Istari

vertaald door Jan van Vlaanderen

Azrael de Wonderjongen

Onder de heldere circuslichten stond Azrael, met zijn tien teentjes over de rand van het platform gekromd en wuifde hij naar de toeschouwers. De twaalf jaar oude jongen droeg alleen maar een nauwe spandex short, blauw en glanzend, glinsterend in het licht, een schattig jongensbultje pronkte tussen zijn benen. Zijn kleine jonge lichaam schitterde van het zweet. Hij ademde hevig, net na zijn trapezeact. Hij moest enkel nog maar een finale gracieuze sprong naar de grond uitvoeren. Hij ademde diep in, stak zijn armen boven zijn hoofd en sprong van het platform af. Hij krulde zijn perfect flexibele lichaam in een oogverblindende draai. Hij had deze afsprong al weken met zijn trainers geoefend en nu was het de eerste keer dat hij hem voor publiek uitoefende. De wereld rond hem draaide, maar hij hield zijn ogen open als hij zijn salto maakte naar de kleine wachtende trampoline. De toeschouwers waren stil toen de jongen in zijn doodsspiraal omlaag ging. Timing was het belangrijkste.

Azrael ontrolde zijn jonge lijf op het juiste ogenblik. Hij strekte zijn twaalfjarige lichaam, seconden voordat zijn blote voeten het midden van de trampoline raakten. Hij schoot terug omhoog, strekte zijn slanke buikspieren en zwaaide met zijn armen voor evenwicht en controle. Toen hij terug neer kwam, spande hij deskundig zijn sterke benen, klaar om op de trampoline te botsen. Toen dit gebeurde, draaide hij opnieuw een fantastische salto en landde hij foutloos op beide voeten op een zacht beklede mat, voor de trampoline. De toeschouwers werden gek, ze namen foto's van Azrael de Wonderjongen, terwijl zijn vuisten balde, zijn ontwikkelende spieren spande en glimlachte.

Op zulke momenten was Azrael het gelukkigst. Dit maakte alles goed wat hij moest missen door niet thuis te zijn, maar onder de hoede van 'Le circus de la Lune', zijn heimwee en de strikte discipline, die hij moest ondergaan als er geen voorstelling was. Het 'ster' zijn bracht heel wat verplichtingen en opofferingen met zich mee. Azrael was gedreven om te slagen, ondanks de wat onconventionele technieken van zijn volwassen trainers.

Terwijl de volgende act klaar gezet werd, kreeg de twaalfjarige in zijn schrale pakje een teugje water en een knuffel om hem te feliciteren van een van de andere artiesten. Als enige kind van de groep, kreeg hij dikwijls speciale aandacht, zoals nu. Zijn trainers, Ursula en Nigel tikten hem op zijn hoofd en prezen hem omdat hij zo onbevreesd was, maar misschien wat slordig tijdens de voorstelling. Nigel droogde het bezwete lichaam van de jongen af met een zachte handdoek en veegde de glinsterende huidverf weg die hem van kop tot teen bedekte. Ursula legde zijn lange kastanjebruine haren terug in zijn gebruikelijke staartje. Tijdens zijn energieke en zijn gevaarlijke oefeningen kwam het meestal los.

Ursula en Nigel waren al twee jaar zijn trainers, sinds hij bij het circus getekend had. Ze waren zijn familie tijdens de tournee met de show, tien maanden per jaar. Azrael zag zijn ouders en zijn jongere broers weinig, en zijn wekelijkse telefoongesprekken maakten hem altijd droevig en eenzaam. Nigel zei hem dat hij er beter niet aan dacht, dus focuste de jongen zich op zijn oefeningen, zijn salto's, zijn jongleeracts, zijn gymnastiek, zijn acrobatie en zijn adembenemende hoogtestunts.

Vanavond, zoals elke avond als het laatste optreden gedaan was, leidden ze hem naar de kleedkamer, waar hij gehoorzaam zijn kostuum uitdeed. Zijn piemel groeide steeds weer tot zijn zeven en een halve centimeter lange erectie, maar zoals altijd negeerden zijn trainers zijn misdragende dingetje. Azrael was het gewoon om weinig kleren te dragen en over het algemeen hielden zijn trainers hem naakt, of in ten hoogste een speedo, als hij niet in de piste was. Tijdens zijn eerste week in het circus, toen hij tien was, had Ursula hem uitgelegd dat een jongen fier moest zijn op zijn eigen snoezige lichaampje. Bescheidenheid was geen eigenschap voor goede artiesten. Alle kleren die hij meegebracht had van thuis werden terug in een koffer gepakt en terug naar zijn familie gestuurd. Vanaf die dag waren de enige kleren die hij bezat, zijn speedo's en zijn nogal vreemde, nauwe pakjes. Azrael was wel wat verlegen toen omdat hij naakt moest zijn terwijl de volwassenen leden van de groep gekleed waren. Maar hij werd het gewoon.

Zijn streng georganiseerde leven werd zijn tweede natuur en hij stelde zich geen vragen meer bij de methodes die Nigel en Ursula gebruikten. Ze bereikten steeds de resultaten die ze alle drie verwachtten. Hij klemde gehoorzaam zijn handen achter zijn hoofd en wachtte. Hij was een prachtig specimen van een twaalf jaar oude knaap. Hij was één meter tweeënveertig lang en woog naakt negenendertig kilo. Hij was slank en gespierd en gebronsd van kop tot teen. Hij was Mexicaan van geboorte, maar van zuivere Europese afkomst. Zijn blanke huid was goudbruin, en zijn donkere gevoelvolle ogen waren een zee van jongensachtige energie en spirit. Hij was in uitstekende fysieke toestand. Hij had goed ontwikkelde buikspieren, waarop elke volwassen man jaloers zou op zijn. Tussen zijn slanke jonge dijen, hingen zijn schattige kinderlijke genitaliën. Een schattige stijve piemel van zeven en een halve centimeter, "die besneden werd, net na zijn aankomst bij de groep) en een paar druivengrote testikels die nog maar pas ingedaald waren. Als de natuur zijn gang mocht gaan dan zou de jongen een klein plukje haar hebben boven zijn schattige pakketje, maar zijn trainers hielden zijn schaamstreek geschoren en glad, net als de rest van zijn onbehaarde, twaalfjarige lichaam. Azrael had het op de moeilijke manier geleerd, om nooit de beslissingen van zijn trainers in vraag te stellen. Zo moest hij regelmatig stokstijf blijven staan, soms met zijn handen op zijn rug gebonden, terwijl zijn schamele schaamharen afgeschoren werden of uitgetrokken.

"Wel, wel, mijn kleine deugnietje," berispte Ursula hem, terwijl ze ongeduldig met haar vinger op zijn erectie kletste. "Je weet beter dan dat. Het is tijd voor je piemeltje om te gaan slapen."

Azrael wist uit ervaring dat Ursula pijnlijke en effectieve manieren had om zijn piemel terug slap te krijgen, als hij het zelf niet kon. Hij deed zijn ogen dicht, haalde enkele keren diep adem en trachtte niet te denken aan Nigel in zijn spannende kostuum. Tenslotte begon zijn kleine jongenspiemeltje terug te keren naar zijn schattige, slappe, onschuldige staat, een ongevaarlijk vijf centimeter lang aanhangsel, tussen zijn gespierde benen.

Azrael protesteerde niet toen Ursula het metalen kooitje over zijn piemel aantrok. Hij wist wat hij moest doen. Met zijn piemel opgesloten en onaanraakbaar, boog hij voorover en wachtte op Nigel, die een kontplug bij hem naar binnen stak. Azrael werd al gekooid en geplugd sinds zijn eerste avond in het circus. Dit was een deel van de strikte fysieke, morele en mentale training van Ursula en Nigel. Hij jammerde een beetje, zoals altijd, als hij de plug in zijn rectum voelde dringen. Zoals altijd zorgde dat ervoor dat zijn piemeltje stijf wou worden, wat het kooitje natuurlijk belemmerde. Hij slaakte een zucht van verlichting als de plug er helemaal in stak. Hij stond recht en glimlachte verlegen naar zijn trainers.

"Goed zo," zei Nigel, terwijl ze over zijn schouder wreef. Azrael ademde tevreden. Hij had daar altijd pijn na een voorstelling en Nigels aanrakingen leken steeds de pijn te verzachten. Ursula gaf de jongen een van zijn speedo's, de felrode met de woorden 'Wonderjongen' achterop in witte letters.

Blij omdat hij kleren mocht dragen, trok Azrael de speedo over zijn mooi gebruinde benen en over zijn middel. De omtrek van zijn piemelkooi was goed zichtbaar, als herinnering voor de twaalfjarige dat zijn jongenspakketje veilig opgeborgen was en onder strikte controle van de twee volwassenen, waarvan hij hun eigendom was.

Zijn laatste sierraad was zijn leren halsband, aan de buitenkant afgelijnd met donkerblauw fluweel en versierd met zilveren spijkers en ringen. De jongen had altijd één af andere halsband aan als hij niet in de piste stond, en zelfs in de ring droeg hij nog soms zijn halsband. Hij hield ervan om iets rond zijn nek te voelen, en de zilveren spijkers en ringen waren schitterend en mooi. De volgende minuten hielp hij Nigel en Ursula met omkleden voor hun eigen act. Hij was stilaan gewoon geworden aan naakte lichamen en deed zijn werk met zakelijke efficiëntie, steeds kletsend over zijn laatste voorstelling terwijl hij ervoor zorgde dat hun kostuums perfect pasten. Toch was Azrael, de laatste maanden, er zich van bewust geworden dat hij iets voelde in zijn kuisheidskooitje, als hij Nigels hoekige, fantastisch gespierde lichaam zag, en meer bepaald zijn dikke, lange penis, zo veel groter als zijn eigen 12-jarige dingetje. Het was iets wat Nigel en Ursula schattig amusant vonden, en iets dat ook nu plaats vond. Bedekt door de spannende rode speedo, stak het peniskooitje naar voor in een wulpse, maar duidelijke hoek. Het was duidelijk dat de penis van het kereltje zichzelf probeerde uit te rekken.

"Het ziet ernaar uit dat ons homo jongetje op jou valt, Nigel," zei Ursula met een glimlach. Ze was helemaal niet jaloers. Azrael had geen interesse voor vrouwen, en Ursula had een relatie met een van de vrouwelijke techniekers die met het gezelschap meereisde. Maar ze genoot ervan haar twee mannelijke partners te plagen, telkens ze de kans zag.

Azrael begreep niet wat er aan de hand was. Buiten dat hij er kon mee plassen, hield hij zich met zijn penis niet bezig en hij had er geen idee dat die nog voor iets anders kon gebruikt worden. Sinds hij in dat kooitje opgesloten zat, kon hij hem natuurlijk voor niets anders gebruiken. Hij wist wel dat hij ervan genoot hoe Nigel eruit zag, met of zonder een van zijn vele kostuums, en hij hoopte dat hij op een dag zo groot en zo sterk zou worden als zijn grote held.

Hij huppelde geestdriftig rond hen als ze naar de piste gingen. Zoals elke avond keek hij naar hen, vanuit de duisternis en wou hij dat hij bij hen was, altijd hongerig naar het applaus en de bewondering van de toeschouwers.

Nadat de show gedaan was, en de lichten gedimd en hij alle handtekeningen uitgedeeld aan de fans die hem bewonderden, hielp Azrael zijn partners om al het gerief in te pakken. Hij was een sterk jongetje, en omdat hij niet alles kon wat de oudere mannelijke werkers deden, sleuren met kisten en dozen, werd dit zijn tweede natuur en was dit een goede oefening voor het ontwikkelen van zijn jonge spieren. Zoals altijd, toen alles opgeladen was, bleef er een kist achter, ergens in een hoekje.

Nigel opende het deksel en zette het voorzichtig opzij. De binnenkant was onbedekt. Het was alleen maar een kist, niets meer. Bovenaan hingen echter twee korte kettingen, met twee kleine boeien aan het uiteinde. Op de bodem van de doos lag hetzelfde. Zoals altijd stond Azrael klaar, met zijn handen achter zijn rug geklemd, zijn knieën en voeten samengedrukt.

"Klaar, kleintje," zei Nigel met een warme glimlach, "naar binnen."

Azrael glimlachte, stond op zijn tippen om zijn gebruikelijke zoen op zijn lippen van Nigel in ontvangst te nemen, en stapte dan gehoorzaam in de kist. De in een speedo geklede jongen draaide zich om en keek naar zijn trainers, die voorzichtig, liefdevol, zijn slanke polsen en enkels in de boeien vastmaakten. Ze zouden hem veilig houden en beschermen tijdens de drie uur durende tocht naar de volgende stad. Een rode knevel werd dan in zijn perfect gevormde mond gestoken en strak achter zijn hoofd vastgemaakt.

"Zit hij goed?" vroeg Ursula, zachtjes kriebelend aan de ribben van de jongen en vol bewondering kijkend naar zijn gespannen buikspieren.

De twaalfjarige Azrael giechelde en glimlachte in zijn knevel. "Mmmmmff, mmmmff," was het enige dat hij kon antwoorden.

Nigel nam het zware kofferdeksel op en zette het op zijn plaats. Hij klikte het vast op acht verschillende plaatsen. Op elk slot paste een sleutel die alleen Nigel en Ursula bezaten. Nu was het donker in de kist, er kwam alleen maar licht door twee smalle spleten aan de zijkant, om frisse lucht binnen te laten gedurende de reis.

Met grote zorg zetten Nigel en vijf sterke mannen van de groep de kist op een wachtende vrachtwagen, waarop nog andere eigendommen van het 'circus de la Lune' stonden. Op de vier zijkanten van de kist stond met grote rode letters:

Einde