werd. Eender wat, Sam was te geil om zijn voorstel te weigeren en hij gleed zijn goed gevormde paal in het gaatje, helemaal tot op het einde. Het gemak van de penetratie was een bewijs dat de jongen niet vreemd was om een goed gevormde lul in zijn kont te krijgen en zo begon Sam de knaap stevig te neuken. Hij genoot van het gevoel van de hete anale wanden die over zijn lul gleden. Hij kuste de jongen passioneel terwijl in en uit zijn kont ramde en Sam voelde opnieuw zijn sperma in zijn ballen opborrelen. Deze keer kon hij het echter niet meer tegenhouden. Hij versnelde het neuken tot hij klaar kwam en ontlaadde een stevige portie zaad in de jongen zijn ingewanden.

Ze lagen alle twee een tijdje uit te hijgen, tot Sam zich uit het jongetje terug trok en hem enkele minuten knuffelde terwijl ze zich herstelden. Alhoewel hij graag zou blijven liggen besefte Sam dat er nog dingen te doen waren. Hij stond op en begon zich aan te kleden. Sacha stond ook op, maar hij maakte geen aanstalten om zijn enige kledingstuk aan te trekken. Toen Sam klaar was nam de jongen hem terug bij de hand en bracht de jongen hem naar buiten. Sam vroeg zich af waarom hij zijn tuniek liet liggen, maar hij dacht dat het misschien de huisregel was dat de jongens naakt moesten blijven tot de klant vertrokken was.

Sacha bracht Sam naar een ander kamer langs de eindeloze doolhof van gangen en deuren. De Engelsman was verheugd te zien dat Henry daar ook was. De mooie Roemeense jongen die hem bediend had zat ook naakt op zijn schoot.

"Was het prettig, ouwe jongen?" vroeg Sam

"Euh, wel, ik kon niet anders," antwoordde de Schot, die zich ook een beetje schuldig voelde om zoveel te genieten terwijl ze een andere opdracht hadden.

Ze moesten niet lang wachten op Mustafa, de bordeelhouder.

"Jullie genieten?" vroeg hij.

"Ja, heel veel," zeiden Sam en Henry gelijktijdig.

De man klapte genoegzaam in zijn handen en knuffelde de jongens voor hij hen weg zond. Sam betaalde hem wat ze overeen gekomen waren, met nog een kleine bonus voor de jongens, maar hij was er niet zeker van dat ze dit zouden krijgen.

"Jullie koffie met mij?" vroeg Mustafa en Sam nam het aanbod snel aan.

De man bracht zijn gasten enkele gangen verder en ze gingen een grote ruimte binnen. De plaats had twee verhogingen. Op het bovenste was een soort balkon in een hoek dat over het ander stuk uitkeek. Verspreid op het balkon stonden enkele tafeltjes met stoelen rond in een halve cirkel zodat iedereen in de ruimte beneden kon kijken.

Mustafa bracht het tweetal aan een tafeltje waarop een stomende pot koffie stond en enkele Chinese kopjes.

"Hier zijn de shows," zei de bordeelhouder toen hij de koffie uitschonk. "Geen show vandaag, maar wel training."

Sam keek naar omlaag en hij zag dat de ruimte inderdaad gebruikt werd door enkele jongetjes en een handvol mannen. De jongens waren allemaal naakt maar dit was hier niet ongewoon. Een van de mannen was ook naakt en leunde met zijn rug tegen de muur. Hij had een goed gebouwde erectie die uit zijn lichaam stak. Rond de man zaten vier jongens op hun knieën. Een andere man duwde het hoofd van een van de jongens vooruit om hem aan te zetten om de man met de stijve te pijpen. Het was duidelijk dat hij hierdoor de jongen wou aanmoedigen om de hele paal in zijn mond te nemen. Sam was echter ontsteld toen hij zag dat de man een klein zweepje in zijn hand hield en hij zag enkele rode strepen op de billen van de jongens in het groepje. Ze werden blijkbaar gestraft als ze de lul niet ver genoeg konden naar binnen zuigen.

Sam keek naar het midden van de ruimte beneden. Daar zag hij een zestal jongens op handen en knieën met hun hoofden op de grond en hun kontjes omhoog. Uit hun kont stak een dildo van gepolijst hout. Een andere man stond achter de jongens en duwde de dildo's terug die eruit geduwd werden. Soms haalde hij er een uit om hem er terug helemaal in te steken. Sam was verbaasd over de grote van de dingen die gebruikt werden. Ze leken wel 20 centimeter lang en erg dik. Het leek wat overdreven, gezien de jonge leeftijd van sommige van hun ontvangers.

Mustafa zag de verwarde blik om Sams gezicht en legde uit.

"Sommige jongens maak ik kontjes groot. Sommige klanten vinden nauwe kontjes moeilijk te neuken en vinden dit niet gemakkelijk, vooral bij jonge knapen. Ik maak het de klanten gemakkelijk."

Hoe nobel het ook was om de klanten behulpzaam te zijn, Sam zag de pijnlijke gezichtjes van de jongetjes wiens anus uitgerokken werd. Het was duidelijk niet gedaan voor hun gemak. Hij vroeg zich af hoe lang de arme kereltjes zo moesten blijven zitten. Maar hij was niet naar hier gekomen om uit zoeken hoe een jongensbordeel werkte. Hij negeerde dus wat hij zag en wendde zich terug tot zijn gastheer.

Na wat heen en weer gepraat besloot Sam de vraag te stellen die hij al lang wilde stellen.

"Ik vroeg me af waar we blonde , ik bedoel gouden jongetjes konden vinden."

"Wel misschien, maar gouden jongens zijn zeer zeldzaam, kosten veel geld."

"Dat geef niet, voor de jongen heb ik veel geld over." Dit was tenminste juist voor drie speciale jongens.

Mustafa glimlachte. "Ik zie, jij rijke man. Ik heb vriend die kan helpen, hij heeft soms gouden jongens. Ik geef je adres, maar hij alleen voor speciale klanten. Alles moet geheim. Zeg hem dat je van mij komt."

Sam verzekerde hem dat hij dat zou doen en hij was blij toen de bordeelhouder het adres opschreef en aan hem gaf. De drie mannen dronken hun koffie uit, Sam en Henry bedankten de man en verlieten het pand. Een vrij succesvol bezoek, dacht Sam en prettig ook nog. Hij wist nu bijna zeker dat de man die de jongens ontvoerd had dichtbij was of in elk geval dichtbij geweest. Het was een goed begin. Hij wenkte een andere taxi en Sam zei tot zijn gezel.

"Komaan, laten we hier naartoe gaan."

"Hebben we tijd nu?" vroeg de oude man. "Moeten we niet eerst naar de andere twee gaan?"

"Neen, die maken het goed, dit zal niet lang duren." Hoe gek het idee ook was, Sam spelde met het idee dat de jongens op dit adres waren en dat hij er alleen maar naartoe moest gaan om hen te kopen. Hij wou het niet riskeren om nog langer te wachten totdat er een andere kopen hem voor was.

De taxibestuurder bracht hen terug naar het centrum van de stad, dan draaide hij op een zijweg en reed naar een grijs, anoniem uitziend gebouw. Sam betaalde de man en ze stapten naar wat ze dachten de ingang was. Even later klopten ze op de deur en werd die geopend door een imponerende man. Hij was bijna 2 meter lang met dikke armen en handen als schoppen. Dit alles, samen met een gemeen gezicht bedacht Sam dat hij hem niet graag alleen en in het donker wou tegen komen.

Na een poging tot uitleg kregen ze gegrom terug en een buiging van zijn hoofd, wat ze interpreteerden als een uitnodiging om binnen te komen. Van zodra ze binnen waren werd de deur dicht geslagen en gesloten. Ze vroegen zich af waar ze in terecht gekomen waren. Maar gelukkig gromde de man alleen maar en ging weg in plaats van hen te verscheuren. Twee minuten later kwam hij terug met een veel kleinere man. De nieuwkomer was opzichtig gekleed en had veel ringen aan zijn vingers en een gouden armbanden rond zijn polsen. Hij zag er ongevaarlijk uit in vergelijking met de man die hen begroet had, maar hij had kleine gemene oogjes en een sluwe glimlach op zijn gezicht.

"Welkom, jullie Engels?"

"Ja," antwoordde Sam.

"Goed, Engelsen aardige mensen, Hoe kan ik jullie helpen?" zei de man. Het stelde hen op hun gemak dat hij begon met een compliment, maar het was moeilijk te zeggen of hij het wel meende.

"We zijn gestuurd door een vriend van u, Mustafa, de bordeelhouder. Hij zei dat ik hier een jongen kon kopen."

"Ja, ja, volg me heer, we hebben heel veel fijne jongetjes, kom."

Sam en Henry volgden de man door een nauwe gang. Sams hart klopte sneller, iets in hem zei hem dat zijn jongens hier dichtbij waren. Het groepje wandelde even verder voor ze in een tamelijk grote kamer binnen kwamen die verlicht werd oor enkel ramen in de zoldering. Aan een kant van de kamer zat een groep jongens, ze zaten allemaal op de stenen vloer. Toen hij binnenstapte klapte de slavendrijver in zijn handen en riep hij iets naar de jongens, waardoor ze allemaal snel opstonden.

"Kijk, kijk, goeie jongens, ja." riep de handelaar opgewonden naar Sam en Henry toen ze naderden. De kinderen waren allemaal geketend bij hun enkels aan de jongen naast hen. ze waren alleen maar gekleed in een schamel lendendoekje dat amper hun kruis en hun kontje bedekte. Sam keek niet naar hun lichamen, hij keek naar hun gezichten, in de hoop dat een van hen John, Billy of Jamie was. Er waren ongeveer dertig jongens in de groep en na enkele minuten was het zeker dat de jongens die Sam zocht er niet bij waren. De handelaar bekeek de mannen als ze jongens aanstaarden. Hij zag dat de blik van een van hen op een van de jongens bleef staan, hij ging er naar toe en trok het lendendoekje van de jongen in kwestie weg. Als het schamel kledingstuk op de grond viel deed de jongen geen poging om zichzelf te bedekken, zich bewust van wat er zou gebeuren moest hij dit doen.

"Jongens goed ja. Mooi?"

De jongens waren inderdaad goed, maar Sam vond het moeilijk om zijn ontgoocheling te verbergen.

"Is dit alles wat je hebt?"

"Ja, voor het ogenblik. Beste in de stad."

"Ze zijn heel mooi, maar ik hoopte een jongen te vinden met blond, ik bedoel gouden haar?"

"Oh, gouden haar, heel raar, maar wacht." De handelaar trok uit de groep een jongen van 12, 13 jaar met licht, zandkleurig haar. Hij zag er Oost-Europees uit en had blond haar toen hij jonger was, maar het was nu donkerder geworden.

"Mooi, ja," zei de handelaar en hij trok het lendendoekje van zijn lichaam. Hij draaide het kind rond om Sam zijn mooi gevormd achterste te tonen. "Zijn billen als zachte kussens."

Sam onderdrukte een glimlach toen de man dezelfde uitdrukking gebruikte als de bordeelhouder. Hij vermoedde dat er in de stad maar een Engelse leraar was.

"Hij is heel mooi, maar ik wou een jongen met heel licht gouden, geel haar. Heb je er geen te koop?"

"Neen, meneer, ze zijn moeilijk te krijgen, heel duur. Vier, vijf weken terug, had ik er veel, maar zeer populair, nu verkocht. Maar de jongens die ik nu heb zijn ook goed, ze geven je veel plezier in bed, zo goed als gouden jongens."

Sam verwerkte mentaal wat de handelaar allemaal zei. Gebaseerd op hoelang de jongens nu al ontvoerd waren, en hoe lang het duurde om in Turkije te geraken, was het mogelijk dat ze vier of vijf weken gelden hier aangekomen waren. Zo ja, dan verwees de handelaar naar de Engelse jongens die de Turk gekidnapt had. Hij wist dat zijn drie blond waren, maar als het de Turk zijn smaak was, zou het kunnen dat heel wat andere jongens ook blond waren. Het idee dat zijn jongens hier in dit gebouw geweest waren enkele weken geleden, en dan verkocht, vervulde de man met opwinding.

"Weet je waar de jongens naartoe zijn? Ik wil de eigenaar vragen om ze me te verkopen, ik betaal een goed prijs."

"Nee, sorry, ik hou geen dossiers bij, je begrijpt wel waarom." Er kwam wat twijfel in de stem van de man.

Maar dat kan Sam niet afschrikken. "Probeer het ja asjeblieft te herinneren. Ik betaal voor de inlichtingen."

"Ik help als ik kan, maat ik herinner mij niet, sorry meneer, ik heb slecht geheugen."

"Ik herinner, ik kan de heren helpen." Plots keken de drie mannen op naar de stem. Een jonge Turkse slavenjongen die aan het einde van groepje stond had gesproken, n hij herhaalde. "Ik herinner, meester, ik kan helpen." Sam en Henry staarden verbaasd naar de jongen, niet om wat hij zei, maar door het goede Engels dat hij sprak. De handelaar zag er echter niet verheugd uit. Hij stapte naar de jongen toe, hief zijn hand op en sloeg hem zo hard dat de jongen op zijn knieën viel. De man sloeg de jongen nog twee keer terwijl hij hem in het Turks beschimpte. De arme jongen deed geen poging om zichzelf te beschermen, maar er stroomden dikke tranen over zijn wangen. Henry stapte met gebalde vuisten naar de handelaar, de soldaat stond klaar om uit te halen en om de man van zijn eigen medicijn te laten proeven. Sam hield hem echter tegen. In de kamer stond ook de grote man die hen binnen gelaten had en nog een wachter, niet zo groot, maar even gemeen uitziend. Sam wist wel beter dat hij in dit geval niet moest beginnen te vechten.

"Sorry voor de brutaliteit van de jongen, ik straf hem," zei de handelaar toen hij terug naar zijn klanten kwam.

"Neen, dat is oké," zei Sam. "Laat hem spreken, ik wil horen wat hij te zeggen heeft."

"Nee, nee. Domme jongen. Jongen weet niets."

"Eender wat, ik wil hem horen, ik zal je betalen." drong Sam aan."

"Nee, hij dom." riep de handelaar terug. De hielenlikkende vriendelijkheid was verdwenen uit de stem van de man en was vervangen door een ijskoude houding.

"Goed dan, ik koop de jongen. Hij is wat ik zoek. Hoe veel moet je voor hem hebben?" Sam realiseerde zich hoe dom hij wel klonk. De jongens zijn haar was zwart en hij had een donker uiterlijk, het tegengestelde van het blonde Europese type waar hij daarnet zo op uit was.

"Jongen is al verkocht. Niet te koop." snauwde de handelaar terug.

Sam begreep nu dat hij zich had vergist om de man uit te horen aan wie hij de jongens had verkocht. Geheimhouding was duidelijk erg belangrijk in deze handelsbranche en Sam had verwacht dat hij aan een vreemdeling iets zou gezegd hebben. Een ijzige stilte vervulde de kamer, alleen onderbroken door het gesnik van de jongen die geslagen was. Sam wist niet wat hij moest zegen, maar de handelaar begon eerst.

"Je moet gaan nu. Weg." Hij riep iets naar de wachters en de twee mannen kwamen naar Sam en Henry toe, zonder twijfel om hen naar buiten te brengen; Sam besefte dat het geen zin had om iets te zeggen en besloot om weg te gaan nu het nog kon. De twee mannen werd vlug de deur gewezen die luid achter hen dichtsloeg.

Sam was diep ontgoocheld over het verloop van de zaken, maar Henry beefde van woede.

"Die duivel, de bastaard." schreeuwde de Schot. "Die ventjes ketenen zoals beesten, het zou verboden moeten zijn."

"Kalmeer mijn ouwe vriend, we zijn niet in staat om iets te doen."

"Wat! En of ik rustig zal blijven!" gromde Henry. "Komaan, laat ons naar de politie gaan, om die plaats te sluiten. Je zei zelf dat de Turk die we aan boord ontmoet hebben je gezegd heeft dat slavernij onwettelijk is in dit land."

"Henry, wees toch realistisch." zei Sam, en hij verhief zijn stem nu ook. Denk je echt dat de autoriteiten hier niets weten over deze etablissementen? kom nu, wij, een stel vreemden die de taal niet kennen, hebben de plaats gevonden in de paar uur dat we in het land zijn. Het ligt in het centrum van het dorp en niet verstopt op de buiten. Wellicht is het hoofd van de politie hun beste klant. Nee, we moeten denken aan waarom we hier zijn. Met drie man kunnen we moeilijk verwachten dat we met blote handen de slavernij in dit land zullen afschaffen. Nee, Henry, ik ben hier voor één reden, een enkele reden, ik wil mijn jongens terug, en niets, helemaal niets zal hiervoor in de weg staan. Wanneer ik ze terug heb zullen we het Brits consulaat in Ankara inlichten. We zullen zien of zij enige druk kunnen uitoefenen op de Turken om die zaken uit te zuiveren."

"Aye, Sammy, je hebt gelijk." zei Henry. Zijn stem was rustiger nu. "Ik word misschien wat minder hard in mijn oude dagen, maar het geroep van dat arme ventje brak mijn hart."

"Hem kunnen we misschien helpen," antwoordde Sam. "Komaan, laten we terug naar het hotel gaan, ik heb een idee."

Toen Sam en Henry terug naar het hotel stapten, vonden ze Charles en Frank, wachtend in de lobby. Ze slurpten aan een drankje terwijl ze in een goedkope maar gemakkelijke zetel zaten. In de hal was Frank de eerste die verslag uitbracht.

"Wel, Charlie en ik hebben enig succes gehad. Ik heb iedereen verteld dat ik een Amerikaanse handelaar was met heel veel luxegoederen uit de Verenigde Staten. Dit om in contact te komen met de rijke mensen uit de buurt. Het grootste probleem was de taal, de meeste handelaren spraken niet veel Engels. Enkelen van hen spraken geen Engels, maar wel wat Frans. Ikzelf ken maar een paar woorden Frans maar gelukkig heeft Charles dit opgelost. Jou zoon is een slim ventje."

Frank tikte de jongen op het hoofd en de knaap glunderde. Charles wist maar al te goed dat hij slimmer was dan de meeste jongens van zijn leeftijd, maar zoals iedereen was hij blij met het compliment.

"Ondanks deze problemen, hadden we wat succes." ging Frank verder. "Nadat we de mensen met wie we spraken betaald hadden, hadden we enkele namen en adressen. Charles heeft een twintigtal lokale rijken opgeschreven."

"Goed gewerkt." zei Sam. "Heet een van hen Abdul?"

"Dat is hier een populaire naam in de streek. Twee van hen heten zo met hun voornaam, maar nog drie andere met hun middelste naam. Jezus, een van de kerels had vier middelste namen. Trouwens, gebruikt de ontvoerder geen valse naam?"

"Ja, maar hij heeft misschien alleen maar zijn familienaam veranderd en heeft hij zijn voornaam behouden. Dat is het enige wat we hebben. We zullen eerst de twee Abduls op jullie lijst nagaan. Hebben jullie ontdekt of een van hen interesse heeft voor jongens?"

Frank giechelde bij de vraag. "Wel, het is niet echt een vraag die je in een gewoon beleefd gesprek stelt;, maar ik ben nooit erg beleefd geweest. Sommigen wisten het niet of wilden de vraag niet beantwoorden. Wanneer we geen antwoord kregen leek het gemakkelijker te vragen of ze geen interesse hadden voor jongens. Meestal lachten ze, of kregen we gebaren dat de meeste rijken uit buurt wel iets hebben met jongere leden van hetzelfde geslacht."

Sam bedankte Frank voor het goede werk en bracht dan verslag uit aan hem en Charles over wat zijn die namiddag ontdekt hadden. Sam vertelde hen alles, maar niet dat ze seks hadden met een jongen in het jongensbordeel, het was niet echt relevant. Toen hij klaar was verklaarde hij aan de Amerikaan.

"Frank, ik wil dat je een slaafje koopt."

De schutter leek een beetje verward en barstte dan in lachen uit. "Wel, ik dacht dat ik zou gevraagd worden om enkele mensen neer te schieten voor mijn loon, maar ik had niet verwacht dat ik een slaaf zou moeten kopen. Hemeltje Sam, ik dacht we hier waren om jongens te bevrijden, niet om er te kopen."

Sam was verveeld met het antwoord van de Amerikaan maar ging verder.

"We hebben geen keuze, ik moet met die jongen praten. Ik ga er niet mee akkoord dat mensen verkocht worden, weet je."

"Als landeigenaar dacht ik dat je wel enkele mensen in je bezit had in Engeland."

"Ik heb geen slaven!" antwoordde Sam en zijn stem werd heviger. "Juist, ik heb wel enkele huurders, maar dat zijn geen slaven, ze zijn vrij om weg te gaan als ze dat wensen."

"Echt, waar naartoe? Naar mijn mening is een huurder, zeker als hij de landeigenaar nog geld moet, niet vrijer als vele slaven."

"Nonsens. Jezus, en dit van een man die gevochten heeft tegen de slavernij."

"Waar heb je het over?" zei Frank, op zijn beurt geïrriteerd.

"Je was in de burgeroorlog heb ik gehoord, aan de confederale kant, vechtend om de zwarte slaven te behouden."

"Dat bewijst dat je de geschiedenis niet kent. De oorlog ging over veel meer. Het zuiden vocht voor zijn vrijheid."

"Heren, heren alstublieft." riep Henry uit, zich mengend in het gesprek. "Hier staan we aan dezelfde kant. We hebben al genoeg problemen zonder dat jullie moeten ruzie maken als schooljongetjes."

Charles giechelde in zichzelf toen hij de oude man de twee volwassenen zag berispen.

"Je hebt gelijk, Henry, sorry." zei Sam schaapachtig. "We moeten in elk geval praten met die slavenjongen en de enige manier is om hem te kopen." Nadat we hem uitgevraagd hebben, laat ik hem vrij. Doe je het Frank?"

"Natuurlijk, maar je moet me wel geld geven."

"Zeker, maar je kan daar niet vandaag naartoe. Dat is te verdacht, doe het morgen."

Iedereen was akkoord en het werd al laat. Ze aten in het restaurant en trokken zich dan terug, want op de boot hadden ze de vorige nacht niet veel geslapen.

Hoofdstuk 22
Een ongewone jacht

Maar de Engelsman had niets te vrezen. Het was wel zo dat de relatie tussen de twee mannen nogal gespannen was, omdat het twee sterke persoonlijkheden waren. Maar Frank was niet de man die terug zou komen op een overeenkomst, en daarbij, hij was nogal close geworden met Charles. Hij wist dat de jongen het belangrijk vond om zijn broers en zijn vriend terug te vinden.

Na de ontmoeting met de bruut die de deur opende werd de Amerikaan begroet door de handelaar, die de nieuwkomer argwanend bekeek.

"English?" vroeg hij.

"Nee, zeker niet. Ik ben Amerikaan, van Texas."

Frank overdreef zijn zuiders Amerikaans accent om de handelaar te overtuigen, maar hij was voorzichtig om niet te overdrijven, omdat de Turk er dan geen woord van zou begrijpen.

De frons op het gezicht van de handelaar werd onmiddellijk vervangen door een brede glimlach.

"Welkom vriend, Amerikanen zijn goede mensen, zij geloven in handelsvrijheid." Met andere woorden, dacht Frank, hield de Turk van hen omdat ze niet zo bemoeizuchtig waren als de Engelsen. "Hoe kan ik je helpen, mijn vriend?"

"Ik ben net in de stad aangekomen en ik moet hier een tijdje blijven voor het bedrijf waarvoor ik werk. Ik wou een jongen kopen, je weet wel, om me te helpen in het huis, en voor andere klusjes. Men heeft me gezegd dat jij kan helpen."

"Echt, wie heeft je dat verteld?"

Dit was een moeilijke. Hij kon hem moeilijk zeggen dat dit Sam was. Gelukkig was Frank een snelle denker, anders had hij niet zoveel pistoolgevechten overleefd, en hij noemde de naam van iemand die hij en Charles de vorige dag genoteerd hadden. Frank herinnerde zich de naam omdat de man luid gelachen had toen ze hem vroegen of hij voor de jongens was. Frank zei de handelaar dus dat hij het van hem gehoord had.

"Ah, een goede man, stelt hij het goed?" antwoordde de handelaar. De man mocht voor Frank 2 meter diep in de grond steken, maar hij zei.

"Heel goed, hij doet je de groeten."

"Goed, hoe is het met de jongen die ik hem laatst verkocht heb?"

"Prachtig, goede neuker." Frank hoopte dat dit gesprek snel zou eindigen, want hij waagde zich op glad ijs door dit allemaal te fantaseren.

"Ja, ik weet dat hij goed is. Kom ik heb nog andere goede jongens."

De slavendrijver bracht Frank naar de zaal waar hij gisteren Sam en Henry gesproken had. Met een klap in zijn handen stonden de ongelukkige jongens nog maar eens op voor een inspectie van de mogelijke klant. Toen hij de jongens zag was Frank geschokt door de onmenselijke manier waarop de jongens de hele dag geketend waren. Hij wist eerst niet wat te doen. Hij had nog nooit een slaaf gekocht, hij wist dus niet hoe hij moest handelen. De familie van Frank was te arm geweest om zelf slaven te kopen, maar hij herinnerde zich dat hij er veel gezien had toen hij jonger was. Na de burgeroorlog werden alle slavenmarkten gesloten. Frank had dus alleen maar ervaring met het kopen van paarden en nu stond hij hier om jongensvlees te kopen.

"Heel goed, als je er een ziet die je aanstaat, zeg het me dan."

Frank bestudeerde de jongens, hij was niet zeker dewelke hij moest kopen, alhoewel Sam hem een goede beschrijving gegeven had. Hij wou trouwens niet onmiddellijk naar die jongen vragen als hij hem vond, want dat zou te verdacht lijken. Zijn ogen bleven enkele ogenblikken op het jongetje voor hem gericht, hij was niet ouder dan 8 of 9 jaar. Hij had een schattig gezichtje en een bos krullend bruin haar.

"Deze jongen heel mooi," zei de handelaar, toen hij Frank zag staren en hij trok het knaapje snel naar voor. Terzelfdertijd trok hij het kleine lendendoekje af. "Kijk, gezonde jongen, veel mooi." De handelaar draaide het ventje rond en toonde de klant zijn ronde kontje. "Zijn achterwerk is zacht als kussen, voel maar."

Frank dacht dat als hij de pervert speelde, dat hij er zich dan ook naar moest gedragen. Hij stak dus zijn hand uit en betaste het jongetje zijn kont. Het was zeker schattig en zacht, maar niet zoals het kussen waar Frank op geslapen had.

"Hij is mooi, maar ik wil er een die kan kuisen en zo, zelfs koken. Ik denk dat die jongen dus iets te jong is."

"Ja, meneer, jij gelijk. Op die leeftijd zijn ze er vooral voor plezier. Hmmm, misschien deze." De handelaar trok een negroïde jongen naar voor die dicht bij het jongetje stond die Frank geweigerd had. De jongen was zwart als de nacht en kwam ongetwijfeld uit Centaal of Zuid Afrika. Hij was een van de grotere jongens, rond 15 jaar met goed ontwikkelde armen en schouders, maar nog niet volledig gegroeid.

"Zwarte jongens goed werkers, sterke jongen, kan kuisen en koken. Hij is ook goed in bed."

De handelaar trok het lendendoekje weg en Frank was verrast bij het zien van de afmetingen van de tiener zijn gerief. Hij had slecht enkele plukken schaamhaar, maar voor de rest was hij geschapen als een volwassen man, zijn lange zwarte lul waggelde tussen zijn benen.

Frank stapte naar voor en begon de jongen te controleren. Hij voelde aan zijn armen, keek naar zijn tanden (iets wat hij altijd deed als hij paarden kocht) en verzekerde er zich van dat de jongen in goede gezondheid was. De negro jongen bleef passief bij de inspectie en keek recht naar de Amerikaan, zonder vrees in zijn ogen. Frank draaide kerel rond en streelde de jongen zijn rug en zijn stevige vlezige achterwerk.

"Dat is meer wat ik wil," riep Frank uit. "Maar ik dacht misschien dat u een jongen had die wat Engels kan spreken. Het spijt me, maar ik kan jullie taal niet spreken, het zou dus goed zijn als ik met de jongen zou kunnen praten en dat hij me kon helpen bij het omgaan met andere mensen."

Er kwam een brede glimlach op het gezicht van de handelaar. Hij bracht verder in de groep jongens en trok er achteraan een naar voor. De jongen was heel wat kleiner dan de zwarte jongen die Frank juist had geïnspecteerd. De Amerikaan dacht dat hij ongeveer 11 of 12 jaar was. Hij was wat mager, met donker voorkomen, zwart gekruld haar, hij zag eruit als de lokale jongens, hij was dus waarschijnlijk Turks. Toen de jongen naar Frank opkeek, zag hij dat de jongen een blauw oog had en dat hij een flinke buil boven zijn wenkbrauw had. De beschrijving van Sam klopte en na wat hij gehoord had dat de handelaar met hem gedaan had, wist Frank waar de buil en het blauwe oog vandaan kwamen.

"Jongen viel, maar geneest snel," legde de handelaar uit. Zeker, jij gemenerd, dacht de Amerikaan. "Kom jongen, toon de heer dat je Engels kan spreken."

"Ik spreek goed Engels, meneer, ik zal je goed dienen," zei een teer, bang stemmetje. De Amerikaan glimlachte warm naar het jongetje en hij lachte terug. Zijn grote bruine ogen smeekten de man hem te kopen. Frank had gevonden waar hij voor gekomen was, maar hij was voorzichtig om zich niet al te enthousiast te tonen.

"Ik koop niet graag geschonden goederen, maar dat hij Engels spreekt is een goede compensatie. Goed, ik ben geïnteresseerd, wat wil je voor hem?"

De handelaar leunde naar Frank en fluisterde iets in zijn oor.

"Hoeveel!" riep Frank onmiddellijk, maar dat was maar een truck. Het bedrag betekende niets voor hem, hij kende de wisselkoers niet. Sam was diegene die het geld wisselde. Hij wist echter dat het geld dat de Engelsman hem gegeven had ruim genoeg was voor de prijs die de handelaar vroeg. Maar Frank hield van afpingelen. Alhoewel het zin eigen geld niet was, had Frank een professionele trots en de twee mannen veroogden en verlaagden de prijs tot ze een bedrag overeen kwamen dat ongeveer 40 % bedroeg van het bedrag dat de Turk eerst gevraagd had.

De handelaar vertelde Frank dat de jongen gereinigd zou worden en geleverd, en ondertussen zouden ze naar het kantoortje gaan om de betaling te regelen. Toen Frank de kamer verliet, realiseerde hij zich dat het lendendoekje van het jongetje niet verwijderd was. De handelaar was er van overtuigd dat zijn taalkunde de koop had laten doorgaan, eerder dan zijn uiterlijk. Al bij al had hij een slank sexy lijfje en Frank was wat ontgoocheld dat hij het niet gezien had. Jezus, dacht hij, ik word een echte pervert. Trouwens, ze hadden de jongen gekocht om hem vragen te stellen, niet als seksueel speelding.

In het kantoortje gaf Frank het afgesproken bedrag aan de Turk, die het geld in een kleine brandkast stopte. Frank kreeg zelfs een nota, wat hem verbaasde. Hij vroeg zich af of de man garantie zou aanbieden, geld terug als het goed je niet voldoet. Toen dit gedaan was, bood de handelaar Frank aan even te gaan zitten om te wachten totdat de jongen klaargemaakt was. Frank was ongeduldig om weg te geraken en het leek een eeuwigheid te duren dat hij moest luisteren naar die verschrikkelijke man die babbelde over hoe graag hij Amerika wel had. Hij zei dat hij een neef had die er naar toe geëmigreerd was en die hem geschreven had hoeveel succes hij wel had. De handelaar liet zelfs horen dat hij graag enkele Amerikaanse jongetjes zou hebben en Frank moest zichzelf tegenhouden om de man niet te wurgen en hem te zeggen dat hij zijn handen moest afhouden van de Amerikaanse kinderen.

Eindelijk kwam de bruut binnen en zegde hij iets tegen zijn baas.

"Ah, je slaafje is klaar. Ik hoop dat we elkaar weerzien, misschien voor een ander jongetje later. Als je wil kan je de jongen inwisselen tegen een andere voor een prijsje, oké, tot volgende keer."

Zeker niet, dacht Frank toen hij naar buiten ging, hij wou die vreselijke man nooit meer zien. De grote wachter bracht Frank naar een andere kamer en daar was zijn slavenjongen. Het jongetje was gekleed in een witte tuniek en een ordinaire bruine broek. Frank kon zien dat hij een snel bad genomen had, het haar van de jongen was nog nat. Toen de man naar de knaap toe stapte was hij verbaasd te zien dat zijn voeten vastgebonden waren met touw en dat hij geboeid geweest was. Hij zag het sleuteltje in de handen van de bewaker en Frank vroeg om het hem snel te geven. Hij gaf het zonder klagen en hij keek verbijsterd toe hoe de man de boeien van de jongen losmaakte.

"Jij zal niet weglopen, is het niet jongen?" vroeg Frank aan de jongen.

"Nee, meester."

Als hij klaar was met het losmaken van de boeien, bracht de bewaker hem naar een zijdeur. Frank nam de jongen stevig bij de hand en ging snel weg. De man was er zich van bewust dat de jongen kon wegvluchten nu hij niet meer vastgebonden was, wat natuurlijk niet wenselijk was totdat ze tenminste de kans zouden gehad hebben om hem te ondervragen. Hij liet de hand dus niet los tijdens de wandeling. De Turkse jongen deed echter niet de minste poging om weg te geraken en zijn hand zat zelfs steviger rond die van Frank als omgekeerd. Hij wandelde gewoon naast de man, zoals een zoon naast zijn vader, de jongen moest zelfs een beetje rennen om het tempo van de Amerikaan bij te houden. Frank bleef de jongen bekijken. Hij kon de stemming van de knaap zien verbeteren bij elke stap die ze zetten, weg van de slavenhandelaar. Tot Frank stopte, de jongen bij de schouders nam en diep in zijn ogen keek.

"Ik wil dat je begrijpt dat ik je geen pijn ga doen," zei Frank. "Ik moet alleen maar met je praten, oké." De jongen lachte naar de man en bedankte hem.

"Hoe heet je jongen?"

"Agi, meester."

"Mijn naam is Frank, niet meester. Hoe oud ben je, Agi?"

"13."

De Amerikaan was een beetje verrast. Hij dacht dat hij jonger was, maar hij was geen expert in de ontwikkeling van jonge mannen. Frank nam de hand van de jongen opnieuw vast en bleven praten terwijl ze nu op een kalmer tempo door de straat liepen.

"Zeg me Agi, hoe komt het dat je zo goed Engels praat?"

"Mijn eerste meester was een Engels handelaar, hij had handelde in zaken die hij uit Brittannië en Europa invoerde. Ik was 7 toen hij me kocht en ik was 5 jaar bij hem. Ik heb bij hem al mijn Engels geleerd."

"Jezus, je was al heel jong een slavenjongen. Waar zijn je ouders?"

"Mijn moeder stierf toen ik een baby was en mijn vader was heel arm. Hij verkocht me aan een handelaar toen ik 5 jaar was. Ik herinner me hem niet meer." Wel, dacht Frank, iemand die zijn kinderen verkoopt is het niet waard om herinnerd te worden.

"Heb je geen familie meer?"

"Nee, meester."

"Frank, asjeblieft. Waarom heeft de Engelsman je verkocht?"

"Dat heeft hij niet, hij had me heel graag. Maar hij had grote schulden en op een dag toen mannen geld kwamen innen moest hij snel vluchten. Hij verliet Turkije. Maar ongelukkig genoeg was ik weg voor een karwijtje toen hij vluchtte en hij kon me niet meenemen. De mannen bij wie hij schulden had verkochten me dan aan de slavenhandelaar."

"Je had al een zwaar leven kereltje," zei Frank en hij streelde hem door het haar.

"Ja meester."

"Stop met me meester te noemen."

"Sorry meester."

Frank besloot om het even op te geven.

Toen Frank en Agi de hal van het hotel binnen stapten, stond Sam hem op te wachten. De angstige blik op zijn gezicht verdween toen hij zag dat de Amerikaan succes had. De jongen was verbaasd als hij de Engelsman weerzag en was eerst wat bang. De laatste keer dat hij had geprobeerd om er iets tegen te zeggen werd hij hard geslagen. Hij kwam dichter bij Frank en ze gingen snel naar de kamer van Sam, waar Charles en Henry zaten te wachten.

Henry had Sam aangeraden om hem niet direct uit te horen om hem niet af te schrikken. Hij werd dus eerst voorgesteld aan iedereen en kreeg wat broodjes en drank die op de kamer lagen. De jongen verorberde het voedsel hongerig en Charles zat naast hem. Hij kletste wat met hem zoals hij dat kon. De nieuwe jongen was een beetje overweldigd bij zoveel mensen, maar hij beantwoordde beleefd de vragen van Charles.

Tenslotte kon Sam het niet langer meer uithouden. Hij had al bijna een gat in het tapijt uitgesleten door op en neer te wandelen en werd steeds ongeduldiger om te weten te komen wat de jonen wist.

"Agi, herinner je je dat je gezegd hebt dat je weet aan wie de gouden jongens verkocht zijn?"

"Wel, meneer, niet allemaal. Heel wat van hen zijn verkocht op de veiling van enkele weken geleden." Sam vroeg de jongen om alles van de veiling te vertellen.

"En alle blonde jongens werden verkocht?"

"Ik denk het, in feite werden de meeste jongens die dag verkocht, ik denk dat de handelaar er maar een 20-tal gehouden heeft, omdat hij niet de prijs kreeg die hij gehoopt had. Ik was een van de laatste om verkocht te worden, ik zag dus alles van de verkoop."

"Vertel verder, als je verkocht werd op de veiling, waarom was je dan nog bij de handelaar gisteren?"

"Dat is omdat mijn nieuwe meester heel oud was. Ik ben er maar een week geweest. Dan stierf hij toen hij in bed lag met mij. De dokter zei dat hij een zwak hart had en dat ik te actief was voor hem. In elk geval erfde zijn zoon me, maar hij wou me niet houden en hij verkocht me terug aan de slavenhandelaar."

Het was een tragisch verhaal maar de luisteraars moesten zich inhouden van het lachen toen ze zich het vieze oude mannetje voorstelden die een hartaanval kreeg toen deze jonge Turkse knaap zijn lul bereed.

"Weet je nog hoe de blonde jongens eruit zagen?" vroeg Sam aan de jongen.

"Sommige van hen, meneer. Ik kan goed gezichten onthouden."

"Kan je hen beschrijven?" ging Frank verder. "Hoeveel waren er? En hoe oud waren ze?"

"Ik heb ze niet geteld, meester, maar ik denk zo ongeveer tien, sommigen jonger, anderen ouder dan ik."

Toen de jongen enkelen van hen probeerde te beschrijven trok Sam twee foto's uit zijn zak van zijn twee zonen. Hij toonde hem die van Billy en vroeg Agi of hij hem herkende.

"Het spijt me meneer. Het is een mooi jongetje, ik zou hem me herinneren, maar ik zag hem niet."

Sam was duidelijk ontgoocheld, maar dan gaf hij de jongen de foto van John. Agi bekeek de foto even die genomen was toen hij 13 was, maar hij leek er nog heel goed op.

"Ja meneer," antwoordde de knaap opgewonden. "Die heb ik al gezien, hij was op de veiling, ik herinner me hem goed." Charles en Sam sprongen op toen ze dit hoorden. Charles omhelsde zijn vader en tranen vormden zich in zijn ogen. Agi keek een beetje verrast en Frank legde hem uit dat de jongen op de foto de zoon van Sam was en dat ze naar op zoek waren.

"Je zei dat je hem goed kon herinneren." zei Sam nadat hij wat rustiger geworden was. "Waarom was dat?"

"Oh, gedeeltelijk omdat hij een van de oudste en grootste jongens was. Maar wat ik me het best van hem herinner is dat van alle Europese jongens hij er het minst angstig uitzag. Veel van hen waren aan het wenen, maar hij niet, hij was heel moedig. U moet een trotse vader zijn meneer."

Sam was erg trots om dit te horen en hij was blij te horen dat zijn oudste zoon goed zijn plan trok, ondanks de lijdensweg. Sam had altijd al geweten dat John een moedige jongen was en dat hij altijd op Jamie en zijn broertje zou passen. aar het feit dat Billy niet op de veiling was verontrustte Sam. Omdat hij geen foto van Jamie had was het moeilijk om na te gaan of hij aanwezig was. Maar hij wist nu dat John hier geweest was en het aan te nemen dat de andere hier ook waren. Hij hoopte dat ze niet te ver weg gebracht waren en stelde dan aan Agi de meest belangrijke vraag.

"Agi, kan je je herinneren wie mijn zoon kocht?"

De jongen vertrok zijn gezicht van concentratie om zich alles te herinneren. Plots keek hij op en zei hij.

"Ja, ik herinner het me, ik herinner me zijn gezicht."

"Weet je hoe hij heet?"

"Neen, sorry, ik herken niet zo goed namen als ik gezichten kan onthouden. Maar ik herinner me dat mijn eerste meester het huis enkele keren heeft bezocht. Er waren toen vele mannen die met de kaarten speelden, en soms speelden ze wat met mij. Ik heb toen die nacht veel mannen bediend, het was hard werken." Ze konden een tikje trots zien toen hij dit vertelde.

"Weet je waar dit huis is?"

"Neen, sorry, het is al twee jaar geleden dat ik er het laatst was en ik keek niet waar we naartoe gingen, ik volgde mijn meester alleen maar."

"Ken je iemand die het kan weten?"

Agi dacht even na en zijn gezicht klaarde plots op. "Ja, ik herinner me dat we er eens gingen met een vriend van mijn meester. Hij heeft een winkel in de stad. Ik heb hem nog niet zo lang geleden gezien, ik denk dat hij nog altijd de winkel heeft. Hij kan weten waar het is, ik breng jullie er naar toe."

Het idee dat iemand in de stad wist waar de man woonde die John had was genoeg voor Sam om zijn interesse te verliezen in de rest van het gesprek. Zonder verder uitstel verliet het groepje het hotel en volgden ze Agi naar de winkel van de man waar ze hoopten informatie van te krijgen. Het was al middag en de winkel was gesloten voor het eten. Ze wachtten in een klein cafeetje. Sam werd gek van ongeduld. Eindelijk kwam er iemand in het winkeltje toe om te openen, maar het was maar een bediende die hen zei dat de eigenaar pas later zou komen. Na nog een frustrerend uur kwam de man eindelijk aan. Alleen Sam en Agi praatten met de man. Omdat de man geen Engels kon moest Agi vertalen. Eerst aarzelde de man om te praten en zei hij dat hij man die ze zochten al een jaar niet meer gezien had, en dat hij zijn naam niet wist en ook niet waar hij woonde. Maar toen Sam hem geld aanbood, werd zijn geheugen beter, maar hij aarzelde toch nog. Maar het aanzien van al het geld deed hem over de brug komen en hij vertelde Sam dat de man Madir Maaronner heette en hij gaf Sam het adres en zei hoe hij het kon vinden. Agi herinnerde zich nu ook dat man Madir genoemd werd en met deze bevestiging was Sam hoopvol dat de winkeleigenaar de waarheid gesproken had.

Met deze informatie bestelde de groep een taxi en trokken ze onmiddellijk op het adres af. Het was een lange tocht en het bracht hen ver buitten de stad, maar eindelijk bereikten ze de juiste plaats en toen ze zagen welk huis het was werd Agi heel opgewonden.

"Dat is het meneer, ik herinner het me. Achteraan is een grote zaal waar ze met de kaarten spelen. In de tuin is er een klein vijvertjes. Ze lieten we er soms in spelen, omdat ze me graag in het water zagen plonzen, zonder kleren aan."

Nu werd ook Sam opgewonden toen hij besefte dat zijn oudste zoon hier dichtbij was. Het huis was anders dan wat hij zich voorgesteld had. Hij had gedacht dat een man die rijk genoeg was om slaven te kopen toch minstens een groot herenhuis zou bezitten. Dat was het helemaal niet, alhoewel het toch wel vrij groot was, goed verzorgd en een van de mooiste van de buurt. Het gebrek aan bewaking verraste hem ook, er was geen muur of hek rond het eigendom, iets wat hij verwacht had omdat er binnen jongens waren die er tegen hun wil gevangen gehouden werden.

Rond het huis was er blijkbaar geen activiteit. Sam besloot om er direct op af te gaan en hijzelf, Agi en Frank zetten zich voor de poort en klopten aan. Charles en Henry bleven in de koets met de taxivoerder om uit te kijken dat er niemand het huis uit zou glippen. Sams hart klopte snel, van schrik om wat er zou kunnen gebeuren en om het gedacht dat John de deur zou kunnen open doen. Frank was heel wat rustiger maar hij controleerde of zijn revolvers, die hij op zich droeg, niet vast zaten aan kleding of zo.

Een oudere vrouw kwam de deur open doen. Sam sprak met haar via Agi. Hij vroeg waar de meester van het huis was. De vrouw keek verbaasd bij het zien van de twee vreemdelingen. Ze zei dat er geen meester was, maar een meesteres die alleen in het huis woonde. De oude vrouw zelf was de meid. Sam was verrast door dit nieuws en vroeg of hij de meesteres kon spreken. Ze liet de mannen voor de deur staan en kwam dan terug om te zeggen dat ze konden binnen komen. Toen het groepje naar binnen ging, vertelde Agi aan de verwarde Sam dat dit echt het huis was, waar hij geweest was, maar de meubels en zo leken veranderd.

Door een gesprek met de meesteres leerde Sam dat de genaamde Madir Maaronner hier in het huis gewoond had, maar dat hij een jaar gelden verhuisd was. Ze had gehoord dat hij een erfenis van zijn oom gekregen had, zijn fortuin en zijn woning en hij was verhuisd. Ongelukkig genoeg kende ze het adres niet, maar ze dacht dat het ergens in de stad was.

Ze gingen de huizen in de buurt af om te vragen waar naartoe de vorige bewoner verhuisd was, maar ze hadden geen succes, niemand wist iets over de man. Ze wisten dat er enkele mannen voor hem werkten en dat hij twee inwonende jongensbedienden had die 15, 16 jaar waren als hij wegging. Ze herinnerden zich dat hij dikwijls gasten ontving, maar hij had weinig te maken met de mensen uit de buurt.

Alhoewel hij erg ontgoocheld was, was Sam toch verheugd om te horen dat sommige karaktertrekken van Madir klopten met wat hij gehoord had. Hij vroeg zich af of de jongensbedienden waar de buren over spraken, slaven waren die man gekocht had. In elk geval moest hij uitzoeken waar de man nu woonde, en ze gingen dus terug naar de winkeleigenaar. Sam eiste dat hij het huidige adres van Madir bekend maakte, want hij had betaald voor informatie die niet juist was. Het ging niet vlot en de winkeleigenaar hield niet van de werkwijze van Sam. Hij vertelde gewoon dat Madir verhuisd was en dat hij niet wist waar hij naartoe was.

Verveeld besefte Sam dat hij zo niet verder kwam en hij ging weg. Hij vroeg Agi of hij nog iemand kende die zou iets kunnen weten over Madir, maar de knaap trok zijn schouders op en zei dat het hem speet. Het werd al laat en omdat ze vonden dat het hotel het beste restaurant in d stad had, gingen ze terug om te eten. Agi was verward toen hij in een gemakkelijke stoel zat en de goedgeklede kelners het voedsel naar de tafel brachten. Hij was meer gewoon van te dienen als om bediend te worden. De staff maakte hun duidelijk dat ze niet opgezet waren door de jongen, want aan zijn kleren konden ze zien dat hij niet het kind was van een rijke. Maar omdat hij bij de vreemdelingen was zeiden ze niets.

Na het eten ging het groepje terug naar de hal voor een drankje en ze bespraken wat ze de volgende dag zouden doen. Sam was er van overtuigd dat nu ze een naam hadden, ze niet lang zouden moeten zoeken naar het adres. Ze vroegen zich af hoe ze het zouden te weten komen. Dan bespraken ze wat ze zouden doen als ze vonden waar John was. Sam vond dat hij gewoon zijn zoon terug moest kopen, maar Frank vond het belachelijk dat hij zou betalen voor zijn eigen zoon. De Amerikaan opteerde voor een krachtdadiger optreden, met rokende pistolen indien nodig. Laat op de avond zei Henry dat hij moe was en dat hij naar bed ging. Charles was ook wat vermoeid en stopte met praten, wat niet gebruikelijk was voor hem. Hij leunde op zijn vader met zijn ogen dicht en luisterde naar de strategieën van de mannen. Agi luisterde ook niet meer naar het gepraat, maar hij schrok op als hij zijn naam hoorde.

"Wat doen we met Agi," vroeg Frank. "Hij heeft ons alles gezegd wat hij wist. We hebben hem dus niet meer nodig."

"Hmmm, ik denk dat je gelijk hebt, we hebben hem niet meer nodig," antwoordde Sam.

De jonge Turkse knaap werd helemaal radeloos toen hij dit hoorde. Hij gooide zichzelf onmiddellijk aan de voeten van Frank en smeekte hem.

"Asjeblieft meester, stuur me niet terug naar de slavenhandelaar. Ik kan je nog altijd bedienen."

Frank was ontzet door die uitbarsting en hij keek naar de jongen, wiens bruine ogen zich met tranen begonnen te vullen. Hij probeerde onmiddellijk de jongen gerust te stellen.

"Dat doen we natuurlijk niet, dat zou absurd zijn. Integendeel Agi, we laten je vrij. Begrijp je, je bent niet langer een slaaf meer, maar een vrije man. Je moet niet meer slaafs gehoorzamen aan de wensen of capriolen van je meester, maar je bent vrij om te doen wat je wil en te gaan waar je wenst."

Maar zoals de mannen verwachtten sprong de jongen niet op van blijheid, maar hij bleef neerslachtig op de grond zitten. Het was niet dat hij nog niet had gedacht had aan het vrij zijn, maar door zijn jeugdige leeftijd was hij bang voor de verantwoordelijkheden die gepaard zouden gaan met die vrijheid. Als slaaf was hij verschillende keren mishandeld geweest, maar hij had altijd kleren gehad om aan te trekken, voedsel om te eten en een dak boven zij hoofd. Toen hij in de stad was om zijn karwijtjes uit te voeren had hij de straatjongens gezien die zomaar rondliepen of met elkaar speelden. Alhoewel die kinderen vrij waren was hij nooit jaloers geweest. Agi droomde ervan om vrij te zijn als hij een man was, maar het idee dat hij nu voor zichzelf zou moeten zorgen schrikte hem af. Toen hij zijn hoofd omhoog deed om naar Frank te kijken liepen er twee grote tranen over zijn wangen en hij zei met een zielig stemmetje.

"Ik kan nergens naartoe."

Die woorden, samen met zijn meelijwekkend gedrag waren genoeg voor Frank en Sam om hen er op te wijzen dat een jongen kopen consequenties had. Vooreerst hadden ze het gedaan alleen maar om informatie uit de jongen te krijgen. Ze hadden gedacht dat de jongen onmiddellijk weg zou lopen als hij zijn vrijheid kreeg. Maar ze besefte nu dat ij geen gewone koopwaar was dat ze konden opzij zetten als ze het niet meer nodig hadden. Ze hadden een mensenleven gekocht en ze waren er nu ook verantwoordelijk voor.

Agi zag het onthutste gezicht van Frank en klemde zijn arme rond de benen van de man.

"Zend me niet weg meester, ik ben een goede jongen, ik doe wat je wil, ik werk hard, ik kuis, en ik kan koken." De jongen begon over de man zijn laarzen te wrijven met zijn mouwen om ze te kuisen. Frank niet echt de zachtaardigste van de mannen, maar ook hij was geraakt door het wanhopig gesmeek van de knaap. Hij legde zijn hand op de jongen zijn hoofd en wendde zich tot Sam.

"Wel, misschien kunnen we hem in dienst nemen als tolk. De laatste dagen hebben getoond dat we dit wel nodig hebben." Wat denk je? Een dollar per maand, plus kost en inwoon, is dat genoeg?"

Sam knikte goedkeurend en lachte naar de jongen. De knaap was al heel hulpvol geweest toen ze mensen ontmoetten met wie ze niet konden praten. Het zou dom zijn om dat verloren te laten gaan.

""Dat is dan geregeld." zei Frank. Dan draaide hij zich naar de jongen aan zijn voeten, tilde hem op en legde hem in de sofa naast hem. "Wel Agi, wil jij je aansluiten bij ons groepje bij onze zoektocht naar de drie vermiste jongens, als onze tolk? Ik hoop dat een dollar per maand genoeg is als loon."

Agi wist niet wat een dollar waard was en hij gaf er ook niet om. Hij zou niet achtergelaten worden en dat was al wat telde. Hij bedankte Frank eindeloos omdat hij mocht blijven.

"Goed, dat is dan geregeld, ik ga slapen," zei Sam. "Komaan Charles."

"Waar zal Agi slapen?" vroeg Frank.

Sam keek naar de jongen die aan de Amerikaan zijn arm hing.

"Wel, omdat hij jou als zijn meester beschouwt, laat ik hem in jouw bekwame handen."

"Wat? Kijk, hij heeft geen meester of als hij er al een heeft ben jij het. Jij hebt me het geld gegeven."

"Probeer hem maar te overtuigen, Goede nacht."

Het was zo dat Agi nooit Sam beschouwd had als zijn meester. Zelfs toen Frank gezegd had dat het Sams geld was leek het dat Agi hem niet geloofde. Voor de jongen gebruikte een rijke man zijn bedienden om dingen te kopen, zoals voeding of ander proviand. Nu kwam het erop aan met wie hij het bed mocht delen en hier kwam de meester op de proppen.

"Charlie, wat moet ik doen?" zei Frank toen de tiener wegging. De brutale jongen wenkte naar hem en zei:"Ik ben er zeker van dat je iets bedenkt, goede nacht."

Frank schudde zijn hoofd, dan draaide hij zich naar de Turkse knaap en zei:"Komaan, het ziet er naar uit dat je bij ons zult blijven."

Agi volgde de man toen hij naar de trap stapte die naar de eerste verdieping leidde. Eenmaal binnen, bekeek Frank de mogelijkheden. Naast het bed stond er een door motten opgegeten zetel tegen de muur. Die was te klein voor hem, maar Agi was bijna een halve meter kleiner dan de grote Amerikaan, hij zou er dus kunnen opliggen.

"Sorry ventje, maar jij zult op de zetel moeten."

Agi stond naast de man toen hij een deken en een kussen uit de kast haalde. Hij legde ze op de zetel, voor hij terug naar het bed ging en zich begon uit te kleden. Uitgekleed tot op zijn onderbroek ging hij op het bed liggen en keek hij naar de jongen. De Turk had nog niet bewogen. Hij had alleen maar gekeken hoe Frank zich ontkleed had en staarde nu beduusd naar de man.

"Komaan kerel, ga je niet naar bed."

Agi begon zich uit te kleden, het duurde maar enkele seconden voor hij alles uit had en poedelnaakt was. Dan sprong hij , grijnzend, naast Frank in het bed.

"Wat doe je? Ik bedoel JOU bed." zei de man en hij wees naar de zetel. Dit wiste de grijns van zijn gezicht en hij zei.

"Sorry, meester, ik dacht dat je me hier wilde."

"Ik ben jouw meester niet, en je hebt je eigen bed."

"Oh, ik begrijp het. Ik ben te oud voor jou."

Frank verslikte zich bijna.

"Dat is absurd," antwoordde hij.

Hij voelde zich al schuldig omdat hij met Charles gestoeid had. Deze jongen, die even oud was, leek veel jonger. De jongen lag nog niet onder het deken en zijn hele naakte lichaam was te zien. Agi maakte geen aanstalten om zich te bedekken. Frank kon er niet aan weerstaan om het heerlijke, donkere vlees eens goed te bekijken. Hij was heel mager, je kon zijn ribben tellen en hij had geen vet rond zijn buik. Franks ogen gingen verder naar beneden en hij zag dat de piemel van de jongen bijna drie centimeter lang was. Heet stukje vlees lag op zijn ronde onbehaarde balzak, waar de balletjes nog niet ingedaald waren. Niet zoals Charles was de jongen zijn puberteit nog niet begonnen, waarschijnlijk door de prima voeding die de Engels jongen al 13 jaar gekregen had. Frank bewonderde de slanke lange benen en keek terug naar zijn gezicht. Charles had een ietwat vrouwelijke aanblik, Agi had het gezicht van een kind, met een klein neusje, lichtjes gekrulde lippen en grote bruine ogen. Hij keek naar de jongen en Frank voelde zijn lul stijf worden, iets wat een week eerder niet zou gebeurd zijn. Charles had de man kennis laten maken met de geneugten die hij kon hebben met jongere leden van zijn eigen geslacht.

"Vind je me lelijk?" zij de jongen met een snik. Hij legde zijn hand op de buil die hij op zijn gezicht had.

"Nee, ik vind je heel mooi," antwoordde Frank en hij duwde de jongen zijn hand weg. De man zag dat de buil al stilletjes aan het wegtrekken was in de tijd dat hij bij hen was. De jongen genas heel vlug.

"Dan begrijp ik het niet, waarom wil je me niet in je bed, ik kan je vermaken."

"Omdat je geen slaaf ben die mijn wensen moet uitvoeren. Ik heb al genoeg geslapen met betaalde hoeren. Ik wil geen kind verplichten om seks met me te hebben. Agi, je bent vrij nu, je moet met niemand meer verplichte seks hebben."

Deze vreemdeling verwarde de Turkse jongen. Hij was niet gewoon dat men vroeg wat hij wou. Bij andere mannen wist hij tenminste wat hij kon verwachten, hij zou hen nu al aan het pijpen zijn. Nu wist hij niet wat hij moest doen bij die knappe man.

"Ik wil niet alleen slapen, kan ik bij je slapen alstublieft?"

"Als je dat wil."

Agi wachtte niet op een tweede uitnodiging. Hij wipte onder de dekens en nestelde zich tegen de man. Het voelen van het zachte warme vlees dat tegen zijn lichaam lag deed zijn erectie niet verslappen. Hij vroeg zich af of Agi het al gemerkt had.

"Slaap jij met je kleren aan?" vroeg de jongen.

"Dat is mijn ondergoed, dat is om warm te hebben."

"Maar het is niet koud," legde de jongen uit, en hij had gelijk. Frank had al gemerkt dat de nachten in deze streek heel warm waren.

"Je hebt gelijk. Jij bent ook heel warm en aangenaam."

"Goed, dan kan ik hem uittrekken."

Agi wachtte het antwoord niet af en trok de dekens van hen af. Dan leunde hij over Frank om zijn onderbroek uit te trekken. De Amerikaan werkte niet tegen, maar hij was gealarmeerd toen zijn harde lul ten tonele sprong. Agi gooide het kledingstuk opzij en grijnsde toen hij de opgewonden staat van de man zag. Nu zag hij dat de man graag naast hem lag en Agi wist wat hij moest doen. Zonder toelating te ragen begon hij het grote orgaan af te trekken. Frank schudde van plezier bij het voelen van de zachte hand rond zijn prik. Hij besloot om zijn schuldgevoel en zijn twijfel opzij te schuiven en sloot zijn ogen om te genieten. Met een hand streelde hij de rug van de jongen, voor hij overging naar zijn kleine piemel. Het lulletje was helemaal stijf nu, wel vijf centimeter lang. Frank was verrast hoe heet het aanvoelde. De ogen van Frank gingen terug open toen hij iets vochtigs voelde in plaats van de hand. Hij zag verbaasd zijn lul in Agi's jonge mond verdwijnen. Frank kon niet geloven hoeveel van zijn 20 centimeter lange lul hij erin kon krijgen en hij vroeg zich af hoe de jongen kon ademen met zijn mond vol. Het was duidelijk dat de jongen al zijn hele leven geoefend had en dat hij zonder kokhalzen de lul tegen de achterkant van zijn keel kon verdragen. Hij liet hem een tijdje binnen en proefde de smaak, dan begon hij te zuigen, wat de man wild maakte.

Na enkele minuten dacht Frank dat de wereld in de keel van de knaap zou ontploffen. Hij wou dat het langer zou duren, dus duwde hij de jongen weg.

"Komaan makker, niet zo snel, geloof jij in het voorspel?"

De jongen was verward, maar sputterde niet tegen als de man hem wegduwde en hem op zijn lichaam trok. Hij begon zijn gezicht te kussen. Agi omhelsde hem en al gauw werden hun lippen samen gedrukt en verkenden huntongen de diepten van elkaars mond. Toen ze kusten masseerde Frank het prachtige kontje van de jongen met zijn handen. Hij hield van deze positie en kikte op mooie kontjes. Hij wist echter niet dat de kontjes van mooie jongetjes betere waren dan die van hun vrouwelijke tegenhangers als het aankwam op zachtheid en gladheid. Ondanks die ontdekking vond Frank niet dat hij homo was. Hij voelde zich niet aangetrokken tot andere mannen en na zijn ervaringen met Charles was hij er blij om dat hij nog altijd naar de mooie meisjes op straat keek. Maar in deze streek werden de jonge vrouwen gechaperonneerd door een of meer mannen en ze vermeden altijd oogcontact met vreemden. Frank keek dus naar de mooie jongetjes als ze op straat speelden en hun karweitjes opknapten. Telkens als een jongetje opmerkte dat de man keek, kreeg hij een charmante glimlach terug.

Agi genoot van de energieke billenmassage die hij kreeg en hij begon zijn piemeltje tegen de lul van de man te wrijven. De knaap versnelde zijn bewegingen en werd dan plots heel stijf, en dan ontspande hij. Frank keek in de verglaasde ogen van het jongetje en realiseerde zich dat hij et een orgasme had. In de slavengevangenis had Agi al enkele dagen geen ontlading meer gehad en hij had zich iet langer kunnen inhouden. Even was Frank bang dat de jongen hier zou willen stoppen en hem in een gefrustreerde staat zou achterlaten. Maar de geile knaap kon zonder probleem doordoen na het klaarkomen. Hij herstelde vlug en was klaar voor meer. Trouwens, de jongen had geleerd dat de seks stopt als de man zijn lading verschoten heeft, en niet de jongen.

De twee lovers kusten en streelden nog wat, voor Agi zich liet rollen naast de Amerikaan, met zijn rug naar de man en zijn kont wat uitgestoken. Frank wist maar al te goed wat de kleine hem aanbood en omdat hij heel opgewonden was, vond hij het een prettig idee. Hij zag hoe klein het kontje er uit zag en hij vroeg zich af of die grote klomp tussen zijn benen daar wel in kon zonder hem pijn te doen. Frank dacht dat hij zijn eigen gerief niet moest overroepen. Hij was er zeker van dat het Turkse hoertje al geneukt was door grotere lullen als de zijne. Frank twijfelde eraan of de jongen in zijn slavenleven al veel nachten had doorgebracht zonder spermacellen die zijn ingewanden rondzwommen.

De Turkse knaap keek achter zich en glimlachte voor hij met zijn billen uitnodigend wiegelde. De aarzeling van de Amerikaan verdween snel en hij draaide zich op zijn zij. Hij schoof zich zo dat zijn lul op het kontgaatje gericht was. Frank had al enkele vrouwen op die manier geneukt, nooit een jongen. Tijdens zijn drie seksuele ontmoetingen met Charles, had de jongen Frank bereden of had hij zijn lul in zich genomen, op zijn rug met zijn benen omhoog. Op die manier konden de lovers elkaar kussen of in elkaars ogen kijken. Frank trok de billetjes uiteen en mikte op het bruine gaatje ertussen. Hij likte aan zijn vingers en duwde er een naar binnen. Hij vond dat het gemakkelijk ging en duwde een tweede erbij. De jongen kirde van genot en Frank vingerde hem een tijdje. Maar al gouw wou hij zijn vingers vervangen door iets dikkers. Hij duwde zijn eikel tegen de anale opening. Frank probeerde naar binnen te duwen, maar het lukte niet. Vastberaden m naar binnen te gaan duwde hij harder, en de kleine anus werd ver opengetrokken toen hij plots enkele centimeters naar binnen gleed.

Agi kromp even ineen bij de intrede en Frank dacht dat hij de jongen pijn gedaan had. Maar het ventje ontspande al gauw en begon dan traag te duwen om zichzelf op de gespannen schacht te spietsen. Frank zag hoe er meer en meer van zijn lul dieper en dieper in de jongen verdween, tot hij uiteindelijk het zachte vlees van zijn billen, tegen zijn lendenen voelde. Hij kon niet geloven dat het kereltje hem helemaal naar binnen had, hij voelde dat zijn lul tot aan de wortel in zijn kont zat. Hij klemde zijn armen rond zijn jonge partner en speelde met de kleine stijve piemel, terwijl hij in hem begraven bleef, genietend van de strakheid van zijn anale doorgang. Ze bleven enkele minuten aan elkaar geklemd. De man streelde de knaap en kuste hem in zijn nek. Tenslotte begon hij hem traag te neuken. Hij begon met hem er eerst even uit te trekken, maar stootte dan steeds dieper en dieper. Agi zuchtte. Frank vond dit een teken dat de jongen het graag had en begon hem wilder te neuken. De tijd vervaagde voor de man en zijn zinnen werden overspoeld door het genot dat hij kreeg. Hij wist niet hoelang hij de jongen geneukt had voor zijn passies het overnamen en hij de Turkse kont overspoelde met zijn zaad. Frank bleef het knaapje aftrekken tot hij voelde dat hij nog eens over de top ging. De man was verwonderd dat de jongen kon climaxen met zijn meest tedere delen opgevuld met een vrij grote indringer.

Het koppel bleef even uithijgen, voor Agi zichzelf van de verslappende penis trok en zich ronddraaide. De man en jongen bleven even kussen en knuffelen tot de jongen de stilte verbrak.

"Dank je dat je zo lief met me was, je was heel goed."

Frank dacht niet dat hij zo lief met hem was toen hij op het einde zijn kont zo heftig geneukt had. Klaarblijkelijk had de jongen al ruwer behandelingen gehad.

"Jij was ook heel goed, ventje."

Agi glimlachte en zei:"Ik ben blij dat je ervan genoten hebt. Ik heb gezegd dat ik goed voor je zou zijn, ben je blij dat je niet weggestuurd hebt, meester?"

Frank was inderdaad blij, maar hij hield de jongen bij zijn laatste woord.

"Ik ben blij, maar ik waarschuw je Agi, als je me nog eens meester noemt, leg ik je over mijn knie en geef ik je een pak slaag op je blote billen."

"Oh meester, dat klinkt tof." antwoordde het brutale jongetje.

Frank lachte. Het was duidelijk dat de jongen karakter had, maar de Amerikaan had de energie niet meer om zijn dreiging uit te voeren die avond. Hij trok de dekens over hen beiden, kuste de jongen goede nacht en ze vielen in elkaars armen in slaap.

VOLGENDE STUK