Istari

vertaald door Jan van Vlaanderen

Verhalen uit de wereld van slavernij 2:

De verkoop van Dylan

Mijn vrouw en ik zijn mijn 14 jaar oude zoon beu. Dylan is mijn zoon uit een vorig huwelijk, de oudste van onze kinderen en de enige die biologisch niet van ons twee is. Vorige week werd hij, weeral eens, betrapt op spijbelen. Hij heeft zijn stiefmoeder nooit met het nodige respect behandeld, maar laatst was hij ook met mij nogal betweterig en hij behandelt zijn twee jongere halfbroers als shit. Ik denk dat er, diep van binnen, ergens een goeie jongen zit, maar Rebecca zit al te zeuren om een permanente oplossing te zoeken voor Dylan, sinds hij 11 was. Ik aarzelde natuurlijk. Dylan is mijn zoon en ik hou van hem, maar toen de politie hem vorige week thuis bracht, lang nadat hij thuis moest zijn, en toen de school belde om ons te informeren dat hij in geen enkel vak geslaagd was, zat het me ook heel hoog. Er moest iets gebeuren, op dat punt waren mijn vrouw en ik het eens.

Het feit dat Dylan zelf er blijkbaar niet om geeft dat zijn jonge leven een puinhoop is stoort me meer dan iets anders. Ik had gedacht dat de militaire school of een ander privé internaat hem structuur en discipline zou kunnen bijbrengen, wat hij zeker nodig heeft, maar de kosten voor zoiets waren astronomisch hoog en heel wat boven ons beperkt budget. Rebecca dacht er, zoals gewoonlijk, veel praktischer over. "Waarom verkopen we hem gewoon niet en doen we hem gewoon uit ons leven verdwijnen?"

Eerst dacht ik dat ze een grapje maakte. Dan maakte het me kwaad omdat ze het blijkbaar ernstig meende. Dan begon ik na te denken. Dylan is chronisch ongehoorzaam. Misschien mijn eigen schuld omdat ik hem verwend heb na de dood van zijn moeder, maar toch. Als 14-jarige zou hij toch het goede uit het slechte moeten kennen en zich hier ook naar moeten gedragen. Hij is wild, ongedisciplineerd, meestal zonder respect en hij werkt zich steeds in de problemen. Beter hem nu als slaaf te verkopen, waar Rebecca en onze twee jongere zonen nog financieel beter van worden, dan hem binnenkort veroordeeld te zien worden tot slavernij door het rechtssysteem. Met zijn schoolresultaten ging het zeker die richting uit. Nu konden we er nog geld uit slaan.

Ik meen het echt. Wat een toekomst kon die jongen nog hebben? Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik eraan dacht dat levenslange slavernij de enige optie was voor mijn 14-jarige zoon. Andere ouders verkopen hun jongens ook als slaaf, velen doen het zelfs voor ze moeilijke tieners worden. Vroeger, toen de wetten op kindslaven werden ingesteld, was er een stigma om je eigen kind te verkopen, maar heden ten dage werd het meer en meer gedaan. Ik denk zelfs dat sommige ouders alleen maar kinderen krijgen om er profijt uit te slaan. Ik voelde me er niet goed bij, natuurlijk, maar Dylan had het verknoeid in de ogen van Rebecca, en ik moest aan de toekomst van mijn twee andere jongens denken.

Nadat ik de jongen berispt had voor zijn laatste uitspattingen, en ik hem kwaad naar boven zag gaan, contacteerden Rebecca en ik de lokale slavenkoopman, Thomas en Zoon eigendommen en leercontracten. Een mooie naam voor wat men meestal de 'vleesmarkt' noemde. Het vlees was in dit geval tiener- en bijna-tienerjongens.

Het was al laat, we lieten dus een bericht achter met het idee dat het wel een dag of twee zou duren voor we iets zouden horen. Een 20-tal minuten later ging de telefoon en een welbespraakte vrouw met Engels accent was aan de lijn, klaar om de nodige informatie over onze zoon te noteren. Ik had natuurlijk geen ervaring met het verkopen van een zoon en ik verwachtte een litanie van vragen en veronderstellingen over mijn motieven. Maar zo ging het niet. De vrouw vroeg niet om te preciseren waarom we onze zoon wilden verkopen maar ze vroeg direct naar zijn eigenschappen.

"Hoe oud is de jongen?"

"Hij is 14 geworden, twee maanden geleden."

"Is hij al in de puberteit?"

"Amper," antwoordde ik, en ik dacht aan de nog jongensachtige stem van Dylan en zijn onbehaarde benen, het enige lichaamsdeel dat we tegenwoordig nog te zien kregen.

"Grootte en gewicht?"

"Een meter vijftig en ongeveer 50 kilogram."

"Klein voor zijn leeftijd."

"Ja, dat is zo."

"Haarkleur?"

"Blond."

"Ogen?"

"Bruin… wel, licht bruin, veronderstel ik."

"Enige medische of mentale problemen?"

"Ik verzweeg de commentaar van mijn vrouw dat hij een oervervelend was en zei "Nee."

"Crimineel dossier?"

"Nog niet. Dat is een van de redenen waarom we bellen."

"Tegendraads?"

"Constant."

"Seksuele geaardheid?"

"Ik heb er echt geen idee van." antwoordde ik eerlijk. Wat men er van kon denken of niet, Dylan had nog nooit een meisje thuis gebracht of zelfs maar vernoemd. Het idee dat mijn zoon homoseksueel zou kunnen zijn was nog nooit bij me opgekomen.

"Biedt u ons een tijdelijke of levenslange slavernij voor?"

"Levenslang."

"Verkoop aan de hoogste bieder of heeft u een vaste prijs?"

Ik had er geen idee van hoeveel Dylan zou kunnen opbrengen op een veiling voor slavenjongens, en ik wilde hem snel verkocht hebben, ik besloot om de markt te laten spelen. "Hoogste bieder is goed."

"Wel, mijnheer Randall, volgend weekend houden we een publieke veiling. Ik denk wel dat we jouw jongen er nog in krijgen. Nieuwe jongens doen het altijd goed op de markt. Daar heeft u geluk mee. Hoe ernstig is zijn ongehoorzaamheidprobleem?"

"Nogal ernstig. We hebben genoeg van hem en weten geen raad meer. We hadden gedacht aan militaire school, maar daar hebben we het geld niet voor. En we hebben nog twee zonen die ook collegegeld nodig hebben."

"Ik begrijp u volkomen, mijnheer Randall. Het is voor jongens zoals jouw zoon dat de kindslavernijwetten opgesteld werden in de eerste plaats. Dan kan hij zich toch ergens voor nuttig maken."

"Exact."

Wilt u dat we hem komen ophalen of breng u hem zelf?"

Ik wist dat we een luid en onprettig gevecht zouden moeten voeren als we zouden proberen om Dylan zelf te brengen naar de slavenkoopman. Hij is klein voor zijn leeftijd en maar net in de puberteit, maar hij is een stevige, taaie knaap, geweldig op zijn skateboard en hij was een excellente kleine worstelaar voor hij er vorig jaar mee stopte. Dat was het eerste teken, denk ik, dat zijn leven de verkeerde richting uitging op amper 13-jarige leeftijd. Onnodig te zeggen dat hij het ons moeilijk zou maken en ik wou zijn broertjes een traumatische ervaring besparen.

"Ik denk dat u hem maar best kan komen ophalen. Ik neem aan dat ze discreet zullen zijn."

"Oh ja, helemaal., mijnheer Randall. We zijn blij dat we u die dienst kunnen aanbieden. We moeten dan natuurlijk een deel van de verkoopsom inhouden."

"Natuurlijk."

"We zullen onmiddellijk een team sturen."

Vanavond al, dacht ik. Dat was snel. Er was geen denken aan om morgenvroeg nog van mening te veranderen. "Hmmm … oké," zei ik. "We zullen vooraan het licht voor hen laten branden."

"Prima . U kan met uw vrouw morgen bij ons langs komen tijdens de werkuren om de nodige papieren in te vullen."

Ik zei "Dank u," en hing de telefoon op. Rebecca glimlachte naar me, blij dat ze eindelijk van Dylan af was.

Een uur later, net voor 9 uur, werd er op de deur geklopt. Twee eerder grote mannen stonden voor de deur, in pak en das. Een kleine vrachtwagen met de naam van het slavenbedrijf, stond op de oprit. Ze stelden zich voor als de ophalers en toonden hun legitimatie. Ik liet hen binnen. Ze hadden twee grote metalen kisten bij die ze midden in de living plaatsten. We vroegen hun namen niet, en ze gaven ze ook niet. Een verkoopsovereenkomst werd ons voorgelegd en we tekenden snel. Het betekende het einde van Dylans leven als vrije jongen en veroordeelde hem tot een niet-menselijk status als slaaf voor de rest van zijn leven.

"Waar is de slaaf?" vroeg een van hen en hij opende een van de kisten. Er zaten kettingen in en een ijzeren halsband.

"Hij is in zijn kamer." antwoordde ik. Ik was er nog niet echt op voorbereid dat ze al naar hem refereerden als slaaf. De realiteit van wat ik net gedaan had begon nu pas tot me door te dringen. Ik denk, dat als ik niet zo kwaad geweest was op de jongen ik zou proberen terug te krabbelen. "Ik zal hem naar beneden brengen."

De twee mannen knikten professioneel. Rebecca bood hen een stoel aan maar ze verkozen om recht te blijven staan. Timmy en Jason, de twee zonen van Rebecca en mij waren in de salon naar tekenfilms aan het kijken. Nieuwsgierig naar de vreemdelingen in huis, kwamen ze de living binnen, alle twee zonder shirt, de 11-jarige Jason in zijn schattige witte slipje en de 9-jarige Timmy in zijn speciale broekje, want hij plaste nog in zijn bed. Dat was het enige dat hij normaal gezien in huis mocht dragen. Hij vond het vervelend, vooral wanneer hij of Jason vriendjes op bezoek hadden. Maar zolang hij niet leert slapen als een grote jongen, is dat de regel.

"Moeten we die twee ook meenemen?" grapte een van de twee mannen die naar mijn twee schattige zonen met bloot bovenlijf keek. Vooral Jason was oogverblindend met zijn goudblonde haar, ijsblauwe ogen, opmerkelijk gespierd lijf en een verbazend groot pakketje dat verborgen was onder het zacht katoen van zijn slipje.

"Als ze zich niet gedragen, dan bellen we jullie." zei ik terwijl ik Timmy's bruine haren streelde.

"Wat is er gaande, papa?" vroeg Jason met zijn handen in zijn heupen, terwijl hij wantrouwig naar de twee grote mannen keek.

"Grote-mensen-zaken, Jase. We hebben problemen met je grote broer, deze mannen zijn hier om een aantal dingen op te lossen. Gaan jullie maar terug tv kijken. Jullie mogen vandaag wat langer opblijven."

Beide jongens waren heel blij met dit idee en hun nieuwsgierigheid was snel verdwenen. Ze renden terug naar de tv kamer.

"Ik ga Dylan halen." kondigde ik aan en ik ging de trap op.

"We zijn er klaar voor Randall," zei een van de mannen, en hij legde enkel- en polskettingen klaar. Ik merkte op hoe klein de ijzers waren, gemaakt voor de dunne ledematen van jonge knapen. Ik kreeg een krop in mijn keel toen ik boven kwam. Ik had het gedaan. Ik had mijn zoon als slaaf verkocht. Het was nog niet finaal voor de veiling, maar een aanbod was onmogelijk te weerleggen.

Dylans kamer bevond zich op het einde van de gang. Ik klopte luid aan en opende de deur zonder op een antwoord te wachten. Dylan lag op zijn onopgemaakte bed met zijn rechterhand in zijn boxershort. Het was duidelijk wat hij aan het doen was. Alhoewel we wisten dat ze het toch deden, keurden Rebecca en ik het af dat onze jongens met zichzelf speelden. We hadden overwogen om hen in kuisheidsgordels te steken, maar nu was het, voor Dylan tenminste ons probleem niet meer.

"Jezus, pa! Zag je niet dat mijn deur dicht was!"

"Doe je hand uit je broek, nu, jij kleine viezerik, en kom naar beneden. We hebben bezoek."

"En dan?" antwoordde de jongen, met een bijna adolescente stem.

"Doe wat ik je zeg. En ik bedoel nu direct."

Oké, oké. Jeetje. Laat me een T-shirt aantrekken."

"Niet nodig," antwoordde ik. Ik besefte dat de dagen dat mijn zoon kleren kon dragen geteld waren, voor altijd. "Wat je nu aanhebt is voldoende."

Dylan staarde me aan. Zijn brein had door dat er iets niet in orde was. Hij stond recht en schudde zijn blonde haren uit zijn gezicht. Zoals ik zei was hij nogal klein voor zijn leeftijd, amper een meter en half. Zijn smalle kontje had goed ontwikkelde spieren zoals het hoort bij een jonge tiener. Nu hij alleen zijn boxershort droeg kon ik goed zien dat hij nog geen echte beharing op zijn lijf had. Ik was er zeker van dat er een bosje haar boven zijn piemel groeide, maar hij had al enkele jaren verhinderd dat iemand hem naakt zag.

Hij volgde me naar beneden naar de living, heel de weg klagend. Dan stopte hij en bekeek nogal verward de twee grote mannen die daar stonden te wachten.

"Wat is er gaande, pa? Wie zijn die mannen?" vroeg de jongen. Hij kruiste zijn armen over zijn naakte borst en zag er plots klein en heel angstig uit en heel jong.

Ik keek hem in de ogen toen ik het hem vertelde.

"Dylan, we zijn al jouw nonsens van de laatste tijd beu. Je bent op school voor geen enkel vak geslaagd, zelfs als je de moeite doet om te gaan. En nu ben je ook nog te laat thuisgekomen.

"Dat was de eerste keer," zei hij. Ik hoorde in zijn stem hoe zenuwachtig hij was. "Het… het zal nooit meer gebeuren, papa, ik beloof het."

"Dat heb je nog al beloofd en nu is het te laat. Ik begrijp je niet, Dyl. Jij heb het hier goed, twee broertjes die om je geven en een moeder en vader die van je houden… En jij gedraagt je als een ondankbare snotneus."

"Zij," de 14-jarige wees naar Rebecca en ging verder met woede in zijn stem,"zij is mijn moeder niet."

"Genoeg, Dylan! Jouw houding tegenover jouw familie is de hoofdreden waarom deze mannen hier zijn. We hadden de problemen op school aangekund, maar je liet ons de kans niet. Zo, je moeder," ik pauzeerde even om dat woord te beklemtonen, "en ik, hebben besloten dat het voor jou en deze familie het beste is dat wij je verkopen."

"Wat! Me verkopen, maar, ik bedoel, wat? Dat kan je me toch niet aandoen!"

"Dat kunnen we wel, jonge man." antwoordde ik. "We hebben besloten dat slavernij voor jou het beste is. We hebben de papieren al getekend. Deze mannen zijn van de slavenkoopman in de stad. Ze nemen je vanavond mee.

"Ik haat je!" schreeuwde de jongen. "Hoe kan mij gewoon verkopen papa? Zij is het, is het niet…" Dylan wees naar Rebecca. "Zij zorgt ervoor dat je dit doet."

"Het is voor je goed, Dylan." zei ik hem toen hij begon te beven en te wenen.

"Ik haat je, ik haat je verdorie!" Alleen gekleed in zijn boxershort begon de jongen naar de deur te lopen. In een tel was een van de mannen van de slavenkoopman bij hem. Hij tackelde de magere 50 kilo wegende, 14-jarige en legde hem op de grond.

"Opstaan, jij slungel." riep de man naar hem. Hoe durf je je vader zo aan te spreken. Geen wonder dat hij genoeg van je heeft. Ik zei dat je moest rechtstaan." En hij trok de verraste zoon bij zijn haren recht.

Rebecca en ik keken stilletjes toe hoe de twee mannen Dylans polsen met boeien vastmaakten achter zijn rug. Dan werden zijn enkels in de ijzers geklonken, met een ketting ertussen van amper 30 cm. Dylan trachtte zich te verdedigen, maar de twee volwassen mannen overweldigden hem. Een van de mannen haalde een schaar uit zijn tas en sneed zijn boxershort door. Onze 14-jarige zoon stond nu naakt voor ons.

Rebecca grijnsde en ik moet zeggen dat ik ook verbaasd was en als vader een beetje ontgoocheld. We keken naar de kleine piemel en balletjes die tussen Dylans benen hingen. Buiten het lange blonde haar op zijn hoofd was mijn oudste zoon volledig onbehaard en zijn lulletje was amper 8 cm lang. De 11-jarige Jason had nu al een grotere. Dylans ballen waren ook niet indrukwekkend. Twee druifgrote uitstulpingen in een zacht roze, onbehaarde scrotum.

"Je hebt er niet echt een jongen van gemaakt, James." zei Rebecca grinnikend. Haar afkeer voor Dylan werd puur genot door zijn vernedering.

"Ik denk het ook niet," moest ik toegeven.

"Ik heb het altijd al geweten dat hij een waardeloos pietje was," ging ze verder, er voor zorgend dat Dylan elk woord hoorde.

"Papa! Je kan haar zo niet over me laten praten." protesteerde Dylan, hopend dat ik hem zou verdedigen.

Dit waren de laatste woorden die ik mijn zoon hoorde zeggen toen er een grote penisknevel in zijn mond gestopt werd en stevig vastgemaakt achter zijn hoofd. Zijn ogen werden waterig en hij begon meelijwekkend te snikken. Angst en het feit dat hij helemaal naakt voor volwassen vreemdelingen stond zorgde ervoor dat Dylan een erectie kreeg. In die toestand was hij wat minder pathetisch, bijna 13 cm lang, maar zeker niets speciaals.

Dan werd de ijzeren halsband rond zijn nek vastgemaakt. Een van de mannen hield de jongen stevig vast terwijl zijn partner er een hangslot aan vastmaakte en een kort stukje dikke zware ketting.

"Buig het kereltje voorover, dat ik hem kan pluggen." zei een van de slavendrijvers.

"Juist," antwoordde zijn partner en hij liet de jongen voorver buigen.

Rebecca en ik keken toe, ik met medelijden, zij verheugd, hoe zij met geweld een latex kontplug in zijn tienerrectum duwden. De naakte jongen schreeuwde wild in zijn knevel, zijn piemel zwaaide in het rond toen hij zich verweerde.

Dan werd er een zwarte latex reep over zijn piemel en ballen vastgemaakt aan zijn onbehaarde kruis. Het zag er strak gespannen uit en veroorzaakte zeker het nodige ongemak. Samengedrukt in het spannende latex zagen zijn genitaliën er nog kleiner uit. Dit was de eerste kennismaking van mijn zoon met de harde seksuele discipline die deel zou uitmaken van zijn nieuwe leven als slaaf.

Uiteindelijk werd er een zwarte kap over zijn hoofd geschoven en werd hij buiten gedragen naar een wachtende bestelwagen. Zijn ketenen rammelden als ze hem van de trappen voor de ingang af droegen. Ondanks het late uur had het verschijnen van de slavendrijvers de aandacht getrokken van de buren en er stonden enkele toeschouwers, met inbegrip van enkele vrienden van Dylan bij elkaar op straat om te zien wat er gaande was.

Ik kon mijn 14-jarige zoon horen schreeuwen en snikken tot ze hem in een kleine kooi duwden en de deur dicht sloegen. Ik keek toe hoe een lift de kooi omhoog hees. De twee mannen duwden hem in de bestelwagen. Ik had genoeg gezien. Ik deed de deur dicht en deed de lichten uit. Even later hoorden we de wagen wegrijden van de oprit. Onze zoon werd naar zijn nieuwe leven als slaaf gebracht.

De volgende ochtend hadden Jason en Timmy veel vragen over de plotse verdwijning van Dylan. Ze hadden alles stiekem gevolgd vanuit de tv-kamer en hadden hun broer zien uitgekleed worden, gehalsband, geketend, gekneveld, geplugd en uit het huis gedragen.

"Was Dylan stout?" vroeg Jason met een aarzelende stem, zoals altijd gevoelig en weloverdacht.

"Ja, Jase. Hij was stout."

"En daarom hebben die mannen hem meegenomen?" viel Timmy in.

Beide jongens waren nog altijd amper gekleed. Jason en zijn gekleurde voetbalbroekje en Timmy in een zijn verplichte nachtbroekje. Ze zaten aan de ontbijttafel en ondervroegen me zoals alleen jongetjes dat kunnen.

"Zo is het, Timmy. Stoute jongens zoals Dylan moeten weg. Het is het beste voor hem."

"Komt hij nog terug?" vroeg Jason.

"Neen zoon. We hebben hem verkocht."

Beide jongens bekeken me verrast.

"We hebben jullie al over slavernij verteld, over die jongens die we soms zien, die met de halsbanden…"

"Die naakte?" giechelde Timmy. Zijn oudere broer porde hem in de ribben om hem te doen zwijgen.

"Ja, Timmy, die naakte jongens zijn slaven, en nu is Dylan een van hen."

"Zullen we, ik bedoel, kunnen we hem terugkopen?" vroeg Jason.

"Wel, ik denk het wel," antwoordde ik, "maar hij is beter af met een nieuwe eigenaar, die hem kan leren hoe gij zich moet gedragen.

"Oh," mompelde de 11-jarige bedachtzaam. "Zo, zal hij dan voor altijd slaaf zijn?"

"Voor de rest van zijn leven, Jase."

"Jullie gaan mij of Timmy toch nooit verkopen?"

Ik streelde zijn goudblonde haren. "Natuurlijk niet, Jase, Zolang jullie brave jongens zijn."

"We zullen altijd braaf zijn, papa. Beloofd." zeiden de jongens samen. Het bleek een bijkomend voordeel dat de verkoop van Dylan er toe bijdroeg dat zijn jongere broers van plan waren om zich te gedragen.

"Papa?" vroeg Timmy In zijn meest geheimzinnige stemmetje.

"Ja, Timmy, schatje. Wat is er?"

"Waarom was de piemel van Dylan zo hard?"

Ik was verbaasd dat in de chaos de 9-jarige Timmy de erectie van Dylan gemerkt had. Ik wou antwoorden, maar Rebecca was me voor.

"Omdat hij een heel stoute jongen is. Alleen stoute jongens hebben penissen die groter worden. Dat gebeurt toch nooit bij jullie. Is het niet?"

Timmy en Jason bekeken elkaar. Timmy was nog jong genoeg om zelfs niet te merken dat hij erecties kreeg. Jason, met zijn 11 jaar was een ander verhaal. Een schuldige uitdrukking kwam op zijn gezicht, maar ze antwoordden samen.

"Neen, mama."

"Goed. Jongens moeten de hele tijd mooie slappe penissen hebben. Zorg ervoor dat die van jullie altijd zo blijven."

"Ja, mama." zei Timmy.

"Ja, mama." antwoordde Jason met zijn ogen op zijn blote voeten gericht.

Gedurende die week, om de afwezigheid van Dylan gewoon te worden, verhuisden we Jason naar de kamer van Dylan. We verwijderden alle bezittingen van Dylan. Alle foto's die we van hem hadden gingen in de papierversnipperaar. Op vrijdagavond stopten Jason en Dylan over van Dylan te praten en was het alsof de jongen nooit bestaan had.

Op zaterdagmorgen reden Rebecca en ik, met onze twee overblijvende zonen naar de 'Thomas en Zonen' slavenhandelaars voor hun wekelijkse veiling. We praatten erover of het wel verstandig was om onze twee indrukwekkende jongens mee te nemen, maar we vonden het belangrijk dat ze iets meer leerden over slavernij, en dat ze er bij waren bij de verkoop van hun broer aan de hoogste bieder. Het moest duidelijk voor hen zijn dat hetzelfde met hen kon gebeuren als ze niet in het rijtje liepen, en ze moesten weten dat de 14-jarige nooit meer zou terugkomen.

'Thomas en Zonen' leek van buiten op elke andere handelsonderneming. Een al iets ouder gebouw in het historische dorpscentrum. We parkeerden langs de straat en stapten rond het blok naar de hoofdingang, een nieuwer deel dat in schril contrast stond met de Gregoriaanse architectuur van hun verkoopskantoor. De glazen deuren werden voor ons open gedaan door een naakt slavenjongetje van niet ouder dan 10 jaar. Hij had een brede ijzeren halsband rond zijn nek en zijn hoofd was kaalgeschoren. Hij gaf ons een welkomstglimlach, gaf ons een programma in kleurendruk van de veiling en toonde ons de weg naar de verkoopszaal. Hij sprak niet. Dat kon niet, door de grote bit-knevel die hij droeg. De jongen had een stevig lijfje, lenig en slank en mogelijk een beetje ondervoed. Het woord 'SLAAF' was in het midden van zijn borst getatoeëerd in dikke, zwarte letters. Rebecca en ik merkten dat de genitaliën van de jongen weggenomen waren, hij was helemaal glad tussen zijn benen. Het was de eerste keer dat ik een volledig ontmande knaap zag in levende lijve. Ik beken dat ik het nogal aantrekkelijk vond.

"Papa," vroeg Jason naast me. "Wat is er met het dingetje van die jongen gebeurd? Ik bedoel, zijn piemel," hij fluisterde, "en zijn ballen."

"Zijn eigenaars moesten het eraf snijden, Jase. Het is een eenvoudige operatie. Dat gebeurt met heel wat slavenjongens."

"Woaw," fluisterde mijn 11-jarige zoon, en hij bracht instinctief zijn handen naar zijn kruis. "Hoe gaat hij… hmmm, je weet wel,… hoe moet hij plassen, zonder piemel?"

Dat was een terechte vraag waar ik geen antwoord op wist. "Ik weet zeker dat men een manier gevonden heeft omdat zonder te doen." was mijn antwoord en dat was voor hem voldoende. "En ik wil dat je vanaf nu het woord penis gebruikt. Je bent een grote jongen nu. Je hebt een penis en testikels. Die jongen niet."

Jason knikte en vroeg verder. "Gaan ze, gaat men dat ook doen met Dylan?"

"Dat kan, Jase," legde ik uit. "Zie je, Dylan gaat zijn penis en zijn testikels niet meer nodig hebben, nu hij een slaaf is. Hij is waarschijnlijk beter af zonder hen, net als dat jongetje." Ik gebaarde naar het naakte, ontmande ventje dat nu terug bij de deur stond.

"Oh," zei Jason. Ik zag dat hij heel erg nadacht over alles wat ik zei en wat ik de laatste dagen al verteld had over slavenjongens. Hij probeerde alles een plaats te geven in zijn jonge brein.

Toen we de verkoopszaal binnen gingen door een ander stel glazen deuren, werden we begroet door bekende heer. Ik herkende hem als een van de slavenophalers die Dylan hadden meegenomen van bij ons thuis.

"Hallo Mr. En mevr. Randall. Hampstaed Thomas Jr. Ik ben tot jullie dienst. Prettig om jullie in meer formele omstandigheden te begroeten. Jullie jongen heeft ons heel wat moeite gekost de eerste dagen dat hij hier was, maar hij leert eindelijk hoe hij zich moet gedragen."

"Dylan was altijd al heel levendig," antwoordde ik.

"Inderdaad," lachte mr. Thomas hartelijk. "Prettiger om hen op die manier te breken, zeg ik altijd."

Mijn vrouw en ik schudden hem de hand en zijn ogen vielen op Timmy en Jason, die beiden gekleed waren in kaki short en een hemdje. Jason met zijn favoriete skater schoenen, Timmy in zijn sneakers. Ze waren zo netjes en presentabel als we ze konden krijgen.

"Ik zie dat jullie de jongens hebben meegebracht. Het leek wel dat hij speciaal oog had voor de mooi afgelijnde billen van Jason, een natuurlijk resultaat van zijn jarenlange voetbaltraining. "Excellent. Het zal hen goed doen om een echte veiling te zien. Bevestig dit rond hun polsen, voor hun eigen veiligheid." Hij haalde een paar plastieken armbandjes te voorschijn waarop stond 'Vrije jongen. Niet te koop.'

Ik gaf er een aan Jason, hij was oud genoeg om hem zelf om te doen. Rebecca maakte de andere vast om Timmy's pols.

"Voor het geval iemand op een idee komt." knipoogde de man. Uw zonen zullen in het oog springen van heel wat mannen hier. Ik weet zeker dat u heel wat aanbiedingen zal krijgen voor een van hen, of beide, voor de dag om is.

"Bedankt voor de waarschuwing." antwoordde ik, geflatteerd omdat Rebecca en ik voor zo'n opmerkelijke kroost gezorgd hadden.

"Dit maakt deel uit van onze service naar onze klanten, mijnheer. Gaat u maar dicht aan het podium zitten. Het is goed dat zo vroeg bent. De voorste rijen zijn snel ingenomen."

Dat was zo. Om twee uur, toen de veiling moest beginnen, was de zaal bomvol. Laatkomers moesten rechtstaan achteraan op het balkon van de tweede verdieping. Vanuit een zijingang kwamen vier slavenjongens met een halsband naar binnen. Ze droegen een strakke glanzende rubberen short en witte handschoenen. Hun blote voeten waren geketend. Ze hadden alle vier een balknevel in hun mond. Zoals de kleine ontmande kerel aan de deur, waren hun hoofden kaal geschoren, klaarblijkelijk de huisstijl voor jongens van 'Thomas en zonen'. De jongste was ongeveer 10, de oudste niet meer dan 12. Ze droegen elk een grote schotel met bier, wijn en limonade voor de gasten. Toen de jongens zich een weg baanden door de mensenmassa, kopers, verkopers en toeschouwers, keek ik even rond in de zaal.

Ik merkte onmiddellijk dat Jason en Timmy niet de enige vrije jongens waren. Verschillende families waren aanwezig. Ik vroeg me af of ze jongens verkochten of uitkeken om er een te kopen. Wellicht ging mijn Dylan met een van hen naar huis. Buiten de vier slavenjongens van de firma 'Thomas en Zonen' waren er geen slavenjongens in de veilingzaal. Ik zou later vernemen dat de jongens die meegebracht werden bijeengehouden werden in de kelders omdat ze niet toegelaten waren in de verkoopszaal.

Buiten de gewone families waren er heel wat homo koppels aanwezig en tot mijn verbazing ook enkele lesbische koppels, verschillende alleenstaanden en vertegenwoordigers van bedrijven en verenigingen. Iedereen was goed gekleed. Veilingen waren formele activiteiten uitgevoerd door oude huizen als 'Thomas en Zonen'. Ik bestudeerde verder de menigte en mijn oog viel op een bekend gezicht. Een oudere heer met een zilverkleurig geitenbaardje en een uiterlijk prettige en aardige verschijning. De vader van mijn eerste vrouw, dus de grootvader van Dylan. Ik hem al in geen jaren meer gezien. Na de plotse dood van Anna had hij geen interesse meer getoond in mij of zijn kleinzoon. Ik slikte even. Hij had waarschijnlijk ook een programma van de veiling. Hij had waarschijnlijk ook een foto in kleur van Dylan, naakt, geketend, gekneveld en met halsband. Natuurlijk stond zijn naam er niet bij. Mijn eerstgeborene was nu toch Dylan Randall niet meer. Hij was nu nog enkel een nummer tot zijn nieuwe eigenaar een nieuwe naam voor hem vond. Maar de gelijkenis tussen Dylan en zijn moeder was treffend, en ik was er zeker van dat mijn voormalige schoonvader hem wel zou herkennen.

Ik heb altijd al geweten dat David, een rijke alleenstaande van Anglo-Franse afkomst, een jongetje of twee had voor zijn persoonlijk gebruik en plezier, maar ik vroeg me af hoe hij zou reageren als zijn eigen vlees en bloed over het platform ging paraderen om verkocht te worden.

Mijn gestaar bracht me in de problemen toen David zich omdraaide en me aankeek. Maar hij glimlachte naar me in plaats van me af te wijzen. Hij wuifde en stond op, liet zijn sportjack op zijn stoel hangen en kwam naar ons toe.

"James Randall, hoe gaat het met je?" vroeg hij met een ouderwets cultureel accent toen ik opstond om hem de hand te schudden.. Rebecca stond ook recht.

"Heel goed, David."

"Dit moet dan je nieuwe echtgenote zijn."

Nieuw was het al niet meer. We waren ondertussen al 11 jaar getrouwd.

"Rebecca," zei ik en ik stelde hen voor. "En dit zijn onze zonen, Jason en Thimothy. Zeg dag tegen Mr. Adamson, jongens."

Jason knikte verlegen als groet. De minder verlegen Timmy gaf zijn hand en zei 'hi' met een brede glimlach. David was onmiddellijk ingenomen door de twee, vooral Jason, wiens verlegen manier van doen het altijd deed om vreemden voor hem te winnen.

"Ik neem aan dat je weet dat Dylan hier is," zei ik en ik wees naar het programmaboekje dat David Adamson in zijn hand hield.

"Ja, ja. Ik was er bijna zeker van dat die knappe hengst mijn kleinzoon was. Te veel problemen met hem zeker? Wel, ik herinner me dat we ook de handen vol hadden aan zijn moeder op die leeftijd."

David leek helemaal niet ontzet omdat zijn kleinzoon als slaaf ging verkocht worden. Integendeel. Hij keek me rustig en zelfverzekerd aan. "Ik zou het een gelukkig toeval kunnen noemen. Mijn speeljongen is een beetje te groot geworden naar mijn zin. Ik heb hem verkocht aan een of andere koolmijn. Ik kwam hier vandaag een nieuwe kopen en stel je voor, tot mijn groot plezier vind ik hier mijn eigen kleinzoon in de beschikbare veestapel. Hij is een geweldig diertje. Ik ben van plan om heel wat te bieden voor Dylan, daar kan je zeker van zijn. Denk je dat hij me nog zal herkennen?"

Dylan was amper drie, de laatste keer dat hij zijn grootvader zag. "Ik betwijfel het," antwoordde ik. "Het is al zo lang geleden."

"Zoveel te beter. In de veronderstelling dat ik hem kan kopen, zal hij nooit te weten komen dat ik zijn grootvader ben. Daar klinkt de bel, ik kan maar beter terug gaan zitten." Voor hij wegging kwam hij wat dichter bij me en fluisterde hij in mijn oor:"Ik geef je een kwart miljoen dollar, nu direct, voor Jason."

Hij wandelde weg voor ik door had wat hij me zei. Pas toen ik terug ging zitten drong het tot me door. Ik dacht dat het een grapje was en ik leunde naar Rebecca en herhaalde zijn aanbod. Ze lachte en staarde naar Jason, en dan naar de rij waar David Adamson zat. Ze keek hem even aan en keek dan naar het lege veilingplatform. Ik kon de radertjes in haar hoofd zien draaien.

De veiling begon om kwart over twee die namiddag. De eerste groep jongens die verkocht werden waren die minder dan 11 jaar. Er stonden er 5 op het programma en zij kwamen in een groep onder bewaking opgemarcheerd. Ze waren naakt, natuurlijk, en aan elkaar geketend aan hun ijzeren halsband. Elke jongen droeg kettingen aan zijn polsen en enkels. Alle vijf hadden ze aan bal-knevel in hun mond geduwd. Hun haar was gewassen en pas geknipt. Hun naakte lijven waren helemaal onbehaard en geen van vertoonde tekenen van puberteit. Elke knaap had een klein zilveren ringetje aan de basis van zijn genitaliën, wat hun schattige jongensdelen op een vreemde manier naar voor deed uitsteken. Alle vijf hadden ze een erectie. De oudste jongen, waarschijnlijk de leeftijd van Jason, had een knappe piemel van 10 cm lang.

De veilingmeester kwam het podium op. "Welkom. We hebben een goedgevuld programma vandaag. Laat ons er dus mee beginnen. Lot nummer 34-A."

De bewakers maakten de eerste en jongste knaap los van de ketting en brachten hem naar voor. Het was duidelijk dat het jongetje angst had en helemaal niet wist wat er met hem ging gebeuren.

"Acht jaar, zes maand oud. Nog niet verwend, ongetraind. Nieuw op de markt. Kijk naar zijn prachtige zwarte haren. Groene ogen en robijnrode lippen onder die knevel mensen. Kleine piemel en balletjes. Het is een perfect speelding voor mensen met jonge dochters. We starten het bieden bij 2000 dollar."

Een groot aantal handen ging de hoogte in en het bod voor de kleine 8-jarige ging omhoog. Hij werd uiteindelijk verkocht voor 9000 dollar.

Rebecca en ik keken toe hoe de kleintjes een voor een werden verkocht. Timmy was helemaal ingenomen door het hele proces. Jason draaide en keerde zenuwachtig op zijn stoel en moest dikwijls zijn erecties in zijn broek goed leggen.

De oudste jongen van de eerste groep was 10 jaar en 8 maanden oud. Hij was vrij groot voor zijn leeftijd en goed uitgerust zoals ik al eerder opgemerkt had. De lengte van zijn piemel was een van de verkoopspunten. Hij had nog steeds zijn 10 cm lange erectie. Zijn ballen waren al vrij groot, toch voor een jongen die nog niet in zijn puberteit zat.

"Kijk naar die mooie lange piemel aan dit mooie jonge ventje." zei de veilingmeester. "Dames, als je zijn ballen afsnijdt, kan je zijn ganse leven lang, zonder zorgen van zijn lul genieten. Heren, Stel je voor hoeveel lol je kan beleven aan het folteren van zo'n kereltje. Het is al in iemands bezit geweest, maar hij is in prima conditie. Wij garanderen gezondheid en kwaliteit, zoals altijd."

De uiteindelijke prijs voor de 10-jarige met de grote lul kwam op 15 000 dollar. Ik merkte dat de prijs bij elke jongen verhoogde.

De volgende groep waren drie jongens van diverse leeftijd die op een af andere manier hervormd waren. De eerste, een jongen van zowat 13 jaar, was bijna volledig ontmand maar had nog wel zijn ballen. De tweede was een 9-jarige die compleet ontmand was. De derde was een 12-jarige wiens achillespezen doorgesneden wan, zodat hij alleen maar kon kruipen op handen en knieën. Zijn genitaliën waren nog volledig intact maar zaten opgesloten in een klein bespijkerd kooitje. De veilingmeester vertelde ons dat dit ventje de laatste 4 jaar volledig kuis gehouden werd en in die tijd nooit bevrijd werd van zijn piemelkooitje. Dit soort jongens werden door een specifiek publiek gevraagd, en klaarblijkelijk waren er vandaag enkele aanwezig, want de prijzen vlogen de hoogte in, naar de tienduizenden dollars. Rebecca keek opgewonden naar me. Als deze opwaartse trend aanhield, zouden we en klein fortuin aan onze Dylan overhouden.

Eindelijk kwam de laatste groep van oudere jongens aan de beurt. Dylan was de oudste en dus de laatste die geveild werd. Ze waren maar met drie. Ze werden opgebracht met halsband en geketend, net zoals de kleintjes. De drie jongens, twee goed voorziene 13-jarigen en onze 14-jarige Dylan met beschamend kleine genitaliën, droegen lulkooien van doorschijnend plastic. Hun vreemde gang liet vermoeden dat ze kontpluggen in hun tienerrectums hadden zitten. Rebecca, de jongens en ik keken toe hoe de twee 13-jarigen weggingen voor 50 000 dollar per stuk, elk aan dezelfde bieder. Ik kon me wel inbeelden welk plezier ze konden brengen aan het homokoppel dat hen gekocht had.

De laatste was Dylan. Hij zag er angstig uit. Ze brachten hem naar voor.

"Last but not least. Lot nummer 66-J. 14 jaar en 2 maand oud. Zijdeblonde haren, zachte bruine ogen. Deze is gemaakt om te dienen. Kijk naar zijn fijne, slanke musculatuur. Hij is nog altijd van nature onbehaard mensen, geen trucs of make-up. En zo een klein onschuldig piemeltje, maar laat dat jullie niet bedriegen. Hij heeft spirit. Het heeft ons enkele dagen gekost om hem gehoorzaam te maken zoals u nu ziet. Hij heeft een stevige hand nodig en constante discipline. Alleen voor ervaren meesters, alstublieft."

Het bieden begon. David Adamson, die tot nu toe nog stil gebleven was, zat vooraan op zijn stoel, te wachten en te kijken hoe het bieden voor Dylan opklom. Op het platform stond mijn 14-jarige zoon stilletjes te snikken. Ten slotte, toen het bod op 70 000 dollar stond, stak David zijn hand op. "Honderdduizend!" schreeuwde hij, zeker dat dit boven elk ander bod zou zijn.

"Een andere bieder ging verder. "Eén - tien."

David bleef stil en keek naar de naakte jongen op het platform. Dylans hoofd was gebogen, zijn ogen op zijn eigen blote voeten gericht, beschaamd en vernederd. Ik zag David glimlachen en aan zijn lippen likken. Zijn eigen kleinzoon zou weldra zijn diertje worden. "Honderd vijftigduizend," zei hij traag en ferm. Het volk hield de adem in. Blijkbaar was zo'n hoge som in dit deel van het land ongehoord. Zelfs de veilingmeester was uit het lood geslagen, maar niet voor lang.

"Honderd vijftig. Eenmaal… Andermaal… Verkocht! Aan de heer op de voorste rij."

Dylan werd onmiddellijk van het podium getrokken bij zijn ketting aan zijn halsband en met deze laatste koop was de veiling gedaan. Ik had mijn zoon als slaaf verkocht. Aan zijn eigen grootvader.

"Bieders, jullie kunnen betalen voor jullie slaven en hen oppikken aan het verkoopskantoor in de hal. Een van onze slavenjongens zal jullie de weg wijzen. Verkopers, jullie moeten aanwezig zijn om het verkoopsdocument te tekenen en de betaling te regelen. Bedankt voor jullie medewerking in de verkoop van vandaag."

We volgden de rest van de kopers en verkopers naar het oudere deel van het gebouw waar de verkoopskantoren zich bevonden. Daar bevond zich een rij enge cellen aan een kant van de gang waar de jongens die vandaag verkocht waren bijgehouden werden tot het papierwerk gedaan was. Ik ging voorbij de cel waar Dylan geketend zat aan zijn halsband aan de muur. Hij was nog steeds geboeid, en zijn lulletje zat nog steeds gevangen in het plastic kooitje. Hij keek me aan met trieste rode ogen, gezwollen door de tranen. Ik had mijn zoon nog nooit zo bang gezien. Hij zag er zo verloren en verlaten uit en zo jong toen hij daar stond op de rand Van de nieuwe weg die zijn leven had ingeslagen. Hij was nog steeds gekneveld en kon niet tegen me spreken, maar zijn ogen spraken boekdelen.

"Moedig zijn Dylan," zei ik, toen ik voor de tralies van zijn cel stond en zijn naakte lichaam scande. Nu ik hem van nabij zag, merkte ik kneuzingen op zijn gezicht en op zijn benen. Omdat ik zijn ongehoorzame aard kende, wist ik zeker dat ze een groot deel fysieke discipline moesten gebruiken om hem in het gelid te houden. "Je hebt dit jezelf aangedaan. Dit is het beste waarop je moeder en ik konden hopen voor je. Je bent nu een slaaf. Hoe sneller je dat in je koppige brein krijgt hoe beter je het zal hebben. Probeer een braaf jongetje te zijn en je zal het niet zo slecht hebben. Ik, hmmm, ik ken de heer die je gekocht heeft, je bent in goede handen."

De jongen bleef ontroostbaar. Hij snoof en snikte en wiste zijn neus af met de achterkant van zijn hand. De kettingen die rond zijn pols zat ratelden. . "Mmn phhrrrmy," zei hij door zijn knevel. Ik denk dat hij "Sorry" wou zeggen. "Ik hou van je, zoon." zei ik toen ik wegwandelde. Ik hou echt van hem. Het was hard om hem te verkopen, maar ik wist dat ik het juiste deed. Zijn leven zou nu tenminste geordend zijn en geleid, en hij zou uit de problemen blijven.

Rebecca en ik hadden een privéontmoeting met David Adamson en een vertegenwoordiger van 'Thomas en Zonen'. Er was heel wat papierwerk en ik controleerde alles heel behoedzaam. We zouden uitbetaald worden voor Dylan in vier termijnen, tot we het hele bedrag, met aftrek van het deel van de verkoper, in handen zouden hebben. Mijn vrouw en ik tekenden waar het moest. We deden afstand van ons ouderlijk gezag en bevestigden permanent en volgens de wet zijn status als slaaf. David tekende als eigenaar van de jongen.

"Willen jullie nog een aantal wensen op het contract plaatsen," vroeg hij ons, "Als nieuwe eigenaar van de jongen ben ik niet verplicht om dat te doen, maar omdat jullie familie zijn… Mijn diertje zal enkele fysieke en mentale veranderingen moeten ondergaan."

Rebecca en ik keken elkaar aan en schudden ons hoofd. We hadden ons akkoord verklaard om de jongen te verkopen. We moesten nu niets meer veranderen. "Nee, David." antwoordde ik voor ons beiden. Hij is jouw eigendom, je mag met hem doen wat je wil."

"Prima. Dan geloof ik dat de koop gesloten is." Hij gaf me een cheque voor de eerste betaling. Het was inderdaad een mooi bedrag. "Ik neem mijn eigendom en vertrek. Het was me een genoegen om jullie weer te zien, James, en om jou te ontmoeten, mijn lieve Rebecca. Ik hou mijn bod voor Jason. Bel me. We moeten eens samen gaan eten."

Toen de jongens in de auto stapten zag ik dat David Dylan aan een ketting voorttrok. De ijzeren halsband van de slavenkoopman was verdwenen en vervangen door een brede lederen band met ijzeren spijkers rondom. David had blijkbaar zijn eigen boeien en ijzers meegebracht, en Dylan was ook hiermee uitgerust. Het piemelkooitje dat nog maar net zijn te kleine 14-jarige genitaliën gevangen hield, was weg, eigendom van 'Thomas en Zonen' en eens te meer waren Dylans onbehaarde genitaliën zichtbaar voor iedereen. Zijn piemeltje stond stijf. Ik hoorde David tegen hem zeggen.

"Geniet van die erectie, jongen. Eenmaal thuis zal het de laatste zijn die ik zal toelaten."

Dylan mompelde wenend in de bal-knevel die ook vervangen was.

Ik keek toe hoe mijn zoon, nu levenslang slaaf, in een kleine kooi geduwd werd die op een trailer bevestigd was achter een nieuwe Landrover. Dylan was nu blootgesteld aan iedereen die hem wou aanstaren en werd naar zijn nieuwe thuis gebracht.

"Ik ga Dylan missen." zei Jason toen we in de auto zaten. Het verwonderde me hoe hij zo gehecht kon zijn aan zijn oudere broer die hem totaal negeerde. . Maar Jason is een gevoelig en aardig ventje.

De volgende maanden stuurden we verschillende e-mails naar David. Het ging over Dylan en zijn geleidelijke transformatie naar troeteldiertje. We hadden natuurlijk geen inspraak in wat er met hem gebeurde. Het was meer uit beleefdheid dat David ons op de hoogte hield van de vorderingen van Dylan. Ik was meer geïnteresseerd in de verandering van Dylan als Rebecca, die eigenlijk alleen maar blij was dat ze van hem af was.

Ik vernam dat Dylan niet langer zijn naam was. Hij wordt nu Odin genoemd. Eerst vond ik het ironisch dat een slavenjongen de naam droeg van een Noorse god, maar dan hoorde ik dat Odin een gebruikelijk naam was voor honden, paarden en andere huisdieren. En het paste zeker bij zijn rebelse houding.

Ik vernam dat door strikte bondage en kleine chirurgische ingrepen, Odin niet meer kon stappen als een gewone jongen. Hij liep nu heel de tijd op handen en knieën.

Ik vernam dat Odins stembanden verwijderd werden, wat hem voor altijd stom maakte.

Ik vernam dat, omdat Odin zijn handen niet meer moest gebruiken, zijn vingers geamputeerd werden en dat zijn handen permanent in lederen wanten verpakt werden.

Ik vernam dat Odins genitaliën permanent opgesloten zaten in een roestvrij stalen bedekking, waardoor hij ze niet meer kon aanraken, zelfs niet meer zien.

Ik vernam dat door de constante discipline en de nodige folteringen, mijn zoon heel gehoorzaam en een zich goed gedragende 14-jarige slavenjongen geworden was, een eindeloze bron van plezier en genot voor zijn meester.

David had de jongen nooit verteld over zijn familieband en niemand zal ooit weten of Odin vermoedens had.

Drie maanden nadat we onze zoon aan hem verkocht hadden, nodigde David ons ganse gezin uit voor een etentje. Hij begroette ons aan de deur, samen met Odin, naakt, op handen en knieën, en aan een leiband, naast hem. Het gezicht van de jongen was gedeeltelijk bedekt door een hondenmasker en muilband dat hem meer op een huisdier liet lijken. Zijn bruine ogen waren nog duidelijk herkenbaar. We vernamen later dat het hondenmasker nooit afgedaan werd. Hij was nog niet veel gegroeid en hij had nog steeds een slank figuur, zijn huid gebruind omdat hij veel buiten zat. Zijn nutteloze, vingerloze handen zaten in wantjes. Zijn voeten waren bloot en we konden een zwarte latex hondenstaartje uit zijn kont zien hangen.

"Odin, zit!" beval David en de jongen ging onmiddellijk zitten, met zijn knieën open en zijn opgesloten genitaliën aan ons tonend. Het was nog steeds erg klein, zelfs zijn kleine lul en balletjes zaten heel krap ingepakt. Ik veronderstelde dat het helemaal onmogelijk was voor de jongen om een erectie te krijgen.

"Hij is echt beminnelijk, David." zei Rebecca. Zij was altijd al beter in sociale gesprekken als ik. Ze kletste de jongen, die we eens als Dylan kenden, op zijn hoofd. Odin, het gehoorzame diertje, bewoog niet en maakte geen geluid toen die vrouw, die hij meer haatte dan wie ook in de wereld, haar handen over zijn naakte schouders liet glijden.

"We eten in de eetkamer." David trok even aan Odins leiband en de jongen kroop gehoorzaam dicht bij hem.

"Is… is dat echt Dylan?," vroeg Jason me stilletjes toen we hen volgden. Ik vroeg me af wat de jongen nu moest denken, nu hij zijn broer zo veranderd zag.

"Dat is Dylan niet meer Jason. Hij heet nu Odin. Hij is een huisdier, zoals een hond."

"Oh."

"Wat is dat ding dat zijn penis en zijn testikels bedekt?" vroeg mijn bedachtzame 11-jarige, eraan denkend om de volwassen woorden te gebruiken voor Odins genitaliën.

"Dat verhindert hem dat hij zichzelf aanraakt, om geen erecties te krijgen…"

"Je bedoelt een stijve?"

Ik glimlachte. "Ja Jason, een stijve. Odin mag die niet meer hebben."

"Nooit meer?"

"Nooit meer."

Jason dacht hier even over na, dan veranderde hij van onderwerp. "Hij ziet er stoer uit met dat masker op zijn gezicht."

"Dat vind ik ook, Jason."

De maaltijd was heel deftig. Onze twee jongens zetten hun beste beentje voor. Odin bleef op handen en knieën naast zijn meester zitten. Hij bewoog niet en maakte geen geluid. In zijn ogen stond de honger naar de voortreffelijke spijzen op tafel, maar hij kreeg niets.

"Ik geef hem twee maal per dag een speciale mengeling," legde David uit. "Het lijkt op hondeneten, maar heeft alle voedingsstoffen die een jongen van zijn leeftijd nodig heeft. Hij heeft geen menseneten meer gegeten sinds de dag dat jullie hem mij verkocht hebben."

"Logisch," antwoordde ik. Odin was een huisdier. Hij moest dus diereneten hebben en niets anders.

"Hij lijkt zich wel goed te gedragen, David," zei Rebecca. "Je hebt wonderen met hem verricht. En dat op drie maanden."

David glimlachte. "Wel, eens dat hij doorhad dat hij niet langer een jongen was, maar een huisdier, schikte hij er zich naar. Eerst was het niet gemakkelijk voor hem. Het duurde weken voor hij stopte om te proberen om op zijn achterste benen te staan, zelfs nadat ik zijn pezen heb laten wegnemen. En ik moest hem natuurlijk gekneveld houden in het begin. Hij wou me zelfs eens bijten. Dat probleem heb ik opgelost door zijn voorste tanden te laten trekken. Dat had nog meer voordelen voor een andere taak waarvoor ik hem getraind heb."

David wou niet te duidelijk worden in het bijzijn van de kinderen, veronderstelde ik, maar Rebecca en ik wisten direct waar hij naar verwees. Hij et zijn vingers door Odins haren glijden. Opnieuw maakte Odin geen geluid, maar in zijn ogen stond duidelijk onvoorwaardelijke gehoorzaamheid tegenover zijn meester. Het deed me goed om te zien hoe hij zich aan zijn nieuwe leven had aangepast. We waren echter niet gekomen voor het plezier maar om over zaken te spreken.

"Heb je de papieren meegebracht? Vroeg David.

"Ja zeker," antwoordde mijn vrouw, ze trok de gevraagde documenten uit haar tas en gaf ze aan onze gastheer. Hij controleerde ze enkele minuten, knikte goedkeurend en nam een pen.

"Ik zie dat jullie beiden al getekend hebben." merkte hij op toen hij zijn handtekening op het laatste blad zette. "We moeten dit door de notaris laten behandelen en dan is de deal rond. Ik wil hem echter al vanavond in bezit nemen, als u geen bezwaar hebt."

"Zeker," zei ik.

Dan keek ik naar Jason, die rustig aan tafel zat en naar zijn naakte halfbroer keek. "Jason," zei ik luid. Hij keek naar me op. "Trek je kleren uit en geef ze aan je moeder."

Onze 11 jaar oude zoon snoof, maar deed geen poging om tegen te stribbelen. Hij was slim en gevoelig en hij wist wat er aan de hand was. Hij vermoedde waarschijnlijk al enkele weken dat we hem wilden verkopen. Hij ontkleedde zich traag en ontblootte zijn slanke, onbehaarde, atletische bijna-tienerlichaam. Zijn piemel was stijf en zeker 12 cm lang, groter dan die van Dylan, inderdaad een indrukwekkend orgaan voor een jongetje van 11. Ik was er niet zeker van, maar ik dacht dat ik een druppeltje voorvocht op het topje van zijn eikel zag. David kwam snel achter hem staan en maakte een ijzeren band vast rond zijn nek. Hij trok Jasons armen achter zijn rug en boeide hem.

"Je mag hier in dit huis niet spreken," zei David tegen hem toen hij een ring-knevel tussen Jasons lippen duwde, een ding dat bedoeld was om zijn mond de hele tijd open te houden. "Je bent verkocht. Je komt bij mij wonen als mijn slaaf. Knik met je hoofd als je mij begrijpt."

Jason knikte en de tranen rolden uit zijn grote blauwe ogen.

David haalde een klein naamkaartje uit zijn zak, hetzelfde type als dat wat aan de halsband van Odin hing. De naam die erop stond was 'Thor'. Dan kwam er een klein piemelkooitje. Hij kletste enkele malen heel ruw tegen de 11 jaar oude piemel.

"Maak hem slap. In dit huis mogen jongens geen erecties hebben. Nooit."

Rebecca en ik keken toe als David het kuisheidsapparaat rond de genitaliën van Jason aanpaste en het halfstijve piemeltje in het kooitje werkte. Jason slaakte een hoog gekreun toen hij het onvergeeflijk ding rond zijn mannelijkheid voelde. Hij huilde openlijk nu. Rebecca en ik wisten dat we dit te zien zouden krijgen van de kleine zachte Jason. Maar we konden hem niet meer helpen. De elementaire symbolen van slavernij waren nu geplaatst. We konden niet meer op onze beslissing terugkomen. David richtte zich opnieuw tot ons. Hij nam een cheque uit zijn tas op de tafel.

"Dit is meer dan de compensatie voor je verlies. Ik apprecieer het dat je mijn aanbod wou overwegen. Je hebt een wijze beslissing genomen. Vanaf morgen begint het fonds voor de kleine Timothy, zoals afgesproken. En nu, als je me wil verontschuldigen, ik moet mijn nieuwe pijnslaaf in de kelder installeren."

David had ons al enkele maanden geleden verteld wat het lot van Jason zou worden als we uiteindelijk zouden toegeven aan zijn oplopende aanbiedingen om Jason te kopen. David was er niet in geïnteresseerd om Jason te gebruiken voor seks. Daar had hij Odin voor. Nee, onze gevoelige, 11-jarige zoon zou een pijnslaaf worden, heel de tijd strikt en gruwelijk vastgebonden, hij zou de kelder nooit meer verlaten, en uren lang gemarteld worden. Jason zou gegeseld worden, verbrand, geslagen, geëlektrocuteerd, men zou van alles in zijn mond en in zijn kont steken, gebruikt worden als plasbak, en gedegradeerd op de meest ondenkbare manieren, allemaal onder de sadistische leiding van David, allemaal terwijl Odin gehoorzaam aan de zijde van zijn meester kroop. Waarom geeft een normale ouder hier aan toe? Simpel. Het geld. Het geld dat hij er voor kreeg. Levenslange financiële zekerheid bedoel ik. Wat zou je zelf doen? We konden nog een kind bijmaken. We kregen vast nooit meer zo'n aanbod.

Davids handen lagen al op Jasons blote schouders. Dylan bekeek het door zijn hondenmasker, duidelijk verrast door wat er allemaal gebeurde, maar niet meer in de mogelijkheid om enige emotie te uiten voor het noodlot van zijn 11-jarige broer.

We verlieten Davids huis met Timmy voorop. Jason keek ons na, maar kon niet meer spreken met de gruwelijke ring-knevel in zijn mond. Ik keek nog eenmaal naar mijn naakte zoons, Dylan en Jason, of Odin en Thor zoals ze nu genoemd werden. Met een halsband en door mijn eigen toedoen tot slaaf gemaakt. Ik verliet het huis met mijn iets kleinere, maar financieel zekerder gezin. Toen ik aan de auto kwam, keek ik naar de cheque en glimlachte goedkeurend. Het is een koude en gruwelijke wereld, en soms moet een jongen of jongens opgeofferd worden voor het welzijn van een andere, voor het welzijn van zijn gezin en voor de toekomst.

Twee miljoen dollar stond er in Davids nette handschrift. Volledig betaald voor Dylan en Jason. We reden weg die avond voldaan met onze zin voor zaken doen. Timmy zou naar een prestigieuze universiteit kunnen gaan als hij oud genoeg was, en zijn pas ingestelde spaarfonds zou van hem een multimiljonair maken. We konden hem nu de wereld bieden.

Dat dachten we tenminste. Twee dagen later belde de bank ons op dat Davids cheque was verworpen. Er was ook geen spaarfonds opgezet op Timmy's naam. David had zijn huis al verkocht op de avond dat we Jason bij hem gebracht hadden. We vernamen van de buren dat de verhuizers de volgende morgen kwamen en hem en onze jongens meenamen naar een château in Frankrijk dat al generaties van de familie was. Hij was buiten ons bereik en buiten onze wetten. Mijn winst voor de verkoop van twee zonen? De eerste bijdrage voor de betaling van Dylan, we zagen nooit de rest van het geld, de schamele som van 5 000 dollar.

En Dylan en Jason? We zagen geen van beiden nog weer. Soms kwam er een zelfgemaakte DVD aan in de post die Odin en Thor toonde met hun meester en zijn vele vrienden. Rebecca kijkt er trouw naar, ik heb er geen tijd voor. Zie je, wanneer zij de video bekijkt, moet ik naar de kelder, waar Timmy op me wacht, naakt en geketend. Hij kijkt naar me met betraande ogen, als ik zijn gekneusde en geslagen lichaam nader. Zijn piemeltje stijf en zijn onbehaarde scrotum is nog steeds vuurrood van de geseling die ik hem een uur eerder gegeven heb. Ik zie dat de jongen de grote dildo, die in zijn kont zat, had laten vallen.

"Nee, nee, Timmy," zeg ik als een zweep kies uit de vele die aan de muur hangen naast de wasmachine. Ik raap de met bloed en stront besmeurde dildo op en veeg hem af aan de 9-jarige borstkas. "Ik heb je toch gezegd dat je hem in je kont moest houden. Ik ben bang dat we nu weer helemaal opnieuw moeten beginnen."

De jongen snikt en zegt dat het pijn doet. Hij smeekt om losgemaakt te worden. Maar ik heb geen plaats voor toegevendheid. Ik ben hem aan het trainen tot een perfecte gehoorzame slavenjongen. Er is geld te verdienen door je eigen zoon te verkopen, en ik ben vastberaden om eindelijk mijn eerlijk deel te krijgen.

Einde